Archief van
Auteur: Dirk

Hong Kong; my favorite Asian city!

Hong Kong; my favorite Asian city!

19 april – Laat je meenemen in de cultuur van Hong Kong.
Vlakbij het hotel in een shopping mall had ik ontbeten bij Super Sandwiches. Het ontbijt had ik besteld en het was klaar binnen 1 minuut. Net of ze wisten wat ik al nam voordat ik binnenkwam, haha. Hierna liep ik naar de Big Bus halte bij het Hong Kong Convention Centre. Dit is een groot congrescentrum. Het was hier mogelijk om voor HK$10 (omgerekend +/- € 1,50) een foto te laten maken bij de waterkant. Dit heb ik laten doen. De man, die bijna geen Engels sprak, had ze geprint en gelijk geseald. Een leuk en goedkoop souvenir! Een aanrader. Toen de bus aankwam had ik een mooie plekje in de bus gezocht. Bij bushalte 6 (voor de tram naar de Peak) stapte ik uit om een ticket te kopen. Heel gek, maar de buschauffeurs verkopen dus geen tickets. Ik had een busticket voor 48 uur gekocht waarbij je oneindig mag in- en uitstappen op 3 verschillende routes. Daarnaast krijg je nog 4 enkeltjes op de Star ferry van Hong Kong island richting Kowloon, een entreeticket voor Sky100 of The Peak tram en je krijg er een boottocht bij op een Sampan boot in de Aberdeen regio. Vandaag was ik van plan de Rode route (op Hong Kong Island) en de Blauwe route (in Kowloon) te gaan doen. Na het kopen van het ticket nam ik de bus richting de Star Ferry terminal. De boot was al in aantocht en nam plaats in de wachtruimte. Het is een korte boottocht, maar het geeft je een prachtig uitzicht op beide kanten van het water. Aan wal was ik richting ”The Peninsula” gelopen een hotel en tevens shoppingcentrum. Hier was namelijk de Big Bus halte voor de Blauwe route. Ik liep hier naar toe en kwam de medewerkers van Big Bus tour tegen. Ze vertelde dat die net weg was gereden en dat ik misschien even een kijkje kon nemen in ”The Peninsula”, ik dacht dat is een goed plan. Terwijl ik binnenstapte dacht ik ”zagen ze mij voor multi gevuld aan?”. In het shoppingcentrum tref je alleen maar dure designer merken zoals Chanel, Cartier, Louis Vuitton en ik voelde mij er een beetje bijlopen als een backpacker. Terug bij de bushalte nam ik de bus waar ze op de ‘gids radio’ (of hoe je dat wil noemen) door de oordopjes vertelde dat het hotel The Peninsula voorheen altijd het eindpunt was voor de Trans Siberië Express. Ik was dus met Nils te vroeg uitgestapt in Beijing, haha! De bus reed de Mong Kok district in. Hier kreeg ik te horen dat ‘Mong Kok’ betekent ‘Druk gebied’ in het Kantonees. En dat is het ook zeker! Je kijk je ogen uit hier als je door Mong Kok loopt of rijdt. Zoveel felle lichtjes en reclameborden die het straatbeeld creëren.

Op de achtergrond Kowloon.
€1,50 per foto, een leuke souvenir!
Typische hoogbouw in Hong Kong.
Man Mo Tempel.
Sky100 (het hoge gebouw).
Het typische straatbeeld van Mong Kok.

Bij Sky100 stapte ik uit. Aangezien ik 6 jaar geleden al de Peak tram had gedaan was ik nu van plan om Sky100 te bezoeken. Met een handjevol mensen liep ik vanuit de sightseeing bus naar de ticketbalie van het torenhoge gebouw. Hier had ik de voucher verzilverd tot daadwerkelijk entreeticket en ging ik met de supersonische lift in 60 seconden naar de top van het gebouw. Het was bijzonder dat je zo snel op een hoogte van 430+ meter zit. Voorafgaand bij de balie werd ik gewaarschuwd dat het door het misschien niet zo mooi zou zijn. Al dacht ik: ‘’ik ben er nu, dus kan beter nu gaan en al is het niks ben ik binnen 60 seconden beneden, haha!’’. Het viel écht enorm mee …sterker nog het was écht onwijs gaaf en mooi. Wat een uitzicht! Gewoon 360 graden rondlopen en heel Hong Kong zien. Beneden was er een foto gemaakt op zo’n groene achtergrond waarbij ze dan elke achtergrond kunnen plaatsen. Dus… ik ging even naar de fotohoek en had een gave foto uitgezocht en gelijk met een lijstje gekocht. Leuk en nep souvenir (want de achtergrond heb ik niet écht bij gestaan), maar een leuk aandenken aan de Sky100. Hier in de hoogte was het mogelijk om even wat te eten en te drinken. Met een hotdog en een Pale Ale biertje zat heerlijk relaxed Hong Kong te bewonderen.

Uitzicht vanuit Sky100 op Hong Kong Island.
Sky100 is het 10e hoogste gebouw ter wereld.

Vanaf Sky100 nam ik de metro naar Mong Kok via Central. Toen ik aankwam bij Mong kok was het keihard aan het regenen. Ik heb er voor gekozen om terug te gaan naar het hotel. Bij de 7 Eleven supermarkt had ik wat biertjes gekocht en noodles. Later op de avond was het gestopt met regenen. Ik was nog even naar beneden gegaan had even een blokje om gelopen en was bij een barretje geëindigd dat beneden naast het hotel zat.. Ik nam een biertje, maar ik schrok van de prijs. Het biertje was namelijk € 11,-. Ik ben maar weer snel naar boven gegaan.

In de Hong Kong metro.
De metrokaart van Hong Kong.
Bij de 7 Eleven supermarkt.
Mijn biertjes en eten voor de avond.
Een ”goedkoop” biertje van €11,-.

20 april / 21 april – Aberdeen en Stanley tour & de reis terug naar Nederland
Het was tijd om uit te checken uit het laatste hotel van mijn reis. Hier had ik nog tot 12 uur de tijd om mijn spullen even goed op te pakken en nog even in de serene rust te zitten. De dag daarvoor had ik noodles gehaald en had deze in de ochtend als ontbijt genomen. Apart …maar zeker niet verkeerd. Bij het uitchecken had ik mijn backpack bij de check-in achtergelaten (wat gelukkig mogelijk was!). Op mijn gemak liep ik naar het winkelcentrum die vlakbij het congrescentrum zit. Hier zag ik de McDonalds zitten en had daar even wat gegeten. Ze hadden hier allerlei andere ‘specialiteiten’, zoals een Spicy McChicken burger. Met een volle maag liep ik richting het congrescentrum waar ik de Big Bus zou pakken. Onderweg liep ik langs een filmopname. Onwijs gaaf om te zien. Het leek echt super écht. Er lag een man op de grond ‘overmeesterd’ door de politie. De politie had een wapen in de hand en er stonden vele ambulances, politiebusjes en andere geheime dienstauto’s rondom het gebouw. Ik was van plan een stukje te filmen, maar werd vriendelijk verzocht dit niet te doen. Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag en was supergaaf.

Met de bus van de Rode route ging ik naar de halte van de Peak tram waar ik overstapte op de Aberdeen en Stanley tour. De plaats Aberdeen is ten zuiden van Hong Kong eiland en normaal gesproken met mooi weer een onwijs mooie plaats! Echter om 14:30u leek het wel nacht. Het was zo donker, het regende keihard. Ik was al verstandig beneden gaan zitten. Het was op een gegeven moment zo erg dat het ging onweren en langs de weg kwam ik een bord tegen met ”Red Rainstorm Alarm”. Dit had ik gegoogeld. Het betekend dat het zo keihard regent dat lager gelegen gebieden onder water kunnen lopen. In de hop-on hop-off bus was het ook flink raak. Doordat de bus een volledig open dak had kwam het water als een waterval de trap afstromen. Mensen die stonden hadden natte voeten. Ik was het redelijk zat na het rondje. Ten eerste dat je niks kon zien en ten tweede dat die regen maar door bleef gaan. Bij het eindpunt nam ik nog de Star Ferry met de intentie om daar vandaan de metro te pakken naar het hotel en vervolgens naar de luchthaven te gaan. Maar uiteindelijk was ik naar Mong Kok gegaan in de hoop dat de regen zou stoppen. En inderdaad… het was nog niet helemaal over, maar veel minder. Ik had mijn Big Bus poncho aan en kwam er makkelijk doorheen. Hier liep ik naar de Ladies Market. Een markt met allerlei prullaria. Echter wel leuk om heen te gaan! Ik was blij dat ik nog even was gegaan om even het échte Hong Kong te ervaren. Hier kan je ook prima eten in de zijstraatjes; alleen was ik voor de culinaire tour iets te kort in Hong Kong. Na het één en ander aan souvenirs gekocht te hebben ging ik dan wel naar het hotel met de metro. Het grappige is dat ik nog steeds op de metrokaart reis van 6 jaar geleden en dat ik geen geld erop had gezet.

M
Op de Ladies Market in Mong Kok.

In het hotel had ik mij nog primitief opgefrist, want ik was al uitgecheckt uit m’n kamer. Vervolgens had ik een taxi gepakt en ben ik naar de luchthaven gegaan. De taxichauffeur zei dat het rustig op de weg was vanwege een 4-daagse vakantie voor de Hong Kongnezen. Dit was echter niet op de airport te zien. Het was steendruk. Bij restaurants was de wachttijd minimaal 30 minuten en bij sommige denk wel een uur. Ik kon namelijk een voucher ophalen vanwege het feit dat mijn vlucht 2 uur later zou gaan vertrekken, vanwege het slechte weer in de ochtend. Maar om die voucher te krijgen moet je even 1 uur in de wachtrij staan. Ik stond erbij 1 enorm lang in de wachtrij. Bleek het de verkeerde rij te zijn. Ik was pissed-off en vooral dat ik al 10 uur niks had gegeten en dat je dan zolang moet wachten. Zelfs bij de kleine kioskjes die ik pas veel later tegenkwam was alles uitverkocht. Uiteindelijk vond ik een kiosk waar ze dus wel nog sausage rolls en chicken pies hadden. Die had ik genomen en even een pilsje om te relaxen. Wat een drukte… van mijn laatste Hong Kong dollars had ik nog een boek gekocht en was het altijd om te boarden.

Het gebouw links is de Bank of China.

Bij het boarden was ik wel weer helemaal zen. De knappe Hong Kongnezen stewardessen verwelkomde mij aan boord van het vliegtuig. Ik ging zitten en naast mij kwamen 2x Chinezen medepassagiers zitten. Ideaal, want ze zijn nooit zo heel groot. Kort ná het opstijgen kregen wij de menukaart en begonnen ze al snel met het eten serveren. Ik was aardig moe, maar had ook wel trek, dus het was nog even op mijn tanden bijten totdat. Ik nam de pasta bolognese en een wit wijntje erbij. Het was lekker aangezien ik behoorlijk trek had. Vervolgens ging ik slapen en werd ik voor mijn gevoel 1 uur later wakker, maar dit was niet zo. Er zat namelijk al 6 uur van de vlucht erop. De tijd vloog letterlijk voorbij, haha. Ik ging maar is een film kijken. ‘’Red Sea Operation’’ een Chinese film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is enigszins raar om alles in het Chinees te horen, maar gelukkig was er Engelse ondertiteling. Een aanrader die film! Ik had wel dorst dus ging even naar de stewardessen toe en vertelde dat ik selfservice mocht doen. Ideaal. Bij de selfservice lagen ook allemaal snacks (zoutjes en koekjes). Een erg fijne mogelijkheid van Cathay Pacific. Sowieso is de crew erg aardig tijdens de 4 vluchten die ik met deze airline heb gemaakt, het eten en drinken is goed geregeld en je mag 30 kg meenemen (eventueel verdeeld over 2 koffers). Met Cathay Pacific vlieg je wel altijd via Hong Kong aangezien dit de thuisbasis is van de airline. Het is een aanrader en kan er gelijk een toffe stedentrip in Hong Kong toevoegen onderweg naar Zuid-Oost Azië, Australië of Nieuw-Zeeland.

Ik was geland op Schiphol. Het vliegtuig stond niet aan de terminal geparkeerd, dus voor het eerst tijdens een intercontinentale vlucht ging ik met een bus naar de aankomsthal. Het was wel leuk, want ik kon nog een paar leuke foto’s van het nieuwe vliegtuig maken. Dit keer was ik snel door de paspoortcontrole heen, maar het duurde ongeveer een uur voordat ik mijn backpack had. Mijn ouders zaten al enige tijd te wachten. Ik was al even bij de bagage afhandelaar geweest om te checken of het wel klopte; Hong Kong stond namelijk niet meer op het beeldscherm. Er kwamen nog degelijk wel bagagestukken van het Cathay Pacific toestel op de bagageband vertelde die man. En inderdaad… een paar minuten daarna kwam mijn in gesealde tas de band op. Het was weer goed om m’n ouders te zien, alleen was het minder goed om te zien dat mijn snackmuur nog dicht was op Schiphol. Het was dan pas 10 uur, maar ik weet zeker dat ik hier wel is eerder heb gestaan, haha! Toen had ik maar wat gehaald bij de Burger King en reden we naar huis.

Veilig geland op Schiphol.

Het was een prachtige trip waar ik heerlijk tot rust ben gekomen en wellicht inspiratie heb opgedaan voor toekomstige reizen en een nieuwe levenservaring. Wat mij het meest zal bijblijven van deze reis zijn toch wel de onwijs aardig Hindu mensen op Bali, mijn accommodatie in de rijstvelden van Ubud, het verblijf op het bounty eiland Gili T, mijn karaoke sessie in het Hard Rock Hotel, de duiken in tropische wateren en de toffe afsluiting in een droomhotel in Hong Kong. Mijn volgende reis die eigenlijk nog niet geboekt is …maar wel op de planning staat is een reis naar Andorra, Spanje en Portugal in oktober. Als dit zover is laat ik het zeker weten en ga ik weer bloggen op Dutchpioneer.nl. Iedereen weer bedankt voor het volgen en lezen van mijn blogberichten.

Van Bali naar Hong Kong

Van Bali naar Hong Kong

18 april – De reis naar Hong Kong
Mijn plan was vandaag om tot de check-out tijd in mijn kamer te blijven, 12 uur dus. Al ging ik wel even nog goed genieten van dat overheerlijke ontbijt. Om 12 uur liep ik naar beneden toe met mijn bagage. Het was niet nodig om vooraf de taxi te regelen aangezien de taxi’s 5 minuten verderop stonden en zo bij het hotel zouden zijn. Het verliep vrij vlot met de taxi naar de airport. Ik had geen zin om risico te nemen aangezien het meestal druk is in het verkeer, dus was 3 uur van te voren op de airport. De taxichauffeur had geen wisselgeld, wat raar is, maar oké. Hij had dus een fooi van € 5,- binnen geharkt. De bagage inleveren ging snel, immigratie ging vlot en ik had van mijn laatste Indonesische Rupiah een heerlijke burger besteld bij de ‘Last Wave’ restaurant. Een surfbar in de airport. Even later zag ik dat er ook een Hard Rock Café zat …ja als ik dat had geweten had ik daar gaan zitten, haha!

Hard Rock Café op de luchthaven van Bali.

Bij het boarden van het vliegtuig had ik een krantje gepakt en ging ik zitten. Het werd mij duidelijk dat het vliegtuig niet compleet vol zat. Ik vroeg aan de stewardess of ik in het midden kon zitten waar nog 4 stoelen vrij waren. En dit mocht. De piloot vertelde dat de vliegduur korter was dan berekend, namelijk 4 uur en 15 minuten i.p.v. 5 uur. Erg lekker natuurlijk! Ik ging een film kijken en lag heerlijk over die 4 stoelen. Dichterbij Hong Kong werd het duidelijk dat het echt rotweer was en dat het even langer kon gaan duren voordat wij konden gaan landen. Helemaal blij dat we eerder waren was het dus nu 1 uur en een kwartier langer dan de 4 uur en 15 minuten. Kan gebeuren. Eenmaal op de grond verliep het soepel. Ik had snel het visumkaartje gekregen bij immigratie en mijn backpack was ook wel snel op de band. Ik nam de rode Urban Taxi naar Gloucester hotel waar ik voor 2 nachten verbleef. Het was een duur ritje vanwege de vele tolwegen die passeer (ongeveer € 55,-). Bij de receptie van Gloucester hotel kreeg ik te horen dat ik een upgrade had gekregen. Daarbij de receptie had ik nog noodles en een Japans Asahi biertje gekocht. Ik zat op de 21e verdieping en bij binnenkomst in de hotelkamer was ik écht verbaasd hoe mooi het uitzicht was. Ik heb er nog even goed van genoten, maar ging kort daarna slapen want het was inmiddels tegen 12 uur in de nacht aan.

4 stoelen voor mijzelf in het vliegtuig.
Op de kaart zit je echt heel dichtbij Australië.
Eten in het vliegtuig.
De Hong Kong Urban Taxi.
Gloucester Hotel – mijn upgrade kamer.
Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

16 april – Uluwatu Tempel, Pandawa & Melasti Beach en GWK
Het was een rustige ochtend opstarten. De dagtrip/transfer had ik namelijk om 10 uur gepland aangezien de meeste bezienswaardigheden in de buurt lagen en het geen complete dag kost. In mijn vorige blogbericht had ik het al vermeld dat je in de omgeving van Uluwatu een scooter of auto nodig heb om wat te kunnen zien. De afstanden zijn namelijk niet te lopen en daarnaast is er niet altijd een voetpad. Bij Pinkcoco was het mogelijk om een halve dag tour van 6 uur te boeken. Ideaal dus! Tegen de chauffeur had ik gezegd dat ik Uluwatu Tempel wil zien en GWK Cultuurpark. Hier en daar had ik ook vernomen dat een aantal stranden mooi zijn om te bezoeken, zoals Pandawa beach en Melasti beach. Dus zei tegen de chauffeur indien er nog tijd is, zie ik die stranden ook nog graag. Hij had z’n kinderen bij zich omdat die last-minute geen oppas kon vinden, hij vroeg of dit erg was. Nee zei ik uiteraard. Het was een tweeling van 3 jaar. Ik dacht dat ik al in de Uluwatu Monkey Tempel was. Die kinderen zaten als nieuwsgierige aapjes te kijken haha.

Pinkcoco
Uluwatu Tempel

Bij de Uluwatu Tempel te zijn aangekomen was ik verplicht een Sarong te dragen. De chauffeur/gids hielp mij om dat ding aan te krijgen. Al snel bij binnenkomst zag ik al wat apen lopen. De hadden mij al gewaarschuwd dat deze apen wat agressiever zijn dan de apen in Ubud. In Ubud komen ze alleen op je af voor eten, maar hier pakken ze ook je zonnebril en andere dingen die niet nuttig zijn voor die beesten zelf. Het was een prachtige tempel gelegen op een klif. Op het parkeerterrein waren wat apen de rubberen strips op de dak van een auto eraf aan het halen. Zo zie je maar dat het ook nog vandalen zijn haha. Hierna hadden we koers gezet richting Pandawa beach. Een prachtig mooi en groot strand in het zuiden van Bali. Ondanks dat het zo’n mooi strand is is er geen hotel in de buurt. Er is wel in aanbouw, maar zoals ik zag hoe dat erbij stond duurt het nog wel even voordat het hotel afgebouwd is. Langs het strand heb je allemaal lokale Warungs (restaurantjes van de locals). Het Indonesische eten in een Warung is vaak goed en goedkoop. Aangezien Indonesiërs het niet kunnen veroorloven om naar een restaurant te gaan, gaan ze vaak naar dit soort eettentjes. Restaurants is ook meer voor de toeristen. Afijn… ik liep langs de Warungs die pal aan het strand zitten. Veel mensen probeerde mij naar binnen te lokken. Al was ik eerst van plan even naar het einde van het strand te lopen. Inmiddels was ik zover en was ik even voor een koude Radler bij een Warung gestrand. De concurrentie is heftig onderling, dus ik denk dat ik de eerste gast was voor die vrouw. Ik zat er heel prima. Ongeveer 500 meter uit de kust begon het rif met onwijs hoge golven. Er lag geen surfer in het water …al vond ik het sowieso rustig op het strand. Ik liep terug naar de chauffeur toe. Die had eigenlijk geregeld dat z’n vrouw z’n kinderen op kwam halen bij Pandawa beach. Echter gingen we nu naar Melasti beach. Onderweg reed zijn vrouw op de scooter achter ons en had die de kinderen aan zijn vrouw meegegeven. Wij gingen verder naar Melasti beach. Een kleiner strand, maar ook mooi! Persoonlijk vond ik Pandawa beach meer te bieden hebben. Dus als je ooit hier heen ga eerst Melasti beach bezoeken en dan Pandawa beach. In Melasti beach was ik ook even bij een Warung gaan zitten, dit keer had ik een portie patat besteld (voor € 1,50 omgerekend). De laatste halte was het GWK. Nu had ik al van meerdere vernomen ”Grens Wissel Kantoor”, maar nee haha! De afkorting is ”Garuda Wisnu Kencana”. Het woord ‘Garuda’ betekend arend (of Eagle in Engels). Het GWK is een cultuurpark, zoals wij Madurodam hebben, echter is het hier 100x keer zo groot haha! Op bepaalde stukken was het verplicht een Sarong te dragen, dus er zit ook een stukje tempel in het cultuurpark. Het grote beeld was enorm. Het stond op een statisch gebouw die je eerder zou zien in zwaar communistische landen. De gids vertelde dat het goudkleurige stuk ook écht goud is. Het was een mooie halve dag tour geweest. We reden naar Jimbaran en je kon gelijk zien dat het behoorlijk druk werd qua verkeer. In Uluwatu kan je vol gas rijden dat je bijna niet verwacht met de rest van Bali. Afijn bij aankomst in Jimbaran had ik de gids een leuke fooi gegeven en gezegd dat die met z’n gezin maar lekker gaat eten bij een Warung. Net voordat hij mij afzetten had die gezegd dat het vrij duur is en ze alleen uiteten gaan op speciale gelegenheden wat inmiddels 2 jaar geleden was.

Hier had ik een Sarong aan die je in een tempel moet dragen op Bali uit respect.
Pantai = strand in het Indonesisch.
Pandawa Beach
Lokale Warungs aan het strand van Pandawa.
Pantai Melasti, ofwel Melasti Beach.
In het GWK Cultuurpark.

Het hotel in Jimbaran was echt mega prachtig. Ik had een mooi bad op het balkon. Het zwembad met bar was ook onwijs mooi, zo ook de restaurants op de begane grond als die op het dakterras. Ik was in de avond op het dakterras wat gaan eten en drinken. Al viel dat snel in het water, want het ging regenen. Ik was daarom verhuist naar de begane grond. De avond sloot ik af met een relaxmoment in bad op het balkon!

Jimbaran Bay Beach Resort & Spa by Prabhu.

17 april – Het realisatiemomentje en genieten van de rust die heerst in Jimbaran
Het was rustig opstarten vandaag. Het realisatie momentje had ik inmiddels wel dat ik naar huis ga. Ik baalde er enorm van. Vooral het feit dat ik in hectiek en stress wegging van het werk en dat ik voor mij idee daar straks direct in terugval. Het liefst had ik gewoon nog door blijven reizen in Azië. De temperatuur is goed en de mensen zijn vriendelijk. Soms denk ik dan; als ik mijn reisblog wat serieuzer had genomen had ik daar misschien mijn leven van kunnen maken. En aan de andere kant denk ik: ”Dit is mijn reisverhaal en ik vertel precies hoe ik iets ervaar. Sommige mensen kunnen dat misschien discriminerend ervaren en dat wil ik niet”. Nu ervaar ik wel de waarde van veel dingen in het leven, waaronder reizen; dan ben ik ook wel weer trots op mijzelf dat ik met een ‘normaal’ werkleven zoiets kan bereiken dat ik veel kan reizen. Voor mij is de prioriteit in het leven ”genieten” en veel culturen leren kennen, want ik zie mij inmiddels als een Wereldburger. Iemand die overal wel zijn weg kan vinden en zich kan aarden, de ene bestemming beter dan de anderen, maar dat heb iedereen. Ik geloof ook wel dat Bali een bestemming is dat je echt tot jezelf kan komen. Dit klinkt zweverig en een beetje als ”Eat, Pray, Love”, maar de tekst die ik zojuist heb neergezet over mijn realisatiemomentje is wel wat ik van mijzelf heb geleerd tijdens deze reis.

Op het strand van Jimbaran.

Afijn dat was even mijn tekstje over van alles, haha. Het hotel had een heerlijk ontbijtbuffet. Bij het opscheppen van een ‘standaard’ Engels ontbijt had ik spijt. Ze hadden lekker Nasi Goreng, Mie Goreng, Indiaas eten, Japans, Chinees en een complete bakkerij aan lekkere broodjes. Maarja ik ga altijd al gelijk naar het Engelse ontbijt toe haha. Het ontbijt had ik binnen. Bij de receptie ging ik vragen over de transfer voor de dag erna naar de airport. Op dat moment zag ik een paar fietsen staan en dacht ”oh ja je kan hier gratis fietsen lenen!”. Dus ik vroeg hoe het in z’n werk ging. Je moet je kamer sleutel inleveren en dan kan je een fiets pakken. En bij terugkomst krijg je dan weer je kamer sleutel. Ik ging even mijn camera’s pakken en ging op pad. Jimbaran is niet mega groot, echter heb je hier wel te maken met motorische voertuigen dat je bijvoorbeeld in Gili Trawangan niet heb. Ik was even naar het noorden van de baai gefietst. Hier was de lokale vismarkt …en dat kon je wel ruiken ook. Echt zo’n Aziatische lucht, haha. Dat klinkt raar, maar soms heeft Azië een eigen lucht haha. Het strand van Jimbaran is volgeladen met vissersboten. Als je van visgerechten hou moet je écht hierheen gaan als je naar Bali ga. Dit is het visgerecht walhalla. Ik fietste terug en fietste ten zuiden van de baai. Hier waren dus de visrestaurants te vinden. Helaas is vis voor mij niet echt weggelegd. Al ben ik door de jaren heen wel meer vis gaan eten. Zo kan een moot zalm goed waarderen. Ik fietste terug naar het hotel en had plaats genomen aan de zwembad poolbar. Waar ik heerlijk in het water zat met een bucket Bali Hai bier. Ja… jullie lezen het goed. De buckets die mij in Sanur hoofdpijn hadden gegeven, haha! Maar ik zat er goed. Er zaten nog een familie Australiërs met wat kleine kinderen aan de bar. Ik kwam met ze aan de praat en vonden het al snel een goed idee dat ik een bucket had besteld. Even later volgde er meer Australiërs. Het werd een soort poolfeestje. Ze kwamen uit Perth, Noosa en Newcastle. Het was super gezellig. Ik vertelde over mijn ervaringen in Australië en dat m’n moeders oom ‘Dutchy’ er 30 jaar had gewoond. Het vuurtje ging lopen. Tot slot zei die vrouw ”Yeaah now I can hear it, you sometimes have a sort of Aussie slang too”. Het was wel lachen …het was inmiddels avond en had mij even opgefrist op mijn laatste avond heerlijk op dakterras door te brengen. Ik had hier nachos en Nasi Goreng besteld. Het was de top. Met een mooie zonsondergang had ik de beste tijd mijn leven. Helaas was realisatiemomentje daar wel weer aanwezig. Ik had een Heineken genomen om alvast in de Nederlandse sferen te komen. Heineken is niet mijn favoriet, maar hij proefde precies als in Nederland! Met muziek van Ed Sheeran op de achtergrond was het perfect momentje. Mijn trip in Bali was geweldig …en ik zeg zeker dat ik er nog een keer heen ga. De mensen zijn zo aardig, het eten is superlekker, de temperatuur is goed en kost niet al teveel (ook wel belangrijk!). Je zou bijna zeggen dat Bali ‘the all time favorite’ zou zijn voor mensen. Bali it’s not ‘Goodbye’, it’s ‘See you soon again!’.

Het surfachtige Uluwatu!

Het surfachtige Uluwatu!

15 april – Genieten bovenop de klif bij Single Fin Beach Club.
Net na het ontbijt was ik naar Pandang Padang beach gegaan. Een strand welbekend voor zijn surfcultuur met grote wedstrijden zoals WSL ”World Surf League”. Om dit strand te bezoeken dien je aan het begin 10.000k Rupiah te betalen om binnen te gaan. Dit is voor de toiletfaciliteiten op het strand en ook voor de strandreiniging. Ik liep de trap naar beneden en zag een grijze staart achter een muurtje naar mij toekomen. Dus ik dacht ”dat is een grijze kat ofzo”, maar toen ik de poort doorging sprong er een aap voor mij neus op het andere muurtje, haha. Geweldig. Alleen minder geweldig dat ik wel even goed moest opletten op m’n spullen. Eenmaal beneden bij het strand zag ik vele surfers in zee. Een strandwachter zat daar ook met een surfboarden verhuur. Heel apart, haha! Het was nog vroeg, dus ik was eigenlijk van plan verder te lopen, alleen boven op de heuvel begreep ik dat je hier eigenlijk een scooter of auto nodig heb om iets te zien. Op de heuvel was ik bij een surfshop van Rip Curl gegaan. Er waren veel foto’s binnen de shop te vinden over de kampioenschappen die hier zijn gehouden en ook een beker. Was wel gaaf om te zien, zo ook de vele mooie surfboards die er stonden. Tot ongeveer 2 uur in de middag had ik een beetje op het balkon van de accommodatie gezeten en een boek zitten lezen. Heel relaxed allemaal. Om 14:00u was ik namelijk naar een strandclub gegaan, althans zo noemen zichzelf, want het zit eigenlijk bovenop een klif. Single Fin Beach Club was heel Westers, echter was het uitzicht écht formidabel. Er lagen zo onwijs veel surfers in zee en vanaf de klif had je perfect uitzicht. Ik had mijn zoomlens meegenomen voor m’n fotocamera en heb wat gave shots gemaakt. Het was goed vertoeven …en al helemaal met een portie nachos en een San Miguel biertje. Ik had met de taxichauffeur afgesproken dat die mij 2,5 uur later weer kwam ophalen. Er zat nog een Quiksilver winkel waar ik een gaaf shirt en pet had gekocht met de tekst ”Uluwatu” en ”Bali” erop. Terug in de accommodatie was ik in de avond naar het restaurant gegaan waar ik nog Nasi Goreng had besteld. Het was een geslaagd dagje, ondanks dat ik niet veel had gedaan. De prachtige foto’s vullen dit korte blogbericht wel aan.

Terug naar Bali!

Terug naar Bali!

14 april – Terug naar Bali (Uluwatu)
Om 10 uur was het tijd om uit te checken. Rustig op m’n gemakkie startte ik op. Die avond ervoor had ik namelijk mijn backpack al ingepakt. Uiteraard had ik nog de mogelijkheid dat ik even ging ontbijten en dat deed ik. Ik nam weer mijn favoriete ontbijt dat ik al die dagen had genomen in de ochtend, Eggs Benedict. Het was simpelweg het meest ongezonde en lekkerste dus… geen smoothie bowls of andere healthy shit, gewoon een lekker eitje met spek. Bij de receptie had ik de mega rekening betaald, nou ja mega rekening. Het was € 130,- van het duiken en € 130,- van het eten daar. Moet je nagaan dat ik nergens anders dan daar heb gegeten ochtend, middag en avond, omdat het gewoon gigantisch goed was. En daar zaten ook nog een drankjes in. Ik kan niet klagen. Het was een beetje m’n thuisbasis geworden. Aan de receptionist had ik gevraagd of ik een horse taxi kon krijgen om 10:30u zodat vroeg genoeg in de haven was voor de boot van 11:45u. Het was een stuiterende rit van Le Pirate naar de haven al heb ik het wel weer overleefd, haha. In de haven werd ik precies bij ‘Blue Water Express’ afgezet. De speedbootorganisatie tussen Gili, Lombok en Bali. Daarbij stond er al iemand voor mijn bagage bij de ‘kade’ te zetten en werd ik naar de incheckbalie geleid. Het verliep vlekkeloos. Ik had nog mooi even de tijd om wat te kopen. Ik kocht een Solero ijsje wat omgerekend € 0,60 was. Echt geen geld… Het bleekt dat de boot was vertraagd was, vanwege het feit dat er één motor was uitgevallen. Geen probleem, want de boot zelf heb 6 motoren, dus we gingen met een vertraging van 20 minuten via Lombok richting Bali. In Lombok doen ze een korte stop om de autoriteiten te melden hoeveel passagiers er aan boord zijn.

”Dag huis!”
In de Horse Taxi.
Wachten op de boot naar Bali.

De boot was onwijs vol tot Padangbai, daarna liep die leeg en was er genoeg plaats. Tijd voor zo’n koude Bintang die ze aan boord verkochten. Ik liep mee naar achter en zag daar een volle koelbox met Bintangs. En koud dat ze waren…. hmmmm…! Ook bij aankomst in Serangang verliep het super soepel. De bagage werd van boord gehaald en met alle passagiers liepen wij 200 meter naar het kantoor van Blue Water Express waar we gratis frisdrank kregen vanwege de vertraging, erg netjes! Eén voor één werden we geroepen voor onze transferbus naar de uiteindelijke bestemming. Ik bleek uit eindelijk een privé transfer te hebben, ideaal toch? De taxichauffeur was uiteraard weer heel aardig en wist veel over Nederlands voetbal. Weet eigenlijk wel zeker dat die meer wist dan ik haha. Heel lang heb ik met ‘m gesproken over van alles en nog wat. Zo vroeg hij of wij in Nederland veel rijst eten. Ik zei ”niet in de ochtend zoals hier, merendeel brood dan. Ik zeg misschien hooguit 1x in de week”. De taxichauffeur vertelde dat hij met een zak rijst 3 dagen met heel z’n familie van gebruik maakt. Dit kost hem 11.000 Rupiahs, als hij een heel brood koop kost dat ‘m 20.000 tot 30.000 Rupiahs. En dat gaat natuurlijk niet 3 dagen mee met een heel gezin. Ik heb ‘m uiteindelijk een goede fooi gegeven :).

De aankomst bij Pinkcoco was heel erg fijn. Bij de receptie kreeg ik een welkomstdrankje en een vochtig handdoekje om m’n gezicht en handen mee schoon te maken. Het zag er allemaal netjes en verzorgd uit en vooral heel roze! De dame van de receptie liep mee om mijn kamer te laten zien samen met de bagageman. Het zijn echt onwijs mooie kamers hier bij Pinkcoco. Groot, schoon, netjes, verzorgd, een heerlijk bed, een mooie badkamer en een onwijs groot balkon. Weer een mooi plekje uitgezocht! Die avond was ik moe van het reizen en heb ik niet meer veel gedaan. Ik liep naar de supermarkt waar ik van Bintangs had gekocht voor de koelkast en ben vervolgens bij het Italiaanse restaurant gaan eten hier bij Pinkcoco. Het eten was heerlijk, maar het personeel was niet vooruit te brandden (traag voor zelfs Balinese begrippen!). Ik denk niet dat ze hier heel goed betaald worden… of dat ze toeristen meer dan zat zijn. Afijn… terug in mijn kamer te zijn aangekomen was de kamerjuffrouw langs geweest om mijn klamboe uit te hangen, een geurkaars aan te steken, gordijnen dicht te doen en wat snoepjes op het bed te leggen. Dat noem ik nou service!

De prachtige kamer in Pink Coco Uluwatu.
Het eiland Gili Trawangan.

Het eiland Gili Trawangan.

9 april – Per speedboot naar het mooie bounty eiland Gili Trawangan
…met een gigantische kater stond ik op bij de Mercure in Sanur. Het was vroeg opstaan, want vandaag stond de reis naar Gili Trawangan op het programma. Mijn backpack was ook nog niet in orde, dus ik had nog flink wat te doen in de ochtend. Om +/- 07:00u werd ik opgehaald met een transferbus om naar de haven van Serangan te gaan. Een retourtje met de boot kostte mij ongeveer €100,-. Ik had niet verwacht dat het zo duur nog was. Vanuit Serangan vertrok de boot richting Gili via Padangbai. Bij aankomst in Serangan werden de bagagestukken op een pick-up truck gegooid die naar de boot werden gebracht. Het retourticket kreeg ik bij de ticketBali 😉 overhandigd en hier had ik gelijk even afgestemd dat ik op de terugweg naar Uluwatu zou gaan, een plek op Bali bekend voor zijn goede surfspots. De speedboot ging écht enorm snel en je had vrij weinig last van de golven, dus dat was wel heel fijn met die kater die ik had, haha! Het weer was helaas wat bewolkt, waardoor foto’s maken wat minder mooi tot z’n recht kwam. Tot Padangbai was de boot redelijk leeg, maar daarna stroomde het toch vol en had ik opeens geen plaatsen meer vrij naast mij. Langzamerhand kwam Gili Trawangan inzicht. Vanaf de boot was het al prachtig om te zien.

In Serangang wachten op groen licht om naar de boot te gaan voor Gili.
Naar de boot toelopen.

Eenmaal op het strand werd ik belaagd door ”horse taxi”-chauffeurs. In eerste instantie was ik niet van plan om dit te doen, maar ik zag dat niet het volledige gewicht van het karretje op het paard rust …dus uiteindelijk zat ik in een horse taxi richting de accommodatie Le Pirate. Het was vrij grappig! De taxichauffeur zei dat er op het eiland Gili geen motorvoertuigen zijn, alleen paarden en fietsen. Al zag ik wel een aantal elektrische scootertjes. De accommodatie is werkelijk waar prachtig! Dit is een serieuze bestemming waar je normaal alleen maar van droom. Zwembad uitkijkend over het strand, leuke zwembadbar, veel zon mogelijkheden, eigen strand met zitzakken voor deur en dan nog niet te vergeten het huisje waar je een hangmat heb, een buitendouche en airconditioning in de kamer. Dit kan weliswaar je mooiste bestemming zijn geweest in categorie Bounty Eilanden. Al heb ik nog niet veel Bounty Eilanden gezien, wat ik mij nu bedenkt alleen Whitsundays in Australië (die overigens ook prachtig waren!). Bij de receptie kreeg ik het één en ander aan informatie qua activiteiten of excursies die je kon boeken. Ik heb hier maar gelijk de duikcursus van 3 dagen vastgezet aangezien ik dit écht wil doen op zo’n mooie bestemming. Vervolgens heb ik de dag relaxed aan m’n blog zitten werken en niet veel gedaan. Alleen het uitzicht al was genoeg.

De accommodatie Le Pirate.
Met m’n eigen huisje!
…en relaxend in een hangmat, haha!

10 april – Eerste dag duikcursus met Lombok Dive
Al vroeg was ik te vinden bij de ontbijttafel. Zonder dat ik het alvorens wist was dit inclusief bij de prijs. Het mooiste was dat je zelfs a-la-carte kon kiezen met een keuze uit 7 à 8 gerechten. Ik nam Eggs Benedict een toast met daarop bacon, een eitje en een soort mayonaise-achtige saus, heerlijk! Om 09:00u werd ik opgehaald door de duikschool. Ná een korte wandeling naar de duikschoollocatie werd ik per horse taxi naar de haven gebracht om op de boot te stappen richting het openwater. Het was vrij bijzonder, want bij de meeste duikscholen begin je eerst in het zwembad, maar oké… ik ging dus direct in de zee. Op de boot zat een Nederlander van rond mijn leeftijd. Zijn opa en oma wonen in Lombok en hij verbleef daar. Het is ongeveer 20 minuten met de boot van Gili naar Lombok. Hij had hier ook z’n eerste duikcursus gedaan en was nu voor z’n ”Rescue” duikcursus bezig, waarna hij uiteindelijk ook duikmaster wil worden. Heel gaaf! Afijn ik kreeg een korte briefing over wat ik wel en niet moest doen. Hoe dingen werken onderwater en waar ik op moet letten. Ik kreeg heel de uitrusting aangeworpen en lag voordat ik het helemaal doorhad in het water. Dat eerste moment was écht raar! Ik dacht ”Dat apparaat doet het niet!”, maar vooral dat ze tegen mij vertelde ”je moet gewoon normaal ademen” deed ik dat ook. Dus ik ademende onwijs veel met de gedachte ”Die lucht kan ik maar alvast binnen hebben”, haha! Oké ik was wat geruster geworden en we daalde langzaam af tot 12 meter diepte. Al snel zwom er een zeeschildpad voorbij. Even later waren wij langs een rif aan het duiken. Ik zag een schim onder het rif zwemmen, dit was een rifhaai! Heel bijzonder, maar onderwater voel je een soort één met de zee en is het niet zo eng. Ik zat nog meer met mijn gedachte bij de beademing van het systeem. Op elke meter was het belangrijk om je oren te klaren om niet onnodige druk op te bouwen. De eerste duik zat erop! De duikinstructeur vertelde dat ik anders moest ademen en zwemmen. Sowieso is het raar om te zwemmen met vinnen. Ik was al snel geneigd om net zo vaak te spartelen als je normaal zou zwemmen. Er was nog een Chinees koppel uit Shanghai die ook de cursus deden, echter hadden die al 2 keer eerder gedoken en waren nu van plan om hun certificaat te halen. Die wisten dus al van de hoed in de rand.

Horse Taxi!
Eerste duik met Lombok Dive!

De instructeur die mij tijdens de eerste duik begeleiden had tegen de hoofdinstructeur gezegd dat ik duidelijk aan mijn techniek moest werken. Nadat we een aantal mensen aan de kant hadden gezet ging ik gelijk terug het water in met de hoofdinstructeur. We doken voor mijn gevoel dieper, ongeveer +/- 15 meter. Tijdens de 2e duik zag ik twee zeeschildpadden, heel veel nemo’s, een pijlstaartrog en nog veel meer andere vissen. Op de zeebodem was het tijd voor een paar oefeningen, waaronder dat ik mijn bril vol moest laten lopen met water en vervolgens leeg krijgen en in het geval dat je geen luchttoevoer meer heb dat je het mondstuk uit je mond moet halen om vervolgens naar je buddy te gaan om de alternatieve luchttoevoer te pakken. De hoofdinstructeur deed het voor. Ik schudde ”nee” met mijn hoofd. Ik dacht ”ik ben gek, ga een beetje m’n luchttoevoer uitdoen. Alles ging door m’n hoofd heen, maar ik dacht wel ”dit is een deel van je studie, dus je moet”. Ik deed het en het leek wel of ik een grote angst had overwonnen. Kort daarna gingen we langzaam naar het wateroppervlak en zat mijn 2e duik erop. Ik was vrij vroeg klaar met duiken, echter had ik nog veel te leren in het studieboek. Vanaf de haven liep ik naar Le Pirate, een aardig stukje aangezien het aan de andere kant van het eiland is. Tijdens het lopen zat ik veel Bob Marley figuren, duikscholen, schaars geklede dames en veel strandbarretjes met relaxte reggae muziek. Hier op Gili maken ze zich totaal niet druk… Terug bij de acco zat ik te leren op het terras (zonder bier!). Al werd er later wel een Happy Hour bel geluid, want er waren cocktails tegen een zacht prijsje te krijgen …dus omdat het de verjaardag van m’n moeder was had ik maar 2x Caipirinha cocktails gedronken die avond. In de avond werd het druk bij Le Pirate, niet heel druk, maar drukker, dit vanwege de strandbioscoop. Het was zo relaxed om op zo’n zitzak in het zand te zitten in een heerlijke temperatuur film kijken. Het was een uniek ervaring. Al heb ik niet heel de film afgekeken, want vanwege het duiken de volgende ochtend.

De ”hoofdstraat” van Gili T.
Ze zijn niet zeker over de kwaliteit van de pizza’s dat ze ”probably” zeggen haha.
Het strand bij Le Pirate.

11 april – Surfen en biertje met de locals bij Captain Jack Beach Bar.
…03:00u ‘s-nachts ik werd wakker en mijn rechteroor zat helemaal dicht. Ik raakte lichtelijk in paniek. Ik kreeg ‘m niet geklaard met de normale klaringsoefeningen. M’n maat Sven die regelmatig duikt had ik een bericht gestuurd, die had via z’n schoonvader (die duikinstructeur is) uitsluitsel gekregen dat het geen decompressieziekte is, maar wellicht gewoon een verkoudheid die doorgezet is. Al was ik hier niet blij mee, want dat betekende dat ik niet kon gaan duiken. Ik ging verder slapen in de hoop dat de volgende ochtend het over zou zijn, maar dit niet het geval… ik had de duikschool op Whatsapp bericht dat het ‘m niet zou gaan worden. Ik wilden het risico niet gaan lopen, want in je eentje in problemen komen qua gezondheid zit ik niet zo op te wachten als je het kan voorkomen. Ik ben naar de duikschool gegaan, waarna ik nog naar de hoofdinstructeur was gegaan. Uiteindelijk heb ik besloten niet verder te gaan. Gelukkig was ik niet al m’n geld kwijt, maar werden er maar 2 duiken berekend. Kort daarna ben ik het eiland gaan rondfietsen. En had ik een bar bezocht genaamd ”Captain Jack” bar op aanraden van Clarrie Donald een Australiër die ik 5 jaar geleden in Hong Kong had ontmoet tijdens de Lantau Island dagtrip. Het was grappig, ik kwam aan fietsen en ze herkende mij gelijk van Facebook! Ik zei dat ik die namiddag zou komen voor een paar Bintangs. Ná het rondje fietsen heb ik heerlijk gerelaxt bij Le Pirate. Toen ik op het punt stond naar de Captain Jack bar te gaan fietste ik langs een surfboard verhuur strandje waar ik een paar locals zag surfen. Ik was benieuwd wat een board huren kost, maar de verhuurder lag zelf in het water, ik zei ”I’ll come back later”. Maar ik fietste 200 meter verder en ik dacht ”Ik ben gek! Ik moet nu gaan surfen!”, dus ik had m’n fiets omgedraaid en ben gaan surfen. Het waren kleine golven, maar zo zo geweldig! Ik kon ze helemaal uit surfen. Een tijd geleden dat ik dat heb mogen ervaren! Euforisch momentje. Mijn dag was weer goed. Met de local surfers zat ik even te praten; één van die surfers was naar Nederland geweest en zei ”I was in Scheveningen, but there was so much wind and the water was so cold!”. Het was wel even leuk. Later was ik dus naar de Captain Jack bar gegaan en heb ik met wat locals zitten drinken. Aangezien bier aardig duur is voor hunzelf heb ik een paar rondjes gegeven. Het was leuk en zij hadden het ook goed naar hun zin :)! Al verkochten ze bij dat zaakje ernaast paddo’s… dat was écht een domper. Zo jammer weer. Je zou gestoord zijn om dat überhaupt te proberen en dan zeker in Indonesië. Bij Le Pirate had ik de huiskat ”Bob” ontmoet, van ”Bob de straatkat”, haha. Hij zag er ook zo uit. Het was uiteindelijk wel een mooie dag, ondanks dat ik niet verder met de duikcursus kon.

De barmannen van Captain Jack Bar.
Het eiland Lombok op de achtergrond.
Biertje gegeven aan de locals, bier is enorm duur voor hun.
Good times!
Nog meer foto’s met de locals.

12 april – Relaxen, surfen en Chasing Mavericks kijken op het strand
Op deze dag heb ik verdomd weinig gedaan. Het stond een beetje centraal aan eten, drinken, zwemmen. In de ochtend was ik naar de receptie gegaan om te vragen welke film er gedraaid werd in de avond op het strand. Er was nog geen film gekozen en daarom mocht ik er één kiezen. Het is Chasing Mavericks geworden, een surffilm over big wave surfers. Ook was ik nog even naar de Indonesische surfdude ”Kuda” geweest waar ik nog een board had gehuurd. Lokale Indonesische mannetjes van rond de 13 jaar lagen in het water en riepen naar mij ”Come here!”. Ik zag dat de golven bij hen beter waren, maar die wil ik als buitenlander niet afpikken. Echter bleven ze het zeggen en ging ik naar hun toe. Eén van die mannetjes gaf mij zijn grote softtop, zodat ik meer drijfvermogen zou hebben om de mini golven te pakken. Het was leuk een paar golfjes pakken. De rest van de middag heb ik een beetje liggen lezen op m’n veranda van het huisje. In de avond had ik een Indonesische curry met kokossmaak. Erg goed! De leuke Indonesische serveerster zag wel weer dat ik de smaak te pakken zou krijgen tijdens het Happy Hour en vroeg terwijl mijn Mojito nog halfvol was of ik al een nieuwe wilden. Ik ben de meest beroerde persoon niet, dus ja! ”Maar dan wel een Caipirinha!”… Kort daarna was ik op het strand gaan zitten om alvast een mooi plekje uit te kiezen voor de bioscoop. Echt een unieke ervaring zo’n bioscoop op het strand met heerlijk warm weer. Het was nog vrij rustig en maar nog 5 minuten te gaan voordat de film startte. Uiteindelijk kwam er een groep uit Zweden, eerst 5 en werden later 8. Ze zeiden ”Oooh Chasing Mavericks!” en ze gingen zitten. Een paar van de accommodatie kwamen er ook nog bij en vervolgens zat het strand vol, haha. Goede keuze geweest! De film was onwijs goed. Pilsjes kon je d.m.v. een knopje laten bezorgen bij de zitzak. Een topavond!

13 april – Rondje gefietst, shirts gekocht en gerelaxed
Mijn taak van vandaag was om wat haltershirts te kopen met ”Gili Trawangan” erop! Ná een heerlijk ontbijt weer ging ik vroeg op pad naar die haltershirts. Ik fietste richting de Sunrise kant van het eiland op (waar ook de uitgaansgelegenheden zitten). Het was er enorm rustig. Waarschijnlijk hadden mensen een gigantische kater of lagen ze met d’r duikuitrusting in het water. Het was helder weer om mooie foto’s te maken van de nabij gelegen eilanden Gili Meno en Lombok. Een paar honderd meter kwam ik een winkeltje tegen met die haltershirts, dus mijn taak was voltooid voor een mooie deal. Terug bij de accommodatie had ik een overheerlijke pizza op en heb ik weer bij het huisje in de hangmat liggen lezen. In de namiddag ben ik wat Radlertjes gaan halen en ben ik verder aan m’n blog gaan werken. Bij het eten had ik Penne Carbonara wat uiteraard ook weer gigantisch goed te eten was. Op dat moment zag ik dat ze de scherm van de bioscoop weer hadden neergezet. In principe hadden ze die avond geen filmavond, maar ik vroeg het en toch hadden ze het weer. Uiteraard tijdens m’n laatste avond ben ik gaan zitten. Het was een super leuke film genaamd ”Why him?”. Die avond had ik prima geslapen! Gelukkig maar, want er stond een lange dag voor de boeg terug naar Bali met de boot.

De stille wateren van Sanur

De stille wateren van Sanur

Helaas heb het enige tijd moeten duren voordat ik weer een blog erop kon zetten. Zowel in Gili Trawangan als in Uluwatu kon ik niet op mijn eigen website komen. Bij deze het reisverslag van mijn avontuur in Sanur. Morgen zet ik die van Gili Trawangan erop en wellicht nog meer! Veel leesplezier!

7 april – Ubud naar Sanur met een bezoek aan een Balinese houthandel
Door de lange dagtrip naar Lovina was ik bij de receptie vergeten ontbijt te boeken. Dus ik dacht “geen probleem, bel ik gewoon even met die Nokia!”, maar nee de Nokia had geen beltegoed meer. Ja dat kan ook nog, haha. Afijn… even op m’n tanden bijten tot Sanur. Ik had echt zo’n prachtige tijd gehad in Ubud. Het was een “wauw”-locatie. Dat je aankomt en denkt even kijken wat ik écht betaald heb. €40,- per nacht! Voor zo’n uitzicht. Om 12 uur werd ik opgehaald door Nyoman voor de trip naar Sanur. Die dag ervoor had hij gezegd dat we langs wat houthandels zouden rijden. Dus dat deden wij. Ze hadden prachtige Suar tafelbladen die bij Houthandel v/d Marel ook worden verkocht, maar hier in Bali nog gekker qua breedte, lengte en dikte. En nu zag ik dus de oorsprong in het land waar de bomen gekapt worden. Ook stopte we nog even langs een houtbewerkingsbedrijf van houten beelden. Dit was ook zo prachtig. Ik was blij dat ik dit Nyoman had verteld. De plaats was bekend voor z’n hout kunsten. Later reden we door een ander dorp waar ze weer bekend stonden voor goud en zilver. Hier was het ook nog mogelijk om te stoppen, maar ik vond het wel goed. Dat zou teveel gaan kosten haha!

Mooie beelden op de rotondes hier.
Suar hout uit Indonesië.
Een creatief kunstwerk!

Dichterbij Sanur werd het al wat drukker. Ik zag de toeristische gedeeltes weer tegemoet komen “nee!” dacht ik. Net helemaal zen vanuit Ubud en nu weer in de druktes. Dit viel wel mee! Nyoman zette mij af bij de Mercure in Sanur waar ik ‘m had bedankt voor de goede tijd en nog wat kleding had gegeven dat ik niet meer nodig had. Ik verbleef in de Mercure. Lekker luxe dacht ik vóór mijn reis nog. Buitenom de iets gedateerde kamer was het ook luxe. Ik had besloten om op een terras gaan zitten op het resort aan het strand. Ze speelde heerlijke deep house nummers af waar ik dan zat met een Bali Hai biertje en een pizza onderweg. Later was ik verhuisd op een loungebank op het strand. Die dag was ik niet meer van m’n resort afgegaan. Ik liep nog even naar de zwembadbar toe en eindigde toen in het lopend buffet restaurant op het resort waar de kok sateetjes aan het barbequen was en je heerlijke pindasaus bij kon doen. Het was onwijs uitgebreid. Het resort is een aanrader voor zonvakantie liefhebbers en families die even wat anders willen dan rechtuit. Die nacht had ik echt onwijs goed geslapen in het mega grote bed wat lag als een goede hangmat.

Mercure Sanur Resort.

8 april – Paddleboarden en relaxen
Ik was al vroeg in de ochtend wakker! Om kwart over 7 zat ik bij het ontbijt en om 9 uur lag ik in het water om te paddleboarden. Dit was de eerste keer tijdens de reis dat ik iets met het (paddle)surfen had gedaan. Wat ik jammer vind, want ik had in Kuta moeten gaan daar waren de golven niet achterlijk hoog en had ik de kans! Afijn, ik peddelde naar het rif toe wat zeker 500 meter uit de kust lag. Het was tot het rif nog vrij ondiep. Het was even een mooie sessie. Ik zag een paar andere paddleboarders over het rif gaan om de hoge golven daar te pakken. Mij niet gezien! Na het paddle sessie was ik even in de zwembaden gaan zwemmen. En had ik even een verse kokosnoot besteld. Erg handig want ik had geen geld bij mij, maar ik kon het gewoon op de kamer zetten ?

Die dag heb ik heerlijk gerelaxt met een paar buckets Bali Hai. Misschien iets teveel gerelaxt, want de biertjes gingen hard. Net voor het eten wilden ik naar het rif lopen aangezien het laagwater was, maar dat plan heb ik snel uit m’n hoofd gehaald aangezien er toch nog 20 cm water stond met veel beesten en koraal er in. Daarnaast pakte een local nog een zee egel uit het water met een stok. Geen goed plan, ondanks dat ik veel mensen daar zag lopen! In de avond was er live muziek bij het eten. Die zanger vroeg steeds verzoeknummers maar niemand zei wat dus ik zei eerst “On the Road Again” toen “Creedence Clearwater Revival” vervolgens “Johnny Cash” en “Hotel California”. Het was een topavond. Maar die volgende dag wat minder met een flinke kater …to be continued!

Een dagtrip naar Lovina.

Een dagtrip naar Lovina.

6 april – Een dagtrip naar Lovina met gids Nyoman
Het ontbijt was weer heel goed en op tijd! Om 08:30u ging ik met Lovina Tour mee. Een badplaats in het noorden van Bali en nog niet platgelopen door de toeristen. Per scooter werd ik bij de openbare weg gezet. Er stond een Indonesische man te wachten op z’n groep die hij begeleide door Java en Bali. De man vroeg waar ik vandaan kwam en begon opeens Nederlands te praten. Het was wel grappig. Die man heb het door de toeristen zich aangeleerd en hij sprak het ook goed en begreep nagenoeg alles wat ik zei. Kort daarna ontmoette ik ”Nyoman” de gids voor de Lovina Tour. Een hele aardige man die al 18 jaar in het toerisme werkt. Hij verontschuldigde zich van die niet goed Engels sprak. Ik vond dat wel meevallen. Toen wij door het centrum reden had die het over dat de Koning van Ubud in het paleis woont, wat ik al in m’n vorige blog had vermeld. De koning was vernoemt naar z’n vader en vroeg vervolgens aan mij of ik dat ook was en hoeveelste dan. Blijkbaar is dat hier een normale zaak haha. Ik zei Dirk de 5e. Waarop hij zei dat ik dan ”Iputu Dirk” heet op z’n Indonesisch. Hij was helemaal verbaasd dat de naam al zo vaak opnieuw is gebruikt! Ubud betekend Ubad en Ubad betekend medicijn. Vandaar zijn er vele Yoga retreats en mediteermogelijkheden in de stad Ubud. Want men gelooft dat je hier geneest. Vervolgens hadden wij het over Indonesisch eten. Hij zei Babi is varken en Ayem is kip. Erg handig om te weten, al wist ik Babi al van de Chinees thuis, haha.

Nyoman zei dat in Bali 65% Hindu is wat oorspronkelijk vanuit India komt. De overige 35% is Moslim, Boeddhist of Katholiek. Hij vertelde dat het over het algemeen in Bali wel veilig door het Hindu geloof. Mede doordat in Hindu karma bestaat. Dus ze geloven als je iets verkeerd doe dan zal je daarvoor gestraft worden. Met een slechte karma mogen zij niet de tempel in om te bidden. Hij vertelde dat de bomaanslag in 2002 in Kuta door iemand was gedaan uit Java waar ze moslim zijn. Een geradicaliseerde moslim. Het was triest om te horen dat vele bedrijven hierdoor een mega tegenslag hebben gekregen. Vooral dat die mensen al van alles doen om maar een klein beetje geld te kunnen verdienen. Zo had Nyoman gezegd dat hij in het laagseizoen 1 miljoen Rupiah verdiend. Omgerekend is dat € 60,- ongeveer. In het hoogseizoen is het 1,5 miljoen Rupiah, dus € 90,-. Toen ik dit hoorde schrok ik echt. Dat maaien wij erdoor heen in een avondje stappen in de kroeg en hier moet een hele familie ervan leven.

Rechtsboven de ongewassen koffiebonenpoep en rechtsonder de gewassen versie.

We stopte bij een koffie- en theeproeverij dat stond niet op het programma, maar Nyoman gooide het er gewoon tussen het programma door. Hier kreeg ik te zien hoe ze koffie maken in Bali. Ze maken er poeder van waar je alleen maar water op moet gooien. Ook hadden ze hier Luwak koffie. Dit is koffie waar de koffiebonen door een Luwak dier zijn uitgepoept om vervolgens schoon te maken en te vermalen. Onwijs goor! Maar gek genoeg is de geur (weliswaar ná schoonmaken) veel rijker en beter dan de normale Bali koffie. Van Nyoman moest ik even poseren dat ik de bonen stond te vermalen. Vervolgens mocht ik de koffietje en theetje gaan proeven. Ik zat bij een heel mooi uitzichtpunt op de rijstvelden en kreeg even 5 koffie en 5 thee om uit te proberen. M’n favoriete was de Cocosnoot koffie. De dame die de tour gaf vroeg ik op de Bali Swing wilden. Dit is een mega schommel met hoogte. Ik dacht ”waarom niet!”. Ik vond het niet eng, maar ik werd een beetje misselijk door de koffie en thee die ik net daarvoor ophad. In de omgeving waren vele fruitbomen, zoals bananen, avocado en nog meer. De gids vertelde dat iedere regio in Bali z’n eigen groente en fruitsoort hebben vanwege de verschillende klimaten op het eiland. Bijvoorbeeld aardbijen, mandarijnen en watermeloenen.

De tweede plaats waar we stopte was Pura Ulun Danu Bratan (een leuk woord voor Scrabble heb je meteen 33x woordwaarde). Dit is de tempel in het water bekend van vele marketingpromoties over Bali. Ik vroeg of ik een Sarong moest dragen om naar binnen te lopen. Ondanks dat ik niemand ermee zag lopen wilden ik uit beleefdheid voor het Hindu geloof dubbelchecken. Dit is alleen nodig in het binnenste van tempel, dus niet binnen in de tempel, maar het centrale punt. De ”tempel in het water” was enorm mooi! Helaas was het weer niet zo mooi voor foto’s. De reis zetten zich voort naar de Munduk watervallen. Dit was even klimmen. De gids bleef daarom boven aan de weg staan. Hij vertelde dat het een hele bekende waterval is en dat het er vaak druk is. Eenmaal beneden stonden er een handje vol mensen. Totaal niet toeristisch in mijn opzicht van wat ik heb meegemaakt in Niagara watervallen en Victoria watervallen. Al zijn dat natuurlijk enorme natuurwonderen, haha. Echter was de Munduk waterval onwijs mooi! Terug was het wel weer even berggeitmodus aan en de berg op. Met Nyoman had ik koers gezet naar Lovina, waarbij de tussendoor langskwamen bij Twin Lake. Het woord verklapt het al, maar dit zijn 2 meren die met elkaar in verbinding staan in de jungle van Bali. Het uitzicht was werkelijk waar prachtig, alleen was dat niet hetgeen waar ik van versteld stond …je kon namelijk met vleermuizen, een varaan of slangen op de foto bij de uitzichtpunt! Een vleermuis!? Dat vond ik nog het meest aparte haha.

Helemaal Zen, haha!
Munduk Waterval.
Twin Lakes.

In de tour was ook een bezoek aan de warmwaterbronnen van Banjar inclusief. De weg naar de hotspring toe waren allemaal winkeltjes. Iedereen vroeg of ik wat wilden kopen. Ik zou graag willen om de bevolking wat te financieel te bevorderen, maar dan moet ik een koffer erbij kopen haha. Afijn ik kreeg tijd van Nyoman om in het zwavelbad te gaan. Hier was ik niet op voorbereid! Ik dacht eigenlijk even een bezoekje, foto’s maken en weer weg, maar nee! De gids was geweldig. Hij had enorm veel foto’s gemaakt. Ná een duik in elk bad daar gingen we terug. Datzelfde straatje met winkeltjes gingen we terug. Een meisje kwam naar mij toe om te vragen of ik een armbandje wilden kopen voor 10.000rp (omgerekend € 0,60) om geld op te halen voor school. Ik kon het niet over m’n hart gekregen om ‘nee’ te zeggen. Voor mij is het niks, maar voor dat meisje kan het waarschijnlijk heel veel betekenen! Terug bij de auto was m’n kleding nog niet droog, maar ik had mijn Heineken Honcho mee, die mijn vader nog ergens had liggen. Het is enige tijd geleden voor mensen te weten wat een Honcho is. Maar dit is een regenponcho en een handdoek in één, haha. Dus ik het handdoekgedeelte op de stoel in de auto gelegd. Het was geen probleem voor Nyoman haha.

Banjar warmwaterbron.

Oké nu was het écht tijd om naar Lovina te rijden. Bij aankomst reden we naar een restaurant toe een beetje buiten Lovina, want zoals de gids zei was het een mooier en schoner strand. En dat was ook zeker zo! In het restaurant had ik een Indonesische rijsttafel genomen. Het was heerlijk! Van alles wat. Het was al laat, maar Nyoman wilden mij nog Singaraja laten zien. Een havenstad waar de Nederlanders veel hebben betekend in de handelstoevoer. Dit is ook terug te zien aan de vele huizen die met Nederlandse bakstenen zijn neergezet. We stopte bij een plein, waar in de avond een nightmarket plaatsvind. Het was prachtig. Er waren 4x restaurants die boven het water stonden. Ondanks dat Singaraja een beetje off-the-beaten bestemming is, zou ik dit graag als tip willen geven voor de mensen die naar Lovina gaan. Met de zonsondergang genieten van wat te drinken met in de verte uitzicht op Java. Het was al laat en we hadden koers gezet terug naar Pajar House in Ubud. De wegen waren donker en Nyoman (zonder Google Maps!) wist zich overal doorheen te sluizen. Ik had de gids aangevraagd voor mijn transfer naar Sanur de volgende dag. Die dag wilden die mij langs wat houthandels rijden. Bij de receptie had ik een Thaise curry besteld die ze bij mij kwamen brengen op de kamer. Het was een mooie dag …en dat zie je wel aan de vele tekst! Ben benieuwd wie ‘m tot het einde heb gelezen (laat anders een bericht achter hieronder, haha!).

Rijsttafel in Lovina.
Restaurants boven het water in Singaraja.
Nightmarket in Singaraja.
Ubud; one of my favorite places!

Ubud; one of my favorite places!

5 april – De lokale markt in Ubud en de Monkey Forest
De ochtend was anders dan de andere dagen. Het ontbijt kwam naar mij toe in plaats van dat ik naar het ontbijt toe moest. Hier in de accommodatie Pajar House heb je geen restaurant ze brengen je eten dus ten alle tijden naar je balkon toe. Dit maakt helemaal niet uit met het prachtige uitzicht op de rijstvelden. Kort ná het ontbijt had ik een scootertransfer aangevraagd om mij naar de openbare weg te brengen waar een gratis shuttle service mij naar het centrum van Ubud zou brengen. Vlakbij het paleis van de koning van Ubud werd ik afgegooid. Hier had ik even een klein rondje gelopen, want er was maar een beperkt gedeelte geopend. Even later kwam ik op de Ubud Markets terecht. Erg populair bij reizigers. Ik vond het wel leuk opgezet. Heel veel souvenir kraampjes en daarnaast voor de locals ook nog mogelijkheden tot het kopen van groente, fruit en ander soort etenswaren. T-shirts, sarongs, houtsnijwerk en de standaard souvenirs waren hier wel te vinden. Ik ging eerst oriënterend over de markt heen. En had vervolgens wat Bintang shirts gekocht en een sarong voor wanneer dat nodig is om een tempel binnen te stappen. Je mag namelijk geen korte broek aan binnen een tempel, of wel niet te bloot gekleed. Het was allemaal spotgoedkoop. Al zat ik later te denken dat ik nog teveel had betaald, maar ik dacht bij mijzelf ”ik ga niet verder afdingen, die mensen moeten er keihard voor werken om met weinig rond te komen”. Voor degene die naar Bali gaan, ga zeker naar de Ubud Markets!

Ontbijt in Pajar House.
God van goed geluk.
Centrum van Ubud.
Paleis van Koning Ubud.
Een georganiseerde zooi hier.
De scooterparkeerplaats. Niet normaal hoeveel!
De lokale groente en fruit markt.

De taxichauffeur van de vorige dag had gezegd dat alles goed te bereiken is te voet. Dus vanaf de Ubud Markets liep ik naar de Monkey Forest toe. Het was denk ongeveer 1,5 kilometer lopen. In die tussentijd zat ik vol verbazing te kijken wat er soms op de scooter voorbij komt rijden. Balinese vrouwen met een mand met iets erin op de hoofd en twee handen aan het stuur of een normale scooter met 4 mensen erop en nog veel meer grote producten dat ze erop vervoerde. Kyara had het al tegen mij gezegd, maar Ubud is een soort Ibiza in Azië-stijl. Er hangt een hele relaxte sfeer en er zijn vele leuke en knusse koffiezaakjes, prullariawinkeltjes en kledingwinkels. Tegenover de Monkey Forest had ik even een collaatje gedronken in één van die leuke cafétjes. Het was amuserend om daar te zitten. Op een gegeven moment liepen er apen de weg over om uit de Hindu offerbakjes eten te stelen die de Hindu locals langs de weg zetten voor goed geluk. Ook waren er kleinere apen die over de elektriciteitskabels liepen die over de straat hingen. Ik kreeg een beetje het idee van Hangover 2 dat aapje van Mr Chow, haha. Je moet de film gezien hebben om te weten waar ik over praat, haha. Kort ná de ticket controle kwam ik al mega veel apen tegen. Het is één en dezelfde aap, maar dan ik allerlei maten. Net als in de Apenheul heb je het idee dat die apen zelf een dagje uit zijn om mensen te kijken. De aapjes waren ook wel benieuwd wat bepaalde bezoekers in d’r tassen hadden en klom gewoon bij verschillende mensen op de nek om even uitgebreid door de tas te kijken. Het bos op zichzelf was ook al bijzonder mooi. Je kan mijn vlogs zien voor een impressie van de Monkey Forest. Ik liep terug naar de plek waar de shuttle service mij had afgezet. Met de Nokia telefoon die ik had meegekregen om de receptie te bellen had ik ze gebeld. Tegenover de opstapplaats zat een leuke Mexicaans restaurantje waar ik perfect uitzicht had of de transfer er al was. Dus ik ging daar zitten. Had een patatje besteld en een heerlijk koude Bintang. Bij terugkomst in Pajar House was ik erg gaar van de hele dag slenteren. Bij de receptie had ik een dagtrip gegereld naar Lovina. Een plaats in het noorden van Bali. Ik had ook een zak met kleding die ik had afgegeven om te wassen, dit zijn ook écht de kosten niet. Ongeveer 6 euro voor een volledige huisafvalzak. Vervolgens had ik nog het avondeten besteld en ben even heerlijk in dat bad gaan zitten in de mega badkamer. Om 6 uur kwam het eten. Een kipburger met patat en saté met pindasaus. Ja… ik had grote trek haha! Het was weer een mooie dag!

Horen, zien en zwijgen…
Dit aapje zat in een kooi aangezien die blind is en anders in gevaar zou komen.
Balinese vrouwen die van alles meenemen op d’r hoofd.
Voedertijd voor de apen.
In het Mexicaanse Restaurant.
En het eten in Pajar House!
De prachtige rijstvelden van Ubud!

De prachtige rijstvelden van Ubud!

4 april – Canggu naar het ”oh zo mooie Ubud”
Het supergezonde ontbijt was ik wel zat ik nam alleen een roasted toast en wat scrambled eggs …en een kopje herbal tea. Het was tijd dat ik hier wegging bij de yoga retreat. Ik had een taxi geregeld om 11:00u die mij naar Ubud zou brengen. De taxirit was goed en de taxichauffeur hield ook wel van een praatje, dus al die tijd (ongeveer een uur lang) had ik een praatje met de chauffeur. Hij vertelde dat hij veel vrienden uit Nederland had en had hen aanbevolen om tijdens de ramadan naar Bali te komen. Want tijdens de ramadan zijn de moslims vanuit Java terug naar d’r eigen woonplaats toe. Hij zei dat het dan een stuk rustiger is dan normaalgesproken. De taxirit leek wel door een doolhof te gaan. Het waren allemaal kleine straatjes met onwijs veel tempels waar we doorheen reden. De taxichauffeur ‘Agus’ vertelde mij dat niemand hier hoger mag bouwen dan de tempel die 100 meter verwijderd staat van het gebouw. Zo hebben ze het bouwproject van President Trump stil gelegd aangezien hij hoger wilden bouwen dan de tempel. Klinkt helemaal niet als Trump, toch? Wat een man… pfff… Hij vertelde dat ieder dorp wel z’n eigen tempel heb en ieder huis ook wel een tempel. Dus er zijn over de 1000 tempels in Bali. Sommige tempels worden tegenwoordig met verschillende geloven gedeeld zoals Hindoe en dan het Moslimgeloof. Daarnaast vertelde hij dat er onwijs verschillende talen in Indonesië zijn. In Bali is er een aparte taal en dan is er nog een nationale taal. En naast die 2 hebben ze nog op elk eiland een eigen taal. Onwijs gecompliceerd dus! Ik wist al een beetje hoe ”Hoe gaat het?” in het Indonesisich ging en vroeg vervolgens hoe je dat zei op z’n Balinees. Totaal anders! Kwam nog geen eens in de buurt! Hij zei ”zo zijn er nog 1000 eilanden die d’r eigen taal hebben”.

De kamer in Pajar House.
Het uitzicht vanaf het balkon.

Eenmaal in Ubud kwamen we bij Pajar House mijn accommodatie voor de komende 3 avonden. Hier werden wij verder geleid door een scooterchauffeur naar de correcte accommodatie, want Pajar House bestaat uit 3 delen. Taxichauffeur Agus had mij afgegooid. En vervolgens ging ik op een scooter verder met m’n backpack! Onwijs apart! Maar dat kan hier gewoon in Bali. Door de rijstvelden werd ik naar de receptie gebracht en hier werd ik ingecheckt en ging vervolgens weer verder op de scooter naar m’n uiteindelijke accommodatie. Bij aankomst was ik écht verbaasd hoe mooi ik zat. Een prachtige kamer met een groot met klamboe, een prachtige buiten badkamer, een tv met Westerse popmuziek op en een goed gevulde minibar. En het uitzicht… onwijs onwijs prachtig op de mooie rijsvelden. De receptionist liet ook nog even het zwembad zien dat net leek op te gaan in de rijstvelden. Ik ging naar de kamer toe en voelde mij écht in een paradijs. Het was nog vroeg in de middag, maar ik ben niet meer bij m’n accommodatie weggaan. Het was hier echt puur zen worden. Daarbij met een paar Bintang biertjes was het ultiem geniet. Op een gegeven moment was ik bijna het bier heen. Bij de receptie had ik een oude Nokia mee gekregen daarmee je contact staat tot de receptie. Hiermee kan je ook je free shuttle transfer regelen naar Ubud centrum. Ze doen ook avondeten verzorgen waar ik gebruik van had gemaakt met daarbij 4 grote Bintang biertjes. Genieten. Dat is het. Later op de avond kwam ik mijn buurvrouw tegen in de accommodatie. Ik kwam met haar aan de praat. Ze zei dat ze uit Benin kwam. Ik dacht echt ”waar de hell lig dat!?”. Naast Nigeria zei ze. Zij verbleef hier 11 dagen in de accommodatie en ik kan ook wel begrijpen waarom, want het is prachtig.