No Spang in Paramaribo!

No Spang in Paramaribo!

Dag 1 Schiphol – zaterdag 9 november 2019
Een reis waar we lang naar uit keken is een feit geworden. Om 3 uur stapte wij de auto in richting Schiphol voor een overnachting in het luxe Hilton hotel. Sven had voorafgaand al een airport view kamer geregeld. Het was een prachtig uitzicht! Beneden in de bar hadden we een erg “goedkoop” pilsje genuttigd van maar liefst 9 euro. Afijn het door-drink-tempo was niet bepaald hoog voor dit bedrag. Even later waren we naar Schiphol Plaza gelopen waar we iets hadden gegeten bij de Burger King. Na afloop hadden we toch nog 1 pilsje gedaan en hadden die meegenomen naar de kamer. Hier kregen wij nog wel trek in een pizza en hadden die met de roomservice besteld. Op zo’n luxe manier kwam iemand de pizza op de kamer brengen. Alleen dan weet je al dat het een elite hotel is, haha. Het was een goed begin van een (waarschijnlijk 😉 ) prachtige reis.

Dag 2 naar Paramaribo – zondag 10 november 2019
In de ochtend waren wij al vroeg aan de ontbijttafel aangeschoven. De variatie en keuze was enorm. Dit is zeker een ontbijt die in de top 3 staat van beste hotelontbijt. Het is wel een prijzige overnachting, al was het wel ideaal dat je in door de overdekte terminal kan lopen waar je normaal op kort parkeren staat. Bij de vertrekhal hadden wij de backpacks inlaten sealen en zijn daarna naar de bagage drop off gegaan. Dit samen met de douanecontrole duurde echt mega lang. Het was dus maar goed dat we op tijd waren!

Het boarden in het vliegtuig liep vrij soepel, wel zo soepel dat bepaalde checks nog niet waren gedaan. Er was namelijk iemand tegengehouden door de Koninklijke Marechaussee die niet mee mocht op de vlucht. Tijdens het laden van de bagage hadden ze niet de nummers doorgegeven van de containers waar eventueel zijn bagage in zou kunnen zitten. Dus we stonden nog anderhalf uur aan de grond. Ik zei tegen Sven “de reisvloek heeft ons ingehaald”. In die tijd hebben we nog met de piloot, steward en stewardessen zitten praten. Wat stuk voor stuk hele aardige mensen waren. Net voor het boarden stond er een cameraman achter ons. Al snel wisten wij dat Gerard Joling aan boord was, want die kwam in de tussentijd de trap aflopen in het vliegtuig van business naar economy. Aangezien wij bij de nooduitgang stonden begon die een praatje met ons. Hij was onderweg naar Paramaribo om samen met de Brabo Neger opnames te maken over cultuurverschillen. Gek genoeg kwam ik erachter dat de Brabo Neger wel is op een jubileumfeestje was van Van Leersum. Ik wist totaal niet dat die bekend was in eerste instantie.

Het was inmiddels tijd om te vertrekken en wij namen plaats in de stoelen bij de nooduitgang. Met flinke beenruimte was dat wachten niet zo heel erg. Tijdens het opstijgen viel de prullenbak in het toilet. Eenmaal op hoogte aan te zijn gekomen was het niet mogelijk om de wc deur te openen. De stewardess had ‘m eruit gehaald, echter kon de deur niet zo makkelijk meer terug. Sven en nog een Surinamer hadden de stewardess geholpen om de deur terug te plaatsen.

Het eten en drinken was vrij goed geregeld. Eerste maaltijd was kip met rijst in zoetzure saus en de tweede maaltijd een pizzapunt met een heerlijk caramel toetje en een salade. De Heineken biertjes waren in een speciale KLM editie aangezien ze 100 jaar bestaan. Niet dat het er anders door smaakte, haha, maar het was een leuk blikje.

Net voor de aankomst kwam 1 van de stewardessen een goodie bag geven aangezien Sven de deur had gefixt. Ik had niks gedaan en kreeg er ook 1. “Voor de morele support” zei ze. Erg aardig. In eerste instantie was het de bedoeling dat de business class passagiers eerst van boord mochten. Echter zaten wij direct bij de uitgang en mochten er ook gelijk uit. Ouderwets met een trap naar beneden lopen. Dit had ik met zo’n groot toestel nog nooit meegemaakt. De steward zei nog “dit is binnenkort nostalgie. De dubbeldeks-Boeing gaat er eind volgend jaar namelijk uit. En wie weet dat de luchthaven van Paramaribo ook in de toekomst een gangway krijg.

Op de luchthaven stonden wij weer met Gerard Joling in de rij bij het visumloket. Hier kregen wij een stempel en liepen naar de bagageband toe. Hier waren verschillende simkaart verkopers. Een ideaal moment dus om een Surinaamse simkaart te kopen. Voor €24 weet je alles 7gb voor 1 maand.

Het duurde wel even voordat wij de bagage hadden, maar blijkbaar waren we alsnog vroeg. Er zat al één iemand van de groep buiten te wachten. Dit was Petra, wat na een kort praatje al duidelijk werd dat ze ook een echte reispionier is. Het duurde behoorlijk lang voordat iedereen door de douane was. In de tussentijd werden wij geamuseerd door de filmploeg van Joling die de scenes een aantal keer opnieuw aan het maken waren. Inmiddels waren we weer anderhalf uur verder. Het was donker geworden en liepen naar de bus toe. Er liepen wat lokale jongetjes mee die de bagage wel in de bus zouden gooien. Niet geheel gratis natuurlijk. Deze geldwolven waren opzoek naar wat euro’s. Het was daar, bij de bus, nog even wachten op onze reisgenoot Leanne die wat problemen had met het visum. Zij mocht het land in, echter wel als ze de volgende dag terug ging om even het visum in orde te maken. De reisleider vertelde dat het ongeveer een uur rijden was naar Paramaribo stad. In de tussentijd zouden wij nog bij een zogenoemde “cambio” (wisselkantoor) stoppen om euro’s om te wisselen naar Surinaamse dollars. Het tempo bij dit wisselkantoor was echt behoorlijk langzaam. Op dat moment wist ik dat ik de “No Spang”-modus aan moest zetten. Of te wel “Maak je geen zorgen”-modus.

De reisleider had gezegd dat we waren geüpgraded naar een mooier hotel genaamd Torarica. Hier verbleven de stewardessen hadden ze gezegd tijdens de vlucht. Maar niet alleen de stewardessen ook hier stond Gerard Joling weer met de Brabo Neger een de filmploeg. Hoe toevallig!

Het hotel zag er erg goed uit. De gangen waren wellicht iets gedateerd maar de bedden ontzettend goed met koele airconditioning kamers. Met een klein gedeelte van de groep hebben wij nog een klein liter flesje Parbo bier gedronken. Op de kaart stonden verschillende Nederlandse gerechten. Sven en ik namen nog bitterballen voor bij het biertje. Ze waren erg goed. Tot slot was het tijd voor een goede nachtrust, want we werden om 7 uur al verwacht voor de stadswandeling door Paramaribo.

Dag 3 stadswandeling in Paramaribo – maandag 11 november 2019
“….pfff ik had nog wel langer kunnen liggen!” dacht ik terwijl ik m’n dag rugzak aan het pakken was met m’n camera’s. Om ongeveer half 7 zaten wij aan de ontbijttafel. Het merendeel van de groep was al aan het ontbijten. Even later was de reisagent Jane gearriveerd die ons info gaf over de reis. Ze zei dat we de volgende dag een reistas van maximaal 9kg mochten meenemen de jungle in. We gaan namelijk 10 dagen met die tas verder! Of te wel ik had de reisbeschrijving niet heel goed gelezen. Ook werd er gevraagd of we deelname aan de optionele excursies Kaieteur Falls en Duivelseiland. Sven en ik hadden voorafgaand van de reis al gezegd dat we die excursies wilden doen. We hadden nog niks gezien maar waren binnen no time €350,- kwijt aan excursies en de fooienpot, haha.

Even later gingen we met onze gids Gilbert de stadswandeling doen. De kennis die hij had over z’n hoofdstad was enorm. Eerst liepen wij langs het gemeentehuis en vervolgens door de Palmentuin via Fort Zeelandia naar de oude stad. De prachtige houtenhuizen zijn het stadsbeeld van Paramaribo. Helaas is er veel verval, al valt het niet mee om in die hitte je verfwerk nog mooi te houden. Kenmerkend waren de Nederlandse bakstenen die in veel gebouwen gebruikt zijn. Op een bepaald moment leek het zelfs wel een stad in Nederland met een tropische temperatuur. Ook is het gek om zover van huis te zijn en gewoon Nederland te praten.

In de straat waar het parlement gevestigd is stopte een auto voor 1 van de gebouwen. Een man stapte met een koffertje eruit. Gilbert zei “dat is ons oud minister president”. Ik vond het vrij bizar dat er geen security was of iets. Hij, Gilbert, zei “dat kan gewoon hier, hier is het niet nodig om straten af te zetten”. Tot slot waren we naar de lokale markt gegaan. Hier verkochten ze voornamelijk eten, zoals groente, fruit, vlees en vis. Bij de vlees en vis gedeelte op de markt stonk het behoorlijk. Hier lagen de vissen gewoon zonder ijs om verkocht te worden. En ook de kippen zagen er vrij vies uit. Als in ze waren geplukt maar ze keken je aan.

Bij de lokale markt kwamen we nog de stewardessen tegen waar wij in het vliegtuig mee zaten. Die stonden weer op het punt terug naar Nederland te vliegen.

In de middag waren we klaar met de stadstour en hadden wij nog even met Gilbert een pilsje genuttigd bij het hotel. Ook hebben we nog gezwommen in het heerlijk warme zwembad en zijn niet meer weg geweest. De Parbo biertjes smaakte enorm goed. En we hadden een nieuwe maat gemaakt genaamd Harold. Hij was namelijk de barman die ons al snel in de gaten had. Leeg glas is een vol glas-principe. Later zijn we met Roos en Petra bij een restaurantje aan de waterkant wezen eten. Wij waren de enige die daar zaten terwijl dit ook toebehoorde aan het complex Torarica. Het was een mooie dag geweest.

Eén gedachte over “No Spang in Paramaribo!

  1. Hehe daar hebben we lang op zitten wachten ! Je reisverslag !! Weer erg leuk om te lezen hoe jullie het hebben !! Nou de vervolg verhalen zullen wel later volgen !! Fijn dat jullie het naar je zin hebben !!! Mamsie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *