Dag 1, 2 en 3 aan boord van “the Canadian”

Dag 1, 2 en 3 aan boord van “the Canadian”

14 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 1)

Op Valentijn Ochtend werd ik wakker in de prachtige hotelkamer van de Fairmont Royal York hotel. Ik had goed geslapen en ging al vroeg m’n spullen goed reorganiseren in m’n backpack. Zeker net voor de treinreis was het wel belangrijk dat alles even goed georganiseerd zou zijn. Rond 7 uur had ik Via Rail nog even gebeld of alles volgens het nieuwe schema zou gaan om 11:30u in de ochtend. Ik kreeg te horen dat het allemaal volgens het nieuwe reisschema zou moeten gaan verlopen. Afijn ik had alles ingepakt en had vervolgens een bakkie koffie gezet. Het verliep allemaal lekker met inpakken, voordat ik het wist was het alweer half 10. M’n spullen had ik gepakt en ik ging langzamerhand naar de receptie toe om uit te checken. De maaltijd die ik had besteld daar was de $ 15 afgehaald die ik van Via Rail had gekregen. Top geregeld allemaal. Ik liep de straat over en was al bij het station. Bij de ticketbalie had ik het nogmaals gevraagd of alles op tijd zou gaan rijden. Ze hadden gezegd ‘’Fingers crossed, but it looks like it will be in service’’, oke geweldig! In de vertrekhal kwam er een medewerker van Via Rail vertellen dat het mogelijk was om ontbijt te halen in de Business Lounge. Ik dacht dat is een uitzondering aangezien de vertraging was geweest, want je mag hier alleen naar binnen als je een couchette heb geboekt aan boord van de trein. Ik ging naar de Business Lounge toe. Iedereen was een beetje druk bezig. Op het moment dat ze wilden vragen welke klasse ik had kregen zij een telefoontje. Ze maakte eigenlijk een gebaar dat ik door kon lopen. Inmiddels was ik aan het einde van de lounge om ontbijt te pakken en vroegen ze om mijn ticket; ‘’okay, you are economy class you’re not supposed to be here’’. Geweldig, er hadden net mensen mij allemaal door gelaten. De man zei dat ik gewoon kon blijven zitten. Ik had uiteindelijk wat lekkere cakejes en croissantjes op. Toen ik het op had ging ik naar de vertrekhal toe en stond als eerste in de rij. Ik dacht ‘’het gaat mij niet gebeuren dat ik een klote stoel voor mijzelf heb!’’. Bij het boarden werd het duidelijk dat er ongeveer 10 economy class reizigers waren in een rijtuig voor 50 personen. Dus… ik had sowieso wel een mooi plaatsje.

De conductrice vroeg aan mij of ik even met haar collega kon meelopen om te kijken hoe je de deur van de trein opent in geval van nood. Ze zei dat 1 iemand het moet weten die er gedurende de hele reis in zit. Na een cursus ‘’hoe maak je een treindeur open’’ ging ik naar de Dome Car. Een prachtig oude dubbeldeks restauratierijtuig met panoramadak. Je ziet hier alles super goed! Het is een prachtig gezicht om zo rond te kijken op het besneeuwde landschap. Ik was aan het filmen, fotograferen en daarnaast uiteindelijk nog genieten zonder alle technologie, haha. In de eerste twee uur toen we Toronto uit waren gereden was het nog vrij rustig in de Dome Car. Er was een Engelsman ‘David’ uit Stockport die dit op zijn bucketlist had staan. Voor enige tijd heb ik met hem zitten praten over verschillende treinreizen. Hijzelf was dus ook een treinfanaat. Later kwamen er meerdere mensen binnenlopen. Ik had m’n Australië trainingsjacket aan en een andere Engelsman genaamd ‘Derek’ uit Middlesbrough zei ‘’Well I can guess where you are from, haha’’. Vanaf hier ging het gesprek rollen en voor je het wist was heel de Dome Car met elkaar aan het praten. Door m’n trainingsjack en m’n enigszins Aussie accent waren mensen in de war, haha. Geweldig. We zaten met een 2x Canadezen waarvan 1 op een Indiaan Canadees leek met een lange paardenstaart, een snorretje, echt een soort jager. En de andere Canadees was een typische Johnny Cash figuur met een zware stem die rustig beetje zat mee te luisteren onder het genot van een biertje. Hij zei, de Johnny Cash Canadees: ‘’I find it interesting to listen to you guys what you’re saying about Canada’. Daarnaast hadden we dan nog een Engels Stel, de Engelsman ‘Derek’ uit Middlesbrough, een Duitser ‘Thomas’ uit Leipzig en een Amerikaanse ‘Kathleen’ uit San Francisco. Het was allemaal vrij gezellig. Ik had ondertussen een soort biertasting ervan gemaakt aangezien de trein veel verschillende bieren verkoop. Het was letterlijk waar prachtig en super gezellig. In de tussentijd was de groep even weg aangezien zij van de sleeper class waren en lunch geserveerd kregen. Ik had al iets van kip + pasta op in de tussentijd, dus ik bleef lekker zitten. De Canadese Johnny Cash vertelde dat hij ooit een exchange student langs had vanuit Nederland die z’n ouders een bloemenkas hadden. Hij vertelde dat hij uit de buurt kwam waar ze worden geveild ook. Geweldig, dat kan niet anders zijn dan Floraholland dan. Even later kwam de groep terug en ging hetzelfde liedje weer verder.

Uiteindelijk rond een uur of half 6 kwam een medewerker van Via Rail naar bovenlopen in de Dome Car en vroeg of iemand van de economy class geïnteresseerd was om te eten in de dining car. Ik was de enige die van de economy class de eer hoog hield in de Dome Car. En ik vond het wel leuk, want ik geloof dat je normaalgesproken daar niet mag komen als Economy class passagier. Het leuke was dat ik bij de diner samen met m’n nieuwe treinvrienden werd ingedeeld. Daarnaast kwam ‘Cindy’ een Canadese dame aan onze tafel zitten. Een groot treinfanaat die al vaak op de Canadian trein had gereisd. Dus samen met de Engelsman ‘Derek’ de Amerikaanse ‘Kathleen’ zaten we aan de tafel. Het was een mooie combinatie. De ene droge opmerking na de andere droge opmerking kwam op tafel. Iedereen van de tafel had steak besteld, echter was de steak ‘rare’ en Cindy en Derek hadden graag een ‘well done’ stuk gekregen. Dus met koeien geluiden maken ‘mooooooo moooo’ aan de tafel was het allemaal vrij grappig. Ik zei ‘’You know Canadian cows need longer to be cooked as it is bloody cold outside. They first need to be warmed up before you can cook them well done haha’’. Het was allemaal hilarisch leuk, haha. Naast de steak lag er ook een stuk broccoli op. Ik weet niet precies hoe het ging, maar Cindy zei het ongeveer zo ‘’I’m not gonna eat the things what my meat should have been eating’’. Hahaha geweldig! En later kregen we nog een dessert. Een stuk lemon cake of brownie+caramel cake. Ik koos voor de laatste. Het was heerlijk.

Na het eten zei Kathlin kom even meekijken in de Dome Car van de Sleeper Class. Dit mag normaalgesproken niet, maar wie weet dat ik economy class ben, haha. Ik had even rondgekeken en Kathleen zei ‘’the economy class Dome Car is more fun, everyone is talking with each other and here it is just quiet’’. Uiteindelijk waren we teruggelopen naar de economy Dome Car en daar hadden we nog met een aantal nieuwe Engelse vrienden en Derek wat gedronken. Super gezellig. Je kon niets meer buiten zien, buitenom de lichten van de locomotieven die je dan door de bocht zag gaan. Uniek om dat te zien. Het was tijd om naar ‘bed’ (stoel) te gaan en te gaan slapen. Het was inmiddels een dag van onzekerheden dat de trein wel zou gaan rijden en van heel veel indrukken en het ontmoeten van nieuwe mensen. Maar even samengevat: dit is waarvoor ik op reis ben gegaan. De treinreis is overweldigend en je krijg een betere connectie met de Canadese cultuur en landschap.

15 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 2)

In de ochtend werd ik wakker na enigszins goed te hebben geslapen in de stoel in de nachttrein. Ik ging even mijn blog typen voordat ik naar de Dome Car zou gaan. Het was weer prachtig mooi buiten. We kwamen langs verschillende bevroren rivieren en meren. In de Dome Car was de Canadese Johnny Cash en Thomas de Duitser. Johnny Cash zat al op z’n gemakkie aan het bier om 10 uur. Het was lang wachten onderweg. Er waren enorm veel vrachttreinen die er eerst langs moesten. De landschap veranderde weinig over de gehele dag, af en toe een bevroren meer en andere keer een bevroren rivier. Het was echt prachtig. Wij gingen weer 1 uur terug in de tijd.

Wat begon als een grap werd later werkelijkheid…

In de middag zaten we weer met de vaste groep mensen in de Dome Car. De eerste bestellingen waren al gemaakt door de groep voor een koud pilsje of andere versnaperingen. Als grap zei ik op een gegeven moment van nog ‘’nog een paar pilsjes verder en we zijn met z’n allen aan het karaoken’’. Ze vertelde dat ik moest beginnen, dus ik ‘’…on the road again, just can’t wait to get on the road again’’. En vanaf dat moment hebben wij tot aan het eten een beetje allerlei nummers zitten draaien. Kort voor het diner om 8 uur kwam de conductrice met het geweldige idee dat ze een bluetooth box had waar je muziek op kon spelen. Het was toen compleet. De Dome Car was omgebouwd tot disco en veel mensen kwamen opeens vanuit hun Prestige/Sleeper Dome Car naar de economy Dome Car. Voor de duidelijkheid, er zijn 2 observatie rijtuigen, 1 economy en 1 voor de sleeper passagiers. Het was super gezellig. De mensen die al hadden gedineerd gingen verder en ik ging naar de restauratierijtuig om te eten. Voorgerecht was een kippensoep en voor hoofdgerecht had ik kip parmezaan met wat groenten en het nagerecht was een brownie-caramel cake. Het was weer heerlijk. Na het eten liep ik terug. Ik was te moe om nog naar de Dome Car te gaan, maar het was wel gigantisch gezellig met de muziek. Ik ging vroeg slapen, wat ook wel duidelijk nodig was, want om 12 uur ‘s-nachts kwamen we aan in Winnipeg en toen begon het gezeur. De nieuwe crew kwam aan boord en later ook nog de passagiers. Het licht werd aangezet en de passagiers maakte duidelijk geen zorgen over de geluidsoverlast. Ik was dus wakker. De nieuwe conducteur kwam later nog naar mij toe of ik wist hoe ik de ruit in moet slaan in nood en de deur moet openen. Uiteindelijk begreep ik waarom hij dat aan mij vroeg, want bovenaan mijn stoel hing een oranje label waarmee ze bedoelde dat ik degene was die kon helpen in nood. Het was een slechte nacht, want net dat ik weer wilden gaan slapen kregen we te horen dat we vertraagd waren aangezien een wiel van de locomotief was gebroken. Dit werd met spoed gemaakt. Naarmate de tijd vorderde werd het duidelijk dat het een serieuze beschadiging was. Tot de volgende ochtend (16 februari) om 09:00u hebben we gewacht. Ik had echt belabberd geslapen. Uiteindelijk zat ik met twee Engelse in de Dome Car om 7 uur al. We hebben veel over treinen gehad. De rest lees je in het volgende blog, dag 3 op de ‘’Canadian’’.

16 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 3)

‘’It’s been my longest delay I ever had on a train, but it’s the longest fun I had on a train’’- just out of Winnipeg

Net na 09:00u verlieten wij het station van Winnipeg. In totaal was er nu een vertraging van 24 uur. Met 20 km/h tot 30 km/h verlieten wij het station en reden zo voor een enorme lange tijd verder. Het schoot dus niet op. Tegen 11 uur waren we net aan 60 kilometer verder. Op dat moment stond er een vrachttrein met pech op het spoor. Dit kon nogmaals een uur gaan duren aangezien wij er langs moesten. Iedereen was weer bijeen gekomen in de Dome Car. Ik maakte nog de grap dat als we op de tempo van 20 km/h verder gingen het nog 114 uur zou duren naar Vancouver. Het landschap had plaats genomen voor lege vlaktes en er waren nagenoeg geen bomen meer. In de middag begon er langzamerhand gang in te komen en kwamen dichterbij de heuvels. Prachtig uitzicht.

In Winnipeg waren er twee Canadese aan boord gestapt, moeder en dochter, Liz en Julia. Liz vertelde dat haar ouders allebei uit Nederland komen. Haar vader in buurt van Amsterdam en haar moeder vanuit Roosendaal. Hele gezellige nieuwe treinvrienden :)! Naarmate de dag vorderde kwamen we aan in een heuvelachtig gebied waar we de eerste rendieren hadden gespot. Het was erg gezellig weer in de Dome Car. Iedereen zat wel aan een biertje of een wijntje. Ondertussen had ik een paar selfies gemaakt met m’n nieuwe treinvrienden. De karaoke was ook weer van start gegaan. Elk nummer probeerde we wel om te vormen naar iets wat met treinen te maken had ‘’On the railroad again’’, ‘’I’m leaving on a jet train’’, etcetera haha. We stopte in het plaatsje Melville. Ik verstond ‘’Melbourne’’, dus we stopte in het besneeuwde plaatsje ‘Melbourne’. De volgende stap was Saskatoon, ik dacht echter dat het Saksatoon was, dus elke keer sprak ik het ongeveer uit als Sex Cartoon / Sexy Tune. Haha het was erg lachen toen ik er achter kwam dat het Saskatoon was. Het was enorm gezellig we hadden weer een speaker op de kop weten te tikken en gingen heel de nacht door! Met David (de Engelsman uit Stockport Engeland), Liz en Julia was ik nog wezen dineren in de restauratiewagen. Het was gezellig en het eten was uitmuntend. Ze hadden namelijk zalm. De zalm was heerlijk en nog beter nadat we wisten dat we het diner gratis kregen vanwege de lange vertragingen. Terug in de Dome Car gingen we weer gezellig door met Pale Ale’s te drinken en het zingen. Het was donker en heel de Dome Car was afgeladen met de gezellige treinvrienden die ik tijdens de rit had opgedaan. Uiteindelijk kwamen we aan in Saskatoon. Er waren al veel mensen weggegaan, maar samen met James, Adam en Kathleen gingen we even een frisse neus halen. Adam nam het wel heel serieus, want de Canadees ging in z’n t-shirt naar buiten met -18 graden. Uiteraard had ik nog een foto genomen bij het mooie Sex cartoon (Saskatoon) bord. Die nacht had ik geweldig geslapen… want ik had de bar leeg gedronken met de Manitoba Pale Ales haha.

4 gedachten over “Dag 1, 2 en 3 aan boord van “the Canadian”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *