Border Security Namibia

Border Security Namibia

21 december – Onderweg naar Fish River
Vandaag in Border Security Zuid-Afrika en Namibië… In Zuid-Afrika moesten wij eerst naar de immigratiedienst en vervolgens naar de politie ons paspoort afgeven. Later werden al onze tassen gecheckt. We stonden allemaal op een rijtje en één voor één werd de bagage gecheckt. Een vrij strenge grenscontrole als het aan mij ligt. Eenmaal de brug over gingen we naar de Namibische grens. Hier duurde alles heel erg lang. Eerst een mega rij van de immigratie voor een paar stempels en later stond de gids in de rij om al onze namen door te geven aan de autoriteiten. Uiteindelijk zaten we weer in de safaritruck ná een uur en werden we aangehouden bij de final check. Hier gingen de grenscontrole moeilijk doen om de bevroren kip die wij meehadden. Stelletje zeikers. De douane beambte kwam naar binnen toe in de truck en zei ”chicken is not allowed in Namibia due to the chicken flue”. De gids had dit nog nooit eerder meegemaakt. Ik zei ook nog tegen de medereizigers ”waarschijnlijk is het maar net hoe iemand uit z’n bed gestapt is hier of ze een goede bui hebben of niet”. Het plaatsje aan de grenscontrole heette ”Genadedal” …dit hebben ze met opzet gedaan! Aangezien het nog wel enige tijd ging duren werden wij door de chauffeur naar de benzinestation gebracht die net na de grenspost stond. Onze gids bleef achter om het te proberen te fixen. In die tijd heb ik een Namibische simkaart gekocht, zodat ik even met huis kan connecten. Het was écht grappig, ik kocht een simkaart en een medewerker had buiten onder een partytent een eenvoudig kantoor opgezet die daar de simkaart valideer. Enige tijd later kwam de gids weer tevoorschijn en gingen we verder met onze reis naar Canyon Road campsite.

Net in Namibië en we hadden de eerste antilopen gespot! Eenmaal aangekomen bij Canyon Road House hadden we tent opgezet in 44 graden. Het was écht gigantisch heet. Ruud en ik hadden nog even een korte duik gedaan in het zwembad. Er lagen mensen bij het zwembad en er zat een stelletje in het water die het geloof ik nogal te goed naar hun zin hadden. Die mensen die daar in de zon lagen hebben denk niet fijn kunnen slapen. Vervolgens was ik met Ruud een pilsje gaan doen in de bar. We hadden niet al teveel tijd door de grensopstoppingen, dus gingen we kort nadat biertje terug naar ons kamp. Er was op dat moment een antilope aan het grazen. Ik ging wat dichter naar ‘m toe om een foto te maken, maar dat vond die niet fijn en stond op het punt om mij aan te vallen. Ik ging snel weg! Antilopen zijn niet écht mijn vrienden dus.

Afijn, wij gingen met de safaritruck naar Fish River Canyon om een korte hike te maken van een uurtje en de zonsondergang te kijken. De Fish River Canyon is de 2e grootste canyon in de wereld, Grand Canyon in Amerika is de grootste canyon. Het was écht werkelijk waar prachtig! Inmens hoge kliffen. De canyon is 550 meter diep. Na afloop van de hike werden we verrast met wijntjes en nootjes die de gids had gekocht om de zonsondergang te kijken bij Fish River Canyon. Ik kwam hier aan de praat met een paar Zuid Afrikanen die daar op vakantie waren. Ze waren verrast wat voor reis wij nu maken ”you are gonna see all the nice places!”. Het taaltje is écht heel grappig. Het is een Australisch accent met een Nederlands accent gemixt om een idee te geven. Ze zeggen bijvoorbeeld ook geen ”yes”, maar ”ya”. Ze hadden mij aangeraden om een helikopter tour te nemen boven de Victoria watervallen. De zonsondergang was écht prachtig. Dat bucketlist dingetje kan ook weer van de lijst af!

Op de terugweg had ik nog even een biertje gedaan in Canyon Road House. Het barpersoneel en de receptionistes zijn hele aardige mensen. Het is een leuke bar met allemaal oude wrakken en kentekenborden. Echt een wegrestaurant/bar idee in Afrika. De toiletten waren wel vrij apart. Er stond een afbeeldingen van een naakte vrouw die een ”pandorabox” op d’r intiemezone had zitten. Dit ‘doosje’ kon je openen, haha het verhaal is alleen maar gekker aan het worden, dus in ieder geval ik niet benauwd doet dat openen en ging er opeens een bel rinkelen door heel de bar. Ik ben rustig teruggelopen net of ik van niets wist, haha! Uiteindelijk hadden we nog een foto met de barmedewerkers gemaakt. Het was super leuk.

Met de crew van Canyon Road House campsite

Terug bij het kamp zat de mood er goed in. Ruud had een bluetooth speaker bij zich, dus we hadden muziek aangezet en gingen de kareoke starten. Kort ná het eten, wat overigens mega goed we hadden spaghetti, kwam er een jakhals even kijken. Ronnie had z’n Brandy uit de tas gehaald en gaf mij, Ruud en zichzelf een goed glas Brandy. Dat spul is echt mega sterk, ik zei zo ”you start an airplane with this”. Het was onwijs leuk. De accommodatie was ook echt prachtig met goede douches en toiletten. Het is een zekere aanrader ondanks dat het in de middle of nowhere ligt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *