Dag 5 aan boord van “the Canadian”

Dag 5 aan boord van “the Canadian”

18 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 5)

Iedereen was al vroeg uit de veren, want iedereen wist dat er deze ochtend een prachtig uitzicht stond te wachten. We reden namelijk dwars door de Rocky Mountains. Michael, een Engelsman uit Birkenhead, zat er al om 5 uur in de Dome Car. Die kon zeker niet wachten op het prachtige uitzicht, haha. Hij ging ontbijten en ik was benieuwd of ik ook weer kon gaan ontbijten in het restauratierijtuig. Dit was mogelijk. Samen met een Amerikaans stel (Debbie en Russel) uit Tennessee zat ik in aan de ontbijttafel. Zij waren ingestapt in Jasper. Door de vertraging hadden zij al een keer hun vlucht moeten verzetten en doordat de vertraging steeds meer opliet zouden zij in een plaatsje net na de Rocky Mountains door een taxi worden opgehaald om direct naar het vliegveld in Vancouver gebracht te worden. Echt bizar, wil niet weten hoe duur die taxi gekost moet hebben. De uitzicht werd steeds mooier. Dit was het beste ontbijt qua uitzicht over de gehele reis. Na het ontbijt zat iedereen aan de rechterkant van de Dome Car aangezien je hier direct op de rivier keek met de besneeuwde pieken van de Rocky Mountains. Het was rustiger dan de dagen daarvoor in de Dome Car. Veel van de treinvrienden hadden de trein helaas al verlaten. Tegen David zei ik nog ‘’It’s like you live in a bubble, the train journey became our life’’. Doordat je met z’n allen op zo’n kleine oppervlak heb je al snel contact en ontstaat er een soort band, want bij ontbijt, lunch en diner zie je elkaar, je drink met elkaar en maak de beste tijd met elkaar mee onderweg op een onvergetelijke reis. 300 foto’s verder kwamen we van de besneeuwde Rocky Mountains in de groene velden in de omgeving van Vancouver. Het was gewoon gek voor m’n ogen om weer groen land te zien na ruim een week alleen maar sneeuw te hebben gezien over een enorm stuk land.

Kelly de barmedewerker had ik bedankt voor de goede service ondanks de mega vertraging. Ik zeg ik heb veel respect voor jullie aangezien je aardig wat gezeik over je heen krijg, jullie vragen er ten slotte ook niet om. Hij kon het waarderen en dankte mij en de andere voor het geduld dat we hebben getoond. Langzamerhand kwamen we de buitenwijken van Vancouver binnenrollen. Een enorme stad, echt weer bizar. Je maak een soort rondje om de stad met de trein voordat je bij ‘t treinstation aankom. Hierdoor zie je de skyline van Vancouver extra goed. Uiteindelijk ga je dan een brug over en komt Pacific Central station langzaam inzicht. Hier zagen wij nog de rijtuigen staan van de onwijs dure treinreis ‘’Rocky Mountaineer’’. David, Amanda (de Canadese uit Victoria, Vancouver Island) zaten als laatste nog in de Dome Car. Aangezien alles gigantisch lang duurde tijdens de gehele treinreis dachten wij dat het ‘’aanmeren’’ in Vancouver ook wel even duurde. Gek genoeg kwam de conducteur vertellen dat we allang eruit konden lopen, haha. Niemand was serieus meer op het perron. Aangezien we economy class waren konden wij een kilometer lopen (de totale lengte van de trein) ..dat dachten wij, want er kwam een medewerker van Via Rail langs met een grote golf caddy die ons voor de deur afzetten van het treinstation, geweldig!! Malcolm kwam in de stationshal nog gedag zeggen, ook Tanoo degene met de knuffel kat op de foto van blog ‘dag 4’ zij ging nog verder naar White Horse in het noorden van Canada samen met haar moeder. David en ik hadden nog even gepind en ook David had ik uiteindelijk gedag gezegd. Het was een top treinreis! Doordat Derek en ik aan de praat kwamen ging het vuurtje lopen en praatte iedereen opeens met elkaar. Ik denk dat ik geen betere treinreis had kunnen bedenken. De leuke improviserende karaoke avonden en de superleuke mensen onderweg. Het was compleet. Wellicht was die vertraging nog helemaal niet zo erg! Het was spraakmakend.

Ik nam de taxi naar het hotel. De taxichauffeur vroeg waar ik vandaan met de trein. Ik zei Toronto met 28 uur vertraging. Hij vond het bizar. We stonden ook nog is vast in het drukke verkeer van Vancouver, hij zei ‘and now you also have to wait in this traffic’, ik zei ‘well I’m well trained with delays now, haha’. Bij aankomst in het prachtige Victorian Hotel zei ik tegen de vrouw van de receptie ‘’I’ve got a reservation but I supposed to arrived yesterday. Had a 28 hour delay on the train!’’, ze zei met een overduidelijk Australisch accent ‘’Oh that was you! God you must be happy to be here now’’. Ik zei ‘’Yes it’s me, can’t wait to have a proper rest in a comfy bed’’. Na een heerlijke douche en een korte nap ging ik een rondje lopen in de hippe wijk ‘Gastown’, enkele minuten lopen van de Victorian Hotel. Ik liep langs een souvenirwinkeltje waar ze kentekenplaten hadden. Een hiervan was uit Manitoba. De provincie waar ik de meeste mensen uit heb leren kennen. Gek genoeg was iedereen uit deze provincie super aardig. De naam op het nummerbordje zeg daarom ook ‘’The Friendly State’’. Ik had ‘m gekocht, ik vond het wel toeval, haha. Later ging ik nog een slijterij in om een biertje te zoeken die Julia had aangeraden. Een blueberry biertje. Helaas kon ik ‘m niet vinden, uiteraard had ik wel een andere nog meegenomen. Ik ging nog even de Vancouver Lookout in waar ik precies met zonsondergang stond. Het was prachtig om de grote stad Vancouver zo te zien. Ene kant van het water zie je de grote bergen en de andere zijde die je alle hoogbouw die de stad rijk is. Ik had totaal geen zin om ergens in een restaurant te gaan eten, ik was onwijs moe. Ik typte in Google ‘’Subway near me’’ en die was er binnen 200 meter. Dus ik heb een take away Subway broodje meegenomen en samen met de pilsjes zitten dineren op de hotelkamer en de blogs zitten typen van de afgelopen dagen. Enerzijds vond ik het jammer dat de treinreis over was, anderzijds was het misschien ook precies zo.

Eén gedachte over “Dag 5 aan boord van “the Canadian”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *