Het eiland Gili Trawangan.

Het eiland Gili Trawangan.

9 april – Per speedboot naar het mooie bounty eiland Gili Trawangan
…met een gigantische kater stond ik op bij de Mercure in Sanur. Het was vroeg opstaan, want vandaag stond de reis naar Gili Trawangan op het programma. Mijn backpack was ook nog niet in orde, dus ik had nog flink wat te doen in de ochtend. Om +/- 07:00u werd ik opgehaald met een transferbus om naar de haven van Serangan te gaan. Een retourtje met de boot kostte mij ongeveer €100,-. Ik had niet verwacht dat het zo duur nog was. Vanuit Serangan vertrok de boot richting Gili via Padangbai. Bij aankomst in Serangan werden de bagagestukken op een pick-up truck gegooid die naar de boot werden gebracht. Het retourticket kreeg ik bij de ticketBali 😉 overhandigd en hier had ik gelijk even afgestemd dat ik op de terugweg naar Uluwatu zou gaan, een plek op Bali bekend voor zijn goede surfspots. De speedboot ging écht enorm snel en je had vrij weinig last van de golven, dus dat was wel heel fijn met die kater die ik had, haha! Het weer was helaas wat bewolkt, waardoor foto’s maken wat minder mooi tot z’n recht kwam. Tot Padangbai was de boot redelijk leeg, maar daarna stroomde het toch vol en had ik opeens geen plaatsen meer vrij naast mij. Langzamerhand kwam Gili Trawangan inzicht. Vanaf de boot was het al prachtig om te zien.

In Serangang wachten op groen licht om naar de boot te gaan voor Gili.
Naar de boot toelopen.

Eenmaal op het strand werd ik belaagd door ”horse taxi”-chauffeurs. In eerste instantie was ik niet van plan om dit te doen, maar ik zag dat niet het volledige gewicht van het karretje op het paard rust …dus uiteindelijk zat ik in een horse taxi richting de accommodatie Le Pirate. Het was vrij grappig! De taxichauffeur zei dat er op het eiland Gili geen motorvoertuigen zijn, alleen paarden en fietsen. Al zag ik wel een aantal elektrische scootertjes. De accommodatie is werkelijk waar prachtig! Dit is een serieuze bestemming waar je normaal alleen maar van droom. Zwembad uitkijkend over het strand, leuke zwembadbar, veel zon mogelijkheden, eigen strand met zitzakken voor deur en dan nog niet te vergeten het huisje waar je een hangmat heb, een buitendouche en airconditioning in de kamer. Dit kan weliswaar je mooiste bestemming zijn geweest in categorie Bounty Eilanden. Al heb ik nog niet veel Bounty Eilanden gezien, wat ik mij nu bedenkt alleen Whitsundays in Australië (die overigens ook prachtig waren!). Bij de receptie kreeg ik het één en ander aan informatie qua activiteiten of excursies die je kon boeken. Ik heb hier maar gelijk de duikcursus van 3 dagen vastgezet aangezien ik dit écht wil doen op zo’n mooie bestemming. Vervolgens heb ik de dag relaxed aan m’n blog zitten werken en niet veel gedaan. Alleen het uitzicht al was genoeg.

De accommodatie Le Pirate.
Met m’n eigen huisje!
…en relaxend in een hangmat, haha!

10 april – Eerste dag duikcursus met Lombok Dive
Al vroeg was ik te vinden bij de ontbijttafel. Zonder dat ik het alvorens wist was dit inclusief bij de prijs. Het mooiste was dat je zelfs a-la-carte kon kiezen met een keuze uit 7 à 8 gerechten. Ik nam Eggs Benedict een toast met daarop bacon, een eitje en een soort mayonaise-achtige saus, heerlijk! Om 09:00u werd ik opgehaald door de duikschool. Ná een korte wandeling naar de duikschoollocatie werd ik per horse taxi naar de haven gebracht om op de boot te stappen richting het openwater. Het was vrij bijzonder, want bij de meeste duikscholen begin je eerst in het zwembad, maar oké… ik ging dus direct in de zee. Op de boot zat een Nederlander van rond mijn leeftijd. Zijn opa en oma wonen in Lombok en hij verbleef daar. Het is ongeveer 20 minuten met de boot van Gili naar Lombok. Hij had hier ook z’n eerste duikcursus gedaan en was nu voor z’n ”Rescue” duikcursus bezig, waarna hij uiteindelijk ook duikmaster wil worden. Heel gaaf! Afijn ik kreeg een korte briefing over wat ik wel en niet moest doen. Hoe dingen werken onderwater en waar ik op moet letten. Ik kreeg heel de uitrusting aangeworpen en lag voordat ik het helemaal doorhad in het water. Dat eerste moment was écht raar! Ik dacht ”Dat apparaat doet het niet!”, maar vooral dat ze tegen mij vertelde ”je moet gewoon normaal ademen” deed ik dat ook. Dus ik ademende onwijs veel met de gedachte ”Die lucht kan ik maar alvast binnen hebben”, haha! Oké ik was wat geruster geworden en we daalde langzaam af tot 12 meter diepte. Al snel zwom er een zeeschildpad voorbij. Even later waren wij langs een rif aan het duiken. Ik zag een schim onder het rif zwemmen, dit was een rifhaai! Heel bijzonder, maar onderwater voel je een soort één met de zee en is het niet zo eng. Ik zat nog meer met mijn gedachte bij de beademing van het systeem. Op elke meter was het belangrijk om je oren te klaren om niet onnodige druk op te bouwen. De eerste duik zat erop! De duikinstructeur vertelde dat ik anders moest ademen en zwemmen. Sowieso is het raar om te zwemmen met vinnen. Ik was al snel geneigd om net zo vaak te spartelen als je normaal zou zwemmen. Er was nog een Chinees koppel uit Shanghai die ook de cursus deden, echter hadden die al 2 keer eerder gedoken en waren nu van plan om hun certificaat te halen. Die wisten dus al van de hoed in de rand.

Horse Taxi!
Eerste duik met Lombok Dive!

De instructeur die mij tijdens de eerste duik begeleiden had tegen de hoofdinstructeur gezegd dat ik duidelijk aan mijn techniek moest werken. Nadat we een aantal mensen aan de kant hadden gezet ging ik gelijk terug het water in met de hoofdinstructeur. We doken voor mijn gevoel dieper, ongeveer +/- 15 meter. Tijdens de 2e duik zag ik twee zeeschildpadden, heel veel nemo’s, een pijlstaartrog en nog veel meer andere vissen. Op de zeebodem was het tijd voor een paar oefeningen, waaronder dat ik mijn bril vol moest laten lopen met water en vervolgens leeg krijgen en in het geval dat je geen luchttoevoer meer heb dat je het mondstuk uit je mond moet halen om vervolgens naar je buddy te gaan om de alternatieve luchttoevoer te pakken. De hoofdinstructeur deed het voor. Ik schudde ”nee” met mijn hoofd. Ik dacht ”ik ben gek, ga een beetje m’n luchttoevoer uitdoen. Alles ging door m’n hoofd heen, maar ik dacht wel ”dit is een deel van je studie, dus je moet”. Ik deed het en het leek wel of ik een grote angst had overwonnen. Kort daarna gingen we langzaam naar het wateroppervlak en zat mijn 2e duik erop. Ik was vrij vroeg klaar met duiken, echter had ik nog veel te leren in het studieboek. Vanaf de haven liep ik naar Le Pirate, een aardig stukje aangezien het aan de andere kant van het eiland is. Tijdens het lopen zat ik veel Bob Marley figuren, duikscholen, schaars geklede dames en veel strandbarretjes met relaxte reggae muziek. Hier op Gili maken ze zich totaal niet druk… Terug bij de acco zat ik te leren op het terras (zonder bier!). Al werd er later wel een Happy Hour bel geluid, want er waren cocktails tegen een zacht prijsje te krijgen …dus omdat het de verjaardag van m’n moeder was had ik maar 2x Caipirinha cocktails gedronken die avond. In de avond werd het druk bij Le Pirate, niet heel druk, maar drukker, dit vanwege de strandbioscoop. Het was zo relaxed om op zo’n zitzak in het zand te zitten in een heerlijke temperatuur film kijken. Het was een uniek ervaring. Al heb ik niet heel de film afgekeken, want vanwege het duiken de volgende ochtend.

De ”hoofdstraat” van Gili T.
Ze zijn niet zeker over de kwaliteit van de pizza’s dat ze ”probably” zeggen haha.
Het strand bij Le Pirate.

11 april – Surfen en biertje met de locals bij Captain Jack Beach Bar.
…03:00u ‘s-nachts ik werd wakker en mijn rechteroor zat helemaal dicht. Ik raakte lichtelijk in paniek. Ik kreeg ‘m niet geklaard met de normale klaringsoefeningen. M’n maat Sven die regelmatig duikt had ik een bericht gestuurd, die had via z’n schoonvader (die duikinstructeur is) uitsluitsel gekregen dat het geen decompressieziekte is, maar wellicht gewoon een verkoudheid die doorgezet is. Al was ik hier niet blij mee, want dat betekende dat ik niet kon gaan duiken. Ik ging verder slapen in de hoop dat de volgende ochtend het over zou zijn, maar dit niet het geval… ik had de duikschool op Whatsapp bericht dat het ‘m niet zou gaan worden. Ik wilden het risico niet gaan lopen, want in je eentje in problemen komen qua gezondheid zit ik niet zo op te wachten als je het kan voorkomen. Ik ben naar de duikschool gegaan, waarna ik nog naar de hoofdinstructeur was gegaan. Uiteindelijk heb ik besloten niet verder te gaan. Gelukkig was ik niet al m’n geld kwijt, maar werden er maar 2 duiken berekend. Kort daarna ben ik het eiland gaan rondfietsen. En had ik een bar bezocht genaamd ”Captain Jack” bar op aanraden van Clarrie Donald een Australiër die ik 5 jaar geleden in Hong Kong had ontmoet tijdens de Lantau Island dagtrip. Het was grappig, ik kwam aan fietsen en ze herkende mij gelijk van Facebook! Ik zei dat ik die namiddag zou komen voor een paar Bintangs. Ná het rondje fietsen heb ik heerlijk gerelaxt bij Le Pirate. Toen ik op het punt stond naar de Captain Jack bar te gaan fietste ik langs een surfboard verhuur strandje waar ik een paar locals zag surfen. Ik was benieuwd wat een board huren kost, maar de verhuurder lag zelf in het water, ik zei ”I’ll come back later”. Maar ik fietste 200 meter verder en ik dacht ”Ik ben gek! Ik moet nu gaan surfen!”, dus ik had m’n fiets omgedraaid en ben gaan surfen. Het waren kleine golven, maar zo zo geweldig! Ik kon ze helemaal uit surfen. Een tijd geleden dat ik dat heb mogen ervaren! Euforisch momentje. Mijn dag was weer goed. Met de local surfers zat ik even te praten; één van die surfers was naar Nederland geweest en zei ”I was in Scheveningen, but there was so much wind and the water was so cold!”. Het was wel even leuk. Later was ik dus naar de Captain Jack bar gegaan en heb ik met wat locals zitten drinken. Aangezien bier aardig duur is voor hunzelf heb ik een paar rondjes gegeven. Het was leuk en zij hadden het ook goed naar hun zin :)! Al verkochten ze bij dat zaakje ernaast paddo’s… dat was écht een domper. Zo jammer weer. Je zou gestoord zijn om dat überhaupt te proberen en dan zeker in Indonesië. Bij Le Pirate had ik de huiskat ”Bob” ontmoet, van ”Bob de straatkat”, haha. Hij zag er ook zo uit. Het was uiteindelijk wel een mooie dag, ondanks dat ik niet verder met de duikcursus kon.

De barmannen van Captain Jack Bar.
Het eiland Lombok op de achtergrond.
Biertje gegeven aan de locals, bier is enorm duur voor hun.
Good times!
Nog meer foto’s met de locals.

12 april – Relaxen, surfen en Chasing Mavericks kijken op het strand
Op deze dag heb ik verdomd weinig gedaan. Het stond een beetje centraal aan eten, drinken, zwemmen. In de ochtend was ik naar de receptie gegaan om te vragen welke film er gedraaid werd in de avond op het strand. Er was nog geen film gekozen en daarom mocht ik er één kiezen. Het is Chasing Mavericks geworden, een surffilm over big wave surfers. Ook was ik nog even naar de Indonesische surfdude ”Kuda” geweest waar ik nog een board had gehuurd. Lokale Indonesische mannetjes van rond de 13 jaar lagen in het water en riepen naar mij ”Come here!”. Ik zag dat de golven bij hen beter waren, maar die wil ik als buitenlander niet afpikken. Echter bleven ze het zeggen en ging ik naar hun toe. Eén van die mannetjes gaf mij zijn grote softtop, zodat ik meer drijfvermogen zou hebben om de mini golven te pakken. Het was leuk een paar golfjes pakken. De rest van de middag heb ik een beetje liggen lezen op m’n veranda van het huisje. In de avond had ik een Indonesische curry met kokossmaak. Erg goed! De leuke Indonesische serveerster zag wel weer dat ik de smaak te pakken zou krijgen tijdens het Happy Hour en vroeg terwijl mijn Mojito nog halfvol was of ik al een nieuwe wilden. Ik ben de meest beroerde persoon niet, dus ja! ”Maar dan wel een Caipirinha!”… Kort daarna was ik op het strand gaan zitten om alvast een mooi plekje uit te kiezen voor de bioscoop. Echt een unieke ervaring zo’n bioscoop op het strand met heerlijk warm weer. Het was nog vrij rustig en maar nog 5 minuten te gaan voordat de film startte. Uiteindelijk kwam er een groep uit Zweden, eerst 5 en werden later 8. Ze zeiden ”Oooh Chasing Mavericks!” en ze gingen zitten. Een paar van de accommodatie kwamen er ook nog bij en vervolgens zat het strand vol, haha. Goede keuze geweest! De film was onwijs goed. Pilsjes kon je d.m.v. een knopje laten bezorgen bij de zitzak. Een topavond!

13 april – Rondje gefietst, shirts gekocht en gerelaxed
Mijn taak van vandaag was om wat haltershirts te kopen met ”Gili Trawangan” erop! Ná een heerlijk ontbijt weer ging ik vroeg op pad naar die haltershirts. Ik fietste richting de Sunrise kant van het eiland op (waar ook de uitgaansgelegenheden zitten). Het was er enorm rustig. Waarschijnlijk hadden mensen een gigantische kater of lagen ze met d’r duikuitrusting in het water. Het was helder weer om mooie foto’s te maken van de nabij gelegen eilanden Gili Meno en Lombok. Een paar honderd meter kwam ik een winkeltje tegen met die haltershirts, dus mijn taak was voltooid voor een mooie deal. Terug bij de accommodatie had ik een overheerlijke pizza op en heb ik weer bij het huisje in de hangmat liggen lezen. In de namiddag ben ik wat Radlertjes gaan halen en ben ik verder aan m’n blog gaan werken. Bij het eten had ik Penne Carbonara wat uiteraard ook weer gigantisch goed te eten was. Op dat moment zag ik dat ze de scherm van de bioscoop weer hadden neergezet. In principe hadden ze die avond geen filmavond, maar ik vroeg het en toch hadden ze het weer. Uiteraard tijdens m’n laatste avond ben ik gaan zitten. Het was een super leuke film genaamd ”Why him?”. Die avond had ik prima geslapen! Gelukkig maar, want er stond een lange dag voor de boeg terug naar Bali met de boot.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *