Cape the Good Hope!

Cape the Good Hope!

17 december 2018 – Onderweg naar Kaapstad
In de ochtend was ik vroeg opgestaan om naar het vliegveld te gaan, ondanks dat ik al in CitizenM zat 5 minuten lopen vanaf Schiphol Plaza ging ik vroeg. Helaas kwam ik er namelijk achter dat ik een stand-by ticket had, dus geen garantie dat ik mee kon. Ondanks dat ik de dag van vertrek niet gestrest was …kreeg ik toch langzamerhand stress, want ik dacht ”wat als ik nog een dag later moet, wat dan?”. Djoser belde mij op kort voor vertrek. Ik zat lang in spanning, want ondanks dat ik al door de douanecontrole was en ik mij had gemeld bij de balie direct toen er een grondstewardess was. Het was nog steeds niet zeker! De eerste grondstewardess vroeg aan mij of ik later terug kon komen aangezien haar supervisor de beslissing moest geven of ik mee kon met de vlucht. Met mij waren er nog wel 15 anderen denk ik. Nog een Nederlands meisje en een Amerikaanse dame die naast mij zaten op de bank vol spanning. Dus het belletje van Djoser was dat ik mee kon met de vlucht. Het was nog niet aan mij bevestigd maar ik dacht ”oké het zal wel goedkomen dan!”. Ik werd naar voren geroepen en gelukkig het was goed gekomen.

De vlucht was prachtig, er zat uiteindelijk niemand naast mij, dus ik bedoel waarom stond ik op ”standby”! Ik zat heerlijk! Het vliegtuig was vrij nieuw van binnen. Touch screen tv’s en daarnaast had ik geluk dat ik helemaal aan het einde zat, waardoor er niemand achter mij zat. Stoel naar achter dus en lekker tv kijken. Ik heb ”Walk the Line” gezien van Johnny Cash. Een verfilming van Johnny Cash z’n leven. Daarna nog een aflevering van ”Einde van de wereld” met Floortje Dessing m’n reisinspirator en nog een aflevering van ”Friends” en ”First Dates NL”. Hele leuke tv aanboord. Normaal gesproken spreek ik wel over de mooie stewardessen tijdens m’n blogs die aanboord zaten, maar helaas dit keer had ik alleen stewards. Het eten was grandioos. Beter dan gedacht. In eerste instantie had ik eten verwacht op de Lufthansa vlucht, maar omdat ik KLM gewend ben was ik blij dat ik het Nederlandse concept aangeboden kreeg. Eerst een maaltijd met gehakt balletjes met aardappel purée + een lekker salade met een dressingtube ernaast en een heerlijk toetje. Ook had ik nog een heerlijk Zuid Afrikaans rood wijntje erbij. De tweede maaltijd was een corneto ijsje met een stroopwafel. En uiteindelijk de derde maaltijd was een pizzastukje met een salade en een overheerlijk toetje. Enorm lekker.

Het was uiteindelijk zover. De daling was ingezet. Ik had net van een prachtige zonsondergang kunnen genieten die boven Angola stond. Bij de landing en het uitstappen ging alles heel vlot. Ik stond in de rij voor de douanecontrole; ze vroegen hoelang ik bleef en of ik nog terug zou komen. Kort daarna werden de stempels in de m’n paspoort gezet en ging ik naar de bagageband. M’n backpack lag al op de bank en ik kon gelijk verder. Ik was direct naar de taxi standplaats gegaan. Gek genoeg had ik verwacht dat het langer zou gaan duren, dus ik was eigenlijk veel eerder in het hotel. De taxichauffeur was niet heel erg spraakzaam, maar best ik was ook erg moe dus vond het wel best. Het grappige was dat de stoelriem van de taxi niet werkte. Ik bedoel; het voelde echt of je in Afrika was geland haha. Binnen 20 minuten was ik van de luchthaven bij het hotel. Het kosten ongeveer €20,-. In het hotel had ik ingecheckt. Het verliep vrij soepel allemaal. Ik had nog gevraagd of ik een fles water kon kopen om mee te nemen naar m’n kamer. Het was geen probleem. Ik kon de volgende dag afrekenen. De kamer was goed en het bed had wel 6 kussens. Met airco aan en net een frisse douche genomen kon ik wel goed slapen. Het thuisfront had ik nog even snel gebeld en ging toen echt slapen.

18 december 2018 – Kaapstad naar Cape Good Hope en overnachten in Chapmans Peak campsite.
Vroeg in de ochtend was ik al wakker om m’n bagage te organiseren en even te gaan ontbijten. De tourguide had namelijk een bericht achter gelaten dat het ontbijt om 7 uur was en dat we om 8 uur gingen vertrekken. De groep had ik ontmoet bij het ontbijt. Een erg leuke groep en ik had de gids ontmoet die ons naar Zimbabwe zou leiden. Op het moment van vertrek bestond de groep uit 2 Duitsers, 2 Belgen en 5 Nederlanders. De gids was een hele briefing aan het houden over de reis. Totdat we ná 20 minuten langs de kant van de weg stonden met motorpech. Het was echter de V-snaar die was kapot gegaan. Het duurde ongeveer een uur voordat we weg waren op een plek langs de weg. Ik had echt zoiets van ”dat gebeurd ons weer!”. In die tijd hadden we mooi even de tijd om elkaar beter te leren kennen. Mijn medereizigers zijn ook échte pioniers, waaronder mijn medereiziger Jan die voor een jaar in 1980 door Afrika heb gereisd. Dit tijdens de apartheid in Zuid-Afrika en tijdens een burgeroorlog in Mozambique. Een enorm bizarre reis!

De safaribus was weer gemaakt, dus wij konden ons reis voortzetten naar Cape Point. Onderweg kwamen we langs leuke plaatsjes, waaronder Simon’s Town. Cape Point is gelegen op het schiereiland onder Kaapstad, waarbij er een wandelroute is naar Kaap de Goede Hoop. Bij Cape Point waren we eerst de heuvel opgelopen naar de vuurtoren. Hoe hoger je liep, hoe mooier het uitzicht was. Vlak naast de hoge klifwand zat namelijk een mooi wit bountystrand. Eenmaal boven heb ik nog onwijs veel foto’s gemaakt en had ik nog wat ansichtkaarten gekocht in het winkeltje die daar zat. Om tijd te besparen nam ik een kabelbaan naar beneden en begon in de Cape Point to Cape Good Hope trail. De rode sightseeing bussen gaan hier ook naartoe. En dat heb ik geweten ook, want net voor mij was er een grote groep de wandeling begonnen. Onze gids had ons overigens wel gewaarschuwd op apen die wel is hongerig kunnen worden als ze eten zien, dus wij hadden de lunch die we kregen eerst opgegeten. De ‘baboon’-apen waren wij onderweg al tegengekomen. Ze waren zeker 80 cm hoog en zaten doodgewoon op de weg terwijl auto’s er niet door konden. Anyway… ik was aan het wandelen, echter was ik geen aap tegengekomen. Wel veel hagedissen, of hoe heten die? ‘lizzards’. Het was een prachtige wandeling wat van laag naar hoog ging. Bij de Kaap de Goede Hoop was het nog een soort steile wandeling naar beneden. Beneden stond het bekende bord van ”Cape of Good Hope” waar iedereen een foto bij maakte. De safaritruck met onze chauffeur en gids kwamen daarheen rijden om ons weer op te halen. Zij hadden net onze nieuwe medereiziger ”Ruud” van de luchthaven gehaald. Hij had het helemaal slecht getroffen met de vluchten. Eerst was hij omgeboekt voor een vlucht naar München waarna een doorvlucht naar Kaapstad. Uiteindelijk was z’n vlucht naar München vertraagd waardoor hij niet meer zijn doorvlucht kon halen. Door Lufthansa kreeg hij een hotel aangeboden in München en heb daar tot nadere informatie moeten wachten. Uiteindelijk kon hij de volgende dag mee, echter wel via Londen naar Kaapstad. Echt niet normaal! Ruud kreeg nog even de tijd om een rondje te lopen bij Kaap de Goede Hoop. De rest van de groep zat aan de waterkant zeerobben te spotten die in de verte op een rots zaten.

De volgende stop was bij de pinguïn kolonie bij Boulder Beach. Ondanks dat het mega toeristisch is gaan de pinguïns niet weg. Ze staan daar met honderden op het strand een beetje suf erbij. Echt super leuk om te zien hoe relax die beesten erbij staan! Ná een paar pinguïn selfies, sloegen wij de straatverkopers van ons af en gingen wij terug naar de safaritruck. Onderweg naar onze kampeerplaats gingen wij nog even langs de supermarkt. Net als in Australië zijn hier de supermarkt en drankzaak van elkaar gescheiden. Ik had een 6 pack Savannah Dry Cider gekocht. Bij aankomst op het kampeerterrein kregen wij een instructie hoe wij de tenten op moeten zetten. In eerste instantie dacht ik voorafgaand dat we bij elk kampeerterrein vooraf opgezette tenten hadden, maar die droom ging even niet door haha! Het spreekt wel voor zichzelf. Alleen duurt het wel even en moeten wij nagenoeg elke dag doen, dus straks ben ik een échte campingexpert haha! We hadden elkaar wel geholpen aangezien de tenten erg groot zijn. De gids waarvan ik z’n naam nog steeds niet van uit kan spreken was aan het koken. Het rook erg lekker. Kip met veel specerijen en noodles ernaast. In een halve kring zaten we te genieten van een koud pilsje of cider. Na het eten kregen wij een briefing over de reis. Er zijn een paar kleine dingetjes veranderd in de reis. Zo verblijven we niet op één en dezelfde plek in Etosha National Park en verblijven we niet in Rundu (een plaats aan de grens van Angola), maar verblijven wij in Divundu. Op sommige dagen moet wij zelfs om 4 uur onze slaapzak uit om verder te gaan op reis. Afijn. We waren klaar met eten en ik ging nog even douchen. Het was even heerlijk na zo’n intensieve dag om even te douchen. Kort daarna was ik naar de tent gegaan en had nog even aan het blog getypt.

7 gedachten over “Cape the Good Hope!

  1. Hey Dick Wat fijn om weer iets te horen !! Zeker na zo,n slechte start Maar wat heb je al weer een hoop meegemaakt en mooie dingen gezien Hele fijne kerstdagen !! Krijg je een grote kalkoen op het menu😂 Veel plezier😘

  2. Haaaaai Daaaave!

    Tof om te lezen man! Door je leuke schrijven krijg ik al mijn mooie en dierbare herinneringen weer omhoog van Zuid Afrika. Leuk!

    Ik ben er benieuwd naar je andere blogs dus ik ga weer snel verder met lezen! Zeer benieuwd naar de andere Afrikaanse landen. Wellicht krijg ik nog reis inspiratie van je blogs!

    Veel plezier nog!

  3. Weer een prachtig reis verhaal dick !! Maar vandaag bovenal !! Hele fijne kerstdagen van ons uit tenerife !☀️🎄🎄🎅🏻👓🍹🍷liefs mamsie papa jan chantal en kleine jan 💋💋💋💋💋

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *