Archief van
Auteur: Dirk

Op ontdekking in Cayenne!

Op ontdekking in Cayenne!

Dag 19 Stadstour Cayenne – woensdag 27 november 2019
Gezien wij niet verbleven in Cayenne zijn wij voor een stadstour naar de hoofdstad gereden. Al vroeg waren wij op pad, althans wij hadden vroeg op pad moeten zijn. De chauffeur was namelijk een uur te laat, bizar. Vanuit Kourou is het ongeveer 1 uur rijden naar Cayenne. Bij het binnenrijden van de stad vertelde Jane dat we de markt zouden bezoeken, máár dat wij absoluut de brug bij de markt overgingen, aangezien dat achter de brug een mega gevaarlijke buurt zou zijn (zelfs overdag!). Leuke binnenkomer, haha! Ook vertelde zij dat hier veel Surinamers werken op de markt die Frans tegen je praten, dus dat je moet uitkijken dat je niks verkeerd zeg over die mensen, want ze verstaan je. Het zijn voornamelijk Surinamers, Guyaanse en Haïtiaanse mensen die hier de weekmarkt runnen. De gebouwen in Cayenne hebben een koloniale karakteristiek. Met 51.000+ inwoners is het wel een stad, al voel je je net in een dorp lopen. In de middag bij de waterkant had de groep zich gesplitst en ging ieder even z’n eigen gang. Sven en ik gingen een pizza scoren bij een pizzeria die aan de palmentuin lag. Hier had ik weer een Pizza Calzone besteld. Al duurde dat wel even. Ook hier spreken ze nagenoeg geen Engels, zelfs mensen van mijn leeftijd! Wij zaten dus met Google Translate onze bestelling te plaatsen. Het eten was heel goed te doen. Ná het eten waren we de berg opgegaan waar het fort staat van Cayenne. Nou ja… Fort? Mogen wij het een fort noemen? Meer een ruïne. Hier hadden wij wel prachtig uitzicht over de stad. Aangezien we in eerste instantie pas om half 8 opgehaald zouden worden hebben wij hier even zitten chillen. Er was niemand, dus het was even mogelijk om minder alert te zijn dat m’n rugzak gestolen zou worden, haha.

In de verte zagen wij een regenbui aankomen en zijn toen naar een café gegaan (ook aan de palmentuin) waar wij eerder die dag een colaatje ophadden. Ik maakte nog een kort rondje alleen in de stad. Sven bleef bij het café. Terwijl ikzelf nog een rondje aan het lopen was kwam ik in een zijstraatje terecht waar ongeveer 20 blanke Franse politieagenten met mega geweren stonden. Ik geloof dat ze hier ergens een inval gingen plegen. Aan de ene kant voel je je een soort van veilig en aan de andere kant denk je ”als hier nu de pleuris uitbreekt ben ik écht ten dode opgeschreven”. Afijn, ik liep terug naar het café. Hier hebben wij met Wijnand een paar Caipirinha’s op. Met de mensen uit de groep die ook in het café zaten hadden we kort overlegd dat we wellicht iets eerder terug naar Kourou zouden kunnen. Met Jane en de rest van de groep hadden wij dit ook afgestemd, dus gingen wij eerder terug naar het hotel. Als ik de stad Cayenne moet beschrijven is het een stad die nog niet gewend is aan toerisme. Al hebben ze wel wat souvenirwinkeltjes, maar de taalbarrière is nog groot. Al is het wel Frankrijk, dus wie weet dat de Frans-Guyaanse mensen net zo koppig zijn als het Franse vasteland. Het is niet een stad waar ik snel nog een keer heen zou gaan. Wat ik overigens wel bij Paramaribo had. All-in-all was ik nog een soort van blij dat wij in het Van Der Valk van Kourou zaten. In het hotel had ik nog een Chicken Thai Curry gegeten. De serveerster vroeg ik nog wat extra pepers zou willen hebben en ging hard lachen. Kort ná het eten zijn we vroeg gaan slapen. De volgende dag hadden wij namelijk een dagtrip naar de Duivels Eilanden gepland staan.

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

Dag 18 De Raketlancering van ESA – dinsdag 26 november 2019
Voorafgaand aan het ontbijt zei ik: ”Als dit écht zo’n Frans kut-ontbijt is, dan ga ik meteen aan het bier”. Helaas was het een Frans kut-ontbijt …al liet ik dat biertje wel staan, haha! Met boterhammen kon je gewoon een ruit ingooien zo hard was het. In de ochtend hadden wij eigen tijd en zijn we gaan regenwormen op het balkon. Tegen de middag aan waren wij met de groep naar het ESA Space Center gegaan. De Europese variant van de NASA. Vandaag was een bijzondere dag al wilden wij ons nog niet blij maken met een dode mus (kaaiman). De 250e lancering van een Ariana 5 raket van ESA stond op de planning. Al was het ongeveer al een week uitgesteld. Bij het Space Center museum stond zo’n soort raket nagebouwd voor de deur. Alle vlaggen van de Europese Unie stonden in een lijn naar de raket toe. Toch blijft het gek om in het Tropische gedeelte van de EU te zijn, haha. Het Space Center was niet bijzonder groot. De verschillende planeten werden hier op borden belicht met heel wat informatie. Zo ook de historie van het ruimtevaren. Met een Space Shuttle-snelheid liepen wij door het museum heen.

In de middag ging wij lunchen aan de boulevard van Kourou. Hier zaten wij aan het strand met een prachtig uitzicht op de Duivels Eilanden. De bediening was redelijk snel en het bier was koud. Een goede combinatie. Ik had een kipgerecht en Sven had een kipschnitzel. Die schnitzel zag er echt mega goed uit, dus ik was toch wel een beetje jaloers. Even later gingen wij naar een heuvel om de raketlancering te zien. Jane, onze gids, had nog nagevraagd in het Space Center of de lancering door zou gaan. Ze hadden gezegd van wel. Eerst gingen wij nog even naar de supermarkt om wat inkopen te doen voor boven op de berg. Met een zak ijs en bier hadden wij mooie inkopen gedaan. Al bleek het wel zo te zijn dat we geen alcohol de berg op mochten nemen ”…ja dat had niemand gezegd!”. Ik dacht ”fuck it! Ik neem het gewoon mee”. Met mijn tas vol met ijs en rugzak ging ik door 2x security checks heen. Hoe geweldig, haha! Eenmaal op de berg was ik redelijk kapot om die zak te dragen en stond er ook nog een peloton security dat ik niet had gepland. Hmmm dan maar overgieten in een Fanta flesje, haha.

Aangezien wij vroeg op de berg waren hadden wij de beste plekken. Het werd duidelijk dat het écht was en dat de raket écht zou gaan vertrekken. Op 13 kilometer afstand zagen wij de raket staan. Het was een mooie dag en het zou euforisch zijn dat de raket zou gaan vertrekken. Op de speakers werd omgeroepen dat de lancering was uitgesteld naar een later tijdstip. Ze riepen alleen de Europese tijd om, dus niet de lokale Frans-Guyaanse tijd. ”Phheewww, dat valt mee dan”, ongeveer 15 minuten later dan gepland zou de raket opstijgen. En daar was die… de countdown ”…3 …2 …1”. Voor een moment was het stil en plots ging die. Met een onwijze rookverplaatsing en een soort explosie van vuur steeg die op. Het is zo’n moment dat je denk ”dit ga ik nooit meemaken in m’n leven, dit is een film”. Maar het was écht. En het was super mooi! Eenmaal boven de wolken en boven ons hoorde wij een keihard geluid van de Ariana 5 raket. Niet veel later splitste de raket en zag je 3 vuurballen. Het spoor waar de raket was geweest bleef belicht, ondanks dat de zon bijna onder was. Wat een absurde ervaring! Wij kregen een sticker van de lancering het moment dat wij de berg afliepen. Ons tripje naar Kourou had opeens een upgrade gekregen, want uiteraard stond dit niet in het vaste reisprogramma van Djoser.

Terug in het hotel gingen wij daar eten. Wijnand had het goede idee om een vleesplankje te bestellen. Dit was zoveel dat we het met z’n vieren ophadden. Heerlijk. Als hoofdgerecht had ik Thai Chicken Curry besteld. Wat ook erg goed was. Naast de curry lagen er pepers. We waren natuurlijk al enigszins aangeschoten en begonnen aan de pepers. Ik had mini’s op m’n bord die al redelijk heet waren, maar Sven en Petra hadden de Madame Jeanette pepers liggen. Iemand zei ”dit zijn paprika’s”. Toen zei ik ”succes!”. Haha, het was echt een ”Ring of Fire”-momentje. Ik nam ook een hap en stonden écht in de fik. Wat een avond. De serveerster heeft zich rot-gelachen! Achter mij was er een spiegel. Ik ging omgedraaid op de stoel zitten met m’n tong uit m’n bek om te kijken hoe erg die in de fik stond. Uiteraard kon ik niks zien. Maar de rest aan de tafel hebben zich rot-gelachen, haha. Wat een avond! En wat een dag! Eén om nooit meer te vergeten.

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Dag 16 Sven’s verjaardag + dorpstour + boottrip naar de Tijgerbank – zondag 24 november 2019
De verjaardag van Sven was aangebroken. Vandaag was hij een jaartje ouder geworden. In de voorgaande avond hadden wij al wat ballonnen opgehangen toen Sven weg was. Echter in de ochtend kwamen wij erachter dat er een paar geklapt waren. Het ontbijt was mega goed; scrambled eggs en pannenkoeken waren wel erg lekker. Net ná het ontbijt hadden wij een dorpstour in Galibi gemaakt. Al was ik in de veronderstelling dat wij op een apart stukje zaten buiten de bewoonde wereld was dit overigens niet waar. Achter onze accommodatie stond het huis van de burgemeester van Galibi. Je moet je er niet teveel bij voorstellen. Het was een soort Maron dorp, zoals wij die in de jungle hadden gezien, al was dit de Samboera bevolking die afstammen van de indianen. Over het strand liepen wij terug naar de accommodatie waar wij hebben zitten Regenwormen. Een erg leuk reisspelletje! Aangezien het midden op de dag was hadden wij de tafel in de schaduw gezet onder een boom. Hier zaten we heerlijk met ons voeten in het zand.

In de middag waren wij met de boot naar de Tijgerzandbank gegaan. Een zandbank gelegen in de Marowijne Rivier die ongeveer 1,5 uur varen was vanuit Galibi. De gids Thio vertelde dat de zandbank met zowel eb als vloed niet onderwater komt te staan. Door het instabiele bootje leek het wel of het een mega ruige zee te zijn, al viel dit wel mee. We waren daarom ook zeikensnat bij de aankomst op de Tijgerbank. Bij het aanmeren vlogen er honderden vliegvissen uit het water! Wij gingen een duikje nemen in de zee. Het was voelbaar beter dan bij de lodge in Galibi aangezien je voeten daar in het modder staan …en uiteraard hier op de zandbank had je dus zand aan je voeten, haha. Sven en ik hadden nog geprobeerd te honkballen met aangespoeld hout en flesje water. Al werd dat te riskant toen Sven bijna het flesje met een rotgang tegen mij aan sloeg, haha! Even later waren wij tot halverwege de zandbank gerend. Het is écht bijzonder dat hier nog zoveel groen is, ondanks dat het in verbinding staat met de open zee en de zoute zeelucht. Op de terugweg hadden wij even kort de tijd om ons om te kleden om vervolgens een optreden te zien van de Samboera bevolking. Wij hadden behoorlijk trek en zaten daar met een pilsje de optredens te bekijken. Heel leuk voor even, maar het duurde denk net iets te lang. Er werd ook nog verwacht dat wij mee zouden doen. Oké… ik hier even kort aan mee gedaan met de dans. Gelukkig was dat snel over, haha!

Eenmaal aan de eettafel was de lintworm geactiveerd. Ik zat te eten als een wolf en met mij nog velen anderen uit de groep. Ná het diner zou er nog een verrassing zijn voor Sven zijn verjaardag. De mannen van de Samboera bevolking kwamen met grote trommels aanlopen en gingen hier nog een optreden geven. Eerst ”lang zal die leven” op z’n Surinaams en toen nog op z’n Nederlands. Later kregen wij harde trommelbeats te horen met Surinaamse teksten. Ik vroeg aan Sven of die het tof zou vinden om ”Tuintje in m’n Hart” aan te vragen en dat vond die wel chill. Aan Thio de gids vroeg ik of dit mogelijk was. En ja dit was mogelijk. Het leek eerst een jamsessie te worden, omdat de band even out-of-the-comfort zone ging, maar toen kwamen de drumbeats en begonnen ze met zingen. De drums waren te hard voor de zang. De groep zei ”Dirk ga erbij staan en meezingen!”. Gelukkig had ik al pilsjes op, dus ik dacht ”fuck it ik doe het gewoon!”. Het was super grappig om erbij te staan en de Nederlands en Surinaamse teksten mee te zingen. Het optreden was verschrikkelijk slecht, maar we hebben verschrikkelijk hard gelachen. Sven had de Samboera band nog 7 Djogo’s gegeven. Hij wilden er 8 geven, maar de bar hadden wij drooggelegd …en dat terwijl Thio nog zei ”er is genoeg bier daar!”, nou mooi niet als wij langs zijn geweest, haha! Sven zijn 22e verjaardag was natuurlijk één om nooit meer te vergeten!

Dag 17 naar Frans-Guyana – maandag 25 november 2019
Per boot vertrokken wij weer uit Galibi. Wij waren onderweg naar het immigratiekantoor in Suriname om ons paspoort af te stempelen en verder de rivier over te steken naar Frans-Guyana. Net dat wij de boot uitstapte begon het een klein beetje te regenen. Wij liepen naar het immigratiekantoor en stonden allemaal voor een korte tijd te wachten aangezien wij de enige waren. Echter buiten was het inmiddels keihard aan het regenen. Een paar van ons liepen even de Taxfree shop in. Waar alles echt spotgoedkoop was. Een klein flesje rum was hier €0,70. Gek genoeg zijn de parfums wel redelijk prijzig. Afijn, het leek er niet op dat het ging stoppen met regenen dus het was even op de tanden bijten en doorgaan. Zeiknat kwamen wij aan in Frans-Guyana.

In de voorgaande landen, Guyana en Suriname, reden ze links op de weg. Hier keek ik dus eerst rechts en links op de weg, al rijden ze in Frans-Guyana rechts. Gelukkig kwam er geen auto want het had mijn dood kunnen zijn net 5 minuten in Frans-Guyana, haha. Je zie trouwens meteen dat je er veel nieuwe Franse auto’s rondrijden. Iets wat je in de voorgaande landen nauwelijks zie. Tussen de grensplaats naar Kourou had je alleen maar bossen en weilanden. In die tussentijd hadden wij geen één Chinese supermarkt gezien. Terwijl je die juist om de 250 meter verwijderd zie liggen in Suriname. In de bus kregen wij te horen dat ons verblijf in Cayenne geannuleerd was door de eventuele lancering van een raket van ESA. Heel vreemd! Als je voor zo’n grote groep al van te voren boek zou het hotel niet voor zo’n kut-smoesje wat kunnen verzinnen. En hoe zou het hotel tenslotte weten dat wij niet voor de raketlancering kwamen, toch ;-)? Afijn er werd dus verteld dat wij 4 nachten in Kourou verbleven. Hier was ook het hotel veranderd naar een soort Van Der Valk hotel aan de weg. Begrijp mij niet verkeerd Van Der Valk is goed, maar meestal ver afgelegen van het centrum, zo ook dit hotel. Ná een douche in het hotel hadden Sven en ik een halve liter Heineken besteld met Europese prijzen van € 6,50 en ging wij poolen in het hotel. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik mijzelf hoeveel meer negativiteit ik in deze alinea kwijt kan, haha!

Maar nee het werd leuker! Wij gingen naar een bowlingbaan die aanwezen werd toen we Kourou binnenreden. De intentie was om hier te gaan bowlen om vervolgens een heerlijke pizza op te knagen. De bowlingbaan was alleen gesloten, dus gingen wij maar gelijk over op het dineren hier. Iedereen had gigantische trek in pizza. Iets wat wij in de rest van de reis nog niet ophadden. Ik nam een pizza Calzone met ham en champignons en een overheerlijke Affligem biertje. Het was een super gezellige avond. Terug in het hotel hadden wij nog een afzakker genomen om vervolgens heerlijk te gaan tukken. De volgende dagen kregen wij wellicht te horen of de raketlancering door zou gaan.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Inmiddels zijn wij weer geland in Nederland. De kou hier is nog behoorlijk wennen. In de komende week ga ik de blogs uploaden van onze laatste week in Suriname en de Guyana’s. Veel leesplezier! 

Dag 14 een bezoek aan Fort Nieuw-Amsterdam en Fort Zeelandia + souvenirs shoppen in Paramaribo – vrijdag 22 november 2019
Ná een geweldige nachtrust in het mooie Royal Torarica. Dit was bij verre uit de meest mooie kamer die wij hadden op de reis. Het ontbijt was ook uitmuntend. Er was een enorme variatie. Zo waren er ook ”Hollandse” garnaaltjes, Engels ontbijt, verschillende yoghurtjes, pannenkoeken, fruit noem het maar op. Vandaag stond er niks vanuit Djoser op de planning, dus wij hadden een dag ter vrije besteding. Met een klein groepje vanuit ons reisgezelschap (Roos, Wijnand, Petra, Leanne, Sven en ik) gingen wij naar het Commewijne district. Dit is aan de andere zijde van de Suriname Rivier waarbij je over de 52 meter hoge Bosjebrug rijdt. Het Commewijne district is voornamelijk bekend doordat hier de Javanen zich hebben gesettled in de early days. Hier tref je dan ook verschillende Indonesische Warungs (restaurantjes) die je ook in bijvoorbeeld Bali zou tegenkomen. Ons plan was om naar Fort Nieuw-Amsterdam te gaan. Een gedeelte wat zowel in de slavernij als in de Tweede Wereld Oorlog een rol had gespeeld. Ná een rondje een beetje cultuur te hebben gesnoven liepen wij naar de bar in Fort Nieuw-Amsterdam waar wij even een biertje hadden genomen ter afkoeling. Even later liepen wij naar onze taxichauffeur die wijselijk de auto onder een boom had geparkeerd in de schaduw. Het was namelijk enorm heet! Hierna zijn wij terug naar Paramaribo gegaan waar wij Fort Zeelandia hadden bezocht. Een typisch Nederlands fort, kenmerkend door de baksteen die je nagenoeg overal in Nederland tegenkom.

Het was inmiddels middag geworden en wij hadden allemaal wel redelijk trek. We zijn naar het normale Torarica gelopen waar wij de eerste 2 nachten hadden overnacht. Onze grote barman-vriend Harold liep er ook weer en we werden hartelijk begroet door hem. Voor de lunch had ik Sate Ayam gekozen. Een typisch Javaans gerecht dat wel centraal stond aan het bezoek aan de Commewijne. Het was heerlijk! Petra en Sven hadden Saoto soep. Een soort kippensoep in een opgepimpte Javaanse versie. Hier had ik nog wat van geproefd en had bijna een kom van die soep besteld. Mega lekker! Het was fijn dat we eindelijk even iets anders dan Nasi en Bami konden eten. Ná de lunch waren we nog even de stad ingedoken om wat souvenirs te kopen. Ik had een Surinaams Monopoly spel gevonden wat mij een leuk souvenir leek. Dit heb ik weten te scoren …en dan nog even over de stad Paramaribo. In de eerste 2 dagen dacht ik bij mijzelf ”wat is dit in godsnaam voor stad?”, echter ná ons bezoek aan Georgetown voelde ik mij zo thuis in het o-zo leuke Paramaribo. Op dat moment voel ik mij ook weer een échte reiziger die zich laat onderdompelen aan de cultuur. Iets wat ik altijd graag doe. Al zit je soms wel is tegen de grens van de comfort-zone aan. Afijn, het souvenir shoppen was erg leuk. In Paramaribo heb je leuke shopjes voor dit soort prullaria. De tijd vloog voorbij! In eerste instantie wilden wij een drankje gaan doen bij een barretje genaamd ”Riverside” wat er erg leuk uit zag. Al was het al aan de late kant, dus zijn teruggelopen naar het hotel en hebben nog wat cocktails bij het zwembad genuttigd. De Piña Colada smaakte erg goed! In de avond was het tijd om de bagage te re-organiseren aangezien wij onze backpack weer terug hadden gekregen. De voorgaande dagen hadden wij namelijk met een kleinere tas gereisd dit doordat er niet genoeg ruimte was in de korjaal (boot) in de jungle. Op dit moment ben je gewoon weer terug bij af en lijkt het net of je weer opnieuw moet pakken voor een reis, een klote werkje, haha! In de avond zijn we uiteindelijk niet weg gegaan. De slaap was groter dan onze trek. Tenslotte lag dat bed in Royal Torarica wel écht mega goed.

Dag 15 Bonjour St Lourraint en Hallo Galibi! – zaterdag 23 november 2019
We were ready to go! Voor de deur van het hotel stond de bagagebus die achter de normale bus reed richting Albina. Albina is het plaatsje waar je per boot naar Galibi kan reizen. De buschauffeur en de gids waren toffe gasten. Terwijl wij de Bosjebrug overreden richting het Commewijne district stopte wij nog even kort bij een supermarkt. Uiteraard was ook deze supermarkt weer van een Chinese eigenaar. Het is echt bizar hoeveel Chinezen hier de winkels beheren. Halverwege onze reis naar Galibi stopte wij bij een Maron Monument. Hier waren tijdens binnenlandse oorlog veel doden gevallen. Wij reden langs veel bossen onderweg naar Albina. Daar te zijn aangekomen gingen wij per boot naar Galibi. Albina is een plaatsje aan de grens met Frans-Guyana. Er werd verteld dat dit een smokkelroute was en dat zelfs kleine mannetjes op school al een handeltje hebben in Frans-Guyana. Erg bizar! Ook wij gingen zo naar de overkant, of wel naar Frans-Guyana. Zonder enige paspoortcontrole stonden wij ook op Europees grondgebied, want Frans-Guyana zoals de naam al zeg is een onderdeel van Frankrijk, dus daarmee ook de Europese Unie. Hier gingen wij een gevangenis bezoeken genaamd naar het plaatsje ”Saint Lourraint”. De gevangenis was bedoeld voor de criminelen die in Frankrijk iets op d’r kerfstok hadden, zoals diefstal, moord, verkrachting etc. Dit was de eerste halte voor die criminelen. Het was vrij bizar om te zien in welke bizarre omstandigheden zij leefde. Probeerde je al gevangene te ontsnappen en je werd gepakt werd je vaak in een andere strengere isoleercel geplaatst. Al was er één bekende gevangene die zich heb weten te bevrijden van zowel de gevangenis in Saint Lourraint als op de Duivels Eilanden …want de Duivels Eilanden was voor de ‘zware’ criminelen. Ook hier in Saint Lourraint speelde het galgemaal-principe. Gevangene die werden onthoofd kregen eerst nog een overheerlijke maaltijd, een fles rum en een fles wijn om op te drinken, zodat zij door de dronkenschap het erger ervaren (…blijkbaar!). Daarna werden ze onthoofd onder het toezien van alle andere gevangene. Het hoofd werd later op sterkwater gezet en naar de hoofdstad Cayenne gebracht. Tot 1970 was het nog mogelijk om dit te bewonderen. All-in-all was het een vrij bizarre ervaring.

In het dorpje hadden wij nog even de lokale markt bezocht waar wij in de supermarkt nog een paar pilsjes hadden gescoord voor op de boot. Het was aardig gezellig aan het worden. Met de JBL-speaker aan en een paar pilsjes waren wij verzekerd op een leuke bootreis. De tocht was ongeveer 1 tot 1,5 uur naar Galibi. Zonder te weten wat er ons stond te wachten stapte wij de boot in. Eenmaal verder op de rivier werd het duidelijk dat we aardig nat konden worden door het opspattende water. Wij waren ons goed aan het vermaken met een biertje en goede muziek. Heerlijk over de rivier varen met de Crockett’s Theme van Miami Vice was dit puur genieten! Toen even later het bier op was had ik m’n halve fles Captain Morgan gepakt en rond gegeven. Het was tof. Bij aankomst in Galibi was iedereen zeikesnat. Al was het wel de moeite waard, want Galibi is écht onwijs mooi. Een echt paradijsje. De lodge was erg mooi, maar lag al snel onder het zand aangezien je gewoon constant van de bar/restaurant naar je kamer door het zand loop. Het is geen eiland, maar ik kreeg hier wel een echt eilandgevoel. Het strand had een typische Caribische look met palmbomen tot aan het strand. Het enige verschil was dat hier onwijs veel grote gieren zaten te wachten totdat er een vis dood het strand aanspoelde. In de avond hadden wij weer lekker Djogo’s gedronken en hebben wij genoten van de muziek.

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

Dag 12 terug naar Suriname – woensdag 20 november 2019
”…wat doen die drumstokjes op bed?” …het was 3 uur in de ochtend, want vandaag stond de grensovergang weer op de planning van Guyana naar Suriname. Vanuit Georgetown vertrokken wij om 4 uur en duurde het ongeveer 3 uur met de bus om naar de grensovergang te gaan. Aangezien ik nog net maar wakker was ging ik half slapend de bus in en verder slapen. De zonsopgang was overigens prachtig nadat we ongeveer 2 uur onderweg waren. De verhalen van het Hard Rock Café waren wel hilarisch ondanks dat ik vrij weinig ervan mee had gekregen. Bij het immigratiekantoor ging het vrij voorspoedig aan de Guyaanse kant. Wij hebben er echter wel enige tijd moeten wachten totdat we op de ferry mochten. In de vertrekhal hebben wij nog even onze laatste Guyaanse dollars verpatst voor koude frisdrankjes.

Eenmaal aan boord kregen wij weer een immigratiebriefje om in te vullen voor aankomst in Suriname. Persoonlijk keek ik er wel weer naar uit om terug naar Suriname te gaan. In eerste instantie vonden wij Nieuw-Nickerie een soort ghetto, maar ná Georgetown zou dit straatbeeld wel veranderd zijn. Bij aankomst in Suriname was het wel even ons ”No Spang”-modus aanzetten, want het duurde behoorlijk lang voordat wij hier in het immigratiekantoor aan de beurt waren. Op de weg naar Nieuw-Nickerie stopte wij aan Zeedijk waar een Hindu tempel stond. Zeedijk leek typisch op Nederland. Terug in de Golden West Hotel hadden wij in een toko gegeten. Ze hadden heerlijke bami en nasi hier. Er kwam een Surinaamse familie binnen die normaal gedag tegen ons zeiden. Iets wat je in Nederland nagenoeg niet meer tegenkom. Later had ik nog een rondje gelopen in Nieuw-Nickerie, waarbij ik een security man tegenkwam. We hadden het over de temperatuur en zei dat hij het niet kon aarden in Nederland vanwege de kou. Het was een leuk praatje. Zo vriendelijk dat mensen hier gewoon een praatje maken zonder dat je ze daadwerkelijk ken. Doordat wij laat lunch hadden waren wij niet meer in de avond weggegaan. Het was een vroege hangover ochtend, dus de slaap was wel erg benodigd.

Dag 13 natuurtocht op Bigipan en terug naar Paramaribo – donderdag 21 november 2019
De dag waar wij zo naar uitkeken tijdens onze reis stond op het programma. De terugreis naar Paramaribo waar wij het luxe Royal Torarica verbleven. Vóór dat wij koers hadden gezet naar Paramaribo gingen wij naar het natuurreservaat Bigipan. Bigi = groot en pan = meer, dus groot meer is de naam eigenlijk. In de Bigipan gingen wij met twee bootjes de mooie vogels bewonderen. De meest bijzondere vogel van dit reservaat is de rode Ibis. Al waren er ook grote visarenden, buizerds en spechten te bewonderen die ook vrij bijzonder zijn. Halverwege het kanaal naar de Bigipan toe kwamen wij hele grote zwermen van rode Ibis tegen. Niet normaal rood, maar écht vuurrood. Echt adembenemend. De gids was erg gepassioneerd over z’n werk. Een échte vogellaar. Waar wij even tijd nodig hadden om de vogel te spotten had hij ze binnen no-time gezien. Op de Bigipan stonden huizen op palen boven het water. Erg uniek om te zien. We stopte bij de lodge op het water van de gids. Hier hadden wij de gelegenheid om even een bak koffie of thee te nemen. De gids had nog een leuk grapje, aangezien het een vogeltour was had hij ook een vogelgrapje. Als een man hier in Suriname 1 vrouw heb noemen ze hem een pechvogel, bij 2 vrouwen een geluksvogel, bij 3 vrouwen een paradijsvogel en zonder vrouw is die een trekvogel, haha! In de lodge verbleven verschillende Nederlandse studenten die studeerde om docent te worden. De studenten kwamen wij later op het meer tegen die een moddersessie achter de rug hadden. Gewoon elkaar met modder insmeren zeg maar en grote modderballen maken om tegen elkaar te gooien. Op het meer hadden wij nog meer rode Ibis gezien. Het bleef mooi. Al duurde het tripje wel erg lang, de gids schoot door in z’n enthousiasme om ons elke vogel te laten fotograferen. Wij zaten in onze gedachte al lang in Royal Torarica. Een beetje relaxing time was wel zwaar benodigd in de drukke reis. Bij het einde hadden wij de boot nog over een ramp getrokken dat faciliteerde als een dijkje. Het was een mooie tour, maar iets te lang.

Kort ná de Bigipan tour stopte wij voor een lunch bij een wegrestaurant waar we heerlijke kip + patat ophadden. Patat is iets wat ik een soort van mis op de reis, omdat we zoveel nasi en rijst even, haha. Het was even goed om gegeten te hebben. Onderweg waren we nog gestopt bij een supermarkt. De supermarkten in Suriname zijn overigens allemaal van Chinese eigenaren. Echt allen! Petra en ik hadden in de tussenstop nog een Banks biertje gescoord. Sven had er nog geen zin in. Die spaarde zijn lever voor een goede Champagne in het Royal Torarica. Leanne had nog een aanvraag stop gevraagd aan Jane onze gids. Namelijk in Groningen. Leanne is geboren en getogen in Groningen, vandaar dat zij in het tropische Groningen een foto wilden maken bij de plaatsnaam. Groningen hier is in de winter wel goed vertoeven qua temperatuur, haha! We waren allemaal kant en klaar toen wij aankwamen in het Royal Torarica hotel. Het was nog veel luxer dan het normale Torarica. Niet zo zeer beter, maar gewoon luxer. Een douche deed wonderen. Ik zei tegen Sven ”het lijkt wel of je als een zwerver ná 15 jaar weer een douche kan nemen, ik voel mij als herboren”. Aangezien we écht klaar waren met de dag hadden wij voorgenomen om in het Royal Torarica te gaan eten. Sven had wel zin in een Champagne en hebben onder het genot van een Champagne de avond ingeluid. Het eten was ook formidable. Even een goede stuk Tournedos in plaats van alle bami en nasi gerechten van de afgelopen dagen. Het was een mooie afsluiting van een gigantisch drukke dag.

Guyana (…with new Hangover episodes)

Guyana (…with new Hangover episodes)

Dag 9 onderweg naar George Town, Guyana – zondag 17 november 2019
Al vroeg in de ochtend waren wij onderweg richting de grensovergang. Suriname en Guyana zijn gesplitst door de Corantijn rivier. Momenteel is er een ferry verbinding tussen de twee landen. Al is er wel al spraken geweest over het bouwen van een brug tussen de twee landen. Ongeveer een uurtje rijden vanaf Nieuw-Nickerie, waar wij de nacht hadden verbleven in de Golden West Hotel, waren wij gearriveerd bij de grensovergang. Hier bij de Canawaima Ferry verbinding hadden wij wat Euro’s omgewisseld naar Guyaanse dollars. Dit was allemaal vrij duister aangezien het eigenlijk niet mocht op de grensovergang. Kort daarna gingen wij naar het immigratiebureau om ons paspoort af te laten stempelen. Je zou zeggen, hierna waren wij in niemandsland. Al was er in dat niemandsland een klein barretje waar je wat eten en te drinken kon kopen en er waren 2x taxfree winkels. De winkels waren spotgoedkoop qua rum. Zo hadden wij een rum die normaal in Nederland €60,- is hier voor US$18, geen geld dus. Door het vroege ontbijt hadden we nog niet bepaald trek gekregen. Sven en ik hadden dus rond 9 uur al een patatje gescoord bij de grenspost. En het patatje smaakte mega goed! In eerste instantie had het de bedoeling geweest om 10 uur met de boot te vertrekken, echter anderhalf uur ná de oorspronkelijk vertrektijd was het schip gearriveerd. In de tussentijd hadden we maar een colaatje gehaald en gemixt met een klein flesje Borgoe rum die wij ergens bij Brownsberg hadden gekocht. Hierdoor werd het geduld iets uitgerekt, haha! Tot verveling aan toe gingen Petra, Sven en ik met bier dopjes voetballen. De temperatuur speelde ook geen toffe rol in het wacht process, want het was hier bloedheet.

Toch werden we naar voren geroepen en konden wij aan boord. Er stonden ongeveer 20 auto’s op de ferry, waaronder onze touring bus met onze chauffeur, een grote gast met dreadlocks. De meeste passagiers hadden binnen in de boot plaatsgenomen op een bankje. Wij hadden het al snel in de gaten en hadden hier onze bagage gedropt en zijn naar de bovendek gegaan waar we heerlijk van het uitzicht konden genieten …en zo ook de bloedhete zon. Het was dus goed smeren. Van Jane, onze reisleider, hadden wij immigratieformuliertjes ontvangen voor Guyana. Het waren er twee zelfs, 1x voor de immigratie en de andere voor de douane met invoer van goederen. De boottocht duurde ongeveer een klein uurtje over de Corantijn rivier waarna wij arriveerde in Guyana. Het was al vrij apart bij het aanmeren. Ik merkte al een verschil in klimaat en sowieso de cultuur van het land. Waar ze in Suriname onwijs aardig zijn, waren ze hier in Guyana iets minder plezant. Hier stonden wij vervolgens in de rij bij het immigratiekantoor van Guyana …we kregen de stempel en liepen met onze tas door de douanecheck naar buiten. Buiten werden we opgewacht door enorm veel lugubere taxichauffeurs en geld-omwissel-klootviolen. Het duurde niet lang totdat ze weg waren, want het begon keihard te regenen. Ik dacht ”dat komt mooi uit dat die gasten smelten van de regen, opdonderen!”.

Inmiddels hadden wij koers gezet richting Georgetown, de hoofdstad van het land Guyana. Ná een halfuurtje rijden stopte wij in een plaatsje bij een Halal tent waar we Nasi en Bami op hadden. De eerste indruk van Guyana was minder positief dan wat ik bij Suriname had. Er heerst veel armoede hier als je de huizen en mensen ziet. Ook is de cultuur van een ander kaliber. Het is hier echt Zuid-Amerika. Waar het in Suriname nog op Afrika lijkt is het hier 360 graden omgedraaid. In de Halal tent kregen wij een portie Nasi waar je ”u” tegen kon zeggen. Dit hadden wij ook al de voorgaande dagen gemerkt in Suriname. De porties eten zijn hier zodanig groot dat zelfs een hongerige bootwerker er buik aan vol kan eten …we reden verder en de meer we naar Georgetown naderde. De meer chaos het was in het verkeer. Waar je in Suriname je eigen zebrapad kan aangeven rijden de locals hier je keihard voorbij je voeten. In de voorstad bij Georgetown reden wij voorbij het Hard Rock Café wat onze medereiziger Wijnand al had aangeven dat hier er één zat. Dit kwam mooi uit. Geen zoekwerk meer, alleen nog een taxi scoren en de hamburger met een pilsje. Al deden wij dat niet die avond. We waren aardig kapot. In het hotel hebben wij ongeveer een uur moeten wachten in de lobby voordat wij eindelijk de sleutels hadden. Echt een ”Holy Moly”-momentje was dat! Ons hotel was gelegen in een soort van hoofdstraat. Het zag er vrij netjes uit en hing er een Caribische vibe. In de hotelkamer deed de douche wonderen en waren wij nog even voor een pilsje naar de bar gegaan waar wij tevens hadden gegeten. Er hing een vreemde sfeer. Niet dreigend, maar ook niet totaal veilig. We zagen schaars gekleden vrouwen bij de pool tafel staan waar wij onze twijfels bij hadden of dit geen vrouwen van plezier waren. Leanne, Carianne en Roos gingen buiten het hotel eten. Nog geen 100 meter verwijderd van het hotel werd Leanne zowat beroofd van haar tas. Ik was er niet bij maar dit was het verhaal van Leanne. Dit was voor ons allen een eye-opener dat Georgetown niet zo’n hele brave stad is. Ná het eten waren wij afgetakeld naar de kamer, want die o-zo-nodige slaap stond hoog op het verlanglijstje.

Dag 10 de vliegtour naar de Kaieteur Falls – maandag 18 november 2019
Als herboren goden zaten wij aan de ontbijttafel. Wijnand was jarig en vanuit Djoser was er een chocoladetaart gehaald. Het toetje hadden wij dus al in de pocket! Vóór het ontbijt waren wij nog even opzoek naar een kledingwinkel aangezien we nog iets nodig hadden. Extra alert gingen wij de straat op met onze gedachte dat Leanne de avond ervoor bijna was beroofd. Het verkeer was een gekkenhuis, maar dat was niet alles …er stonden ook bewakers met serieuze geweren in de deuropening van een bouwmaterialenwinkel. Een paar straten verwijderd van het hotel waren wij al aan het denken hoe snel we terug konden komen. Inmiddels hadden wij een kledingwinkel gevonden. En daar in de kledingwinkel sprak bijna niemand Engels. Wat notabene de voertaal is in Guyana. Nee ze spraken hier Spaans. 1+1=2 dus ik dacht dit zijn Venezuelan aangezien het, het buurland is van Guyana. Terug in het hotel hadden wij dus ontbeten en waren vervolgens bij het zwembad gaan poolen. Aangezien het mechanisme van de biljarttafel niet werkte konden wij gratis poolen. Dat is tenminste nog is leuk!

In de middag stonden wij ready for take off in the lobby om naar de luchthaven van Georgetown te gaan. De vliegtour stond namelijk op de planning naar de Kaieteur Falls. De hoogste enkele waterval ter wereld gelegen in de jungle van Guyana en niet ver verwijderd van de grens met Brazilië. Onder de formele wijze werden wij gefouilleerd en ons paspoort gecheckt, ondanks dat het eigenlijk een retourtje Georgetown via Kaieteur Falls was. In een vrij eenvoudige ruimte met wat schilderijen aan de muur wachten wij geduldig op de omroepberichten. Uit het raam zagen wij wat helikopters uitvliegen en binnenvliegen, hoogstwaarschijnlijk met wat spoedhulp voor de ambulancehulp. Daarnaast waren er vele vliegtuigen van Trans Guyana Airways waarmee wij gingen vliegen. Het startschot was er en wij liepen naar het vliegtuigje toe. Mega klein, maar groot genoeg voor +/- 13 mensen. We waren inmiddels gesettled en hadden koers gezet naar de Kaieteur Falls. In een korte tijd vlogen wij nog over Georgetown, waarna het land zich opslokte in de jungle. Ik zat te genieten. Naast het raam met een prachtige kronkelende rivieren door de bossen. Het duurde dus ook niet geheel lang voordat de watervallen inzicht waren …En toch waren de watervallen een aardig tijdje vliegen, maar het was gewoon prachtig. We vlogen cirkelend over de watervallen, zodat iedereen het goed kon zien. Het was zo fucking adembenemend, dat ik nog geen eens een goede foto had gemaakt omdat ik zat te genieten. De landing was ingezet en we zaten binnen no-time op de grond. Erg gek om te landen midden in de jungle. Het was een vrij simpele airport. Eén ander vliegtuig stond geparkeerd. Voor de rest was het eigenlijk een soort outback café dan een échte luchthaven. Geen formaliteiten, gelijk over op de tour.

De watervallen waren écht onwijs bizar mooi. Ze waren écht zoveel hoger dan de Niagara Falls en de Victoria Falls die ik heb gezien. Door de niet zo centrale locatie was het écht zo bizar mooi, want er was geen hond te bekennen. Het is een nationaal park waar ook nog veel dieren leven. Hier hebben wij een ”Cock of the Rock”-vogel gezien. Een mooie oranje vogel die alleen in deze buurt is te vinden. Een paar mensen in het vliegtuig waren echte vogelspotters. Zij waren overigens niet van onze groep. Het was zo bizar zij keken alleen maar naar die vogels in plaats van de waterval. Gekke lui! Wij hadden onwijs genoten van onze trip naar de Kaieteur Falls. We vlogen terug en nu had ik dus wel een mooie foto kunnen maken van de watervallen. Al snel hadden wij de landing ingezet. Georgetown it was. Terug in het hotel hadden wij snel een douche gepakt en zijn wij naar het Hard Rock Café gegaan, want ook Wijnand is een mega groot Hard Rock fan. Ik was ook in element. Een heerlijke maaltijd kon ik niet weerstaan. Zoals altijd nam Legendary Burger en een biertje. En de nachos kwamen daar ook nog bij. Tot slot zat ik zo vol dat mijn riem een stukje losser moest. De dames keken mij aan en zeiden ”dit hebben wij normaal gesproken ook”. Hmmm. Ik had het naar mijn zin. Het was een tijd gelegen dat ik zo goed had gegeten. Even later hadden wij nog een T-Shirt gekocht bij het Hard Rock Café. Eén die weinig mensen waarschijnlijk hebben. In het hotel hadden wij nog een afzakker genomen. Hier ontmoette wij de Guyaanse gast ”Troya” een aardige gast die vlakbij de grens van Brazilië woont; ongeveer 10 minuten rijden. Hij zei dat Georgetown ook gigantisch gevaarlijk is. Zelfs hij als een ”local” ging niet alleen ‘s-avonds op straat. Hoe bizar? Na ja. Wij namen nog een Guyaanse Banks biertje, die overigens mega goed zijn, en daalde af naar de hotelkamer. Het was een toffe dag!

Dag 11 stadstour Georgetown – dinsdag 19 november 2019
In de ochtend stond er een stadstour op de planning met onze bus en de gids + chauffeurs. Het was een ideale manier om de stad te zien zonder als voetganger in het verkeer deel te nemen. De eerste stop was bij het monument van Cuffy een slaaf in die tijd. In 1763 werd hij bekend door met ongeveer 2500 andere slaven in opstand te komen tegen de kolonisten. Dit was het moment dat de slavernij in Guyana werd afgeschaft. 100 jaar later, 1863, werd dit pas in Suriname gedaan. Elk jaar op 23 februari is er een feestdag om de Guyaanse held te herdenken. De tour ging verder via de ”Red House” een huis waar universitaire onderzoeken worden verricht. Vervolgens nog de vuurtoren die inmiddels geen functie zou kunnen hebben omdat er een mega hotelketen van Marriott voor is gebouwd. Ook hadden wij de Houses of the Parliaments bezocht van Guyana. Het was een prachtig mooi gebouw. Ná een korte security check wat nergens op leek konden wij naar binnen en kregen wij een rondleiding. Het zag een beetje uit als het Britse Parlement, zoals in Londen. De eerste steen was gelegd in 1829, waarna het 5 jaar later was afgebouwd. Het was een hele interessante inkijk in het Guyaanse Parlement. Tot slot waren wij naar de National Museum gegaan in Georgetown waar we even kort hadden rondgelopen. Het was een vrij primitief museum, al hadden ze wel onwijs veel dieren tentoongesteld. Even later hadden wij nog even tijd om aan de overkant van het museum wat souvenirs te shoppen. Het was wel weer mooi geweest en gingen terug naar het hotel met de bus.

In de middag was het een pool-tafel-time en hebben wij nog een hele curry gescoord in het hotel. Later in de middag hadden wij een bucket met ijs gehaald en zijn naar het dakterras gegaan waar wij een aantal rum cola’s hadden gedronken. Dit was de rum die wij hadden gescoord aan de grens. Of het nu een heel goed plan was weet ik niet… we zaten er prima en hadden mooi overzicht over Georgetown. Alleen ging het keihard. Tot slot was ik een groot deel van de avond kwijt. We gingen zelfs nog naar het Hard Rock Café. Dat ik moet geloven van de verhalen was het écht een Hangover scene. Het was zo erg dat ikzelf eindigde met een paar drumstokjes. Volgens de verhalen moet het leuk zijn en als ik mijn kleren moet geloven had ik overheerlijke spareribs op. Hangover I just begun!

Hangmatteren & Parboteren

Hangmatteren & Parboteren

In Suriname worden er verschillende vreemde werkwoorden gebruikt. Zoals Hangmatteren en Parboteren. In het komende verslag tref je aan dat wij het Hangmatteren en Parboteren in werkelijkheid hebben gebracht. Of wel in een hangmat liggen, terwijl je aan een Parbo biertje zit. Veel leesplezier!

Dag 6 naar Ston Eiland/Brownsberg – donderdag 14 november 2019
Vanuit Boven Suriname gingen wij vandaag per korjaal naar de opstapplaats Atjoni waar wij de jungle in gingen. Waarna wij per bus onze reis voortzetten naar Ston Eiland/Brownsberg. Onderweg kwamen wij een luiaard tegen die op de weg lag. We stopte, zodat Gilbert ‘m in de boom kon zetten. Het zag er nu net uit of dat die lachte naar ons. Het had anders snel gedaan geweest met de luiaard, want hij lag midden op de weg.

In Ston Eiland/Brownsberg aan te zijn gekomen kregen wij tijd om te relaxen. Het was een prachtig schiereiland met een strand aan het Brokopondomeer. Hier hebben we met een klein gedeelte van de groep op het strand gelegen. Pas in de namiddag gingen wij nog een boot tour op het Brokopondomeer. Het Brokopondomeer is in de jaren ’50 ontstaan. Het is een man made meer, dus niet door de natuur ontstaan. Het gebied is toen aangesloten aan de Suriname Rivier. Terwijl hier nog bomen stonden. De stammen van deze bomen staan nog steeds in het water. Sommige bomen zijn wel 50 tot 100 meter hoog. Dus het is een aardig diep meer. Net buiten de baai waar de lodge zich bevind troffen wij een goudmijn aan. Dit is een werkplek voor de lokale gemeenschap. Tussendoor lagen wij aan op een eilandje midden in het meer. Hier had je de mogelijkheid om te gaan zwemmen. Al had ik niet zoveel behoefte eraan. Het laatste eilandje in het meer waar wij een bezoekje aan hadden gebracht was bekend voor z’n apen die hier leven. We hebben ze nog gezien. Al was dat niet zo heel moeilijk op zo’n oppervlak. Kort daarna gingen wij eten en vroeg met de kaaimannen op stok.

Dag 7 Hiken in Brownsberg – vrijdag 15 november 2019
Het was tijd om de Brownsberg te beklimmen …of wel klimmen met de bus. Wij hadden er als groep voor gekozen om heen en weer met bus de Brownsberg op te gaan waarna wij hikend verschillende routes naar een waterval hadden gelopen. Gelukkig maar want het was nog een flinke rally tocht door de jungle, haha. Het waren geweldige junglepaadjes. Hier hadden wij de Leo Val waterval bezocht. Er was niet veel aan te zien. Vanwege het droge seizoen is er de afgelopen tijd weinig regen gevallen. Het uitzicht van verschillende punten was fenomenaal. Terug bij de parkeerplaats waren wij flink afgepeigerd en zijn Sven, Petra en ik pilsjes gaan drinken. Alleen al bij de lunch daar hadden we 4 djogo’s op of wel 4 liters . Op de berg kwamen we ook een Nederlands stel tegen die met een Nederlandse 4wd heel de wereld rondreizen. Ik had nog een foto gemaakt van de kaart met de routes die zij al hadden afgelegd. In de middag kwamen wij terug bij de accommodatie waar Sven een grandioos idee had. Namelijk om een hangmat te vragen en op te hangen bij de waterkant. Dit hadden wij gedaan. Het was zo ideaal dat we met nog 8 extra djogo’s daar de avond hadden door gebracht en er zijn wezen slapen. Een mega avontuur! Niet normaal. En daarnaast had ik ook nog mega goed geslapen!

Dag 8 naar Nieuw Nickerie – zaterdag 16 november 2019
Op deze dag stond er een lange reis op de planning van +/- 7 uur, namelijk van Brownsberg naar Nieuw-Nickerie een plaats aan de grens van Suriname en Guyana. Dit was meteen ook de dag dat we gedag hadden gezegd tegen onze aardige gids Gilbert. Het was een behoorlijke lange tocht voordat we Paramaribo hadden bereikt waar Gilbert gedag zei en wij gingen eten bij een Javaans restaurant waar we een mega bord nasi hadden gescoord.

Terug in de bus werd de reis naar Nieuw-Nickerie voortgezet en ging de reisagent Jane mee als nieuwe tour guide. We waren inmiddels weer aan de kustzijde en het was ongeveer nog 4 uur reizen. Sven zat ondertussen depressief voor zich uit te staren met z’n oordopjes in Netflix te kijken, haha! …en het klopt het was een killing reisdag, maar het was wel genieten van de omgeving. Vanaf het kruispunt waar je kon afslaan naar het Surinaamse plaatsje Groningen ging het landschap langzamerhand veranderen. Op bepaalde stukken leek het net Nederland! Platte omgeploegde weilanden met zo nu en dan een verdwaalde palmboom of bananenplant. Net vóór Nickerie waren wij nog even uitgestapt bij een oude rijstfabriek die sinds de onafhankelijkheid van Suriname niet meer in gebruik is. Ik geloof dat het verhaal ging dat Nederland vroeg om een symbolische betaling voor de rijstfabriek. Afijn we reden verder langs het grote Bigipanmeer en reden Nickerie binnen. Bij het inchecken hadden we eerst een douchie gescoord en later een Parbotje in de bar beneden. We verbleven in het eenvoudige Golden West hotel. Met een ezelsbruggetje wist ik de naam niet te vergeten, dus ik had het de Golden Shower hotel genoemd, haha! Om half 8 gingen we met de bus nog even de stad in om een restaurant te zoeken en geld te pinnen. In een Australisch-achtig uitziende restaurant “Okipobamboesie” gingen wij zitten. Aan de binnenkant was het totaal beschilderd als een tropische jungle. Ik ging voor de kipburger met patat en 2 kroketten …ja ik had honger haha. Op een Surinaams tempo duurde het even voordat het eten er was. We waren allemaal kapot moe en hebben na het eten het niet te laat gemaakt. Terug naar het hotel lopen hing er een vreemd sfeertje m’n gevoel was niet geheel OK hiermee dus wij gingen als groep terug. Het was wel een voldaan dagje, eenmaal in het hotel duurde het niet al te lang voordat ik in coma lag.

”Een avontuurtje in de jungle”

”Een avontuurtje in de jungle”

Dag 4 met de korjaal naar Boven Suriname (de jungle!) – dinsdag 12 november 2019
Bij het uitchecken kwamen we weer Gerard Joling tegen. Hij begon zelf gewoon een praatje en vroeg waar we heen gingen wij “De Jungle!”. Hij wenste ons veel succes op het avontuur. De busreis van Paramaribo naar de opstapplaats duurde zo’n 3,5 uur. Hier stapte we op om per korjaal naar Boven Suriname te varen. Dit is het junglegebied van Suriname.

Gilbert had lunch geregeld dat we in de korjaal op hadden gegeten. Het was een lunchpakket met rijst en kip. De vaartocht was werkelijk waar prachtig. Dwars door de jungle. Op sommige stukken werd er gevraagd of we uit konden stappen aangezien er dan weer een stroomversnelling was. Bij aankomst in Minemi Lodge kregen wij een korte uitleg waar we in de avond gingen eten, waar de bar was en welke kamer wij kregen. Al snel waren wij in de bar te vinden voor een koude Parbo.

In de middag gingen wij nog naar een lokale Maron dorp. Marons zijn de mensen die in de slavernij tijd waren gevlucht voor de kolonisten het binnenland in. Ieder van hen hadden hier de natuur moeten overleven met alle gevaarlijke dieren die er leven. Tot de dag van nu leven zij hier het primitieve leven en verdienen ze geld door grondstoffen in het bos. Voor veel Marons is het Nederlands niet geheel bekend. Zij spreken hier hun eigen taal. Waar ik verbaasd van was, waren de eenvoudige huizen. Door de hoge temperaturen is een goede nachtrust denk bijna niet mogelijk, want ik denk niet dat ze geïsoleerd zijn.

Terug in Minami gingen wij met z’n allen eten. Waarna wij in het donker door een Kaaimantocht gingen maken met de korjaal. Tijdens het eten vroeg ik aan Gilbert wat de Surinaamse tekst betekende in het nummer “Tuintje in mijn hart”; Mi Blaka Rowsu = mijn zwarte roos, Mi Werti Rowsu = mijn witte roos. De overige tekst had die ook vertaald. Het kwam er in ieder geval op neer dat het een liefdesliedje is.

Gedurende de kaaimantocht hebben wij 1 kaaiman gezien. De rest lag denk in de rivier te chillen. Door middel van de zaklamp zag je de ogen schitteren. Het was een leuke tocht. Daarna was ik meteen naar m’n mand gegaan, want ik was behoorlijk moe!

Dag 5 “een avontuurtje in de jungle” – woensdag 13 november 2019
Het programma van vandaag was een kijkje bij een andere Moron stam, een bezoek aan de Saamaka museum en het bekijken van een houtbewerkingsatelier. Ná het ontbijt gingen we de korjaal in. De eerste Maron stam had Rastafari roots en dat kon je ook wel zien aan de vele mannen hier die allemaal dreadlocks hadden. We passeerde een lokale school met kleine kids die allemaal naar ons aan het zwaaien waren. Naast het schooltje zat een naaiatelier waar ongeletterde vrouwen van de stam opleiding kregen door een vrouw uit Paramaribo. Zij sprak perfect Nederlands. Het project is opgezet zodat de Maron gemeenschap zien dat als ze iets ondernemen dat ze daarmee geld kunnen verdienen. Ik vond het een goed initiatief dus had een handgemaakt tasje gekocht. Niet dat ik het ooit gebruikt, maar meer qua bevordering van de lokale gemeenschap. In de shop hingen labels met een naam erop van de vrouw die het had gemaakt, zodat iedere vrouw gelijk kansen heb om iets te verkopen.

Even later liepen wij naar de houtatelier waar flink gewerkt werd. Ze waren prachtige houtenbankjes aan het maken. Helemaal massief er kwam geen lijm, spijker of schroef aan te pas. Erg bijzonder hoe ze dat voor elkaar kregen. Zelfs eetkamerstoelen waren massief gemaakt. En enorm zwaar. Elke keer hakken ze een andere boom om. Er staan in het bos meer dan 1500 boomsoorten. Er woonde hier een Nederlandse steenbewerker sinds kort die vaardigheden wilden leren van de locals met hout.

Even later gingen wij per korjaal naar de Saamaka museum waar de gehele geschiedenis van de Maron gemeenschap werd verteld. Een Maron man mag met meerdere vrouwen een relatie hebben. Het enige wat hier wel aan vast zit. Per vrouw moet je 3 huizen bouwen. Eén om te slapen, één om te koken en één voor de berging. Dus stel je heb 3 vrouwen moet je 9 huizen bouwen. In de hedendaagse samenleving zien ze wel een verandering. Het is wat moderner aan het worden en dames en heren prefereren nu een monogame relatie. Bij het Saamaka museum hadden wij een heerlijk koude Parbo genuttigd. Ná de museum tour had ik nog een mooie houten kaaiman gekocht.

Terug in Minami had Urphil de barman de bar weer geopend. Gilbert had gezegd dat we in de namiddag voor de bar zouden verzamelen om nog even naar het grootste Maron dorp van 5000 inwoners gingen kijken naar hoe een Korjaal gemaakt wordt. Dus een mooie locatie om nog een pilsje te nuttigen. Verschillende uit de groep namen een duik in de rivier. Jan ging nog verder zwemmen. Ik zei “straks komt die nog een kaaiman tegen”, Petra zei “nee, die vallen niet aan”, ik: “straks voelt zo’n kaaiman zich in het nauw net als een kat”, Petra begon te lachen en zei “een kaaiman in het nauw maakt rare sprongen”. Vanaf dat moment zijn we in de groep alleen maar nog gezegdes met kaaiman aan het maken geweest, haha. Beter 1 kaaiman in de hand dan 10 in de lucht, 1 kaaiman maakt nog geen zomer. Haha onder het genot van een biertje begin je dan flink pijn in je kaken te krijgen van het lachen, haha.

Onze tour naar de grootste Maron gemeenschap was in de namiddag. Urphil de barman ging mee en vertelde dat de korjalen uit een stam worden gemaakt van Basralocus hout. Erg sterk hout die de stoten tegen de rotsen kan verdragen. In het dorp, het dorp waar Urphils familie woont, hebben wij een leuke tour gehad. Mensen wonen hier echt primitief. Al hebben ze wel een bar hier. De kinderen spelen met heel veel man met 1 voetbal. Erg bijzonder. In Nederland had iedereen een voetbal gehad. En hier zie je ze geen ruzie maken en delen het met elkaar. Urphil benadrukte dat het niet toegestaan is fotos te maken. Alleen van hem of Gilbert. Urphil liet ook z’n familie. Stuk voor stuk hele blije mensen met een big smile.

De tour was voorbij en de bar was geopend. Ik had m’n JBL gepakt en zaten gezellig met z’n allen aan een koude versnapering. Met heel veel Surinaams Nederlandse muziek hadden wij de avond wel doorgebracht. Uiteindelijk waren Sven, Petra, Urphil en ik nog tot laatste over. Iemand kwam met het idee om op spinnenjacht te gaan. Urphil vond het geen probleem. Het was erg bijzonder om door het bos in de nacht zo te lopen. Uiteindelijk hebben we een Tarantula gespot. Het was een mooi avontuurtje in de jungle!

No Spang in Paramaribo!

No Spang in Paramaribo!

Dag 1 Schiphol – zaterdag 9 november 2019
Een reis waar we lang naar uit keken is een feit geworden. Om 3 uur stapte wij de auto in richting Schiphol voor een overnachting in het luxe Hilton hotel. Sven had voorafgaand al een airport view kamer geregeld. Het was een prachtig uitzicht! Beneden in de bar hadden we een erg “goedkoop” pilsje genuttigd van maar liefst 9 euro. Afijn het door-drink-tempo was niet bepaald hoog voor dit bedrag. Even later waren we naar Schiphol Plaza gelopen waar we iets hadden gegeten bij de Burger King. Na afloop hadden we toch nog 1 pilsje gedaan en hadden die meegenomen naar de kamer. Hier kregen wij nog wel trek in een pizza en hadden die met de roomservice besteld. Op zo’n luxe manier kwam iemand de pizza op de kamer brengen. Alleen dan weet je al dat het een elite hotel is, haha. Het was een goed begin van een (waarschijnlijk 😉 ) prachtige reis.

Dag 2 naar Paramaribo – zondag 10 november 2019
In de ochtend waren wij al vroeg aan de ontbijttafel aangeschoven. De variatie en keuze was enorm. Dit is zeker een ontbijt die in de top 3 staat van beste hotelontbijt. Het is wel een prijzige overnachting, al was het wel ideaal dat je in door de overdekte terminal kan lopen waar je normaal op kort parkeren staat. Bij de vertrekhal hadden wij de backpacks inlaten sealen en zijn daarna naar de bagage drop off gegaan. Dit samen met de douanecontrole duurde echt mega lang. Het was dus maar goed dat we op tijd waren!

Het boarden in het vliegtuig liep vrij soepel, wel zo soepel dat bepaalde checks nog niet waren gedaan. Er was namelijk iemand tegengehouden door de Koninklijke Marechaussee die niet mee mocht op de vlucht. Tijdens het laden van de bagage hadden ze niet de nummers doorgegeven van de containers waar eventueel zijn bagage in zou kunnen zitten. Dus we stonden nog anderhalf uur aan de grond. Ik zei tegen Sven “de reisvloek heeft ons ingehaald”. In die tijd hebben we nog met de piloot, steward en stewardessen zitten praten. Wat stuk voor stuk hele aardige mensen waren. Net voor het boarden stond er een cameraman achter ons. Al snel wisten wij dat Gerard Joling aan boord was, want die kwam in de tussentijd de trap aflopen in het vliegtuig van business naar economy. Aangezien wij bij de nooduitgang stonden begon die een praatje met ons. Hij was onderweg naar Paramaribo om samen met de Brabo Neger opnames te maken over cultuurverschillen. Gek genoeg kwam ik erachter dat de Brabo Neger wel is op een jubileumfeestje was van Van Leersum. Ik wist totaal niet dat die bekend was in eerste instantie.

Het was inmiddels tijd om te vertrekken en wij namen plaats in de stoelen bij de nooduitgang. Met flinke beenruimte was dat wachten niet zo heel erg. Tijdens het opstijgen viel de prullenbak in het toilet. Eenmaal op hoogte aan te zijn gekomen was het niet mogelijk om de wc deur te openen. De stewardess had ‘m eruit gehaald, echter kon de deur niet zo makkelijk meer terug. Sven en nog een Surinamer hadden de stewardess geholpen om de deur terug te plaatsen.

Het eten en drinken was vrij goed geregeld. Eerste maaltijd was kip met rijst in zoetzure saus en de tweede maaltijd een pizzapunt met een heerlijk caramel toetje en een salade. De Heineken biertjes waren in een speciale KLM editie aangezien ze 100 jaar bestaan. Niet dat het er anders door smaakte, haha, maar het was een leuk blikje.

Net voor de aankomst kwam 1 van de stewardessen een goodie bag geven aangezien Sven de deur had gefixt. Ik had niks gedaan en kreeg er ook 1. “Voor de morele support” zei ze. Erg aardig. In eerste instantie was het de bedoeling dat de business class passagiers eerst van boord mochten. Echter zaten wij direct bij de uitgang en mochten er ook gelijk uit. Ouderwets met een trap naar beneden lopen. Dit had ik met zo’n groot toestel nog nooit meegemaakt. De steward zei nog “dit is binnenkort nostalgie. De dubbeldeks-Boeing gaat er eind volgend jaar namelijk uit. En wie weet dat de luchthaven van Paramaribo ook in de toekomst een gangway krijg.

Op de luchthaven stonden wij weer met Gerard Joling in de rij bij het visumloket. Hier kregen wij een stempel en liepen naar de bagageband toe. Hier waren verschillende simkaart verkopers. Een ideaal moment dus om een Surinaamse simkaart te kopen. Voor €24 weet je alles 7gb voor 1 maand.

Het duurde wel even voordat wij de bagage hadden, maar blijkbaar waren we alsnog vroeg. Er zat al één iemand van de groep buiten te wachten. Dit was Petra, wat na een kort praatje al duidelijk werd dat ze ook een echte reispionier is. Het duurde behoorlijk lang voordat iedereen door de douane was. In de tussentijd werden wij geamuseerd door de filmploeg van Joling die de scenes een aantal keer opnieuw aan het maken waren. Inmiddels waren we weer anderhalf uur verder. Het was donker geworden en liepen naar de bus toe. Er liepen wat lokale jongetjes mee die de bagage wel in de bus zouden gooien. Niet geheel gratis natuurlijk. Deze geldwolven waren opzoek naar wat euro’s. Het was daar, bij de bus, nog even wachten op onze reisgenoot Leanne die wat problemen had met het visum. Zij mocht het land in, echter wel als ze de volgende dag terug ging om even het visum in orde te maken. De reisleider vertelde dat het ongeveer een uur rijden was naar Paramaribo stad. In de tussentijd zouden wij nog bij een zogenoemde “cambio” (wisselkantoor) stoppen om euro’s om te wisselen naar Surinaamse dollars. Het tempo bij dit wisselkantoor was echt behoorlijk langzaam. Op dat moment wist ik dat ik de “No Spang”-modus aan moest zetten. Of te wel “Maak je geen zorgen”-modus.

De reisleider had gezegd dat we waren geüpgraded naar een mooier hotel genaamd Torarica. Hier verbleven de stewardessen hadden ze gezegd tijdens de vlucht. Maar niet alleen de stewardessen ook hier stond Gerard Joling weer met de Brabo Neger een de filmploeg. Hoe toevallig!

Het hotel zag er erg goed uit. De gangen waren wellicht iets gedateerd maar de bedden ontzettend goed met koele airconditioning kamers. Met een klein gedeelte van de groep hebben wij nog een klein liter flesje Parbo bier gedronken. Op de kaart stonden verschillende Nederlandse gerechten. Sven en ik namen nog bitterballen voor bij het biertje. Ze waren erg goed. Tot slot was het tijd voor een goede nachtrust, want we werden om 7 uur al verwacht voor de stadswandeling door Paramaribo.

Dag 3 stadswandeling in Paramaribo – maandag 11 november 2019
“….pfff ik had nog wel langer kunnen liggen!” dacht ik terwijl ik m’n dag rugzak aan het pakken was met m’n camera’s. Om ongeveer half 7 zaten wij aan de ontbijttafel. Het merendeel van de groep was al aan het ontbijten. Even later was de reisagent Jane gearriveerd die ons info gaf over de reis. Ze zei dat we de volgende dag een reistas van maximaal 9kg mochten meenemen de jungle in. We gaan namelijk 10 dagen met die tas verder! Of te wel ik had de reisbeschrijving niet heel goed gelezen. Ook werd er gevraagd of we deelname aan de optionele excursies Kaieteur Falls en Duivelseiland. Sven en ik hadden voorafgaand van de reis al gezegd dat we die excursies wilden doen. We hadden nog niks gezien maar waren binnen no time €350,- kwijt aan excursies en de fooienpot, haha.

Even later gingen we met onze gids Gilbert de stadswandeling doen. De kennis die hij had over z’n hoofdstad was enorm. Eerst liepen wij langs het gemeentehuis en vervolgens door de Palmentuin via Fort Zeelandia naar de oude stad. De prachtige houtenhuizen zijn het stadsbeeld van Paramaribo. Helaas is er veel verval, al valt het niet mee om in die hitte je verfwerk nog mooi te houden. Kenmerkend waren de Nederlandse bakstenen die in veel gebouwen gebruikt zijn. Op een bepaald moment leek het zelfs wel een stad in Nederland met een tropische temperatuur. Ook is het gek om zover van huis te zijn en gewoon Nederland te praten.

In de straat waar het parlement gevestigd is stopte een auto voor 1 van de gebouwen. Een man stapte met een koffertje eruit. Gilbert zei “dat is ons oud minister president”. Ik vond het vrij bizar dat er geen security was of iets. Hij, Gilbert, zei “dat kan gewoon hier, hier is het niet nodig om straten af te zetten”. Tot slot waren we naar de lokale markt gegaan. Hier verkochten ze voornamelijk eten, zoals groente, fruit, vlees en vis. Bij de vlees en vis gedeelte op de markt stonk het behoorlijk. Hier lagen de vissen gewoon zonder ijs om verkocht te worden. En ook de kippen zagen er vrij vies uit. Als in ze waren geplukt maar ze keken je aan.

Bij de lokale markt kwamen we nog de stewardessen tegen waar wij in het vliegtuig mee zaten. Die stonden weer op het punt terug naar Nederland te vliegen.

In de middag waren we klaar met de stadstour en hadden wij nog even met Gilbert een pilsje genuttigd bij het hotel. Ook hebben we nog gezwommen in het heerlijk warme zwembad en zijn niet meer weg geweest. De Parbo biertjes smaakte enorm goed. En we hadden een nieuwe maat gemaakt genaamd Harold. Hij was namelijk de barman die ons al snel in de gaten had. Leeg glas is een vol glas-principe. Later zijn we met Roos en Petra bij een restaurantje aan de waterkant wezen eten. Wij waren de enige die daar zaten terwijl dit ook toebehoorde aan het complex Torarica. Het was een mooie dag geweest.

Hong Kong; my favorite Asian city!

Hong Kong; my favorite Asian city!

19 april – Laat je meenemen in de cultuur van Hong Kong.
Vlakbij het hotel in een shopping mall had ik ontbeten bij Super Sandwiches. Het ontbijt had ik besteld en het was klaar binnen 1 minuut. Net of ze wisten wat ik al nam voordat ik binnenkwam, haha. Hierna liep ik naar de Big Bus halte bij het Hong Kong Convention Centre. Dit is een groot congrescentrum. Het was hier mogelijk om voor HK$10 (omgerekend +/- € 1,50) een foto te laten maken bij de waterkant. Dit heb ik laten doen. De man, die bijna geen Engels sprak, had ze geprint en gelijk geseald. Een leuk en goedkoop souvenir! Een aanrader. Toen de bus aankwam had ik een mooie plekje in de bus gezocht. Bij bushalte 6 (voor de tram naar de Peak) stapte ik uit om een ticket te kopen. Heel gek, maar de buschauffeurs verkopen dus geen tickets. Ik had een busticket voor 48 uur gekocht waarbij je oneindig mag in- en uitstappen op 3 verschillende routes. Daarnaast krijg je nog 4 enkeltjes op de Star ferry van Hong Kong island richting Kowloon, een entreeticket voor Sky100 of The Peak tram en je krijg er een boottocht bij op een Sampan boot in de Aberdeen regio. Vandaag was ik van plan de Rode route (op Hong Kong Island) en de Blauwe route (in Kowloon) te gaan doen. Na het kopen van het ticket nam ik de bus richting de Star Ferry terminal. De boot was al in aantocht en nam plaats in de wachtruimte. Het is een korte boottocht, maar het geeft je een prachtig uitzicht op beide kanten van het water. Aan wal was ik richting ”The Peninsula” gelopen een hotel en tevens shoppingcentrum. Hier was namelijk de Big Bus halte voor de Blauwe route. Ik liep hier naar toe en kwam de medewerkers van Big Bus tour tegen. Ze vertelde dat die net weg was gereden en dat ik misschien even een kijkje kon nemen in ”The Peninsula”, ik dacht dat is een goed plan. Terwijl ik binnenstapte dacht ik ”zagen ze mij voor multi gevuld aan?”. In het shoppingcentrum tref je alleen maar dure designer merken zoals Chanel, Cartier, Louis Vuitton en ik voelde mij er een beetje bijlopen als een backpacker. Terug bij de bushalte nam ik de bus waar ze op de ‘gids radio’ (of hoe je dat wil noemen) door de oordopjes vertelde dat het hotel The Peninsula voorheen altijd het eindpunt was voor de Trans Siberië Express. Ik was dus met Nils te vroeg uitgestapt in Beijing, haha! De bus reed de Mong Kok district in. Hier kreeg ik te horen dat ‘Mong Kok’ betekent ‘Druk gebied’ in het Kantonees. En dat is het ook zeker! Je kijk je ogen uit hier als je door Mong Kok loopt of rijdt. Zoveel felle lichtjes en reclameborden die het straatbeeld creëren.

Op de achtergrond Kowloon.
€1,50 per foto, een leuke souvenir!
Typische hoogbouw in Hong Kong.
Man Mo Tempel.
Sky100 (het hoge gebouw).
Het typische straatbeeld van Mong Kok.

Bij Sky100 stapte ik uit. Aangezien ik 6 jaar geleden al de Peak tram had gedaan was ik nu van plan om Sky100 te bezoeken. Met een handjevol mensen liep ik vanuit de sightseeing bus naar de ticketbalie van het torenhoge gebouw. Hier had ik de voucher verzilverd tot daadwerkelijk entreeticket en ging ik met de supersonische lift in 60 seconden naar de top van het gebouw. Het was bijzonder dat je zo snel op een hoogte van 430+ meter zit. Voorafgaand bij de balie werd ik gewaarschuwd dat het door het misschien niet zo mooi zou zijn. Al dacht ik: ‘’ik ben er nu, dus kan beter nu gaan en al is het niks ben ik binnen 60 seconden beneden, haha!’’. Het viel écht enorm mee …sterker nog het was écht onwijs gaaf en mooi. Wat een uitzicht! Gewoon 360 graden rondlopen en heel Hong Kong zien. Beneden was er een foto gemaakt op zo’n groene achtergrond waarbij ze dan elke achtergrond kunnen plaatsen. Dus… ik ging even naar de fotohoek en had een gave foto uitgezocht en gelijk met een lijstje gekocht. Leuk en nep souvenir (want de achtergrond heb ik niet écht bij gestaan), maar een leuk aandenken aan de Sky100. Hier in de hoogte was het mogelijk om even wat te eten en te drinken. Met een hotdog en een Pale Ale biertje zat heerlijk relaxed Hong Kong te bewonderen.

Uitzicht vanuit Sky100 op Hong Kong Island.
Sky100 is het 10e hoogste gebouw ter wereld.

Vanaf Sky100 nam ik de metro naar Mong Kok via Central. Toen ik aankwam bij Mong kok was het keihard aan het regenen. Ik heb er voor gekozen om terug te gaan naar het hotel. Bij de 7 Eleven supermarkt had ik wat biertjes gekocht en noodles. Later op de avond was het gestopt met regenen. Ik was nog even naar beneden gegaan had even een blokje om gelopen en was bij een barretje geëindigd dat beneden naast het hotel zat.. Ik nam een biertje, maar ik schrok van de prijs. Het biertje was namelijk € 11,-. Ik ben maar weer snel naar boven gegaan.

In de Hong Kong metro.
De metrokaart van Hong Kong.
Bij de 7 Eleven supermarkt.
Mijn biertjes en eten voor de avond.
Een ”goedkoop” biertje van €11,-.

20 april / 21 april – Aberdeen en Stanley tour & de reis terug naar Nederland
Het was tijd om uit te checken uit het laatste hotel van mijn reis. Hier had ik nog tot 12 uur de tijd om mijn spullen even goed op te pakken en nog even in de serene rust te zitten. De dag daarvoor had ik noodles gehaald en had deze in de ochtend als ontbijt genomen. Apart …maar zeker niet verkeerd. Bij het uitchecken had ik mijn backpack bij de check-in achtergelaten (wat gelukkig mogelijk was!). Op mijn gemak liep ik naar het winkelcentrum die vlakbij het congrescentrum zit. Hier zag ik de McDonalds zitten en had daar even wat gegeten. Ze hadden hier allerlei andere ‘specialiteiten’, zoals een Spicy McChicken burger. Met een volle maag liep ik richting het congrescentrum waar ik de Big Bus zou pakken. Onderweg liep ik langs een filmopname. Onwijs gaaf om te zien. Het leek echt super écht. Er lag een man op de grond ‘overmeesterd’ door de politie. De politie had een wapen in de hand en er stonden vele ambulances, politiebusjes en andere geheime dienstauto’s rondom het gebouw. Ik was van plan een stukje te filmen, maar werd vriendelijk verzocht dit niet te doen. Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag en was supergaaf.

Met de bus van de Rode route ging ik naar de halte van de Peak tram waar ik overstapte op de Aberdeen en Stanley tour. De plaats Aberdeen is ten zuiden van Hong Kong eiland en normaal gesproken met mooi weer een onwijs mooie plaats! Echter om 14:30u leek het wel nacht. Het was zo donker, het regende keihard. Ik was al verstandig beneden gaan zitten. Het was op een gegeven moment zo erg dat het ging onweren en langs de weg kwam ik een bord tegen met ”Red Rainstorm Alarm”. Dit had ik gegoogeld. Het betekend dat het zo keihard regent dat lager gelegen gebieden onder water kunnen lopen. In de hop-on hop-off bus was het ook flink raak. Doordat de bus een volledig open dak had kwam het water als een waterval de trap afstromen. Mensen die stonden hadden natte voeten. Ik was het redelijk zat na het rondje. Ten eerste dat je niks kon zien en ten tweede dat die regen maar door bleef gaan. Bij het eindpunt nam ik nog de Star Ferry met de intentie om daar vandaan de metro te pakken naar het hotel en vervolgens naar de luchthaven te gaan. Maar uiteindelijk was ik naar Mong Kok gegaan in de hoop dat de regen zou stoppen. En inderdaad… het was nog niet helemaal over, maar veel minder. Ik had mijn Big Bus poncho aan en kwam er makkelijk doorheen. Hier liep ik naar de Ladies Market. Een markt met allerlei prullaria. Echter wel leuk om heen te gaan! Ik was blij dat ik nog even was gegaan om even het échte Hong Kong te ervaren. Hier kan je ook prima eten in de zijstraatjes; alleen was ik voor de culinaire tour iets te kort in Hong Kong. Na het één en ander aan souvenirs gekocht te hebben ging ik dan wel naar het hotel met de metro. Het grappige is dat ik nog steeds op de metrokaart reis van 6 jaar geleden en dat ik geen geld erop had gezet.

M
Op de Ladies Market in Mong Kok.

In het hotel had ik mij nog primitief opgefrist, want ik was al uitgecheckt uit m’n kamer. Vervolgens had ik een taxi gepakt en ben ik naar de luchthaven gegaan. De taxichauffeur zei dat het rustig op de weg was vanwege een 4-daagse vakantie voor de Hong Kongnezen. Dit was echter niet op de airport te zien. Het was steendruk. Bij restaurants was de wachttijd minimaal 30 minuten en bij sommige denk wel een uur. Ik kon namelijk een voucher ophalen vanwege het feit dat mijn vlucht 2 uur later zou gaan vertrekken, vanwege het slechte weer in de ochtend. Maar om die voucher te krijgen moet je even 1 uur in de wachtrij staan. Ik stond erbij 1 enorm lang in de wachtrij. Bleek het de verkeerde rij te zijn. Ik was pissed-off en vooral dat ik al 10 uur niks had gegeten en dat je dan zolang moet wachten. Zelfs bij de kleine kioskjes die ik pas veel later tegenkwam was alles uitverkocht. Uiteindelijk vond ik een kiosk waar ze dus wel nog sausage rolls en chicken pies hadden. Die had ik genomen en even een pilsje om te relaxen. Wat een drukte… van mijn laatste Hong Kong dollars had ik nog een boek gekocht en was het altijd om te boarden.

Het gebouw links is de Bank of China.

Bij het boarden was ik wel weer helemaal zen. De knappe Hong Kongnezen stewardessen verwelkomde mij aan boord van het vliegtuig. Ik ging zitten en naast mij kwamen 2x Chinezen medepassagiers zitten. Ideaal, want ze zijn nooit zo heel groot. Kort ná het opstijgen kregen wij de menukaart en begonnen ze al snel met het eten serveren. Ik was aardig moe, maar had ook wel trek, dus het was nog even op mijn tanden bijten totdat. Ik nam de pasta bolognese en een wit wijntje erbij. Het was lekker aangezien ik behoorlijk trek had. Vervolgens ging ik slapen en werd ik voor mijn gevoel 1 uur later wakker, maar dit was niet zo. Er zat namelijk al 6 uur van de vlucht erop. De tijd vloog letterlijk voorbij, haha. Ik ging maar is een film kijken. ‘’Red Sea Operation’’ een Chinese film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is enigszins raar om alles in het Chinees te horen, maar gelukkig was er Engelse ondertiteling. Een aanrader die film! Ik had wel dorst dus ging even naar de stewardessen toe en vertelde dat ik selfservice mocht doen. Ideaal. Bij de selfservice lagen ook allemaal snacks (zoutjes en koekjes). Een erg fijne mogelijkheid van Cathay Pacific. Sowieso is de crew erg aardig tijdens de 4 vluchten die ik met deze airline heb gemaakt, het eten en drinken is goed geregeld en je mag 30 kg meenemen (eventueel verdeeld over 2 koffers). Met Cathay Pacific vlieg je wel altijd via Hong Kong aangezien dit de thuisbasis is van de airline. Het is een aanrader en kan er gelijk een toffe stedentrip in Hong Kong toevoegen onderweg naar Zuid-Oost Azië, Australië of Nieuw-Zeeland.

Ik was geland op Schiphol. Het vliegtuig stond niet aan de terminal geparkeerd, dus voor het eerst tijdens een intercontinentale vlucht ging ik met een bus naar de aankomsthal. Het was wel leuk, want ik kon nog een paar leuke foto’s van het nieuwe vliegtuig maken. Dit keer was ik snel door de paspoortcontrole heen, maar het duurde ongeveer een uur voordat ik mijn backpack had. Mijn ouders zaten al enige tijd te wachten. Ik was al even bij de bagage afhandelaar geweest om te checken of het wel klopte; Hong Kong stond namelijk niet meer op het beeldscherm. Er kwamen nog degelijk wel bagagestukken van het Cathay Pacific toestel op de bagageband vertelde die man. En inderdaad… een paar minuten daarna kwam mijn in gesealde tas de band op. Het was weer goed om m’n ouders te zien, alleen was het minder goed om te zien dat mijn snackmuur nog dicht was op Schiphol. Het was dan pas 10 uur, maar ik weet zeker dat ik hier wel is eerder heb gestaan, haha! Toen had ik maar wat gehaald bij de Burger King en reden we naar huis.

Veilig geland op Schiphol.

Het was een prachtige trip waar ik heerlijk tot rust ben gekomen en wellicht inspiratie heb opgedaan voor toekomstige reizen en een nieuwe levenservaring. Wat mij het meest zal bijblijven van deze reis zijn toch wel de onwijs aardig Hindu mensen op Bali, mijn accommodatie in de rijstvelden van Ubud, het verblijf op het bounty eiland Gili T, mijn karaoke sessie in het Hard Rock Hotel, de duiken in tropische wateren en de toffe afsluiting in een droomhotel in Hong Kong. Mijn volgende reis die eigenlijk nog niet geboekt is …maar wel op de planning staat is een reis naar Andorra, Spanje en Portugal in oktober. Als dit zover is laat ik het zeker weten en ga ik weer bloggen op Dutchpioneer.nl. Iedereen weer bedankt voor het volgen en lezen van mijn blogberichten.