Archief van
Auteur: Dirk

Dagexcursie op Sal

Dagexcursie op Sal

1 december 2022 Dag 6 – Dagexcursie over het eiland Sal
In de ochtend om 9 uur liepen wij naar het strand waar we hadden verzameld voor de dagexcursie met Jorge. Jorge zelf ging niet mee maar wel zijn Nederlands sprekende companion. Bij het strand was het de dag ervoor heel hoog water geweest, waardoor er een grote openvlakte onder water stond. Erg apart om te zien. We liepen naar de jeep toe waar voor 3 mensen plek in de auto was en in de achterbak waren er bankjes gemaakt om op de zitten. Er zijn geloof ik geen verkeersregels, want in de achterbak zaten geen gordels. Sven en ik gingen achter zitten en nog een Nederlands stel ging binnen zitten. In het begin van de tour reden wij door het plaatsje Santa Maria. Dit is hetzelfde plaatsje als die ik in het vorige reisverhaal had genoemd. Nu overdag was het wat beter te zien allemaal. Er zijn veel huizen onafgemaakt. Of juist huizen waar de onderste verdieping super mooi eruit ziet en dan om de bovenste verdieping slechts wat betonblokken zijn gemetseld. Heel vaag. Het werd wel duidelijk dat de straathonden niet alleen in de hoofdstraat zaten, maar ze zijn overal in Santa Maria. Erg zielig allemaal.

De openvlakte bij het resort dat was onder gelopen door de ruwe zee.
Het plaatsje Santa Maria.
Onderweg naar de zoutpannen.
Wilde straathonden in Santa Maria.
Een werker op de zoutpannen, die dus voor slechts € 10,- per dag werken in de kokende zon.

Vanuit Santa Maria reden wij door naar zoutpannen waar een local aan het werk was. De gids zei tegen ons dat ze slechts € 10,- per dag verdienen. Daarvoor staan ze heel de dag te ploeteren en in de volle zon. Zwaar werk! Even later reden wij door naar Kitebeach. Zoals de naam misschien al wel verklapt staat dit strand bekend om de ideale condities van het kitesurfen. De strandtent bij Kitebeach wordt gerund door een oude Kaapverdische kitesurf kampioen die in 2008 had gewonnen. Voor de rest zijn er buitenom deze man nog 2 andere Kaapverdische kitesurfers die de wereldkampioenschappen hebben gewonnen. Het was een mooi strand waar enorm veel kitesurfers actief waren. We waren daarna naar een uitzichtpunt gegaan waar je in de verte een schiereiland zag dat de ”leeuw” genoemd word. Je moet een beetje fantasie hebben, maar dan zie je inderdaad een leeuw kijkend naar Santa Maria.

Het schiereiland ”de Leeuw”. Kunnen jullie de leeuw er in zien?

Onze tour werd voorgezet richting de hoofdstad van Sal, namelijk Espargo. De stad kent net als Santa Maria onafgemaakte gebouwen. Het ziet er overigens wel kleurrijk uit. Net als het vasteland van Afrika zie je dat de locals creatief aan het schilderen zijn geweest met mooie muurschilderingen. Helaas zijn er ook sloppenwijken in Espargo. Onze gids vertelde dat sommige mensen die op de resorts werken daar ook wonen. Er is dus een grote verdeeldheid tussen de rijke Westelijke toeristen en de locals. Best zielig dat zij dagelijks het luxe leventje van een Westelijke toerist onder ogen moeten zien. De gemeente is echter wel woningen aan het bouwen voor de bewoners in de sloppenwijken. Eén complex was al af en zag er best mooi uit. In de verte (bij de sloppenwijken) zag je de gevangenis liggen van Sal. De gids zei dat er weinig grote criminaliteit is op het eiland en dat de gevangenis nagenoeg leeg is.

De hoofdstad Espargo.
De gevangenis in de verte van Sal.
De sloppenwijken van Espargo.

We reden richting een openvlakte waar je een Fatamorgana kon zien. Vanwege de hitte leek het net in de verte of je een meer zag liggen, maar dit is gezichtsbedrog. De reis werd vervolgd richting het ”blauwe oog” een grote kloof waar je in goede weersomstandigheden een ”blauw oog” kan zien. De kloof grenst aan de zee en is ongeveer 20 meter diep dat ik mij liet vertellen. Bij de entree werd er door andere gidsen gezegd dat het blauwe oog niet was te zien, dus we reden verder richting een vissersdorpje. Ook hier verliep het niet volgens plan. Normaliter kan je vissers hier zien die de verse vangst aan het schoonmaken zijn, maar vanwege de ruwe zee waren ze vandaag niet uitgevaren. Er was nog een leuk barretje en een souvenirwinkeltje waar ik nog wat had gekocht! En bij het barretje had ik een Strela biertje gescoord.

Een Fatamorgana in de verte.
Het vissersdorpje.

Vanaf het vissersdorpje gingen we naar Espargo waar we in het restaurant van Djorge zijn vrouw gingen eten. Het was een leuk Afrikaans restaurantje. Er kwam een mega diner op tafel terwijl we maar met een klein groepje waren. Ze hadden verse visjes, varkenscurry, aardappels, salade en patat. Het was erg uitgebreid, maar veel te veel, haha! Vanuit Espargo reden wij richting Shark Bay. Het viel een beetje tegen in vergelijking met de dag ervoor. De haaien waren van plek veranderd en er zaten er niet net zoveel als de dag ervoor. Dus ik was wel blij dat we de betere ervaring de dag eerder al hadden gehad. Vanuit Shark Bay hadden wij nog 1 plek die we gingen bezoeken, namelijk Salinas de Pedra de Lume. Een zoutwatermeer met zoutpannen in een oude krater van een vulkaan. Het was heel erg indrukwekkend om het te zien. Het is niet dagelijks dat je kan zeggen dat je in een oude krater van een vulkaan heb gelopen, haha! We hadden hier de gelegenheid om te zwemmen …nou ja zwemmen …je gaat liggen en je hoeft niks te doen want je blijft drijven zonder te zwemmen. Het is een beetje vergelijkbaar met de Dode Zee. Blijkbaar had ik lichte schaafwonden op mijn knie want het zout beet het helemaal dood. Gelukkig heb je vlakbij de mogelijkheid voor een euro om te douchen en wat te drinken te kopen, want anders droog je echt helemaal uit.

In Boaventura Bar. Het restaurant van Djorge zijn vrouw.
Salinas de Pedra de Lume; het zoutmeer in een oude krater.
Daar lig ik dan, zonder intensief te zwemmen.

Op de terugweg naar het resort was het lekker vertoeven in de achterbak van de jeep. Helaas was ik wel heel erg verbrand door de hele dag in de zon te zitten. Terug op het resort hadden we alleen nog even gegeten en zijn vroeg naar ons mand gegaan. Stay tuned voor het reisverhaal van de laatste paar dagen in Kaapverdië!

Shark Bay & Santa Maria

Shark Bay & Santa Maria

30 november 2022 Dag 5 – Excursie naar Shark Bay
Het was rustig opstarten want de excursie van vandaag startte pas om 10:00 uur. Er was dus genoeg tijd om even te ontbijten. De excursie naar Shark Bay hadden wij bij TUI geboekt voor € 25,- per persoon. Met een Toyota HiAce busje gingen we naar Shark Bay toe. Er zaten ongeveer nog 8 andere mensen in de bus, de buschauffeur en de gids. De weg naar Shark Bay toe is redelijk goed. Meeste deel is gewoon op een asfaltweg. Net voor Shark Bay ga je nog even off-road. Bij aankomst was er een soort nomadendorpje met souvenirverkopers en waterschoenen-verhuur. De waterschoentjes hadden we gehuurd en het was tijd om het water in te gaan met de citroenhaaien. Net voordat wij er in stapte kwamen we aan de praat met een souvenirverkoper die ons een ”Talisman” gaf. Een kettinkje van een schildpad met ”Cabo Verde” erop. Of te wel een goed handelstruc om zo mij later bij dat kraampje terug te laten komen. Afijn… terug naar de haaien. Ze hadden een soort ondiep pad gemaakt richting de haaien. Eenmaal 25 meter verder stonden we tussen de kleine haaien die verdomd nieuwsgierig waren, want ze zwommen langs je benen, maar ze raakte je niet aan! In de verte, zeg nog een 25 meter, zag je de grotere citroenhaaien. De grote citroenhaaien hadden échte haaienvinnen die je boven het water uit zag. Fijn om te weten dat ze niet agressief tegen mensen zijn want anders stond je hier toch niet zo fijn. De gids gaf nog een korte uitleg over de citroenhaaien. Kort daarna liepen we terug en ben ik nog even bij mijn maat van souvenirkraampje gaan kijken. Hij had hier super mooie houten beelden van allerlei Afrikaanse wilde dieren. Mijn oog viel op een grote houten leeuw van 30 cm en een neushoorn. Met de verkoper viel moeilijk te onderhandelen. Het leek wel even op die kale vent van Pawnstars voor degene die dat kijken. Ik begon met € 60,- voor 2 beelden en hij op € 120,-. Uiteindelijk heb ik ze voor € 100,- gekocht. Waarschijnlijk veel te duur, maar onder het mom van de lokale bevolking ondersteunen die slechts € 200,- per maand verdienen (zeggen ze, haha!).

Entree van RIU Cabo Verde.
De vinnen van de grote Citroenhaaien.

Rond een uurtje of 14:00 waren wij weer terug op het resort. We hebben ons handdoek gepakt en zijn naar het zwembad gegaan waar we aansluitend even hadden geluncht …en vanuit de lunchzaal stapte we het zwembad in bij onze zwembadbar. Hans en Jennifer (de mensen uit Leidschendam) kwamen ook kort daarna. Het was erg gezellig aan de bar en hebben nog tot laat in het zwembad gezeten. Er waren al flink wat pilsjes doorheen gegaan, dus we gingen even omkleden en avond eten. Bij het theater kwamen we Hans en Jennifer weer tegen waarmee wij uiteindelijk naar het stadje Santa Maria zijn geweest. Er liepen onwijs veel straathonden hier. Ik vond het best zielig, de één was nog magerder als de ander. Aan een local vroeg ik waar ik eventueel hondenvoer kon kopen. Een man van een souvenirzaak liep met mij mee om hondenvoer te kopen bij een supermarkt. De man kwam uit Senegal en was ook bezorgd over de honden vertelde die. Met een grote boodschappentas liep ik terug de hoofdstraat in en heb elke hond die voorbij kwam voer gegeven. Sommige honden wisten niet echt wat ze overkwam en anderen gingen gelijk vreten. We hebben bij een barretje een biertje gedaan en zijn vervolgens weer terug gegaan naar het resort. Een taxi van RIU Cabo Verde of RIU Funana naar het stadje kost zo’n 5 euro. In het resort was er een leuk animatieteam de boel gek aan het maken op het podium. Ná een aantal Piña Coladas was ik inmiddels ook wel klaar om de dansvloer tot mij te nemen. Het was een super avond, ondanks dat ik er niet meer heel veel van weet door de Piñas.

De kleine katten bij de lunchzaal.
Relaxen aan de poolbar.
Met Hans en Jennifer een biertje doen aan de poolbar.
Het straatbeeld van Santa Maria.
…En de sterk vermagerde straathonden van Santa Maria.
RIU Cabo Verde

RIU Cabo Verde

27 november 2022 Dag 2 – een dag op het resort
Ná een mega nachtrust waren we fit om het resort te ontdekken. Allereerst gingen we naar de ontbijtzaal waar wij werden verrast door de mega variatie aan gekookte en gebakken eitjes en omeletten. Er was letterlijk voor iedereen wel wat en niet heel onbelangrijk staan eventuele allergieën op de kaartjes van het eten aangegeven. Er was een grote variatie aan zoete broodjes, pannenkoeken, fruit, beleg en noem zo maar alles op wat bij een ontbijt hoor, dus ook een compleet Engels ontbijt. Het ontbijt was mij betreft al een 10.

Vanuit de ontbijtzaal liepen wij een rondje op het resort om even te ontdekken wat er allemaal was. Zo liepen wij ook naar het strand toe. Bij het strand staan veel dagtrip verkopers om je een excursie rondom het eiland aan te smeren. Ondanks dat wij een excursie bij TUI hadden geboekt kwamen wij aan de praat met Jorge. Jorge is een man opgegroeid in het Rotterdamse Krooswijk en heeft ervoor gekozen om terug naar z’n geboorteland te gaan. Hij vertelde dat je met zijn tour over het hele eiland ga en daarnaast een Kaapverdische diner van zijn vrouw krijg. Het klonk allemaal heel goed! Uiteindelijk liepen we verder naar het strand. Het strand is heel mooi opgezet met heel veel palmbomen. Er is genoeg plaats om hier op een bedje neer te ploffen. Er zit nog een duikschool, een bar, een volleybalveld en een zeeschildpaddencentrum op het strand. Kortom je krijgt er een goed bounty eiland gevoel van.

Steakhouse restaurant op het resort. Overdag is het lopend buffet in de avond kan je er een goed stukje vlees eten.

We kozen ervoor om vervolgens bij het zwembad te gaan liggen. In het zwembad heb je een poolbar waarbij je met je benen in het water zit en daarbij een heerlijk koud pilsje zit weg te tikken. Er staan hele aardige mensen bij de bar; over het algemeen is al het personeel wel erg aardig. En dat te bedenken dat gemiddelde Kaapverdiaan ongeveer maar €200,- per maand verdiend. In het zwembad kwamen we nog aan de praat met een stel van 55+ uit Leidschendam, aardige mensen die hier een weekje verblijven. In de middag waren wij bij de ”Steakhouse” restaurant gaan eten. Hier stond ook weer een grandioos buffet klaar. Om 18:00u waren wij naar de sportsbar op het resort gegaan waar we de voetbalwedstrijd Spanje – Duitsland hadden gekeken. Er waren een heel hoop Duitsers, dus maar beter dat we geen ”Shade Deutschland” hadden gezongen, haha! En later op de dag in de avond zijn we gaan eten in het buffetrestaurant bij de lobby. Ook hier was het weer enorm uitgebreid. Je had keuze uit Italiaanse pasta’s en pizza’s, rijstgerechten met kip, sushi, patat, visgerechten, kaasplankjes …afijn ik kan zowel nog even door blijven typen, maar het was echt enorm uitgebreid. Een échte aanrader nu al!

Spanje tegen Duitsland in de sportsbar.
Het theater op het resort. Dit is waar mensen van het nabij gelegen RIU Funana ook kunnen komen.

28 november 2022 Dag 3 – een dag op het resort
De dag begon weer met een uitgebreid ontbijt, waarna wij richting het zwembad waren gegaan. Bij opening van de poolbar schoven we aan en kwam het stel uit Leidschendam weer aan. We hebben hier even drankje mee gedaan. Het weer was weer heel prima, het waait wel constant maar met die wind mag je alleen maar blij zijn! Helaas hadden wij een annulering binnen gekregen van de 4×4 tour rondom het eiland van TUI, dus we hebben eigenlijk meteen Jorge bericht voor een excursie bij hem. Dit was mogelijk! Verder op de dag hadden wij niet veel andere dingen gedaan dan de voorgaande dag, echter was om 18:00u de wedstrijd Portugal – Uruguay. Je kon merken dat er heel veel mensen voor Portugal waren en met succes hebben ze gewonnen! In het theater van het hotel was er een optreden, echt veel had ik er niet van mee gekregen want ik had 1 à 2 Piña Colada’s teveel op, haha!

Portugal tegen Uruguay in de sportsbar.

29 november 2022 Dag 4 – een dag op het resort
We hadden weer een goed dagje aan het zwembad tot half 2, want uiteraard ging het oranje tenue aan en zijn we naar de sportsbar gegaan voor de wedstrijd Nederland – Qatar. Voorafgaand aan de wedstrijd hadden we nog een paar potjes poolbiljart gedaan. Bij het begin kwam de man uit Leidschendam erbij zitten en hebben we de wedstrijd gekeken. Hij had er een spelletje van gemaakt bij elk doelpunt haalde hij een biertje om het te vieren. Aangezien ik gisteren had doorgehaald met drinken was ik blij dat ze niet teveel doelpunten hadden gemaakt, haha! Er werd zelfs nog een doelpunt afgekeurd, dus dat scheelde er weer één. Na afloop van de wedstrijd waren we naar de kamer gegaan en heb ik dit blog zitten tikken. In de avond hadden we nog naar een optreden gekeken van een Kaapverdisch bandje op het resort. Dat was wel leuk! Kort daarna zijn we gaan slapen want er staat een citroenhaai excursie op het programma morgen.

”Welcome to Paradise!”

”Welcome to Paradise!”

26 november 2022 Dag 1 – Amsterdam naar Sal (Kaapverdië) via Gambia
Ná een luxueuze nacht in het Hilton hotel op Schiphol, waar wij nog even het WK hebben mogen bijwonen, gingen wij richting de terminal om in te checken voor onze reis naar Kaapverdië. Een reis waar we lang naar uit hadden gekeken. Ondanks het prijskaartje dat je betaald bij Hilton is het wel mega relaxed dat je gedoucht en wel meteen in Schiphol Plaza staat…het was daarnaast een hele grote verrassing dat er totaal geen rijen waren bij de bagage controle. Dit jaar heb ik wel is 1,5 uur staan wachten of 45 minuten gewacht toen het een puinzooi was op Schiphol. Dus ik was sowieso wel blij. We waren er alsnog vroeg, want ook in mijn afgelopen ervaring kon ik niet helemaal blindstaren op het advies van Schiphol.nl qua drukte.

Kamer in het Hilton hotel op Schiphol.

Alles liep heel soepel. Op het moment dat wij de vertrekterminal in kwamen lopen waren de winkeltjes nog dicht. Er was 1 broodzaakje open waarbij er een mega lange rij stond. We waren even door de terminal heen gelopen en kwamen er achter dat helemaal niks behalve broodzaak open was. Om iets na 5 uur gingen de winkeltjes langzamerhand open en hadden we ons tijd nog even kunnen besteden daar. Eenmaal bij de gate verliep het redelijk snel tot boarden. Aangezien wij de eerste 2 zitplaatsen hadden werden wij als laatste opgeroepen om het vliegtuig te betreden. We hadden mooie plaatsen en een gezellig iemand naast ons zitten die wel in was voor een praatje. De man naast ons, naar schatting in de 60, ging naar Gambia om een dokterspost op te zetten samen met een groepje mensen. Op onze vlucht hadden we een doorgewinterde stewardess met nog een paar jongere dames die niet heel onooglijk waren, haha. Het was al weer een enorm lange tijd geleden dat ik met Tui had gevlogen. Het viel niet tegen, aangezien Kaapverdië op de lijst van langere afstandsvluchten staat bij Tui kregen wij gratis eten en non-alcoholische dranken gratis. Voor een pilsje of een wijntje kon je bijbetalen.

Boven Spanje.
Eerste beelden van het Marokkaanse landschap.
Het Atlasgebergte.
Boven Agadir in Marokko.
De droge landschappen van de Westelijke Sahara.

De piloot riep om dat we wind mee hadden met maar liefst 180km/h wind in de staart. De vluchtduur naar Gambia bedraagt daardoor maar 5 uur en 50 minuten, waarbij eerder stond 6,5 uur. Dus we waren lekker vlot! Eenmaal België, Frankrijk en Spanje door kwamen we boven Marokko met adembenemende uitzicht op het Atlasgebergte welke ik eerder voor corona op de grond had mogen bewonderen. Het groene landschap in het noorden van Marokko bracht plaats voor het dorre woestijnachtige landschap. We vlogen boven de Westelijke Sahara. Hier was vanuit de lucht een grote depressie te zien qua droogte. Op dit zekere moment was mijn collega bij Stena Line met een Volkswagen busje van NL naar Gambia aan het rijden. Ik dacht bij mijzelf ”ik zit hier wel wat comfortabeler met een pilsje in mijn hand”. Eenmaal boven Mauritanië had mijn telefoon de satelliet bereik opgepakt waardoor ik via Google Maps offline kon zien waar we waren. Er was een grote stad te zien. Dit was Nouakchott; de hoofdstad van Mauritanië. Het dorre landschap bleef maar doorgaan tot aan Senegal. Net nabij de grens van Mauritanië met Senegal had de piloot de daling ingezet en daalde wij van een 11 kilometer hoogte naar beneden en zag je wat meer van de omgeving. De stad Banjul, hoofdstad van Gambia, is zeer uitgespreid. Het vliegtuig gaat laag over de stad heen zodat je de grote Afrikaanse verkeerschaos vanuit de lucht kan bewonderen. Ook zagen wij een Afrikaanse markt uit de lucht die door vele mensen werd bezocht.

Een biertje boven het zwaar Islamitische land Mauritanië; waar alcohol verboden is.
Boven de hoofdstad van Mauritanië; Nouakchott.
Dit is het laatste beeld van Mauritanië voordat we plaats maken voor het Senegalese landschap. 
De Senegalese kust.
Het uitzicht voordat je het Gambiaanse luchtruim binnenvlieg.
De hoofdstad van Gambia; Banjul.

Eenmaal geland verliet meer dan de helft het vliegtuig die als eindbestemming Gambia hadden. Wij kregen te horen dat we zo’n 45 minuten aan de grond bleven om nieuwe passagiers op te pikken. Bij aankomst in Gambia hadden Sven en ik het erover dat het er ook Afrikaans uitziet. Toen iedere Gambiaanse toerist eruit was gestapt konden wij even buiten op het trappetje staan van het vliegtuig. Het was lekker warm. Er stonden wat oude Connection bussen uit de jaren 80/90 die de nieuwe passagiers in aan het laden waren. We waren allebei al aardig gaar en waren blij dat we weer verder konden gaan. Door onze snelle vlucht en het geluk dat elke passagier van de vlucht op tijd op de luchthaven was konden wij ook vanaf Gambia 45 minuten eerder vertrekken. Met een vluchtduur van 1 uur en 20 minuten van Gambia naar Sal waren wij bijna in échte vakantiemodus.

Luchthaven Banjul.
Woonwijken van Banjul.
Het laatste beeld van Gambia.

Toen we de landing in hadden gezet op Sal zag ik een dor landschap wat mij veel deed denken aan de Canarische Eilanden; in het bijzonder Fuerteventura en Lanzarote. Niet gek natuurlijk ook, aangezien de Kaapverdische Eilanden ook ontstaan zijn door Vulkaanerupties. Er hing al snel een relaxte vibe bij het verlaten van het vliegtuig. In de bus zei onze chauffeur ”Welcome to Paradise!”. Binnen een kleine 20 minuten waren wij met onze transfer gebracht bij ons hotel Riu Cabo Verde. Bij binnenkomst zagen wij al kort dat het een prachtig resort is met super aardige mensen. Een mooie lobby met een gezellige bar. We waren alleen wel helemaal naar de klote om lichtjes uit te drukken. In de kamer hadden we de airco meteen op graadje Noordpool gezet en zijn kort daarna even iets wezen eten en biertjes wezen doen. Bij enkele barretje op het resort hadden we 1 tot 2 biertjes op om even een goede indruk te krijgen wat er allemaal was. Eerste indruk was sowieso goed, echter gingen we vroeg naar ons mand, want ná 9,5 uur reizen was het energiepijl laag! Stay tuned voor het volgende bericht waarbij ik wat meer over Kaapverdië en het resort zal vertellen! Ciao!

Het eiland Sal (Kaapverdische Eilanden).
Likeurdispenser op de hotelkamer.
Duivelseiland en de terugreis naar Nederland

Duivelseiland en de terugreis naar Nederland

Dag 20 de Duivels Eilanden – donderdag 28 november 2019
De dagtrip naar de Duivelseilanden stond vandaag op het programma. Vanuit Kourou vertrokken wij met een Catamaran naar de hell van de geschiedenis. Hier werden namelijk alle gevangenen vanuit Frankrijk geplaatst. Een soort Alcatraz waar ze ook last hadden van malaria, pest en cholera. Voor mij was het tegenovergestelde. Ik lag heerlijk in de ”hangmat” op het voordek. Het was puur genieten met wat Reggea muziek op en de Duivels Eilanden aan de horizon. Wij deden eerst het grootste eiland Ile Royale aan. Bij aankomst zagen wij al een tarantula lopen. Dit zou veel beloven voor de rest van de wandeling als je het mij vraag! Wij liepen als eerste naar het restaurant wat tevens ook een hotel is. Vanuit hier heb je een prachtig uitzicht op het échte Duivelseiland waar je overigens als toerist niet mag opkomen. In dit hotel zou ik zeker wel een paar nachten willen vertoeven en dan heerlijk met een fles wijn op het balkon naar het Duivelseiland kijken. Je ervaar dan écht een Expeditie Robinson-gevoel of een Pirates of the Caribbean-gevoel. Ná een colaatje in het restaurant gingen wij het rondje lopen op het eiland. Wij liepen onder andere naar de gevangenis en de woningen van de bewakers en het militaire ziekenhuis. Het was allemaal vervallen. Al waren er wel aannemers hier aan het renoveren of waren het toch nog gevangenen? Haha! Het politiebureau was hier wel nog in gebruik. Gek genoeg zie je hier politie ook met wapens lopen. Het enige wat ik mij kan bedenken is dat ze zich beschermen tegen de wilde dieren, want criminaliteit in dit tijdperk op de eilanden is er denk niet. Wij kwamen ook nog aapjes tegen die uiteraard net als alle apen in de wereld erg nieuwsgierig zijn. Ook kwamen wij een soort grote Cavia tegen en een aantal pauwen. Op dit eiland hebben wij bijna meer dieren gezien dan op de gehele reis.

Ná het rondje op Ile Royale gingen wij een drankje doen in het restaurant/hotel. Hier hadden wij nog een klein uurtje voordat de catamaran doorging naar het eilandje ernaast Ile Joseph. Hier had ik een Hoegaarden Wit biertje en nog een lokaal Guyaans biertje genaamd ”Blaka” een donker biertje. Wij waren blij dat we even zaten. De luchtvochtigheid op het eiland was vele malen hoger dan op het vaste land …althans daar hadden wij het idee van. Per catamaran gingen wij weer verder. Sven en ik zwommen naar de kant toe en hebben vervolgens Ile Joseph ook rondgelopen. Bepaalde momenten liepen wij bijna met ons hoofd in een spinnenweb. Het mooiste was ook dat we alleen slippers en een zwembroek aan hadden. Dus echt beschermd tegen ’t wild waren wij niet, haha. Aan de noordkant van het eiland lag het indrukwekkende militairengraf voor alle militairen die zijn gesneuveld door de verschillende ziektes op het eiland, want overleden gevangenen werden naar haaien gegooid. De Duivels Eilanden waren in 1852 geopend en in 1938 werd er gestopt gevangenen hierheen te sturen. In de tussentijd zijn hier 70.000 gevangenen geweest. Het overlijdenspercentage lag op 75%. Dus je mag je bedenken dat er aardig wat mensen de zee in zijn gedonderd.

Samen met Jane d’r assistent gids zwommen wij terug naar de catamaran. Hier hadden de kapitein en z’n maat een rum cocktail gemaakt. Het was selfservice …niet echt iets wat ik over zou slaan, haha! Het grote gedeelte van de groep was nog op het eiland. Sven en ik lagen heerlijk relaxed in de ”hangmat” op het voordek. Het was hier heel erg goed vertoeven. En de rummetjes smaakte uitmuntend goed. Dit moment was het pure leven! Even later kwamen er groepsgenoten mee met een rubberboot naar de catamaran. Zij gingen nog even zwemmen rondom de catamaran. Ik lag zodanig goed dat ik niet meer ben gaan zwemmen, haha! Op de terugreis naar Kourou was het iets onstuimiger, waardoor liggen in de hangmat een next level bezigheid was. Afijn …lichtelijk beneveld kon ik dat wel doorstaan. Net vóór Kourou kreeg ik een Jack Sparrow momentje, met rum en de Pirates of the Caribbean theme op de achtergrond was het weer zo’n la pura vida momentje. Eén ding is zeker. Ik denk dat de overige eilanden in de Caribische zee ooit mijn hart gaan stelen. Goed weer, palmbomen, stranden, rum en puur relaxen, haha!

Aan land zijn wij even naar de McDonalds gegaan wat vlakbij onze ”Van Der Valk”-hotel zat. Het was de intentie om in de avond nog naar de boulevard in Kourou te gaan. Alleen hadden Sven en ik een snack bucket besteld voor 4 personen die wij met z’n tweeën ophadden. Dus wij zaten enorm vol! In het hotel hadden wij nog een champagne staan om te proosten op een mooie reis die wij achter de rug hebben. Uiteindelijk werd het als nog laat in de bar waar we met meerdere van de groep nog zaten te pilsen. Het was een mooie dag! …Al ga je ooit naar Frans-Guyana mag je een trip naar de Duivels Eilanden absoluut niet missen. Naar mijn idee is dit het hoogtepunt, wanneer er geen raketlancering is, in Frans-Guyana.

Dag 21 de terugreis (via Frankrijk) – vrijdag 29 november 2019
De dag van vertrek… met veel tegenzin stond ik mijn backpack in te pakken. Mijn wanderlust was weer geactiveerd en ik zei tegen meerdere van de groep; ”Het liefst ga ik nu verder reizen door Zuid-Amerika. Een continent dat eerst niet zo hoog op m’n bucketlist stond, maar door deze reis is dat veranderd”. Petra, Leanne, Sven en ik hadden een top idee. Aangezien we pas om 2 uur vertrokken richting de airport zijn wij in de ochtend nog gaan zwemmen. Voor 12 uur hadden wij een taxi geregeld om ons nog voor het galgenmaal naar de boulevard van Kourou te rijden. De taxichauffeur was wel een toffe vent. Wij hadden namelijk gelijk een terugrit geregeld en betaalde pas op de terugweg. Hier op de boulevard hebben wij zo’n heerlijke kipschnitzel op die Sven laatst ook had. De ober zal vast gedacht hebben; Sven en ik namen geen biertje …en laatst zaten wij te drinken of het leven ervan afhing. Het was heerlijk eten! Daarna hebben wij nog even over het strand gelopen. Het laatste Frans-Guyaanse zand aan onze voeten. Een mooie afsluiting voordat wij de lange reis tegemoet gingen.

Om 2 uur reden wij dus naar de luchthaven van Cayenne wat een uurtje duurde. Laslo, een reisgenoot, had nog een mooi praatje gehouden voor onze gids Jane in de bus. Gezamenlijk hadden wij geld opgehaald voor de mooie trip die zij had begeleid. Jane is écht een prachtig mens. Als iets niet haar zin gaat zie je haar ogen rollen en een gezichtsuitdrukking van ”meen je dit nu echt!?”. Uiteraard was dit allemaal in ons voordeel. Op het begin van de reis zei ze ”Ik ga wel vaak bellen hoor, want die mannen hier in Suriname denken dat ze de vrouw te baas zijn. Als ze voor mij willen werken moeten ze naar mij luisteren”. Dan was er ook nog een gevalletje in het Golden Shower Hotel in Nieuw-Nickerie. Jane werd gebeld onderweg naar de grensovergang van Suriname naar Guyana. Het hotel beweerde dat in de kamer van Leanne en Carianne er 2x handdoeken gestolen waren; Jane zei ”nee die zijn niet gestolen ik heb zojuist de bagage doorzocht van de reizigers en ik heb niks gevonden”. Uiteraard was er niets doorzocht. Die blik van ”what the fuck!” en dan dat keurig net antwoord, haha. Jane is a legend!

Wat betreft de luchthaven… hier is ook een vreemde regel. Je moet namelijk 2 uur vóór de vlucht ingecheckt zijn anders mag je gewoon niet mee. Binnen 2 uur worden er geen reizigers meer ingecheckt en toegelaten. Het was een vrij primitieve airport. Al hadden ze een bar waar je mij al snel blij mee maak. Petra, Sven en ik zaten nog even het regenworm spelletje te doen onder het genot van een Guyaans pilsje. Het was tijd om te boarden. Totaal met tegenzin stapte ik het vliegtuig in. Wij vlogen naar Parijs, dus vlogen wij met Air France. Air France is echt een so-so airline. Ik vond het totaal niet goed. Vanaf het begin tot 2 uur in de vlucht was nog steeds de Fasten Seatbelt teken aan, terwijl er nagenoeg geen turbulentie was. Aan de steward vroeg ik een biertje. Dat duurde ook zeker anderhalf uur en dat terwijl ikzelf mij gezicht liet zien. Er kwam net een ‘sorry’ van af. Het eten was OK, maar niet net zo goed als KLM. Gedurende de vlucht hadden we een quizspelletje zitten spelen. Het was gezellig onderling en dat is het belangrijkste!

Dag 22 per Thalys trein naar Nederland – zaterdag 30 november 2019
…de daling was ingezet. Voor mijn gevoel waren we pas net in de lucht. Al waren we al 8 uur verder. In de terminal namen wij afscheid van de groep. Jan, Sven en ik gingen namelijk verder per trein vanuit Paris Gare du Nord. Bij de bagageband keek ik hoelang het ongeveer rijden zou zijn. Toen zag ik dat de dag ervoor protesten waren en 2 man waren doodgeschoten. Heel gezellig dus! Het was raar om afscheid te nemen. Je maak een mega grote reis en je heb lange reisdagen. Net als in Afrika is je groep een soort van je familie geworden, haha.

Jan, Sven en ik hadden een taxi gedeeld richting Gare du Nord. Onderweg kwamen wij nog langs de Notre Dame en reden wij dwars door de stad heen. Een soort sightseeing op de vroege morgen. Om 10:57u stond onze trein gepland voor vertrek naar Rotterdam. Op Gare du Nord hadden wij een Egg and Bacon Sandwich gegeten bij één of andere Fast Food keten. Het was tijd om aan boord te gaan. Ook van Jan hadden wij gedag gezegd aangezien hij in het eerste treingedeelte zat die stopte in Brussel Zuid. Wij gingen in het treinstel voor Amsterdam Centraal. Sven en ik zaten elkaar moed in te praten om wakker te blijven. Wij zaten al te denken ”straks worden we weer wakker in Parijs”, haha! In het bar rijtuig had ik nog even een colaatje besteld om wakker te blijven. Op Rotterdam Centraal namen wij de trein naar Schiedam Centrum en zijn vervolgens in de metro gedoken voor Hoek van Holland. Het was een super toffe reis! Eén die ik niet had willen missen. Suriname heeft mijn hart gestolen. Het tuintje in mijn hart is daar écht ontwikkeld! Mensen ”No Spang” komend jaar ben ik weer terug te vinden op Dutchpioneer met m’n reis naar Guadeloupe.

Op ontdekking in Cayenne!

Op ontdekking in Cayenne!

Dag 19 Stadstour Cayenne – woensdag 27 november 2019
Gezien wij niet verbleven in Cayenne zijn wij voor een stadstour naar de hoofdstad gereden. Al vroeg waren wij op pad, althans wij hadden vroeg op pad moeten zijn. De chauffeur was namelijk een uur te laat, bizar. Vanuit Kourou is het ongeveer 1 uur rijden naar Cayenne. Bij het binnenrijden van de stad vertelde Jane dat we de markt zouden bezoeken, máár dat wij absoluut de brug bij de markt overgingen, aangezien dat achter de brug een mega gevaarlijke buurt zou zijn (zelfs overdag!). Leuke binnenkomer, haha! Ook vertelde zij dat hier veel Surinamers werken op de markt die Frans tegen je praten, dus dat je moet uitkijken dat je niks verkeerd zeg over die mensen, want ze verstaan je. Het zijn voornamelijk Surinamers, Guyaanse en Haïtiaanse mensen die hier de weekmarkt runnen. De gebouwen in Cayenne hebben een koloniale karakteristiek. Met 51.000+ inwoners is het wel een stad, al voel je je net in een dorp lopen. In de middag bij de waterkant had de groep zich gesplitst en ging ieder even z’n eigen gang. Sven en ik gingen een pizza scoren bij een pizzeria die aan de palmentuin lag. Hier had ik weer een Pizza Calzone besteld. Al duurde dat wel even. Ook hier spreken ze nagenoeg geen Engels, zelfs mensen van mijn leeftijd! Wij zaten dus met Google Translate onze bestelling te plaatsen. Het eten was heel goed te doen. Ná het eten waren we de berg opgegaan waar het fort staat van Cayenne. Nou ja… Fort? Mogen wij het een fort noemen? Meer een ruïne. Hier hadden wij wel prachtig uitzicht over de stad. Aangezien we in eerste instantie pas om half 8 opgehaald zouden worden hebben wij hier even zitten chillen. Er was niemand, dus het was even mogelijk om minder alert te zijn dat m’n rugzak gestolen zou worden, haha.

In de verte zagen wij een regenbui aankomen en zijn toen naar een café gegaan (ook aan de palmentuin) waar wij eerder die dag een colaatje ophadden. Ik maakte nog een kort rondje alleen in de stad. Sven bleef bij het café. Terwijl ikzelf nog een rondje aan het lopen was kwam ik in een zijstraatje terecht waar ongeveer 20 blanke Franse politieagenten met mega geweren stonden. Ik geloof dat ze hier ergens een inval gingen plegen. Aan de ene kant voel je je een soort van veilig en aan de andere kant denk je ”als hier nu de pleuris uitbreekt ben ik écht ten dode opgeschreven”. Afijn, ik liep terug naar het café. Hier hebben wij met Wijnand een paar Caipirinha’s op. Met de mensen uit de groep die ook in het café zaten hadden we kort overlegd dat we wellicht iets eerder terug naar Kourou zouden kunnen. Met Jane en de rest van de groep hadden wij dit ook afgestemd, dus gingen wij eerder terug naar het hotel. Als ik de stad Cayenne moet beschrijven is het een stad die nog niet gewend is aan toerisme. Al hebben ze wel wat souvenirwinkeltjes, maar de taalbarrière is nog groot. Al is het wel Frankrijk, dus wie weet dat de Frans-Guyaanse mensen net zo koppig zijn als het Franse vasteland. Het is niet een stad waar ik snel nog een keer heen zou gaan. Wat ik overigens wel bij Paramaribo had. All-in-all was ik nog een soort van blij dat wij in het Van Der Valk van Kourou zaten. In het hotel had ik nog een Chicken Thai Curry gegeten. De serveerster vroeg ik nog wat extra pepers zou willen hebben en ging hard lachen. Kort ná het eten zijn we vroeg gaan slapen. De volgende dag hadden wij namelijk een dagtrip naar de Duivels Eilanden gepland staan.

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

Dag 18 De Raketlancering van ESA – dinsdag 26 november 2019
Voorafgaand aan het ontbijt zei ik: ”Als dit écht zo’n Frans kut-ontbijt is, dan ga ik meteen aan het bier”. Helaas was het een Frans kut-ontbijt …al liet ik dat biertje wel staan, haha! Met boterhammen kon je gewoon een ruit ingooien zo hard was het. In de ochtend hadden wij eigen tijd en zijn we gaan regenwormen op het balkon. Tegen de middag aan waren wij met de groep naar het ESA Space Center gegaan. De Europese variant van de NASA. Vandaag was een bijzondere dag al wilden wij ons nog niet blij maken met een dode mus (kaaiman). De 250e lancering van een Ariana 5 raket van ESA stond op de planning. Al was het ongeveer al een week uitgesteld. Bij het Space Center museum stond zo’n soort raket nagebouwd voor de deur. Alle vlaggen van de Europese Unie stonden in een lijn naar de raket toe. Toch blijft het gek om in het Tropische gedeelte van de EU te zijn, haha. Het Space Center was niet bijzonder groot. De verschillende planeten werden hier op borden belicht met heel wat informatie. Zo ook de historie van het ruimtevaren. Met een Space Shuttle-snelheid liepen wij door het museum heen.

In de middag ging wij lunchen aan de boulevard van Kourou. Hier zaten wij aan het strand met een prachtig uitzicht op de Duivels Eilanden. De bediening was redelijk snel en het bier was koud. Een goede combinatie. Ik had een kipgerecht en Sven had een kipschnitzel. Die schnitzel zag er echt mega goed uit, dus ik was toch wel een beetje jaloers. Even later gingen wij naar een heuvel om de raketlancering te zien. Jane, onze gids, had nog nagevraagd in het Space Center of de lancering door zou gaan. Ze hadden gezegd van wel. Eerst gingen wij nog even naar de supermarkt om wat inkopen te doen voor boven op de berg. Met een zak ijs en bier hadden wij mooie inkopen gedaan. Al bleek het wel zo te zijn dat we geen alcohol de berg op mochten nemen ”…ja dat had niemand gezegd!”. Ik dacht ”fuck it! Ik neem het gewoon mee”. Met mijn tas vol met ijs en rugzak ging ik door 2x security checks heen. Hoe geweldig, haha! Eenmaal op de berg was ik redelijk kapot om die zak te dragen en stond er ook nog een peloton security dat ik niet had gepland. Hmmm dan maar overgieten in een Fanta flesje, haha.

Aangezien wij vroeg op de berg waren hadden wij de beste plekken. Het werd duidelijk dat het écht was en dat de raket écht zou gaan vertrekken. Op 13 kilometer afstand zagen wij de raket staan. Het was een mooie dag en het zou euforisch zijn dat de raket zou gaan vertrekken. Op de speakers werd omgeroepen dat de lancering was uitgesteld naar een later tijdstip. Ze riepen alleen de Europese tijd om, dus niet de lokale Frans-Guyaanse tijd. ”Phheewww, dat valt mee dan”, ongeveer 15 minuten later dan gepland zou de raket opstijgen. En daar was die… de countdown ”…3 …2 …1”. Voor een moment was het stil en plots ging die. Met een onwijze rookverplaatsing en een soort explosie van vuur steeg die op. Het is zo’n moment dat je denk ”dit ga ik nooit meemaken in m’n leven, dit is een film”. Maar het was écht. En het was super mooi! Eenmaal boven de wolken en boven ons hoorde wij een keihard geluid van de Ariana 5 raket. Niet veel later splitste de raket en zag je 3 vuurballen. Het spoor waar de raket was geweest bleef belicht, ondanks dat de zon bijna onder was. Wat een absurde ervaring! Wij kregen een sticker van de lancering het moment dat wij de berg afliepen. Ons tripje naar Kourou had opeens een upgrade gekregen, want uiteraard stond dit niet in het vaste reisprogramma van Djoser.

Terug in het hotel gingen wij daar eten. Wijnand had het goede idee om een vleesplankje te bestellen. Dit was zoveel dat we het met z’n vieren ophadden. Heerlijk. Als hoofdgerecht had ik Thai Chicken Curry besteld. Wat ook erg goed was. Naast de curry lagen er pepers. We waren natuurlijk al enigszins aangeschoten en begonnen aan de pepers. Ik had mini’s op m’n bord die al redelijk heet waren, maar Sven en Petra hadden de Madame Jeanette pepers liggen. Iemand zei ”dit zijn paprika’s”. Toen zei ik ”succes!”. Haha, het was echt een ”Ring of Fire”-momentje. Ik nam ook een hap en stonden écht in de fik. Wat een avond. De serveerster heeft zich rot-gelachen! Achter mij was er een spiegel. Ik ging omgedraaid op de stoel zitten met m’n tong uit m’n bek om te kijken hoe erg die in de fik stond. Uiteraard kon ik niks zien. Maar de rest aan de tafel hebben zich rot-gelachen, haha. Wat een avond! En wat een dag! Eén om nooit meer te vergeten.

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Dag 16 Sven’s verjaardag + dorpstour + boottrip naar de Tijgerbank – zondag 24 november 2019
De verjaardag van Sven was aangebroken. Vandaag was hij een jaartje ouder geworden. In de voorgaande avond hadden wij al wat ballonnen opgehangen toen Sven weg was. Echter in de ochtend kwamen wij erachter dat er een paar geklapt waren. Het ontbijt was mega goed; scrambled eggs en pannenkoeken waren wel erg lekker. Net ná het ontbijt hadden wij een dorpstour in Galibi gemaakt. Al was ik in de veronderstelling dat wij op een apart stukje zaten buiten de bewoonde wereld was dit overigens niet waar. Achter onze accommodatie stond het huis van de burgemeester van Galibi. Je moet je er niet teveel bij voorstellen. Het was een soort Maron dorp, zoals wij die in de jungle hadden gezien, al was dit de Samboera bevolking die afstammen van de indianen. Over het strand liepen wij terug naar de accommodatie waar wij hebben zitten Regenwormen. Een erg leuk reisspelletje! Aangezien het midden op de dag was hadden wij de tafel in de schaduw gezet onder een boom. Hier zaten we heerlijk met ons voeten in het zand.

In de middag waren wij met de boot naar de Tijgerzandbank gegaan. Een zandbank gelegen in de Marowijne Rivier die ongeveer 1,5 uur varen was vanuit Galibi. De gids Thio vertelde dat de zandbank met zowel eb als vloed niet onderwater komt te staan. Door het instabiele bootje leek het wel of het een mega ruige zee te zijn, al viel dit wel mee. We waren daarom ook zeikensnat bij de aankomst op de Tijgerbank. Bij het aanmeren vlogen er honderden vliegvissen uit het water! Wij gingen een duikje nemen in de zee. Het was voelbaar beter dan bij de lodge in Galibi aangezien je voeten daar in het modder staan …en uiteraard hier op de zandbank had je dus zand aan je voeten, haha. Sven en ik hadden nog geprobeerd te honkballen met aangespoeld hout en flesje water. Al werd dat te riskant toen Sven bijna het flesje met een rotgang tegen mij aan sloeg, haha! Even later waren wij tot halverwege de zandbank gerend. Het is écht bijzonder dat hier nog zoveel groen is, ondanks dat het in verbinding staat met de open zee en de zoute zeelucht. Op de terugweg hadden wij even kort de tijd om ons om te kleden om vervolgens een optreden te zien van de Samboera bevolking. Wij hadden behoorlijk trek en zaten daar met een pilsje de optredens te bekijken. Heel leuk voor even, maar het duurde denk net iets te lang. Er werd ook nog verwacht dat wij mee zouden doen. Oké… ik hier even kort aan mee gedaan met de dans. Gelukkig was dat snel over, haha!

Eenmaal aan de eettafel was de lintworm geactiveerd. Ik zat te eten als een wolf en met mij nog velen anderen uit de groep. Ná het diner zou er nog een verrassing zijn voor Sven zijn verjaardag. De mannen van de Samboera bevolking kwamen met grote trommels aanlopen en gingen hier nog een optreden geven. Eerst ”lang zal die leven” op z’n Surinaams en toen nog op z’n Nederlands. Later kregen wij harde trommelbeats te horen met Surinaamse teksten. Ik vroeg aan Sven of die het tof zou vinden om ”Tuintje in m’n Hart” aan te vragen en dat vond die wel chill. Aan Thio de gids vroeg ik of dit mogelijk was. En ja dit was mogelijk. Het leek eerst een jamsessie te worden, omdat de band even out-of-the-comfort zone ging, maar toen kwamen de drumbeats en begonnen ze met zingen. De drums waren te hard voor de zang. De groep zei ”Dirk ga erbij staan en meezingen!”. Gelukkig had ik al pilsjes op, dus ik dacht ”fuck it ik doe het gewoon!”. Het was super grappig om erbij te staan en de Nederlands en Surinaamse teksten mee te zingen. Het optreden was verschrikkelijk slecht, maar we hebben verschrikkelijk hard gelachen. Sven had de Samboera band nog 7 Djogo’s gegeven. Hij wilden er 8 geven, maar de bar hadden wij drooggelegd …en dat terwijl Thio nog zei ”er is genoeg bier daar!”, nou mooi niet als wij langs zijn geweest, haha! Sven zijn 22e verjaardag was natuurlijk één om nooit meer te vergeten!

Dag 17 naar Frans-Guyana – maandag 25 november 2019
Per boot vertrokken wij weer uit Galibi. Wij waren onderweg naar het immigratiekantoor in Suriname om ons paspoort af te stempelen en verder de rivier over te steken naar Frans-Guyana. Net dat wij de boot uitstapte begon het een klein beetje te regenen. Wij liepen naar het immigratiekantoor en stonden allemaal voor een korte tijd te wachten aangezien wij de enige waren. Echter buiten was het inmiddels keihard aan het regenen. Een paar van ons liepen even de Taxfree shop in. Waar alles echt spotgoedkoop was. Een klein flesje rum was hier €0,70. Gek genoeg zijn de parfums wel redelijk prijzig. Afijn, het leek er niet op dat het ging stoppen met regenen dus het was even op de tanden bijten en doorgaan. Zeiknat kwamen wij aan in Frans-Guyana.

In de voorgaande landen, Guyana en Suriname, reden ze links op de weg. Hier keek ik dus eerst rechts en links op de weg, al rijden ze in Frans-Guyana rechts. Gelukkig kwam er geen auto want het had mijn dood kunnen zijn net 5 minuten in Frans-Guyana, haha. Je zie trouwens meteen dat je er veel nieuwe Franse auto’s rondrijden. Iets wat je in de voorgaande landen nauwelijks zie. Tussen de grensplaats naar Kourou had je alleen maar bossen en weilanden. In die tussentijd hadden wij geen één Chinese supermarkt gezien. Terwijl je die juist om de 250 meter verwijderd zie liggen in Suriname. In de bus kregen wij te horen dat ons verblijf in Cayenne geannuleerd was door de eventuele lancering van een raket van ESA. Heel vreemd! Als je voor zo’n grote groep al van te voren boek zou het hotel niet voor zo’n kut-smoesje wat kunnen verzinnen. En hoe zou het hotel tenslotte weten dat wij niet voor de raketlancering kwamen, toch ;-)? Afijn er werd dus verteld dat wij 4 nachten in Kourou verbleven. Hier was ook het hotel veranderd naar een soort Van Der Valk hotel aan de weg. Begrijp mij niet verkeerd Van Der Valk is goed, maar meestal ver afgelegen van het centrum, zo ook dit hotel. Ná een douche in het hotel hadden Sven en ik een halve liter Heineken besteld met Europese prijzen van € 6,50 en ging wij poolen in het hotel. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik mijzelf hoeveel meer negativiteit ik in deze alinea kwijt kan, haha!

Maar nee het werd leuker! Wij gingen naar een bowlingbaan die aanwezen werd toen we Kourou binnenreden. De intentie was om hier te gaan bowlen om vervolgens een heerlijke pizza op te knagen. De bowlingbaan was alleen gesloten, dus gingen wij maar gelijk over op het dineren hier. Iedereen had gigantische trek in pizza. Iets wat wij in de rest van de reis nog niet ophadden. Ik nam een pizza Calzone met ham en champignons en een overheerlijke Affligem biertje. Het was een super gezellige avond. Terug in het hotel hadden wij nog een afzakker genomen om vervolgens heerlijk te gaan tukken. De volgende dagen kregen wij wellicht te horen of de raketlancering door zou gaan.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Inmiddels zijn wij weer geland in Nederland. De kou hier is nog behoorlijk wennen. In de komende week ga ik de blogs uploaden van onze laatste week in Suriname en de Guyana’s. Veel leesplezier! 

Dag 14 een bezoek aan Fort Nieuw-Amsterdam en Fort Zeelandia + souvenirs shoppen in Paramaribo – vrijdag 22 november 2019
Ná een geweldige nachtrust in het mooie Royal Torarica. Dit was bij verre uit de meest mooie kamer die wij hadden op de reis. Het ontbijt was ook uitmuntend. Er was een enorme variatie. Zo waren er ook ”Hollandse” garnaaltjes, Engels ontbijt, verschillende yoghurtjes, pannenkoeken, fruit noem het maar op. Vandaag stond er niks vanuit Djoser op de planning, dus wij hadden een dag ter vrije besteding. Met een klein groepje vanuit ons reisgezelschap (Roos, Wijnand, Petra, Leanne, Sven en ik) gingen wij naar het Commewijne district. Dit is aan de andere zijde van de Suriname Rivier waarbij je over de 52 meter hoge Bosjebrug rijdt. Het Commewijne district is voornamelijk bekend doordat hier de Javanen zich hebben gesettled in de early days. Hier tref je dan ook verschillende Indonesische Warungs (restaurantjes) die je ook in bijvoorbeeld Bali zou tegenkomen. Ons plan was om naar Fort Nieuw-Amsterdam te gaan. Een gedeelte wat zowel in de slavernij als in de Tweede Wereld Oorlog een rol had gespeeld. Ná een rondje een beetje cultuur te hebben gesnoven liepen wij naar de bar in Fort Nieuw-Amsterdam waar wij even een biertje hadden genomen ter afkoeling. Even later liepen wij naar onze taxichauffeur die wijselijk de auto onder een boom had geparkeerd in de schaduw. Het was namelijk enorm heet! Hierna zijn wij terug naar Paramaribo gegaan waar wij Fort Zeelandia hadden bezocht. Een typisch Nederlands fort, kenmerkend door de baksteen die je nagenoeg overal in Nederland tegenkom.

Het was inmiddels middag geworden en wij hadden allemaal wel redelijk trek. We zijn naar het normale Torarica gelopen waar wij de eerste 2 nachten hadden overnacht. Onze grote barman-vriend Harold liep er ook weer en we werden hartelijk begroet door hem. Voor de lunch had ik Sate Ayam gekozen. Een typisch Javaans gerecht dat wel centraal stond aan het bezoek aan de Commewijne. Het was heerlijk! Petra en Sven hadden Saoto soep. Een soort kippensoep in een opgepimpte Javaanse versie. Hier had ik nog wat van geproefd en had bijna een kom van die soep besteld. Mega lekker! Het was fijn dat we eindelijk even iets anders dan Nasi en Bami konden eten. Ná de lunch waren we nog even de stad ingedoken om wat souvenirs te kopen. Ik had een Surinaams Monopoly spel gevonden wat mij een leuk souvenir leek. Dit heb ik weten te scoren …en dan nog even over de stad Paramaribo. In de eerste 2 dagen dacht ik bij mijzelf ”wat is dit in godsnaam voor stad?”, echter ná ons bezoek aan Georgetown voelde ik mij zo thuis in het o-zo leuke Paramaribo. Op dat moment voel ik mij ook weer een échte reiziger die zich laat onderdompelen aan de cultuur. Iets wat ik altijd graag doe. Al zit je soms wel is tegen de grens van de comfort-zone aan. Afijn, het souvenir shoppen was erg leuk. In Paramaribo heb je leuke shopjes voor dit soort prullaria. De tijd vloog voorbij! In eerste instantie wilden wij een drankje gaan doen bij een barretje genaamd ”Riverside” wat er erg leuk uit zag. Al was het al aan de late kant, dus zijn teruggelopen naar het hotel en hebben nog wat cocktails bij het zwembad genuttigd. De Piña Colada smaakte erg goed! In de avond was het tijd om de bagage te re-organiseren aangezien wij onze backpack weer terug hadden gekregen. De voorgaande dagen hadden wij namelijk met een kleinere tas gereisd dit doordat er niet genoeg ruimte was in de korjaal (boot) in de jungle. Op dit moment ben je gewoon weer terug bij af en lijkt het net of je weer opnieuw moet pakken voor een reis, een klote werkje, haha! In de avond zijn we uiteindelijk niet weg gegaan. De slaap was groter dan onze trek. Tenslotte lag dat bed in Royal Torarica wel écht mega goed.

Dag 15 Bonjour St Lourraint en Hallo Galibi! – zaterdag 23 november 2019
We were ready to go! Voor de deur van het hotel stond de bagagebus die achter de normale bus reed richting Albina. Albina is het plaatsje waar je per boot naar Galibi kan reizen. De buschauffeur en de gids waren toffe gasten. Terwijl wij de Bosjebrug overreden richting het Commewijne district stopte wij nog even kort bij een supermarkt. Uiteraard was ook deze supermarkt weer van een Chinese eigenaar. Het is echt bizar hoeveel Chinezen hier de winkels beheren. Halverwege onze reis naar Galibi stopte wij bij een Maron Monument. Hier waren tijdens binnenlandse oorlog veel doden gevallen. Wij reden langs veel bossen onderweg naar Albina. Daar te zijn aangekomen gingen wij per boot naar Galibi. Albina is een plaatsje aan de grens met Frans-Guyana. Er werd verteld dat dit een smokkelroute was en dat zelfs kleine mannetjes op school al een handeltje hebben in Frans-Guyana. Erg bizar! Ook wij gingen zo naar de overkant, of wel naar Frans-Guyana. Zonder enige paspoortcontrole stonden wij ook op Europees grondgebied, want Frans-Guyana zoals de naam al zeg is een onderdeel van Frankrijk, dus daarmee ook de Europese Unie. Hier gingen wij een gevangenis bezoeken genaamd naar het plaatsje ”Saint Lourraint”. De gevangenis was bedoeld voor de criminelen die in Frankrijk iets op d’r kerfstok hadden, zoals diefstal, moord, verkrachting etc. Dit was de eerste halte voor die criminelen. Het was vrij bizar om te zien in welke bizarre omstandigheden zij leefde. Probeerde je al gevangene te ontsnappen en je werd gepakt werd je vaak in een andere strengere isoleercel geplaatst. Al was er één bekende gevangene die zich heb weten te bevrijden van zowel de gevangenis in Saint Lourraint als op de Duivels Eilanden …want de Duivels Eilanden was voor de ‘zware’ criminelen. Ook hier in Saint Lourraint speelde het galgemaal-principe. Gevangene die werden onthoofd kregen eerst nog een overheerlijke maaltijd, een fles rum en een fles wijn om op te drinken, zodat zij door de dronkenschap het erger ervaren (…blijkbaar!). Daarna werden ze onthoofd onder het toezien van alle andere gevangene. Het hoofd werd later op sterkwater gezet en naar de hoofdstad Cayenne gebracht. Tot 1970 was het nog mogelijk om dit te bewonderen. All-in-all was het een vrij bizarre ervaring.

In het dorpje hadden wij nog even de lokale markt bezocht waar wij in de supermarkt nog een paar pilsjes hadden gescoord voor op de boot. Het was aardig gezellig aan het worden. Met de JBL-speaker aan en een paar pilsjes waren wij verzekerd op een leuke bootreis. De tocht was ongeveer 1 tot 1,5 uur naar Galibi. Zonder te weten wat er ons stond te wachten stapte wij de boot in. Eenmaal verder op de rivier werd het duidelijk dat we aardig nat konden worden door het opspattende water. Wij waren ons goed aan het vermaken met een biertje en goede muziek. Heerlijk over de rivier varen met de Crockett’s Theme van Miami Vice was dit puur genieten! Toen even later het bier op was had ik m’n halve fles Captain Morgan gepakt en rond gegeven. Het was tof. Bij aankomst in Galibi was iedereen zeikesnat. Al was het wel de moeite waard, want Galibi is écht onwijs mooi. Een echt paradijsje. De lodge was erg mooi, maar lag al snel onder het zand aangezien je gewoon constant van de bar/restaurant naar je kamer door het zand loop. Het is geen eiland, maar ik kreeg hier wel een echt eilandgevoel. Het strand had een typische Caribische look met palmbomen tot aan het strand. Het enige verschil was dat hier onwijs veel grote gieren zaten te wachten totdat er een vis dood het strand aanspoelde. In de avond hadden wij weer lekker Djogo’s gedronken en hebben wij genoten van de muziek.

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

Dag 12 terug naar Suriname – woensdag 20 november 2019
”…wat doen die drumstokjes op bed?” …het was 3 uur in de ochtend, want vandaag stond de grensovergang weer op de planning van Guyana naar Suriname. Vanuit Georgetown vertrokken wij om 4 uur en duurde het ongeveer 3 uur met de bus om naar de grensovergang te gaan. Aangezien ik nog net maar wakker was ging ik half slapend de bus in en verder slapen. De zonsopgang was overigens prachtig nadat we ongeveer 2 uur onderweg waren. De verhalen van het Hard Rock Café waren wel hilarisch ondanks dat ik vrij weinig ervan mee had gekregen. Bij het immigratiekantoor ging het vrij voorspoedig aan de Guyaanse kant. Wij hebben er echter wel enige tijd moeten wachten totdat we op de ferry mochten. In de vertrekhal hebben wij nog even onze laatste Guyaanse dollars verpatst voor koude frisdrankjes.

Eenmaal aan boord kregen wij weer een immigratiebriefje om in te vullen voor aankomst in Suriname. Persoonlijk keek ik er wel weer naar uit om terug naar Suriname te gaan. In eerste instantie vonden wij Nieuw-Nickerie een soort ghetto, maar ná Georgetown zou dit straatbeeld wel veranderd zijn. Bij aankomst in Suriname was het wel even ons ”No Spang”-modus aanzetten, want het duurde behoorlijk lang voordat wij hier in het immigratiekantoor aan de beurt waren. Op de weg naar Nieuw-Nickerie stopte wij aan Zeedijk waar een Hindu tempel stond. Zeedijk leek typisch op Nederland. Terug in de Golden West Hotel hadden wij in een toko gegeten. Ze hadden heerlijke bami en nasi hier. Er kwam een Surinaamse familie binnen die normaal gedag tegen ons zeiden. Iets wat je in Nederland nagenoeg niet meer tegenkom. Later had ik nog een rondje gelopen in Nieuw-Nickerie, waarbij ik een security man tegenkwam. We hadden het over de temperatuur en zei dat hij het niet kon aarden in Nederland vanwege de kou. Het was een leuk praatje. Zo vriendelijk dat mensen hier gewoon een praatje maken zonder dat je ze daadwerkelijk ken. Doordat wij laat lunch hadden waren wij niet meer in de avond weggegaan. Het was een vroege hangover ochtend, dus de slaap was wel erg benodigd.

Dag 13 natuurtocht op Bigipan en terug naar Paramaribo – donderdag 21 november 2019
De dag waar wij zo naar uitkeken tijdens onze reis stond op het programma. De terugreis naar Paramaribo waar wij het luxe Royal Torarica verbleven. Vóór dat wij koers hadden gezet naar Paramaribo gingen wij naar het natuurreservaat Bigipan. Bigi = groot en pan = meer, dus groot meer is de naam eigenlijk. In de Bigipan gingen wij met twee bootjes de mooie vogels bewonderen. De meest bijzondere vogel van dit reservaat is de rode Ibis. Al waren er ook grote visarenden, buizerds en spechten te bewonderen die ook vrij bijzonder zijn. Halverwege het kanaal naar de Bigipan toe kwamen wij hele grote zwermen van rode Ibis tegen. Niet normaal rood, maar écht vuurrood. Echt adembenemend. De gids was erg gepassioneerd over z’n werk. Een échte vogellaar. Waar wij even tijd nodig hadden om de vogel te spotten had hij ze binnen no-time gezien. Op de Bigipan stonden huizen op palen boven het water. Erg uniek om te zien. We stopte bij de lodge op het water van de gids. Hier hadden wij de gelegenheid om even een bak koffie of thee te nemen. De gids had nog een leuk grapje, aangezien het een vogeltour was had hij ook een vogelgrapje. Als een man hier in Suriname 1 vrouw heb noemen ze hem een pechvogel, bij 2 vrouwen een geluksvogel, bij 3 vrouwen een paradijsvogel en zonder vrouw is die een trekvogel, haha! In de lodge verbleven verschillende Nederlandse studenten die studeerde om docent te worden. De studenten kwamen wij later op het meer tegen die een moddersessie achter de rug hadden. Gewoon elkaar met modder insmeren zeg maar en grote modderballen maken om tegen elkaar te gooien. Op het meer hadden wij nog meer rode Ibis gezien. Het bleef mooi. Al duurde het tripje wel erg lang, de gids schoot door in z’n enthousiasme om ons elke vogel te laten fotograferen. Wij zaten in onze gedachte al lang in Royal Torarica. Een beetje relaxing time was wel zwaar benodigd in de drukke reis. Bij het einde hadden wij de boot nog over een ramp getrokken dat faciliteerde als een dijkje. Het was een mooie tour, maar iets te lang.

Kort ná de Bigipan tour stopte wij voor een lunch bij een wegrestaurant waar we heerlijke kip + patat ophadden. Patat is iets wat ik een soort van mis op de reis, omdat we zoveel nasi en rijst even, haha. Het was even goed om gegeten te hebben. Onderweg waren we nog gestopt bij een supermarkt. De supermarkten in Suriname zijn overigens allemaal van Chinese eigenaren. Echt allen! Petra en ik hadden in de tussenstop nog een Banks biertje gescoord. Sven had er nog geen zin in. Die spaarde zijn lever voor een goede Champagne in het Royal Torarica. Leanne had nog een aanvraag stop gevraagd aan Jane onze gids. Namelijk in Groningen. Leanne is geboren en getogen in Groningen, vandaar dat zij in het tropische Groningen een foto wilden maken bij de plaatsnaam. Groningen hier is in de winter wel goed vertoeven qua temperatuur, haha! We waren allemaal kant en klaar toen wij aankwamen in het Royal Torarica hotel. Het was nog veel luxer dan het normale Torarica. Niet zo zeer beter, maar gewoon luxer. Een douche deed wonderen. Ik zei tegen Sven ”het lijkt wel of je als een zwerver ná 15 jaar weer een douche kan nemen, ik voel mij als herboren”. Aangezien we écht klaar waren met de dag hadden wij voorgenomen om in het Royal Torarica te gaan eten. Sven had wel zin in een Champagne en hebben onder het genot van een Champagne de avond ingeluid. Het eten was ook formidable. Even een goede stuk Tournedos in plaats van alle bami en nasi gerechten van de afgelopen dagen. Het was een mooie afsluiting van een gigantisch drukke dag.