Archief van
Auteur: Dirk

”Atlantic Airways flight to Copenhagen is delayed”

”Atlantic Airways flight to Copenhagen is delayed”

Hierbij het laatste reisverhaal van de Faeröer reis. Inmiddels is het weer ruim een week geleden en is het Faeröerse weer ook in Nederland aangekomen. Mooi weer om dit blogbericht te lezen naast de houtkachel en een kop warme chocomel, haha! Veel leesplezier weer!

Faeröer Eilanden – Dag 4 (20 oktober 2018)
Het was een vrij heftige dag qua weer. Desondanks gingen we toch op pad. Aangezien wij de voorgaande dagen ook alle Noordelijke punten van het archipel hadden bezocht gingen wij deze dag nogmaals naar een paar van die plaatsen. Bij de parkeerplaats te zijn aangekomen hoopte wij dat de band van de auto niet lek was. De dag daarvoor was die al écht mega zacht. Gelukkig was dit niet aan de orde. We reden net Tórshavn uit langs de zee fjord Skálafjørður waar een enorm harde wind stond. Uiteraard deed de airco het weer niet, dus met het autoraam op een klein kiertje en de trekker voor het raam hadden wij onze dagtour gestart naar het plaatsje Saksun. In eerste instantie dachten wij dat dit plaatsje niet per auto te bereiken was aangezien op de kaart de wegen groen waren gemarkeerd. Echter was dit een markering voor een scenic route, één van de mooiere routes op de eilandengroep. Vanaf het plaatsje Hvalvík reden wij op de adembenemende route naar Saksun. Ook dit dorp is weer enorm geïsoleerd en dat is ook wel te merken als je weet hoeveel inwoners er wonen. Dit zijn er namelijk maar 34. Wij hadden nog even een kort rondje gelopen, maar aangezien het aardig slecht weer was gingen wij maar weer in de auto naar de volgende plaats, Vestmanna. Het was ongeveer 10 kilometer hemelsbreed van Saksun, echter is het over de weg 47,2 km om precies te zijn. Ongeveer 45 minuten rijden dus. Vestmanna is met een 1232 inwoners een enorme stad vergeleken met Saksun, haha. Hier hebben wij nog even wat gegeten bij het benzinestation. De benzinestations zijn in zulk soort plaatsen gewoon meteen de supermarkt waar veel mensen even de boodschappen doen. De auto hadden wij hier afgetankt en de band even goed opgepompt. Het was écht niet normaal hoeveel lucht er nog in kon!!!


Het plaatsje Saksun.


De kerk van Vestmanna.

Ondanks dat we 2 plaatsen hadden bezocht vandaag was het toch alweer aan de late kant en hadden wij weer koers teruggezet naar Tórshavn. Langs Skálafjørður werden wij bijna van de weg afgeblazen. Het was een flinke windstoot die ons bloeddruk even drastisch verhoogde, haha. Bij terugkomst in Tórshavn hadden wij nog even een rondje gelopen. In de supermarkt waren we nog opzoek gegaan naar een paar pilsjes, echter verkopen ze die niet in de supermarkten in de Faeröer. Afijn dan maar geen pils. In de hotelkamer hebben we nog wat grappige filmpjes zitten kijken die rondbazuinen op het internet. Ondertussen kregen wij een sms van Atlantic Airways met het bericht dat onze vlucht 2,5 uur was vertraagd en daarom 2,5 uur later zou vertrekken. Op diezelfde dag waren er vluchten gecancelled zei Carsten nog. Blij dat wij die dag niet waren weggegaan! Ik belde nog Atlantic Airways op om te vragen of wij ook later naar de luchthaven konden gaan. Dit was gewoon mogelijk. De dame zei ‘’uiterlijk 1,5 uur vóór vertrek’’. Dit was op zich wel een voordeel. In eerste instantie hadden wij anders al om half 6 in de auto moeten zitten de volgende ochtend om naar het vliegveld te gaan.

Tot slot gingen wij nog even wat eten in het restaurant van Hotel Tórshavn. Dit keer nam ik Fish & Chips en Carsten nam een Steak. Het was vrij goed weer. Ook dit! Onze maat Skippy the bush kangaroo was er niet. Het viel gewoon op dat niemand springend door het restaurant heenging. Nog even een Irish Coffee toe en een paar pilsjes beneden in de bar om de trip mooi af te sluiten!

Faeröer Eilanden naar Nederland – Dag 5 (21 oktober 2018)

We waren er vroeg uit om nog even snel te ontbijten voordat wij met de huurauto terug zouden gaan naar de luchthaven. Het was vrij rustig op de weg. Het was zondag, dus we konden aardig doorrijden. Bij de luchthaven hadden we de GPS en sleutel weer opgeborgen in de auto en open achtergelaten. Het blijft een gek idee dat je zoiets gewoon kan doen. Rondom Vágar Airport was het echt mega koud. De wind maakte het nog veel erger. Aangezien we niks meer gewend waren met zo’n mooie zomer in Nederland en voor mij het laatste tripje naar Portugal was dit gewoon even anders. Op m’n telefoon stond dat de gevoelstemperatuur 0 graden was. Bij de ticket kioskjes op de luchthaven hadden we onze vliegtickets eruit gehaald. Het is een onwijs kleine airport, dus het was niet zo gestresst bij de douanecontrole zoals ik dat altijd vind op Schiphol. Gewoon alles op je gemakkie uitpakken en weer inpakken.

In de Faeröer hebben ze de eigen valuta. Alleen kan je die niet inwisselen op het vasteland hebben wij ons laten aanpraten, dus had ik mijn Faeröerse Kronen nog even besteed in de taxfree shop. Het was heerlijk relaxed en nog niet druk op de airport, dus wij konden op alle gemak even rondkijken en een bakkie doen. Toen het vliegtuig eenmaal geland was liepen wij ernaar toe. Het was enorm koud op de start- en landingsbaan. Het Airbus toestel was vrij nieuw en ruim. De stewardessen kwamen met een bakje koffie langs en wat fris. Er was enige turbulentie boven de Shetland Eilanden en boven Stavanger in Noorwegen. Ná Stavanger waren we binnen een korte tijd op de luchthaven van Kopenhagen, Kastrup. Door de vertraging hadden wij nog 30 minuten overstaptijd in Kopenhagen wat meer dan genoeg was. De gate waar wij aankwamen zat naast de gate waar wij gingen vertrekken, dus geen haast. Op de luchthaven kwam ik Tim en Rick tegen. Twee gasten uit Hoek van Holland. Erg grappig om zelfs op de heen als terugweg bekende tegen te komen! Wat is de wereld klein! De bemanning van het KLM toestel waren écht hard aan het werk om iedereen wat te drinken en te eten te geven voordat de piloot de daling weer in had gezet. Ná een uurtje stonden wij weer op Nederlandse bodem. De koffers waren snel op de bagageband en voordat we het doorhadden zaten we in de Intercity Direct naar huis. Het was een prachtige trip! Ik had het voor geen goud willen missen. De Faeröer is denk zeker een combi tussen Ijsland en Schotland. Over Ijsland kan ik niet oordelen, maar vanaf de foto’s te zien en wat ik weet van Schotland kan het best een mix zijn. Een voordelig punt is dat het een échte Off the Beaten bestemming is. Waardoor het soms lijkt of je aan het einde van de wereld loopt.

Dit was de laatste reisblog van de Faeröer reis. Mijn volgende reis staat gepland in december naar Zuidelijk Afrika. Hierbij reis ik door vier landen in een safaritruck, namelijk Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe. Kort voor vertrek zet ik het reisschema op www.dutchpioneer.nl. Ná die reis wil het betekenen dat ik een nieuwe mijlpaal hebt bereikt, namelijk dat ik 30 landen heb bezocht. Eén ding is zeker het wordt een mega avontuurlijke kampeer rondreis. Alles over land vanuit Kaapstad naar de Victoria Watervallen in Zimbabwe. Tot snel!

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”. Een reis in de Faeröer is niet altijd makkelijk als je tegen degene die auto rijdt wil zeggen waar we ongeveer zijn, haha. In het komende reisverhaal tref je heel wat Faeröerse (plaats)namen, daarnaast nog wat leuke feitjes over de eilanden en de verschillende tunnels die het archipel rijk is. Veel leesplezier weer! 

Faeröer Eilanden – Dag 3 (19 oktober 2018)
Met een goed Engels ontbijt had ik de dag gestart. Carsten ging op een wat gezondere tour om geen Engels ontbijt te nemen, haha. Het was een redelijke dag. Niet enorm veel regen, alleen daarentegen ook niet helemaal droog. Ons doel was om het noordelijkste dorpje Viðareiði te bezoeken. Het is een reis om de wereld om dit plaatsje te bezoeken. Hemelsbreed is het niet zover. Over de weg is het 93,2 km vanuit Tórshavn ongeveer 1 uur en 25 minuten rijden. Een paar fun facts over dit dorpje… er wonen in totaal 347 inwoners, er staat één hotel genaamd Hotel Nord, hier kun je traditionele Faeröerse gerechten nuttigen. Een schapenkop is geen gek iets als het aan de inwoners ligt, dus ‘’nee dankje!’’. Het kerkje dateert uit 1892 en de nabijgelegen begraafplaats is ooit in de 17e eeuw gedeeltelijk in de zee gestort. En ik zei nog zo droog op m’n vlog ‘’hier zal je vast rustig liggen’’, dus niet… haha!


Onze huurauto toen wij even wat ansichtkaarten hadden gehaald bij het postkantoor.

Onderweg naar Viðareiði kwamen wij langs de langste zee fjord (14 kilometer) van de Faeröer, namelijk Skálafjørður. In de vele fjorden die wij nog voorbij passeerde zie je veel vissersboten. Een grote inkomstenbron voor de inwoners van de Faeröer. Ongeveer 95% van de exportproducten van de eilandengroep bestaat uit vis. Om naar Viðareiði te komen moet je een lange tunnel door. Norðoyatunnilin is de langste tunnel van de Faeröer met 6,3 km en bereikt een dieptepunt van 150 meter. En ik maar denken dat die vanaf de luchthaven naar Tórshavn al bizar diep was. Nou nee. Het kan dus nog gewoon gekker. En als je denk dat je dan alles hebt gehad krijg je nog 2 tunnels. Árnafjarðartunnilin (1680m) en Hvannasundstunnilin (2120m) zijn twee tunnels die je het liefst wil vermijden. Ze behoren tot de oudste tunnels van de Faeröer. De eerste is opgeleverd in 1965 en de tweede in 1967. Het verkeer komt namelijk aan beide kanten, er is maar één rijbaan. Om de 100 meter kan je even wachten in een inham om te wachten tot het verkeer voorbij is. Heen naar Viðareiði was het voor ons geen groot probleem aangezien wij voorrang hadden. Terug was het een ander verhaal. Gewoon onwijs raar om zo in de donker tegenliggers te krijgen. Net als of je een spookrijder tegemoet komt.

Viðareiði is een prachtig plaatsje met uitzicht op het nabijgelegen eiland Fugloy. Er is niet heel veel te beleven. Het is hier écht geïsoleerd. Het voelt net alsof je op het einde van de wereld staat. Onderweg zie je bijna geen auto en zie je alleen vissersschepen in de fjorden liggen en een aantal schapen tegen de bergwanden aan. Ondertussen waren wij even gestopt in het plaatsje Klaksvík om even een broodje te kopen bij het benzinestation. Bij de meeste benzinestations verkopen ze 4 soorten hotdogs, lekker! Ik nam een hotdogs gerold in de bacon, aangezien ik al een heel gezond ontbijt op had, haha. Klaksvík is overigens een ander ‘groot’ plaatsje en telt 5117 inwoners. Wij hadden koers gezet naar een ander noordelijk dorpje, namelijk Eiði (669 inwoners). Een pittoresk dorpje met een voetbalveld direct naast de zee. Ik vraag mij af hoe vaak er een bal in de zee beland daar.

We waren al enige tijd onderweg en hadden aardig wat kilometers erop zitten, dus we gingen terug naar Tórshavn. In Tórshavn hadden we nog even een kort rondje gelopen en waren we nog het enige souvenirwinkeltje ingelopen. In de hotelkamer hadden wij nog even de biertjes gedronken die we mee hadden genomen van de luchthaven. In restaurant liep een ober soort springend rondliep. Het zag er een beetje vreemd uit. Ik had ‘m de naam Skippy gegeven van Skippy the bush kangaroo. Skippy kwam onze bestelling opnemen. We namen pizza en nog zo’n Okkara biertje. Ook de pizza’s waren heel erg goed te doen hier. Beneden in de bar hadden we weer een x aantal biertjes genomen. Het was weer aardig druk met de locals hier. Hotel Tórshavn is een échte thuisbasis voor de locals ook. Ik denk ook dat ze niet veel andere barretjes rondom hebben. De vrouwen zaten gewoon met een 1 liter pilsje Bavaria of het niks is. Op zo’n moment mis je alleen nog de goudvissen in zo’n kom. Na zo’n intensief sightseeing dagje waren we weer helemaal tam, dus laat werd het niet!

Stay tuned! Het komende reisverslag volgt van het weekend. Met onder andere de laatste volle dag op de Faeröer en de terugreis naar Nederland.

De reis naar de Faeröer!

De reis naar de Faeröer!

Schiphol naar de Faeröer Eilanden – Dag 2 (18 oktober 2018)
…om 6 uur werd ik wakker. Mooi tijd om nog even rustig wakker te worden, een frisse douche te nemen en uit te checken. Bij het uitchecken krijg je altijd nog een gratis bakkie koffie mee. Of wat je ook maar wil, ik nam een cappuccino. Vervolgens liep ik naar de transferruimte om naar de Europese vluchten terminal te gaan. Carsten was ook al op de luchthaven. Eigenlijk terwijl ik door de transferruimte ging was Carsten bij de douanecontrole. Mooie timing. We gingen even een bakkie doen bij La Place. Terwijl wij hier zaten kwamen we Carola tegen. Een oud collega van de Stena Line. Mega toevallig. Zij was onderweg naar Gran Canaria voor een weekje.

Het verliep vrij soepel met boarden op de KLM vlucht naar Billund. Er was een stoel over naast mij, dus dan is het sowieso al relaxed zitten. De steward en stewardessen kwamen langs met een sandwich en wat te drinken. De vlucht vloog voorbij! Op zo’n vlucht van 1 uur moeten ze keihard werken om iedereen wat te eten en te drinken te geven. Niet normaal! Aangekomen op Billund Airport liepen wij even door de taxfree winkel en namen wij nog een bakkie koffie. We hadden 4,5 uur op de luchthaven, dus we gingen maar even onderuit zitten. Na een aantal uur kreeg ik wel lichtelijk trek, dus had ik een hamburger gehaald bij Sunset Boulevard. Een soort McDonalds en Burger King in één. Op een bepaald moment was het écht mega stil op de luchthaven. Carsten zei nog ‘’Het lijkt wel of we bij een begrafenis zitten’’ en ik zei nog voor de gein ‘’zo worden de nummer gedraaid, haha!’’. Uiteindelijk bij het boarden ging er een koor mee die van te voren gingen zingen. Ik nog zo ‘’kijk hier krijg je het al, de nummers zijn begonnen, haha!’’. Het was net een soort kerkkoor. Het klonk écht professioneel. We gingen aan boord van de Faeröerse luchtvaartmaatschappij Atlantic Airways.


Billund is bekend van Legoland. Dit themapark is gelegen tegenover de luchthaven.


Sunset Boulevard fastfood.

De vlucht met Atlantic Airways was erg goed. Een hele leuke crew met een aantal zeer knappe Faeröerse stewardessen aan boord. Ik zei nog tegen Carsten ‘’Straks gaan we Steen, Papier, Schaar doen. Degene die win neemt één van de knappe Faeröerse stewardessen mee naar Nederland en de ander blijft in de middle of nowhere in de Faeröer!’’. Fris, koffie en water was van het huis, daarnaast kon je nog alcoholische versnaperingen en eten kopen. Ik was wel vrij benieuwd naar het eerste Faeröerse biertje …en dan ook nog geserveerde door een knappe stewardess, haha! Het biertje wat ik had besteld had al wereldwijde aandacht gekregen stond in het boekje van Atlantic. Een Okkara Gull biertje. Gull staat voor goud begrijp ik. Het was een heerlijk biertje! Al één punt naar de Faeröer dat kon niet meer mis! Dichterbij het archipel te zijn aangekomen hadden wij lichte turbulentie. Bij het landen werd het wel erger. De landing was vrij heftig. Het toestel ging zigzag over de landingsbaan heen. Zelfs de locals grepen naar de stoelen voor hun. Het was vreemd, want toen wij waren geland ging iedereen klappen. In eerste instantie dachten wij dat we 20 jaar terug in de tijd waren. Maar toen werd het duidelijk het kerkkoor was (waarschijnlijk) een Faeröerse volkslied aan het zingen, want iedereen zong nagenoeg mee. Aangezien het een heftige landing was en die kerkkoor op de achtergrond zei ik zo tegen Carsten ‘’volgens mij zijn we in de hemel gearriveerd, hahaha!’’

Atlantic Airways


We stapte als laatste het vliegtuig uit en het was aanvoelbaar kouder. De stewardess zei ‘’there is a lot of snow’’. Die liep met ons te dollen, want gelukkig was er niks! Buiten het vliegtuig kon je gewoon nog op je dooie gemakkie foto’s maken van het vliegtuig. Niemand riep ons weg of dat we geen foto’s mochten maken. Dat maak je niet meer vaak mee! In de luchthaven kon je nog taxfree artikelen kopen. Ook stonden er nog iets van 8 pallets met verschillende soorten bier. Wij hadden nog even een sixpack meegenomen voor in de hotelkamer. Aangezien we alleen handbagage hadden waren we binnen no-time buiten de luchthaven. De huurauto stond gewoon op de P4 parkeerplaats op de luchthaven. In het dashboardkastje lagen de sleutels met de GPS. Mensen hebben hier nog echt veel vertrouwen in elkaar. In Nederland zou zo’n auto zo gejat zijn. Eenmaal in de auto hadden wij ‘koers’ gezet richting Tórshavn, de hoofdstad van de Faeröer. Onderweg gingen wij door een 4,9 kilometer lange zeetunnel. Vrij bizar! Het dieptepunt van de tunnel ligt op 105 meter onder het zeespiegel. Het landschap is echt werkelijk waar prachtig op de Faeröer! Over rotswanden langs de wegen zijn watervallen ontstaan van de heftige regenval die je doorgaans tref op de eilandengroep. Daarnaast zie je veel schapen en paarden.

Welcome to Faroe Islands

Faroe Islands

Eenmaal in Tórshavn te zijn aangekomen hadden wij ingecheckt en hadden we nog even rondgereden in de hoofdstad. Er stond een grote ferry van Smyrill Lines. Een ferrymaatschappij van de Faeröer Eilanden. De ferry vertrekt vanaf het vasteland van Denemarken naar de Faeröer en uiteindelijk naar Ijsland. Een bijzondere ferry route! We hadden een probleem met de huurauto. De airco deed het namelijk niet waardoor er veel condens ontstond. Uiteindelijk hadden we de auto geparkeerd om te voet verder Tórshavn te ontdekken. Het is écht een mooie stad met ongeveer 20.000 inwoners, te bedenken dat er ongeveer +/- 50.000 in totaal wonen op heel de Faeröer. Voor mij was het sowieso een aparte ervaring. Dit is namelijk het eerste land dat ik ooit heb bezocht van alle Scandinavische landen. We waren naar het haventerrein toegelopen waar de grote ferry aangemeerd lag. Hier waren we de heuvel opgelopen waar de vuurtoren stond. Het was onwijs mooi! Wat een adembenemend uitzicht was er hier op de nabijgelegen eilanden en de stad. Aangezien we aardig tam waren ná een mega lange dag reizen en nog een klein beetje sightseeing gingen wij naar het hotel toe en hadden in het restaurant nog even gegeten. Het eten was erg goed. Ondanks dat we al een hamburger ophadden op Billund Airport hadden we voor het avondeten nog maar een hamburger genomen. Prima te doen! Tot slot hadden we nog één biertje genomen in de bar. Vanuit de 10 soorten biertjes die ze op de tap hadden nam ik het Okkara biertje die ik ook in het vliegtuig had. Het was een mooie afsluiting van de eerste dag op de Faeröer!  


Hotelkamer in Tórshavn.

 

Overnachten op Schiphol (ná de douanecontrole)

Overnachten op Schiphol (ná de douanecontrole)

Het was weer een prachtige reis. Dit keer ging ik samen met Carsten, een collega van mij van de Stena Line, naar de Faeröer Eilanden. Dit archipel is een onderdeel van Denemarken en is gelegen in de Atlantische Oceaan (ten zuidoosten van Ijsland, ten noorden van Schotland en ten westen van Noorwegen). De eilandengroep is per directe vlucht vanuit Denemarken te bereiken. Onze heenvlucht was met een overstap in Billund en terug een overstap in Kopenhagen. Het komende blogbericht gaat over het overnachten op Schiphol ná de douanecontrole. Het is echt een aanrader voor mensen die wel is een stedentrip maken met alleen handbagage. De andere blogs volgen later deze week. Veel leesplezier!

Hoek van Holland naar Schiphol – Dag 1 (17 oktober 2018)

Ná een dag werken nam ik de bus naar Schiedam Centrum om vervolgens de trein te nemen naar Schiphol. Het verliep allemaal mega soepel. Het was niet de dag dat ik daadwerkelijk naar de bestemming vertrok, maar aangezien de vlucht redelijk vroeg de volgende dag ging had ik een hotelovernachting geboekt bij Yotel. Dit hotel is ná de douanecontrole en alleen mogelijk om te overnachten wanneer je met handbagage reis en je een boardingpass heb voor een vlucht de volgende dag. Afgelopen jaar hadden ze dit hotel gerenoveerd. Toen waren de kamers gelimiteerd. In eerste instantie dacht ik dat er meer kamers waren gecreëerd, echter was dit niet geval. Yotel heb ik vorig jaar namelijk ook wel is gebruikt en op dat moment was het flink aan de prijs, namelijk € 95,- voor een korte overnachting. Nu was het € 65,- …een flink verschil dus! En nu had ik de kamer ook langer tot m’n beschikking.

Schiphol

Ik kwam dus aan op Schiphol. Had m’n ticket geprint bij zo’n self service kiosk (zoals ze die dingen noemen, haha). Een grondstewardess kwam naar mij toe en vroeg waar ik naartoe ging ‘’Eerst Billund en dan vlieg ik door naar de Faeröer’’. De grondstewardess hielp mij even op weg aangezien ik de melding kreeg ‘’wij kunnen uw aanvraag niet behandelen’’. Ik dacht: ‘’shit, nu sta ik hier krijg ik m’n boardingpass niet die ik nodig heb voor het hotel’’. Geen probleem… de grondstewardess had de boardingpass eruit gevist en zei vervolgens ‘’oh mijn vriend heet ook Dirk’’, dus ik zei zo ‘’dan kan het niet verkeerd gaan!’’. Niet wetende op het eerste moment dat het best wel raar klinkt hahaha! Ik liep naar de douanecontrole toe en had al m’n zooi in zo’n bakje gegooid. Gek genoeg hoefde mijn elektronica niet allemaal uit de koffer. Ik had het idee dat het een beetje een chaos was en dat ze wat sneller de mensen door de security check wilden hebben. Bij de paspoortcontrole stonden er 2 vrouwen voor mij die een Roemeens ID-kaart bij d’r hadden. Die hadden de verkeerde rij genomen uiteindelijk zei de douanebeambte, ook niet helpen vervolgens en nog even een sneer geven ‘’oops the wrong line’’, belachelijk. Die mensen moesten dus vervolgens nog 20 minuten in de rij staan. Ik was door alle checks heen en liep naar het hotel toe. Het hotel zit in de terminal voor intercontinentale vluchten naast de McDonalds boven. In de ochtend kan je dan via de transfer check naar de Europese vluchten. Bij Yotel zei de receptioniste ‘’Welcome back’’. Ik kreeg m’n kamersleutel had m’n spullen neergegooid en ging even wat eten met een koud pilsje erbij. Het is écht heerlijk om zo relaxed op Schiphol te zitten terwijl je nog heerlijk even kan slapen in je hotel ná de douane. Dit scheelt de stress die je in de ochtend ervaar tijdens inchecken en de douanecontrole. Ik zat daar dus helemaal in Bob Marley-modus op de luchthaven de mensen te bekijken die met een rotgang voorbij raasde. Eerst had ik een kip kebab broodje op en vervolgens ging ik nog voor een paar pilsjes naar de Heineken Lounge.

Schiphol

Schiphol

Schiphol
Een heerlijke douche, zodat je fris in het vliegtuig zit!

Op een bepaald moment kwam er een man zitten aan de tafel waar ik zat. Hij begon te praten en vroeg als eerst wat de tijd was. Hij zei ‘’Ik vlieg zo met RyanAir’’. Toevallig weet ik dat er maar één vlucht vanuit Amsterdam van RyanAir vlieg en dat is naar Dublin. Dus ik zei ‘’Naar Dublin?’’. Het verhaal begon te lopen. De man, genaamd Brandon, is een Ier wonende in Dublin en 75 jaar. Hij was in Nederland voor een begrafenis in de omgeving van Maassluis en Maasland vertelde hij. Ik vertelde dat ik in Hoek van Holland woont en dat het redelijk dichtbij is. Hij kon Hoek van Holland vanwege de Stena Line. In eerste instantie dacht hij dat ik een Engelsman was, maar toen vertelde ik dat ik nu enige tijd voor Stena Line werk en wellicht een accent heb opgepakt van de Engelse. Hij was al vaak op de Stena Line routes geweest. Het was wel even leuk. Brandon had in ieder geval geen haast. Hij was al 20 minuten aan het lopen, want hij zei dat er ergens een Ierse pub op Schiphol zou zijn. Hij was neer gestrand bij de Heineken Lounge anders was hij te ver van de terminal waar z’n vlucht zou gaan. Hij proostte en ik zei ‘’Slanjy’’, proost op z’n Keltisch. Hij vond het mooi dat ik dat zei en zei vervolgens ook ‘’Slanjy’’. Nadat hij had vernomen dat ik niet Engels was vertelde hij dat hij de Engelse niet zo fijn volk vond, haha. Zo ging hij nog even verder over de Ierse geschiedenis. Iets wat mij heel erg boeit, niet sarcastisch dit keer, haha. Nou Brandon ging weg en ik ging naar de Yotel toe waar ik nog een bruine flesje Heineken had gescoord voor in de hotelkamer.

Schiphol

Schiphol

Schiphol
Een lege luchthaven…

Zo lees je wat je allemaal meemaakt als je overnacht op Schiphol. Voor de shopliefhebbers kan je ook eindeloos shoppen. Je kan nagenoeg overal eten en drinken. Je ontmoet andere reizigers en je bent zelf totaal relaxed aangezien je toch nog niet diezelfde dag naar je bestemming reis. Yotel hebben ze in 1-persoonskamer en 2-persoonskamer. Al zijn die 2-persoonskamer wel vrij knus. Je betaal dan wel € 65,- voor een overnachting in een 1-persoonskamer, maar ik zeg dat het zeker de moeite waard is. Te bedenken dat jouw vakantie al een dag eerder is begonnen. Dus gelijk ná je werk de trein of auto in naar Schiphol, een aanrader!

De blogberichten over de Faeröer Eilanden volgen zo snel mogelijk! Stay tuned!

Link naar Yotel Schiphol: https://www.yotel.com/en/hotels/yotelair-amsterdam-schiphol
Home away from home; Albufeira!

Home away from home; Albufeira!

Tijdens het typen realiseerde ik alweer dat het een week geleden was dat wij de hop-on hop-off bus hadden gepakt. De tijd vliegt. De voorpret is zo groot en de tijd dat je daadwerkelijk op bestemming bent is te kort. Nou ja… m’n volgende reis staat alweer bijna voor de deur.

In het volgende stukje tref je veel restaurantnamen. Tijdens onze eerste vakantie in Portugal (2007) hadden wij wat moeite om de goede restaurantjes te vinden. Inmiddels is er veel veranderd en alles meer toeristisch geworden. Als je nog tips wil kan je altijd dit stukje raadplegen :)!

 

Albufeira, Portugal – Dag 4 (6 oktober 2018)
In de ochtend hadden wij dus heerlijke pantosti’s terwijl de Portugese ochtendzon de kamer in scheen van de mooie accommodatie Casa Velha. Het was m’n eerste ochtend, waarbij er weinig drukke plannen waren. We gingen naar Praia de Santa Eulália. Het was prachtig weer, dus puur genieten. Tot 3 uur in de middag op het strand gelegen. Hierna hadden we even een siësta gehouden en zijn we naar de strip toe gelopen waar we nog even een pilsje op hadden bij Route 66. Op de strip is er nog steeds niets veranderd. Veel Engelse en verschillende luchten op de straat die je niet wil ruiken. Dus na één pilsje hadden wij het wel gezien en gingen wij naar restaurant Donaldo’s. Eén van de vele restaurants waar we ieder jaar wel heen gaan. Dezelfde gastheer en obers waren er nog steeds. Het voelt altijd als thuiskomen zo. Dit keer had ik de Portugese topgerecht Kip Piri Piri. Heerlijk in de fik staan, haha!


Praia de Santa Eulália.


Pilsje bij Route 66 op de 1e strip.


Eten bij Donaldo’s.


Kip Piri Piri filet.

 

Albufeira, Portugal – Dag 5 (7 oktober 2018)

Rondom Casa Velha zitten leuke restaurantjes. Niet dat wij niet al wisten, maar nu ben je eerder geneigd om daar even te gaan zitten. Wij gingen voor een Engels ontbijt naar Eddy’s bar. Vanuit Casa Velha gezien richting de 1e strip of Praia da Oura strand. Voor € 4,50 hadden we een mega Engels ontbijt. Heerlijk! Dat is altijd het mooie aan reisbestemmingen waar veel Engelse komen. Je zal er altijd wel goed ontbijt treffen. Het was een klein restaurantje dat leuk was aangekleed.


Bij Eddy’s Bar.

Ná het ontbijt liepen wij richting de strip. Naast Wild & Co. bar bevindt zich namelijk de bushalte voor de hop-on hop-off bus. Wij hadden iets verkeerd berekend wanneer de bus daar zou arriveren, dus stonden er nog wel even te wachten. Eenmaal in de bus zaten we heerlijk bovenin de bus te genieten van het weer en de omgeving. Hoe vaak ik hier ook al ben geweest. De hop-on hop-off bus is een leuk alternatief voor een huurauto. De busroute is sinds een paar jaar uitgebreid en rijdt nu helemaal van Praia Salgados naar Olhos ‘d Água. Dus alle strandjes tussendoor kan je vanuit de verschillende bushaltes aanlopen. Sommige iets verder dan de ander. Meestal kan je jezelf wel belonen met iets te eten en te drinken op zo’n strandje bij een strandtent.


Bij Wild & Co. is een hop-on hop-off bushalte. 

De meeste strandjes hebben wij wel al gezien langs de route, dus inmiddels weten dus ook de meest leuke strandjes te zitten. Wij gingen naar Praia da Gale. Een leuk strandje in een baai. Ook al heb je een mega strand ernaast zitten dat ook gewoon Praia da Gale is. Onze voorkeur ging naar het kleine strandje. Bij de strandtent hebben we nog even een cappuccino gedronken met op de achtergrond Bob Marley en andere reggae achtige muziek. Heerlijk genieten! Het was behoorlijk druk op het strand met locals. Het was overigens ook weekend. Zwemmen, zonnebrand smeren, zonnen en dat cirkeltje weer opnieuw. Tegen 3 uur zag ik de mensen rondom mij heen met een Mojito lopen. Dat vond ik een heel leuk idee! Dus uiteraard kon ik niet achterblijven, haha. Na m’n overheerlijke Mojito gingen wij richting de Old Town van Albufeira met de sightseeing bus.


Skyline van Albufeira ;-)!


Het grote strand van Praia de Galé.


Het kleine strand van Praia de Galé.


Genieten van een Mojito met het prachtige Portugese weer.


Bij Praia de Galé kan je ook surfen. Helaas stonden er geen surfgolven. Had wel graag even een paar goede golven willen pakken hier :)!

In Old Town gingen wij naar de Kip Piri Piri restaurant waar wij elk jaar wel belanden. Het is ergens in een achteraf straatje dichtbij het dorpsplein. Ik zeg ‘’achteraf straatje’’, maar inmiddels zijn hier ook grote restaurants zoals ‘’Shalom’’ actief. Het pure Portugese gaat er dan wel snel af natuurlijk. Al moet je af en toe je Roze bril opzetten en genieten van het moment. En dat deed ik ook. Een grote Sagres pils voor mij en een Kip Piri Piri gerecht onderweg was het leuke vertoeven in het leuke achteraf straatje waar de meest uiteenlopende mensen voorbij wandelen. Prachtig …en genieten uiteraard! De Kip Piri Piri olie was mega heet. Echt de top!


Kip Piri Piri met botjes voor € 5,50. 

Aangezien de sightseeing bus niet meer reed gingen wij met de taxi naar Praia da Oura toe om even een biertje te doen bij Brenda (BJ’s Cafe). Het was leuk. Wij hebben nog even met Henrique gepraat over Nederland. Henrique spreekt zeven talen; Portugees, Spaans, Frans, Nederlands, Duits, Engels en Deens. Vrij bizar als je dat allemaal kan praten. Brenda en Claire (de serveerster bij BJ’s) waren aan het lachen over het feit dat ik nog steeds Australisch klinkt. Was wel weer grappig! Op de terugweg naar Casa Velha kwamen we nog een Döner Kebab-tentje, genaamd ‘’Three Amigos’’, tegen en namen een paar broodjes. Voor € 5,- hadden wij écht een mega heerlijk broodje. Ik krijg gewoon weer trek terwijl ik dit aan het typen ben, haha! Een mooi einde van een leuke dag.

 

Albufeira, Portugal – Dag 6 (8 oktober 2018)

Een nieuwe dag en een nieuwe dag in de sightseeing bus. Vandaag stapte wij op bij de bushalte op de 2e strip. Hier vandaan ga je eerst richting Olhos d’ Agua. Het was weer een mooie dag. Olhos d’ Agua is overigens ook een badplaats net als Albufeira. Het is wat rustiger dan in de Old Town van Albufeira. Het is gelegen in een baai waar je ook een strandje heb. Hier waren dit keer niet uitgestapt. In plaats daarvan hadden wij het complete rondje gemaakt van sightseeing bus. We stapte uit bij de Old Town van Albufeira om vervolgens over strand te lopen en op het strand van Praia dos Alemães te gaan liggen. Dit was ons thuis strand vorig jaar toen wij in appartementen Elma zaten. Echter voordat wij hierheen liepen gingen wij bij restaurant Flavours nog een Engels ontbijtje scoren. Het was inmiddels 12:00 uur, maar ontbijt werd nog steeds geserveerd. Wij zaten boven bij Flavours hierbij heb je prachtig uitzicht vanaf het balkon op het strand van Albufeira.


Uitzicht bij Flavours. Aanrader! 


Het strand van Albufeira in de verte. 


Dit is nog het enige barretje dat nog lekker simpel is op Praia dos Alemães.

Eenmaal bij Praia dos Alemães te zijn aangekomen hadden wij hier een aantal uur gelegen. De kleine simpele strandtentjes hebben plaats gemaakt voor loungebars. Dit was misschien een beetje jammer, maar met zo’n explosieve groei van toeristen wil het niet anders dat de plaats meegroeit. Na het zonnen waren wij over de kliffen naar Praia da Oura gelopen. Bij restaurant Vivaldo’s op de kleine boulevard van Praia da Oura kan je altijd gigantisch lekkere witte sangria drinken. Dit doen wij al sinds 2007 toen wij hier voor het eerst kwamen. Dezelfde Oekraïense obers lopen hier nog steeds. Het overigens ook het restaurant waar de hostess altijd hun praatje doen wat je kan doen in de Algarve. Een bekend restaurant dus! In de beginperiode 2007, 2008 en 2009 hadden ze nog happy hour. Dit betekende dat als je één kan bestelde dat je gewoon twee kannen Sangria kreeg. Mooie tijden, haha! Het was zelfs een keer dat mensen nog even snel een kannetje Sangria namen voordat ze werden opgehaald door de transferbus. Dit waren ook Nederlander toen. Ze vroegen aan ons ‘’Willen jullie die kan? Wij wisten niet dat we er twee kregen. We worden zo opgehaald door de transferbus om naar het vliegveld te gaan.’’.


Witte Sangria bij Vivaldo’s bij Praia de Oura. Een zekere aanrader ook!


Inmiddels hebben de meeuwen ook de betere temperaturen opgezocht. 

Uiteindelijk waren we ná Vivaldo’s nog even naar BJ’s Cafe gegaan om even m’n transfer te regelen vanuit Casa Velha naar de airport. Er zat een excursiebedrijf sindskort tegenover en die kon mij wel helpen. Ik had er een goed gevoel bij. Vorig jaar was het namelijk niet helemaal goed gegaan. De transferbus kwam toen 30 minuten te laat. Dit keer had ik wat extra tijd ingecalculeerd voor het geval het weer zou gaan gebeuren. Dat was geregeld! Wij kwamen hier eigenlijk om nog even een biertje en een broodje te nemen bij de bakker. De eigenaresse van het bakkertje bij Praia da Oura kent ons ook nog steeds. En we hadden de dag ervoor gezegd dat we vandaag even zouden komen. Echter was ze er niet. We hadden even een biertje genomen en gingen toch nog even bij Brenda zitten van BJ’s Cafe. We gingen met een Tuk Tuk naar Casa Velha toe. Het was bizar hoe snel die chauffeur van de steile heuvels afging. Het had bijna ons laatste ritje kunnen zijn, haha. Tot slot had ik nog een halve liter pilsje van € 1,50 gedronken met m’n vader in de Coyote Bar en hadden we nog even een paar broodje kip döners gehaald bij Three Amigos. Een klein biertje voor een € 1,- en een broodje voor € 5,-. Geen geld.


Casa Velha.


€ 1,50 voor een halve liter bij de Coyote Bar. 


Three Amigos Döner Kebab-zaak.

 

Albufeira, Portugal – Dag 7 (9 oktober 2018)

Het laatste ontbijt van de vakantie in Portugal was een feit. Het weer was niet helemaal top in de ochtend. We zijn na het ontbijt daarom even over de Strip gelopen en waren wat winkeltjes ingegaan. Het klaarde toch iets op, dus we gingen de strandspullen halen en naar Praia da Oura toe. Tot half 2 hadden wij bij de strandbedjes van strandbar Cuica gelegen. Hier loopt er bediening op het strand voor als je iets te eten of drinken wil bestellen. Een aanrader voor iedereen die het pure vakantiegevoel wil meemaken, haha! Aangezien het m’n laatste dag was had ik nog even gedag gezegd bij Brenda en waren we naar Casa Velha gelopen. Even een douche en omgekleed om fris de transferbus in te vliegen. Kwart voor 4 had ik afgesproken om gehaald te worden. Helaas moest ik om 4 uur bellen om te horen dat de transferbus niet was geboekt… Uiteindelijk kwam de transferbus pas kwart over 4. Zo zie je maar dat ik al een soort voorgevoel had door m’n ervaring van vorig jaar.


De trap naar Praia da Oura strand. 

De taxichauffeur was heel aardig en had m’n ouders nog even afgezet bij Olhos d’ Agua. Hij vertelde daarna over de mooie plaatsen die ik nog kan bezoeken in de Algarve. Wij reden langs een club in de middle of nowhere waar 5000 mensen kunnen feesten. Er waren ongeveer 12 feestzalen waaronder er 2 grote zalen zaten. Het was zowel voor binnen als buiten feesten. Hier gaan dus wekelijks bussen heen als er een feest is vanuit Albufeira. Nog niet geweten! Het is de grootste club van Portugal zei hij.

Op de luchthaven van Faro was het beter geregeld dan vorig jaar. Nu waren er 8 rijen om in te checken en vorig jaar 2 rijen. Het was dus niet haasten, maar lekker tranquilo. Richting de douanecontrole toe kwam ik de gasten van de voetbal tegen die ook jaarlijks naar Portugal gaan. Met hen heb ik nog een paar pilsjes zitten doen op de luchthaven. Vervolgens stapte wij het vliegtuig van Miami Airlines in. De stewardess was Cubaans en de steward kwam uit Argentinië. Een chartermaatschappij vanuit Miami dus. Ik sloot de vakantie af met een paar prosecco’s. Het was een zeer harde landing. De steward riep nog om ‘’voor degene die het niet hadden gemerkt, we zijn geland’’, haha. Ik was snel uit het vliegtuig aangezien ik op rij 1 zat. Ideaal.  


Miami Airlines op Faro.

Als ik volgend jaar nog een reisje maakt naar Portugal start ik in Porto en neem ik vervolgens zo de trein naar de Algarve om daar nog een zonvakantie te hebben. Zo kan je een mooie stedentrip met een rustige strandvakantie combineren. En veelal vaak zijn je vliegtickets goedkoper dat je ze combineert. Net als nu: heen Rotterdam naar Lissabon en terug Faro naar Rotterdam. Dat maakt het vaak goedkoper. Niet altijd, maar je kan het altijd uitproberen.

Volgende week ga ik naar de Faeröer Eilanden volg dan m’n blog weer voor nieuwe berichten. De eilandengroep behoort tot Denemarken, dus ik vlieg vanuit Amsterdam eerst richting Denemarken om daar een overstap te maken naar Vágar Airport, Faeröer. Stay tuned!

”Bem vindo a Lisboa!”

”Bem vindo a Lisboa!”

”Bem vindo a Lisboa” of wel Welkom in Lissabon. Het komende verslag neem ik jullie mee tijdens mijn korte stedentrip in Lissabon en de treinreis van Lisboa Oriente naar Albufeira Ferreiras. Het verslag in Albufeira zal later deze week nog volgen. Ik had te weinig tijd om de blogs ter plaatse te posten, dus ik heb enige vertraging opgelopen! Anyway… Veel leesplezier! 

Lissabon, Portugal – Dag 1 (3 oktober 2018)

In de ochtend was het zover …om half 5 was ik wakker om naar het vliegveld te gaan van Rotterdam voor m’n vlucht naar Lissabon. Het zijn normaal van die tijden dat ik wakker word voor de strandreiniging. Viel dat even mee, haha!

De airport is in de verbouwing. Waar je normaalgesproken aankwam is nu de douanecontrole. Het winkeltje bevindt zich wel nog steeds op de normale plek. Om eerlijk te zijn vind ik het minder gezellig geworden. Het is een soort grote zaal. Dat gezellige barretje boven …of het dakterras is er ook niet meer. Afijn het was mega vroeg in de ochtend, dus ik was niet van plan om gezellig aan een bar te zitten haha!


De nieuwe vertrekhal in Rotterdam.

Het was een mooie vlucht en zeker vanwege het feit dat ik geen stoel voor mij had. Ik zat niet op de eerste rij, dat niet, maar bij de nooduitgang in het midden. Het was de enige plek in het vliegtuig die geen stoel voor zich had.


Mega veel beenruimte. Er was geen stoel voor mij. 

Tijdens de reis zat wel Mr. Bean naast mij. De meneer naast mij had een cup-a-soup besteld + zo’n ‘tapasplankje’ die je bij Transavia aan boord kan kopen. Zo’n tapas pakketje zit verpakt in een plastic bakje met een plastic folie erop. Kunnen jullie al raden wat er gebeurde? Dus even de combinatie Mr. Bean + cup-a-soup + plasticfolie afhalen = ?. De meneer had de folie met grof geweld eraf gehaald en stootte zo zijn warme cup-a-soup om zo over hemzelf en zijn vrouw. Gelukkig was ik niet de dupe hiervan, haha. Nou goed ik ging verder met lezen in m’n reisboek. Boven Lissabon was er enige turbulentie maar niet heftig. Aan de grond stond ik al snel in de aankomsthal. Van te voren had ik mij al een beetje ingelezen over een goedkope mogelijkheid om naar m’n hotel te komen. Gelukkig zat m’n hotel super centraal aan de Marque de Pombal plein. Dit was tevens een halte van de Aerobus. Een bus die van het vliegveld naar het stadscentrum rijdt. Er zijn 2 lijnen, dus je moet wel even opletten welke je precies nodig heb. Ik nam lijn 2. Het ticket is 24 uur geldig en kost 4 euro.


Boven Lissabon.


In ongeveer 20 minuten was ik gearriveerd op de plaats van bestemming, namelijk m’n hotel HF Fenix Music. Aangezien ik zo vroeg was kon ik helaas nog niet m’n kamer in. Ik had mij even snel omgekleed en m’n koffer achterlaten in de left luggage kamer van het hotel en was direct de hop-on hop-off bus ingegaan. Op de straat kwam ik al een verkoper tegen van city sightseeing bussen. Bij hem had ik gelijk m’n ticket gekocht. Voor 27 euro en 3 lijnen die je kan doen is het zeker de moeite waard. Zoals ik altijd vermeld in al m’n blogs. Het is toeristisch, maar je ziet alles binnen no-time. Je hebt dus de blauwe en rode lijn en sindskort ook de groene lijn. De groene lijn is in het leven geroepen om de plekken aan te doen die niet toegankelijk zijn voor een dubbeldeksbus. Het is dus een klein busje waar ze net als de dubbeldekbussen het dak eraf hebben gehaald. Erg grappig om te zien en zeker lekker in de warme Portugese temperaturen. Ik nam als eerste de blauwe lijn, simpelweg omdat die er al stond :-). De blauwe lijn neemt je mee naar het oosten van Lissabon met onder andere de cruise terminal, Lisboa Oriente treinstation en de luchthaven. Vanuit het startpunt Marques de Pombal rij je door het centrum dan richting deze plekken toe. Het is echt een prachtig historisch centrum. Veel van deze mooie prachtige gebouwen zijn wel in de verval. Hierdoor kan je zien dat Portugal nog niet financieel goed om de poten staat …of misschien vinden ze het allemaal wel best, haha. De sightseeing bus ging langs de cruiseterminal waar ik gek genoeg een bekend schip zag liggen. Dit was namelijk de Independence of the Seas. Enkele maanden geleden ging dat cruiseschip nog langs Hoek van Holland toen ik in de regen naar huis fietste. Dit keer zat ik met 30 graden, een lichte bries, zon met helblauwe lucht in een sightseeing bus. Wat mij betreft een betere setting haha. Er liggen zo 3 cruiseschepen achter elkaar. Enorm gaaf om te zien. Ze liggen ook gewoon midden in de stad.


Marques de Pombal plein. Helemaal rechts op de foto is HF Fenix Music hotel waar ik verbleef.


Cruiseschip Independence of the Seas. 

Een klein stukje verder nabij de cruiseterminal tref je Lisboa Oriente. Het treinstation van Lissabon waar alle treinen ongeveer langskomen. Dit is ook waar ik op vrijdag de sneltrein pak richting Albufeira Ferreiras. Het was dus gelijk goed om te weten waar het station zat en hoe het eruit ziet. Het rondje duurde zeker wel 2 uur! En dan had ik pas 1 van de 3 lijnen gehad. Van Marques de Pombal liep ik naar het Hard Rock Cafe toe. Dit is een plek die ik in elke stad moet bezoeken en een Legendary Burger met een biertje + nieuw t-shirt kopen. Een soort ritueel die Andre mij heeft gegeven. De teller staat inmiddels op 10+ t-shirts denk ik, haha. Uiteraard zat het weer in een prachtig pand. Ik kreeg een tafel toegewezen op de 1e verdieping waar ik overzicht had op heel het cafe. Naast m’n hamburger nam ik een Bohemia biertje. Een speciaalbiertje van Sagres. Erg goed. Er kwamen nog een paar goede nummertjes langs van U2 en Creedence Clearwater Revival. Dan is mijn Hard Rock Cafe ervaring weer compleet! Toen ik het shirt ging kopen stond er een Belgische meneer voor mij die voor 155 euro in die badges/pins kocht, weet eerlijk gezegd niet het Nederlandse woord ervoor, haha. Ik vond het wel een beetje bizar.


Treinstation Lisboa Oriente.


Hamburger bij Hard Rock Cafe. 

Aangezien ik er vroeg uit was en niet echt zat te wachten om een stedentrip in eerste instantie doordat ik aardig veel heb gewerkt de afgelopen tijd ging ik maar even een siësta houden. Ik liep vanuit het Hard Rock Cafe naar het hotel toe en kon inchecken. Ik had een prachtige hotelkamer uitkijkend op het park van Marques de Pombal. Het was een vierkant bed met mega kussens. Echt een top hotelletje so far al. Om 18:00u was ik weer actief en ging ik maar even naar het dakterras toe. Dit was 1 van de redenen dat ik voor dit hotel had gekozen + dat het muziekgerelateerd was. M’n eerste biertje op het dakterras proefde naar meer. Even later kwam er een muziekduo. Een dame (de zangeres) en een heer (op de keyboard). Ze waren enorm goed samen. Zij had een mega goede jazz stem en hij kon goed alle tonen spelen. Van Tina Turner tot The Beatles en van Bruce Springsteen tot aan Sting. Alles kwam voorbij. De zangeres vroeg naar ieders nationaliteiten. Er zaten Duitsers, Spanjaarden, Engelse en ik. Ze zei nog ‘dankjewel’ in het Nederlands. Bij elke keer applaus zei ze ‘dankjewel’ in enorm veel talen. Het was super gezellig. En ondanks dat ik het niet laat wilden maken werd het automatisch dat wel. Op dat soort momenten moet je gewoon leven in het moment, dat deed ik dus ook. Het laatste nummer was Hey Jude van The Beatles. Daar heb ik altijd goede herinneringen aan; dat was toen ik aan het eind van m’n verblijf in Londen in een pub stond mee te zingen met al m’n toenmalige collega’s van Railbookers. En vervolgens ging heel de pub meedoen. Mooie tijden.


Live muziek van Ana ”Cherry” Garcia en Roger bij HF Fenix Music hotel.


Hotelkamer in HF Fenix Music met uitzicht op Marques de Pombal park. Aanrader!


Dakterras van HF Fenix Music.

Na afloop vroeg ik of ik ze kon terugvinden om het internet, sowieso had de dame genaamd Ana een mega goede stem. En Roger de keyboardspeler was ook goed. Ana, die speelt onder de naam Cherry Garcia, had haar Spotify kanaal op m’n telefoon in de notities gezet. Ze is volgens mij vrij bekend in Lissabon. Ik was nog even naar de Burger King gegaan om even simpel wat te eten en was toen in m’n luxe mand gegaan van het hotel. Het was een geslaagde eerste dag waarin ik veel tijd heb kunnen benutten.

 

Lissabon, Portugal – Dag 2 (4 oktober 2018)

Een nieuwe dag was aangebroken in de historische stad Lissabon. Het was tijd voor een goed ontbijt in het hotel …en dat goed, dat was het zeker! Een uitgebreid warm ontbijt, koekjes, fruit, verschillende soorten sapjes, cake en taart …en zelfs champagne! Dat laatste had ik juist niet genomen. Als je al je dag aangeschoten moet beginnen dan wil dat niet veel goeds zeggen voor de rest van de dag, haha! Een goed ontbijt was wel even nodig, want vandaag stond de Rode lijn en Groene lijn op het programma van de city sightseeing bussen. Ik begon met de grootste route, namelijk de Rode lijn. Deze lijn neemt je mee naar het westelijke gedeelte van Lissabon, waaronder de bekende Torre de Belém en de Golden Gate-achtige brug met het Jezusbeeld a-la Rio de Janeiro. Toch bijzonder dat je San Francisco en Rio de Janeiro op 1 dag kan zien he, haha. Ik had de eerste bus met de Rode lijn. Vrij ideaal aangezien het nog niet steendruk was. Een mooi plekje had ik gegarandeerd. Net als de Blauwe lijn ging deze ook dwars door het stadscentrum heen. Bij het water was het aanvoelbaar frisser. Ik stapte uit bij Torre de Belém om even een rondje daar te lopen. Ik was niet de enige. De bus heb zeker nog wel even 15 minuten moeten wachten om naar de halte te rijden. Zoveel touringbussen stonden er. Inmiddels was het wat warmer geworden en was ik uitgestapt. De selfiestick verkoper en sieraden verkopers kwamen gelijk als meeuwen op je af. Je kreeg bijna niet zo’n selfiestick in je ogen geprikt. Er stond een dame van rond mijn leeftijd ongeveer een half uur te poseren voor haar selfiestick overal waar ik liep kwam ik haar weer tegen. Als die niet een goede foto van haarzelf en Torre de Belém heb weet ik het ook niet meer. Te bizar voor woorden haha. Ik had hier prachtige foto’s kunnen maken van de ‘Golden Gate’ en het ‘Rio Jezusbeeld’ die aan de overkant van het water stond. Er hing een lichte zeemist waardoor het effect van de foto extra gaaf was.

Lissabon is echt een mega grote stad. Dit merk je al dat de hop-on hop-off bus in drie lijnen is verdeeld. Het is ook overal levendig. Aan het water bij Torre de Belém is het druk en in de oude stad vlakbij het Hard Rock Cafe + waar ik zat met het hotel. Overal zijn mensen. De kiosk cultuur is echt iets wat Lissabon typerend maakt. Op de meeste hoeken van de straat zie je er wel een paar. Het ziet er wel gezellig uit dat je de mensen relaxed op zo’n terrasje zie zitten.

Het rondje van de Rode lijn zat erop. Bij Marques de Pombal plein stapte ik weer uit en wachtte totdat de Groene lijn zou arriveren. Het was inmiddels weer 30 graden. Er stond een dame koud verse juice te verkopen. Ze spelen hier goed in op waar mensen staan te wachten en het aanbieden van koude versnaperingen. Ik nam een lemonade en je kon zelf de suikers toevoegen op de gewenste smaak. Terugkomend op de Groene lijn …dit is een kleine sightseeing bus speciaal in het leven geroepen om de kleine straatjes van Lissabon te doorkruisen. De grote dubbeldeks bussen kunnen de bepaalde draai niet maken in de kleine straatjes. Je kan ervoor kiezen om alleen een ticket voor de Groene lijn te kopen voor 15 euro. En om eerlijk te zijn kan je zeker een paar dagen volmaken als je de vele bezienswaardigheden langs de route nog wil bezoeken. Ik heb dit echter niet gedaan aangezien ik maar een paar dagen in Lissabon zat. Het oude historische stadscentrum is echt werkelijk waar prachtig! En aangezien ik niet als een berggeit ben geboren is het ook ideaal dat de bus de steile heuvels trotseert.


De Groene Lijn.

Na de Groene lijn was ik even m’n blog gaan typen. Het dakterras lag vol, maar ik was ook wel een beetje tam van 4 uur achter elkaar in bussen te zitten. Het was dus tijd voor even een siësta, waarna ik nog even op m’n telefoon zocht naar het dichtstbijzijnde restaurant vanaf het hotel waar ik zat kwam ik uit bij ‘’The Great American Disaster’’-restaurant. Een beetje een cultuurbarbaar ben ik wel geweest, om in plaats van een puur Portugese kioskje naar een typisch Amerikaans restaurant te gaan. Het was gelegen aan het plein Marquês de Pombal. Het menu zag er heerlijk uit met bijzondere hamburger combinaties. Ik had gekozen voor de ‘Grrrrr!’-burger. Een pittige hamburger met chilibonen en daarnaast met zelfgemaakte Franse friet. Een halve liter pilsje maakte deze combi compleet. Al met al was ik 9,80 euro kwijt en ik zat serieus vol. Dan te bedenken dat ik super centraal zat. Het is een aanrader!


Een Grrrr!! Burger. 


”The Great American Disaster” restaurant. 


Ontdekkingsreiziger Marques de Pombal. 

Ik was van plan om niet een al te late avond te maken, echter ging dat plan al snel van tafel toen ik op het dakterras aankwam en het muziekduo weer aan het opbouwen was. Met een Mai Tai en een Mojito cocktail verder was ik weer helemaal in de mood. Het Duitse koppel van de vorige avond was er ook weer en daarnaast nog een paar Engelse en Brazilianen. Het was gezellig en Ana en Roger vonden dat ook. Op het moment dat ze eigenlijk klaar waren hadden ze nog 2 extra nummers gezongen. Het was echt een mooie toevoeging aan m’n stedentrip in Lissabon. Iets wat ik mooi vind ik om na een lange sightseeing dag heerlijk te relaxen met een drankje en livemuziek op een dakterras met prachtig uitzicht op de stad. Voor iemand die Lissabon wil bezoeken, ga naar HF Fenix Music hotel!


Cruiseschip vertrek vanuit Lissabon koers naar een andere bestemming. 


Een Mai Tai Cocktail op het dakterras.

 

Lissabon naar Albufeira, Portugal – Dag 3 (5 oktober 2018)

Al vroeg uit de veren zat ik om 7 uur al aan de ontbijttafel in het hotel. Vandaag stond de treinreis op het programma van Lisboa Oriente station naar Albufeira Ferreiras. Aangezien het ontbijtbuffet om 7 uur open ging had ik het primeur. Niemand was er nog, dus ik kon in alle rust het luxe ontbijtbuffet langsgaan. …nou ja in alle rust, ik had weinig tijd aangezien de trein al vroeg vertrok en het in drukke omstandigheden in het verkeer wel is 30 minuten had kunnen duren. Het was alleen het tegenovergestelde. Ik had mij uitgecheckt en de dame achter de receptie vroeg of ik nog een taxi nodig had. Ideaal. De taxi was er binnen no-time en het verkeer was nog rustig. In 15 minuten tijd zat ik aan de andere kant van de stad bij het station. Het was nog een kleine 30 minuten wachten totdat de trein arriveerde. De Alfa Pendular trein was al vroeg in de ochtend vertrokken vanuit Porto Campanha, dus die had al een aardige rit erop zitten. De treinreis duurde ongeveer 2,5 uur. Ik had 1e klasse geboekt en zat in een solo seat. Kort nadat de trein vertrok vanuit Lissabon kwam de treinsteward de tickets checken en de stewardessen kwamen met koffie en thee langs. Het was supergaaf toen de trein de bocht maakte om over de Tagus rivier te gaan. De ‘Golden Gate’-brug is namelijk voor auto’s en zowel treinverkeer. In de verte zag je het Jezusbeeld staan.


Een uitgebreid ontbijt bij HF Fenix Music. 


De Alfa Pendular trein richting Faro. 

De trein raasde langs het dorre Portugese landschap. Kort na Lissabon zie je het stadsbeeld langzaam veranderen naar landschapsgebied. Zo nu en dan zie je een meertje waar een koe uit staat te drinken of een paar exotische vogels schrikken van de trein en wegvliegen. Ik denk bij mijzelf ‘’deze 2,5 uur ga ik mij best vermaken in m’n comfortabele 1e klasse stoel schrijvend aan m’n blog’’. Deze reis is de perfecte combi tussen een drukke stedentrip met een rustige strandvakantie. Ik ben ook zeker een persoon voor beide reizen. Al ben ik nu wel even toe om even te relaxen op een goudgeel zandstrand aan de Algarve. De treinstewardess kwam vragen of ik eventueel voor 6 euro nog ontbijt wilden. Er was een keuze tussen koud en warm ontbijt. Ondanks dat ik al had gegeten had ik gewoon nog een warm ontbijt gekozen. Ze ging de bestelling even doorgeven aan de keuken en kwam terug met een warm ontbijt. Heerlijk!


Ontbijt in de trein.

De treinreis was echt binnen no-time voorbij gegaan. Ik had het idee dat ik maar een uurtje in de trein zat voordat ik al arriveerde in Albufeira. In Ferreiras nam ik de taxi naar Praia da Oura. Ik had nog geen accommodatie, want m’n ouders kwamen pas die avond aan. Ik was er al om 11:30u, dus ik had nog aardig wat tijd om te overbruggen. Ik ging naar onze ‘stamcafe’, namelijk BJ’s Cafe. Al snel zag ik Henrique die mij verwelkomde en daarna zag ik de eigenaresse Brenda. Al 10 jaar lang komen wij hier, dus het voelt net als thuiskomen. Zo zei ook Brenda tegen mij ‘’Home from home’’. Het is altijd een vreemd gevoel (maar wél een goed gevoel) als ik met de taxi vanaf de hoge heuvel afdaalt om de schittering van de zon op de zee te zien en te bedenken hoeveel goede herinneringen ik hier heb. Ik begon politiek correct met een cappuccino bij Brenda. Er stond een tray met Strongbow op de tafel die ze nog in de koelkast moesten zetten. Ik zei nog ‘’wist je dat ik langskwam?’’. Ze begon te lachen, want wist dat ik een Strongbow Liefhebber ben. Kort daarna pakte ik een Strongbow uit de koelkast. Dat is het mooie aan dit cafe. Aangezien je hier al zolang komt kijken ze er niet van op dat je selfservice heb. Ik heb nog veel met Brenda en Henrique zitten praten. Ik mocht m’n bagage bij hun laten staan en ging vervolgens zonnen op het strand van Praia da Oura. Het was heerlijk weer en aardig druk op het strand.


Bij BJ’s Cafe. 

Een aantal uur verder was ik even naar Casa Velha gelopen. De accommodatie waar m’n ouders zitten. Dan wist ik meteen de weg ernaar toe. Ik had nog een paar pilsjes gekocht bij een supermarkt en ging weer op het strand zitten tot een uurtje of 5. Daarna was ik nog naar Brenda gegaan. Het was gezellig. Ik kwam nog met een aantal mensen aan de praat toen Henrique zei ‘’this is my friend from Holland’’. Het waren twee Engelse met een heel zwaar accent en die enorm snel praatte. Ze kwamen uit de buurt van Newcastle en Manchester, dus dat verklaarde een hoop. Het was tijd dat ik richting Casa Velha ging. M’n ouders waren geland en al onderweg. Toen ik eenmaal m’n koffer pakte zei Brenda: ‘’Henrique breng je wel even naar Casa Velha toe’’. Echt super aardig.

Op aanraden van de buren in Casa Velha waren we naar restaurant ‘’Carpe Diem’’ gegaan. Dit was een restaurant met Nederlandse bediening op de 2e strip. Hier hebben wij heerlijk gegeten waaronder een toast met champignons bereid in knoflook en nog een heerlijke Wiener Schnitzel. Nee, niet Portugees, maar wel lekker. De San Miguel biertjes smaakte ook wel erg goed. Uiteindelijk waren we afgetakeld naar Casa Velha, waarbij we nog even naar de supermarkt waren gegaan om ontbijt te halen voor de volgende ochtend.


Bij Restaurant Carpe Diem op de 2e strip in Albufeira.

De prachtige stad York en de terugreis!

De prachtige stad York en de terugreis!

18 mei 2018, York (Engeland)

Vroeg in de ochtend waren wij al naar het treinstation toe gelopen. Het was niet de beste nachtrust die wij op de reis hadden. Het rolgordijn liet veel licht door en aangezien het al om 5 uur wakker werd had ik daarna niet meer veel extra slaap gekregen. Al was de nachtrust dan kort, gelukkig hadden wij 1e klasse en konden wij daardoor wachten in de First Class Lounge van Virgin Trains. Eenmaal in de lounge gingen wij zitten en namen wij een cappuccino en één van de vele koekjes die zij hadden staan. Daarnaast hadden ze nog chips en een soort havermout staan qua eten. Er stonden flesjes water, appelsap, jus d’orange en een koffiemachine. De inrichting was helemaal in Schotse stijl met het typische Schotse ruitje en oude stoelen.

Dichterbij de vertrektijd liepen wij naar de trein toe. Vol verrassing liepen wij naar de trein toe. Ik wist dat dit één van de meest luxe 1e klasse treinreizen zou worden die ik ooit heb gemaakt in de UK. Maar wat precies wist ik nog niet precies. Wij liepen naar binnen en werden verrast door de mooie grote verstelbare stoelen en grote ramen. Er stonden kopjes en suiker klaar. De trein ging rijden en de conductrice kwam langs om koffie of thee in te schenken. Onder het genot van een Engelse thee + melk reed de trein langzaam uit het oude historische station van Edinburgh Waverley uit. Kort daarna kwam ze vragen wat wij wilden bestellen vanaf het menu. Echt een verrassing dat dit allemaal bij het 1e klasse ticket zat inbegrepen. Wij gingen uiteraard weer voor de Full English Breakfast. De prachtige landschappen met koeien en schapen schoten voorbij de trein. Het ontbijt kwam en het werd alleen maar nog beter. We gingen langs de prachtige Schotse en Engelse kust tot aan Newcastle. Eén van die mooie plaatsjes die wij onderweg hadden gezien was Alnmouth. Een plaatsje aan de kust met zo’n pittoreske Engelse uitstraling. Net buiten Darlington (een halte vòòr York) kwamen de conducteurs en conductrices met een trolley vol met (fris)dranken langs. Ook hier mocht je weer gratis iets pakken. Het was inmiddels middag, dus ik nam maar een Magners Cider. Echt top geregeld bij de Virgin East Coast Trains!  

Virgin East Coast

Ontbijt in trein

Schotland

Grens Schotland met Engeland
Foto: Grens tussen Schotland (links) en Engeland (rechts).

Alnmouth
Foto: Alnmouth

Bij aankomst in York werden wij verwelkomt door het prachtige weer. Er waren onwijs veel mensen op het treinstation. Ik was erachter gekomen dat de paardenraces in York gaande waren. De vrouwen waren helemaal opgetuigd met mooie kleren en mannen liepen in pak. Paardenraces zijn denk wel van een ander kaliber en voor mensen met een groter bestedingspatroon hier in Engeland. Iets anders dan in Broken Hill, Australië. We liepen voor ongeveer 15 minuutjes door leuke straatjes en over een brug naar het hotel toe. Daar te zijn aangekomen werden wij wederom weer verrast, dit keer door het schitterend mooie gebouw van het Churchill Hotel. Op de oprijlaan stonden allemaal dure auto’s. In eerste instantie dacht ik: ‘’dit is wellicht iets té luxe’’. De deur werd voor ons geopend en wij checkte onszelf in. De receptionist liep met ons mee om de kamers te wijzen. Wij zaten onder in het hotel, terwijl wij al op de begane grond stonden bij de receptie. Ik dacht minstens dat we in een soort bunker kwamen, haha! Maar het viel allemaal mee. De hotelkamers waren prachtig en wij hadden ook zelfs nog een raampje in de kamer. Het was vele malen groter dan onze ‘’vogelkooi’’ in Edinburgh. Een groot verschil. Het bed was enorm zacht en de badkamer behoorlijk groot. Erg fijn om hier onze reis mee te eindigen op het vaste land.

The Churchill Hotel

Door het vele reizen van de afgelopen dagen hadden wij het goede idee om even een siësta te houden. De dagen daarvoor gingen wij direct door vanuit de trein met sightseeing etc. Het was even heerlijk zo’n siësta, want ná de siësta gingen wij het stadscentrum van York even verkennen. Wij zaten ongeveer 7 minuten lopen vanaf de stadspoort/muur. En het was maar 10 minuten lopen naar de York Minster. De adembenemend mooie kathedraal die stad rijk is.

York Minster

De binnenstad van York is écht heel leuk. Het doet je denken aan scènes van Harry Potter. Gek genoeg zijn er dus ook scènes hier opgenomen uit de film. In het straatje de Shambles liep Harry Potter met Hagrid om een toverstaf te kopen. Ik heb het niet met opgezet gepland dat er veel elementen in de reis overeenkomen met scènes vanuit de Harry Potter films, maar het is wel bijzonder haha. Op de markt in de binnenstad hadden wij nog een patatje op met gravy (een soort dikke jus). Aan het einde van de Shambels straat zat een pub de ‘’ ‘Golden Fleece’. Een bespookte pub waar we even een drankje hadden gedaan. Grappig aan de pub was dat ze overal skeletten hadden neergezet. Eén aan de bar, één in de beergarden en nog meer. De skeletten waren vast een paar gasten die enorme dorst hadden en die niet op tijd een pilsje hadden gekregen, haha! Kort daarna gingen wij nog even de Shambels in. In één zo’n leuke zaakje zat een bierbrouwerij gevestigd. Hier had ik nog een proef bordje op met 3 verschillende biertjes. Hier zaten wij in de beergarden aan de markt. Inmiddels waren ze alles aan het opruimen op de markt. Maar het was heerlijk weer, dus wij zaten nog wel even goed buiten. De pub waar we daarna heen waren gegaan heette de ‘Golden Lion’. Ook zij hadden een beergarden, echter was deze bovenop het dak. Hier hadden wij nog even gegeten. Op het eind liepen wij naar het Churchill Hotel toe en hadden wij nog 1 pilsje genomen. En liepen wij naar de kamer toe. Ik ging vervolgens het blog typen.

The Golden Fleece

De markt in York

De markt in York

 

19 mei 2018, York (Engeland)

De beste nachtrust was in het Churchill Hotel. We hadden top geslapen en schoven aan bij de ontbijttafel. Het was een vrij luxe ontbijtmenu. Uiteraard hadden de English Breakfast erop staan, echter hadden ze daarnaast bijvoorbeeld nog zalm en een Eggs Benedict. Dit waren even de gerechten die ik had onthouden, want die hadden wij, haha. Het eten was écht goed. We kregen 10 stukken toast er nog bij en er stonden verschillende jams om erop te smeren.


Foto: Eggs Benedict


Foto: Full English Breakfast


Foto: Scrambled Eggs met zalm

De koffers hadden wij ingepakt en wij liepen richting treinstation toe om de bagage bij de left luggage neer te zetten. De gast die bij de Left Luggage werkte was écht niet goed. We liepen naar binnen met ‘’good morning!’’ en hij zat net als een serial killer te kijken, zonder iets te zeggen. Hij was ook niet bepaald amused van de Royal Wedding die dag gaande was. Echt een retard was het. Onze bagage was in ieder geval afgegooid. Wij gingen even de P&O bushalte zoeken, zodat wij niet om 4 uur ‘s-middags ons verrot zouden te lopen zoeken. Het was nog niet bepaald makkelijk te zoeken en nergens op de bevestiging stond iets van een beschrijving of een vermelding van een straatnaam. Ik had 2x maal gebeld met P&O en bij de 2e keer bellen stond ik in de straat waar het zou moeten zijn. Ik vertelde dat er totaal geen vermelding staat op de bushalte bordjes, terwijl andere charter bussen er wel op vermeld stonden. Dus voor diegene die nog is een keer met P&O reizen van Hull naar York; de bus stopt op Leeman Road tegenover het War Memorial. Het is een rustig straatje (aansluitend op de drukke weg) waar ook de sightseeing hop-on hop-off bus stopt. Dat de sightseeing bus hier stopte was voor ons wel fijn. Wij stapte namelijk direct in toen de bus kwam en gingen vervolgens twee rondes met de bus mee. De sightseeing bus in York is wel ideaal voor degene die binnen 1 uur een goed idee willen krijgen van York. De bus rijdt rondom de stad, waardoor je binnen no-time onwijs veel ziet. Wij reden langs een huis met een nep kat + lamp op de 1e verdieping van het gebouw; het blijkt dat dit een teken van geluk zou zijn en dat veel mensen dat vroeger plaatste. Iets wat ook opmerkelijk is van de stad is dat veel ramen van gebouwen in de stad dichtgemetseld zijn. Vroeger werd er belasting gevraagd voor inwoners die ramen hadden, dus vandaar hadden ze de ramen dichtgemetseld, zodat zij geen ‘’raam’’-belasting betaalde. Later op de tour kwamen wij ook langs de paardenrace velden. Hier stonden nog wat overgebleven auto’s op de grasvelden van de mensen die waarschijnlijk te diep in het glaasje hadden gekeken, haha.

The Shambles
Foto: The Shambles, zoals je kan zien met een vrijgezellenfeest.

York

York Minster

York

Het was een enorme drukte vanwege de Royal Wedding. Bij het treinstation waren wij uitgestapt en hadden we even een Cornish Pasty gegeten op het station. Even later liepen wij de pasty er even af door een wandeling te maken op de stadsmuur. Het was nog een flinke wandeling. Tijdens de bouw hadden ze niet veel nagedacht over trappen naar beneden haha. Gelukkig was er aan het einde van de muur een soort fietsers café waar wij even een colaatje hadden genomen. Hier zagen wij ook de Royal Wedding live op de televisie. Op dat moment waren ze al aangekomen in Windsor. In het straatje van het café liepen wij nog even verder, echter was er niet teveel te zoeken, dus liepen wij terug. Hier kwamen wij nog de Wind Mill pub tegen. Een drukbezochte pub bij veel Royal Wedding gangers. Het was voor de Engelse een goede reden om een pilsje te nuttigen. Ook zagen wij veel vrijgezellenfeestjes gaande en uiteraard veel nette geklede mensen en ook weer de ordinaire geklede dames met een rokjes dat meer als riem dient dan als rok, haha. De meeste gasten die rondom die ordinaire geklede dames lopen zien er nog minderjarig uit, maar ook zij zitten volgas aan de drank. Wij hielden het rustig met één drankje en liepen naar de Left Luggage service waar we onze bagage bij de gekke gast hadden opgehaald. Later liepen wij naar het opstappunt van de P&O waar we even hebben zitten wachten totdat de transfer bus arriveerde met bestemming Hull. Ik was erg opgelucht toen ik de bus zag arriveren, want door de onduidelijkheid was ik er niet gerust op. De bus was er wel 20 minuten van te voren.

De bus vertrok vanuit York. Onze rondreis zat er bijna op. Via verschillende landwegen kwamen wij vlakbij de Humber Bridge terecht. Een brug die lijkt op de Golden Gate Bridge en waar ik afgelopen jaar overheen was gereden met een studiereis voor het werk. De bus ging eerst naar de Zeebrugge terminal, waarna wij aan de beurt waren voor de Rotterdam terminal. Vanuit Hull vertrekken er namelijk meerdere ferries, naar België en Nederland. Het inchecken verliep allemaal soepel en eenmaal aan boord werden wij verrast door de vele dekken die waren ingedeeld voor vermaak. Er waren 2 dekken met winkeltjes en barretjes en het bovenste dek had je de mogelijkheid om naar het buiten dek te gaan waar ook nog verschillende barretjes waren. Erg leuke ferry!

Pride of Rotterdam

We kregen trek en dachten toch maar om iets te gaan eten. Op dek 8 zat ‘’The Kitchen’’ een buffetrestaurant. Er stond een behoorlijke rij. Wij sloten hierbij aan. Bij binnenkomst werd het ons wel duidelijk waarom er zo’n rij stond. Het was een mega uitgebreid buffet met zeker wel 6 verschillende curries, naanbrood, papadums en dan nog heel veel vlees, kip piri piri, salades, soep, fruit, ijsjes, cakejes. Teveel om op te noemen. Wij gingen langs het buffet. En aangezien we nog graag curry op de reis hadden willen eten kwam dit heel mooi uit. Het was super lekker. Zo lekker dat ik 2x een vol bord met curry had opgeschept, toen nog spareribs en kip piri-piri met patat en vervolgens moest ik gewoon nog een ijsje wegwerken. Ik weet wel dat ik mij nog nooit zo vol heb voelen zitten. Ik had écht veel te veel te gegeten!!! Maar het was supergoed!  Even later hadden wij nog één drankje in de Irish Bar genomen. Hier was een bandje aan het spelen. Echt een superleuk schip waar veel entertainment is. Erg leuk. We verbleven in de 4-persoonshut met zeezicht, dit was ook prima te doen. De hutten zien er wat gedateerd uit, maar door de vele entertainment aan boord ben je hier alleen maar om te slapen. Met een top reis achter de rug te hebben gehad hadden wij koers gezet terug naar Nederland.

20 mei 2018, Hoek van Holland

In de ochtend waren wij weer aan het ontbijtbuffet geschoven bij ‘’The Kitchen’’. Het ontbijt had ik vooraf bijgeboekt. Het is zeker aan te raden om voorafgaand bij de boeking diner en ontbijt te boeken in ‘’The Kitchen’’. Mijn ouders en ik was het heel goed bevallen. Ook het ontbijtbuffet was weer net zo goed als het avondeten. Alles werd super snel bijgevuld. Alles was warm (van het warme ontbijt of course, haha!).

Netjes op tijd kwamen wij aan in de Europoort om 09:00 uur. Bij de ontscheping mochten wij een artiestenuitgang gebruiken, hoezo weet ik niet, maar dit betekende dat we niet in de hordes met mensen moesten staan. Wij stapte de terminal uit en zagen Trudie om de hoek komen rijden die ons op kwam halen. Het was een perfecte timing. Tot slot namen wij nog de laatste boot van de reis, namelijk van Rozenburg naar Maassluis, haha. Er stonden totaal 4 auto’s op. Het was niet écht druk.


Foto: uitzicht vanaf de veerpond uit Rozenburg op Maassluis

Het was een prachtige reis. M’n ouders hadden er écht heel erg van genoten. Dit is het laatste blog van de reis door de UK. De eerstvolgende blog volgt einde van de zomer waarbij ik een reis maak naar Portugal. Hier reis ik van de hoofdstad Lissabon met de Portugese hogesnelheidstrein naar het zonovergoten Albufeira. Hopelijk hebben jullie allemaal weer goed genoten van de reisblogs. En als je tips wil laat het mij even weten :-)!

De Schotse steden Glasgow & Edinburgh

De Schotse steden Glasgow & Edinburgh

Jullie hebben even moeten wachten, maar de reisdagen waren erg lang waardoor ik even niet kon bloggen. Daardoor is er wel weer extra schrijfmateriaal opgedoken. Want de tijd dat ik niet heb kunnen bloggen werden wel besteed aan spraakmakende verhalen waar ik over kan schrijven. Het waren mooie dagen. Het is behoorlijk wat tekst. Ik heb veel foto’s toegevoegd om de pijn te verlichten, haha! Enjoy!!!

16 mei 2018, Glasgow (Schotland)

In de ochtend hadden wij totaal geen haast. Om 10:45 uur werden wij pas opgehaald door de taxichauffeur. Veronica de taxichauffeuse zou niet beschikbaar zijn, dus haar baas zou ons ophalen. Net uit bed gerold ging ik even op de foei lelijke rode bank zitten uitkijkend naar de prachtig mooie berg Ben Nevis. Het is echt dubbeldik een aanrader voor iedereen die ooit naar de Hooglanden van Schotland willen gaan om naar Loch Lochy Park te gaan. Het is geweldig en heerlijk rustig. Later kan je altijd nog de drukte opzoeken in de mooie historische steden zoals Glasgow en Edinburgh. Wij gingen ontbijten. M’n moeder stond in de keuken eitjes, bacon en pasties te koken/warmen. Het ontbijt was erg goed weer net als de vorige dag! Een ontbijt waar je ongeveer tot 3 uur ‘s-middags op door kan gaan. Kort daarna ging ik even met m’n moeder naar de rivier Loch Lochy lopen. Een adembenemende plaats waar heel veel stenen in het water liggen en je doet denken aan een Canadese of Luxemburgse rivier, eigenlijk daar een combi van. De zon scheen en het was eigenlijk te mooi om op dat moment weer weg te gaan. Even later zat ik met m’n ouders even op de vlonder van de lodge. Het was top weer! Er liepen heel wat mensen voorbij en gek genoeg waren er ook echt heel veel Nederlanders op het park.

Alle koffers hadden wij gepakt en het was inmiddels tijd om te gaan. Om 10:30 liepen wij de lodge uit. We hadden uitgecheckt en hadden de eigenaar en eigenaresse heel erg bedankt voor de mooie service en een compliment gegeven voor het prachtige park wat zij beheren. Heerlijk relaxed, niets moet, alles mag tijdens het verblijf aan Loch Lochy Park. Keurig netjes op tijd stond de taxi al om 10:40 uur voor de deur. Maar tot grote verbazing was onze aardige taxichauffeuse vriendin, Veronica, voor de deur verschenen. Ze had ons als klant overgenomen in plaats van de voorgaande. Voor diegene die na het lezen van dit blog geïnteresseerd zijn geworden in een reis naar de Hooglanden van Schotland …die moeten zeker Veronica inhuren als privéchauffeusse voor een prachtige tour rondom de mooie bezienswaardigheden daar. Een heel aardig mens met een goede sense of humor. Anyway… wij werden naar het treinstation gebracht door Veronica en zaten weer veel te lachen. Veronica had gevraagd of wij Facebook hadden en of course hadden wij dat. Dus ik had haar toegevoegd aan m’n Facebook vrienden. Het was officieel haha. Veronica zei als we terugkomen dat we zeker een paar plekken moeten bezoeken die wij nog niet gezien hadden. Erg leuk en met Loch Lochy Park als accommodatie zou dat zeker nog wel is een gaan lukken. Wij hadden Veronica gedag gezegd en liepen naar het treinstation toe.

In het treinstation gingen wij nog even bakje koffie drinken in de stationsrestauratie. Het was heerlijk relaxed. Geen gehaast en netjes een uur van te voren op het treinstation. Kort nadat wij plaats hadden genomen kwam de Caledonian Sleeper binnenrijden op het station van Fort William. Het water werd bijgevuld en het vuil werd afgevoerd en zo ging het hele proces op het eindstation. Stress dat is iets wat ze hier niet echt kennen. Het gaat er allemaal heel relaxed aan toe in Fort William …en waarom ook haasten? Zolang iedereen tevreden is hoeft er ook geen stress aan te pas te komen. Kort daarna namen wij plaats in de wachtruimte om te wachten op de trein naar Glasgow Queen Street. Dichterbij de vertrektijd kwamen wij de Nederlanders weer tegen die wij in Mallaig hadden gezien, echt super toevallig. Wij gingen even aan het einde van het perron staan om even te genieten van de zon. Bij aankomst van de trein stapte wij in en tot onze verbazing zaten wij samen met de Nederlanders in de trein en ook echt bij elkaar!!! Ze hadden vast gedacht ‘’We’ll put them silly Dutchies together ey!’’. Het was gezellig, nadat we weggingen hadden wij genoten van het mooie weer die het de uitzicht van de trein extra mooi maakte. Even later wisten wij meer van elkaar. Wendy, een van de Nederlanders, woonde al 4,5 maand in Londen en nu deze reis had ze samen met haar ouders gemaakt naar Schotland. Ze had nog 2 weken in Londen voor haar internationale uitwisseling aan de hogeschool die zij volgt. Ze studeer om in de muziekindustrie verder te gaan en zat mede daar ook door in Londen om meer kennis op te doen. Het was grappig want ik herkende haar goed met bepaalde dingen die zij deed in de tijd toen ik in Londen zat. Bijvoorbeeld dat veel van de mensen waar zij in Londen mee omging veelal gingen drinken en daar al hun geld aan uit hadden gegeven en dat zij liever een treinticket kocht om naar een andere plaats te gaan in Engeland. Zo deed ik dat ook. En dan ook nog dat ze de meest unieke bezienswaardigheden van Londen probeerde op te zoeken. En dat deed ik toen ook. Het waren nog wel meer dingen. Echt grappig om iemand te ontmoeten die dezelfde manier van reizen heb, die ontmoet ik vrij weinig!

Een groot gedeelte van onze reis van Fort William naar Glasgow hadden wij al gezien in de Caledonian Sleeper naar Fort William toe. Echter hadden wij nu geen gezeur van het feit dat het mis was gelopen met de trein en konden wij optimaal genieten van de omgeving. Elke 2 kilometer was het uitzicht zeker anders. Het was onwijs mooi en het weer deed er echt goed aan. Alleen al die treinreis kan ik aanraden. Het is rustgevend en de conducteur komt nog even langs met wat versnaperingen; chips, chocola, koffie, thee, drankjes … je kan het zo gek niet noemen. Erg gaaf. Hier is er voor NS nog iets te leren op de langere afstanden in Nederland! Vele landschappen gingen voorbij en vele meren …of sorry LOCHS zoals de Schotten het vrij expliciet vermelden, ze waren allemaal adembenemend mooi. Wij hadden nog een paar koude pilsjes meegenomen vanuit de lodge. En zelfs na 2,5 uur waren ze zonder koelelementen nog super koud. Wij hadden er dus nog een genomen.

Eenmaal in Glasgow te zijn aangekomen wenste wij de Nederlanders een fijne doorgaande reis, want die gingen nog door naar Edinburgh. Wij liepen naar de CitizenM Hotel toe in Glasgow. Het was ongeveer 10 minuutjes lopen, maar het was prachtig weer en met de rolkoffers is het geen enkel probleem. Net buiten het treinstation waren wij een steegje ingedoken waar vele mensen doorheen gingen. Dus het zal vast geen luguber steegje geweest zijn, tenzij iedereen in Glasgow een beetje van dat kaliber is, maar dat verwachtte ik eigenlijk niet hahaha! Wij waren bij het hotel aangekomen en m’n ouders vonden het allemaal maar heel futuristisch. Zelf inchecken waar je nagenoeg geen incheck personeel nodig hebt, dit was de ervaring bij CitizenM toen ik al in Schiphol 1 keer hiervoor had gezeten. Erg leuk om mee te maken. De kamers waren prachtig mooi. Een mooie waterval douche met zelf instelbare lichtkleuren plus een tv met oneindig veel films en entertainment. Erg leuk allemaal!

Een korte tijd daarna hadden koers gezet naar de Australische bar die wij tegemoet waren gekomen in de wandeling naar de CitizenM toe. Wij gingen daar even heen. En tot mijn grote verbazing hadden ze een Coopers Pale Ale. Een typisch Australisch biertje. Die naast XXXX m’n favoriet was. Ik had Helen en Phil, vrienden uit Broken Hill (Australië) een foto gestuurd dat ik aan een Coopers Pale Ale zat. Dit is Phil zijn favoriete biertje, dus ik kreeg terug als bericht ‘Phil was verbaasd dat ze pilsje daar hadden en had een Coopers op je genomen om te proosten’, geweldig!!! Het was een leuke bar, maar het was prachtig weer buiten dus we gingen nog even verder.

Buiten kwamen wij bij Poundland waar wij nog even cheap deals op de kop hadden getikt. Want wie kan die 1 pond Maltesers nu laten liggen…? Ik niet in ieder geval, haha! Even later liepen wij door naar het Hard Rock Cafe van Glasgow. Ik kon het toch niet laten om niet te gaan naar een Hard Rock Cafe waar ik mijn gezicht nog niet heb laten zien. Uiteraard had ik enorm veel foto’s genomen en een wit Hard Rock t-shirts gekocht. En niet te vergeten een Legendary Burger + bier. We waren echt helemaal volgegeten. Vanuit het Hard Rock Cafe hadden wij nog even rondje gelopen in de stad. Het is een leuke historische stad. Er zijn redelijk wat alternatievelingen en veel vrouwen in mega korte rokjes. Dit is een normaal straatbeeld van Glasgow. We liepen helemaal naar beneden in de winkelstraat totdat wij bij de rivier aankwamen. Daar liepen wij vervolgens terug om naar het hotel te gaan. Aangezien ik eerder bij CitizenM had geboekt en daardoor een account had aangemaakt krijg je bij elke boeking een gratis drankje. Dus we hadden nog even een drankje gedaan in de bar daar. Alles mocht je nemen! Echt bijzonder. We waren in ieder geval helemaal op, dus we gingen heerlijk slapen.

17 mei 2018, Edinburgh (Schotland)

We hadden een super nachtrust gehad in de prachtige bedden van de CitizenM hotel. We waren toch wel weer vroeg uit de veren om naar het ontbijtbuffet te gaan. Het was heel erg uitgebreid. De cappuccino’s werden door een barista gemaakt terwijl wij het eten op ons bord gooide. Verschillende soorten yoghurtjes, cornflakes, Scottish Breakfast met zelfs haggis, zalm, verschillende soorten broodjes. Het is zeker het geld waard om het bij te boeken bij je overnachting in CitizenM.

Wij hadden terug in de kamer onze spullen bij elkaar geraapt en gingen richting het treinstation toe. Nu wij wisten waar het treinstation was liepen wij er gemakkelijker naartoe. Eenmaal door het lugubere steegje van het voorgaande verslag door te zijn te lopen kwamen wij bij het station van Queen Street aan. Ik zag dat de eerste volgende trein om 3 minuten ging. We liepen dus snel naar deze trein om mee te gaan naar Edinburgh. Gelukkig waren wij op tijd. Wij gingen 1 uur en 15 minuten eerder dan eerst hadden berekend tijdens het boeken van de reis, dus we waren er lekker vroeg bij. En dat was zeker fijn. We liepen helemaal naar voren in de trein om nog wat plaatsen bij elkaar te hebben. Uiteindelijk in het laatste rijtuig hadden we wat plaatsen bij elkaar gevonden en gingen zitten. De trein ging rijden. We genoten van de mooie uitzichten weer vanuit de trein. Het was vlakker landschap dan wat we gewend waren. Het was maar een treinrit van ongeveer 50 minuten, dus de tijd ging erg snel. De trolley man kwam nog door het rijtuig en stopte ongeveer bij ons. Op een gegeven moment hadden wij Linlithgow gehad en kwam Edinburgh Haymarket, daarna waren wij aan de beurt met onze Waverley Station halte.

Bij aankomst op Waverley Station had ik de EasyHotel gebeld om even te vragen of we al in konden checken. Dit was niet mogelijk maar we konden wel onze bagage neerzetten voor 7,50 pond. Geen geld vergelijken met de 37,50 pond die je op het station zou betalen. Al was het natuurlijk gek dat je dat bij een hotel moet betalen. Maar EasyHotel is hetzelfde concept als EasyJet. Dus wellicht moet je voor alles betalen. Na 12 minuten kwamen wij aan bij EasyHotel op Princess Street, dit is een van de meest bekende shoppingstraten in Edinburgh. We zaten dus zeker centraal. De bagage hadden wij afgegooid en gingen even een bakje koffie drinken bij de Starbucks die er vlak naast zat. Het uitzicht was prachtig vanaf de eerste verdieping bij de Starbucks. Je keek direct op het kasteel.

Na het bakkie koffie gingen wij de dichtsbijzijnde hop-on-hop-off stop. We stapte in …het ging allemaal maar raar, normaal betaal je aan het begin, dus wij gingen zitten en niemand kwam maar naar ons toe. Dus wij dachten dat komt nog wel… we waren eenmaal al drie kwart van de tour verder en niemand was bij ons gekomen. De tour was echt prachtig. Ik had ‘m wel is eerder gedaan, maar dat was al 4 jaar geleden. Het was prachtig weer, dus er waren veel mensen op de been. Ik vertelde mijn ouders nog dat ik Arthurs Seat had beklommen 4 jaar geleden. Dit is een berg die in Edinburgh staat en is 251 meter hoog. Een helse wandeling, haha. Maar wel prachtig mooi van boven. De tour ging verder en we kwamen uiteindelijk aan bij halte 1. Niemand was nog bij ons geweest en aangezien ze wat raar bij de binnenkomst deden liepen wij de bus uit. Het was een cadeautje voor het vele reizen met City Sightseeing busses in de loop der jaren, haha.

Vanaf de halte 1 wat bij het centraal station is van Edinburgh liepen wij richting Grassmarket toe. Een gebied wat bekend staat om de vele oude pubs. Allereerst gingen wij door de Royal Mile straat naar de Edinburgh Castle waar we even een aantal foto’s hadden. Onderweg kwamen wij nog veel straatmuzikanten tegen en ook karakters die bijvoorbeeld een viking of een tovenaar na deden. Wij liepen de trap af naar Grassmarket waar de zon scheen op de terrasjes. Bij de ‘The Last Drop’ pub gingen wij even zitten. Dit is een pub met geschiedenis. Vanaf 1660 tot en met 1784 werden gevange op het plein voor de pub opgehangen. Echter voordat ze opgehangen werden mochten zij nog 1 drankje nemen. Het is een erg leuke pub in de hedendaagse tijd, haha.

Inmiddels was het bijna 3 uur in de middag en wandelde naar het hotel toe om in te checken. We konden inchecken en kregen kamer 29 en 39. Beide hadden uitzicht op het Edinburgh Castle. Het was een prachtig uitzicht, echter waren de kamers klein. Al had ik niet het beste verwacht van de kamers, de locatie was echter weer enorm goed. Door wat winkelstraatjes liepen wij naar het Hard Rock Cafe van Edinburgh. Hier hadden we nog nachos op. In datzelfde winkelstraatje waar wij heenliepen gingen wij terug nog op een terrasje zitten in de zon. Het zijn allemaal typisch oude pubs hier in Edinburgh. Erg leuk! Soms waan ik mij in een Peaky Blinders pub haha.

Tot slot waren wij opzoek naar een restaurant. We kwamen bij een Chinees restaurant uit. Een hele aparte zaak. We hadden al heel lang gezocht naar een restaurant en we vonden het op een gegeven moment wel best. We wilden even iets anders dan pubfood. Maar wellicht hadden we beter in een pub kunnen eten. Bij de Chinees keken ze hoe je zat te eten en zodra je maar net je bestek neer had gelegd kwamen ze al het bord van je tafel halen. En bij het afrekenen kwamen er ook nog achter dat het een bloody rip off was. Ze waren echt enorm duur en het eten was so-so. De zaak hete de ‘’Golden Dragon’’, maar het waren inderdaad ook een stel draken ook.

We gingen nog even de laatste zonnestralen in het park opvangen. Hier stonden allemaal strandbedjes waar je in kon zitten. Het was nog even heerlijk die zon. De parkwachter kwam na een halfuur en vroeg iedereen het park te verlaten. De park aan Princess Street is dus ‘s-nachts gesloten. Wat goed is, want zo komen er geen zwervers te liggen. Na weer een flinke dag sightseeing en reizen gingen wij slapen in het kleinste hotelkamertje ter wereld zou je bijna kunnen zeggen, haha! In de avond toen het donker werd was het kasteel prachtig blauw verlicht. Ik vond het wel een prachtige afsluiting van de dag.

Ik verwacht de volgende blogberichten thuis te kunnen typen, normaal als ik alleen reis heb ik meer tijd om blogs te schrijven, dus ik schrijf nu op elk moment die ik kan benutten, maar dat zijn er weinig! Haha.

De Hooglanden van Schotland

De Hooglanden van Schotland

14 mei 2018, Fort William (Schotland)

Het was een gebrekkige nachtrust. Ik werd om ongeveer 04:30 uur ‘s-nachts wakker en zag dat we toen in Edinburgh waren. Dit was het moment dat de trein opgesplitst werd. Een gedeelte zou naar Aberdeen en Inverness gaan en het andere gedeelte naar onze bestemming Fort William. Ik ging nog even verder slapen. Uiteindelijk werd ik om 06:00 uur in de ochtend wakker in Glasgow. Toch probeerde ik nog door te slapen maar dat ging niet meer echt. Toch wilde ik even dubbelchecken of het allemaal OK was overgekomen van het ontbijt dat fout was gelopen met de 1e klasse. Ik liep naar de treinstewardess toe en die vertelde dat het niet goed was doorgekomen. Terwijl die Franse treinmanager had verteld dat het goed zou komen. F’ing bastard! Opnieuw moest ik uitleggen dat we 1e klasse hadden geboekt, maar dat ze ons in 2e klasse hadden geplaatst. Erg vervelend. Ik liet het er niet bij zitten. Ze ging kijken wat ze kon regelen. Er was nog maar 1x 1e klasse ontbijt over, dus die kregen wij sowieso plus het 2e klasse ontbijt. Het Schotse personeel was echt veel en veel aardiger dat het Engelse personeel. Ze hielpen je echt heel erg goed. Rond 7 uur gingen wij naar het restauratierijtuig toe. Hier hadden wij het nogmaals aangegeven. En de treinsteward vertelde dat hij de treinmanager zou halen. Neil, de treinmanager, kwam later. Hij had ons goed geholpen en had nog op ons ticket geschreven dat wij een financiële compensatie zouden moeten krijgen. Erg fijn dat het Schotse personeel ons tenminste hielp.

Het was tijd om even het gezeur achter ons te laten en te genieten van de prachtige landschappen die voorbij de trein gingen. Het onwijs mooi. We hadden veel schapen gezien en daarnaast ook nog herten. Een andere benaming van de Caledonian Sleeper is de ‘’deer stalker’’. De ramen bij de deuren konden naar beneden en daar had ik nog een aantal prachtige foto’s kunnen maken. Zeker toen de trein een bocht nam. Er waren vele Lochs die wij hadden gezien langs de trein. Een van de meest bekende was toch Loch Lomond (tevens 1 van de grootste Lochs).

Bij aankomst in Fort William liepen wij naar de taxistandplaats toe om een taxi te nemen naar Loch Lochy Park. Een camping met houten lodges aan de rivier Loch Lochy. De taxichauffeuse ‘’Veronica’’ was echt super aardig. Wij vertelde dat we graag naar Loch Ness zouden willen gaan. Ik vroeg aan Veronica of ze ook dagtrips deed naar het beroemde meer. En dat was mogelijk! Wij werden afgezet bij Loch Lochy Park en hadden afgesproken om 12:00u. Bij de check-in zat een hele aardige vrouw. Dit bleek uiteindelijk de eigenaresse te zijn van het park. Haar man stond in het winkeltje die aan de receptie vastzat. Het winkeltje was meer voor camping uitrusting en had het hoog benodigde eten & drinken, maar er was niet veel. De vrouw bij de receptie zei dat wij nog niet in de lodge konden. Dit was pas mogelijk om 4 uur in de middag. Dus wij hadden Veronica gebeld of het eventueel mogelijk was om 11:00u te starten met de tour. En ook dit was mogelijk! Veronica kwam aan in een mooie zwarte volkswagen busje. Hierin gingen wij naar de high- en lowroad die parallel langs de meest beroemde meer ter wereld liepen. Onderweg hadden wij een verkeersopstopping door vrachtwagens die windmolens aan het vervoeren waren. In eerste instantie dachten wij dat er langzame toeristen in campers aan het rijden waren, maar later werd het duidelijk dat het de windmolens waren die vervoerd werden over de weg. Vlakbij Fort William was het Commando Memorial. Een gedenk standbeeld voor de commando’s die werden getraind in de 2e wereldoorlog in de Hooglanden van Schotland. Veronica vertelde dat de commando’s met al hun uitrusting vanaf het station 10 kilometer verder naar het gedenkpunt moesten lopen. In zij dit niet binnen een bepaalde tijd haalde moesten zij direct terug op de trein, want dan hadden zij niet de eigenschappen van een echte commando.

Eenmaals dichterbij Fort Augustus aangekomen werden de vrachtwagens met de windturbines langs de kant van de weggezet waardoor de enorme file van normale auto’s langs konden rijden. Het verkeer kwam langzaam weer op gang totdat er helemaal geen file meer was. Wij namen de route die alleen locals nemen, namelijk de high- en lowroad. Het was een prachtige route die van hoog naar laag ging zoals de naam van de wegen zelf al zeggen. Op een gegeven moment stonden wij op de uitkijkpunt waarbij de Loch Ness kon zien en een weg die golvend naar beneden in een rechte lijn naar Dores leiden. Het was prachtig om dit te zien. De route ging verder naar Dores, een plaatsje dichtbij Inverness. Dit was moment dat we lager reden en dat we echt het meer van Loch Ness konden aanraken en dat we monster Nessie hebben ontmoet. Vanaf Dores kon je helemaal naar Ben Nevis kijken. En dit is een aardig afstand die er tussen zit. Wij hadden erg geluk met een mooie weer voor de dagtrip.

Het monster van Loch Ness is rechts op de foto, de eend.

De taxichauffeuse had wel leuke humor. Mijn vader had namelijk veel vragen over de omgeving en uiteindelijk hadden wij een kasteel gezien; m’n vader vroeg hoe oud het kasteel was. Ze zei: ik weet het niet zeker, maar ik denk wel ouder dan 10 jaar. Haha! Het was namelijk bijna een ruïne. Dus heel oud!!! Zij als local deed dit rondje wel vaker in haar vrije tijd, dus ze wist er heel veel over.

Uiteindelijk hadden wij koers gezet naar Fort William. De prachtige dagtrip sloten wij af in een van de vele pubs in Fort William, namelijk ‘’Ben Nevis’’ pub. Een pub met veel inspiratie voor hun naam, haha! Ben Nevis is namelijk de aangrenzende berg bij Fort William. Hier, in de pub, hebben wij nog een koud pilsje op en een heerlijke verse fish met chips. In het restaurant zaten we aan een raam uitkijkend op een meer. Het was wederom weer een prachtig uitzicht!

Kort daarna hadden wij wat inkopen gedaan bij de Tesco Supermarkt in het dorpje van Fort William. Ze hadden heerlijke Schotse shortbread koekjes en een Cornish Pasty voor 1 pond te koop en daarnaast hadden we nog normaal eten met nog wat biertjes en cidertjes. Wij hadden dus goede aankopen gedaan bij de Tesco’s! Voor de supermarkt was een taxistandplaats waar wij een taxi terug naar Loch Lochy Park hadden genomen. Wij hadden nog niet ingecheckt bij de accommodatie, dus het was nog een totale verrassing waar wij zaten met het huisje. We kregen nummer 50 toegewezen een gezellige lodge met een onwijs mooi uitzicht op de Ben Nevis berg. De hoogste berg van Groot Brittannië. Hier hebben wij nog heerlijk even gerelaxed, voordat wij gingen slapen in het kleine plaatsje Fort William. Een plaatsje met een inwonersaantal van ongeveer 12.500, dus ongeveer net zo groot als Hoek van Holland. Over de rust rondom de accommodatie hoefden wij geen zorgen te maken. Het was een serene rust in het gezellige bungalowpark.

15 mei 2018, Fort William (Schotland)

We hadden een enorm goede nachtrust gehad in de houten lodge. Van het etenswaar wat wij hadden gehaald bij de Tesco’s hadden wij heerlijke pantosti’s gemaakt. Een goed begin van een mooie dag. Om 09:15 uur werden wij opgehaald door Veronica. Dit hadden wij geregeld met haar de dag daarvoor. Toen ze aankwam had ze haar raam open en roepte hard ‘’Gooooooooood morning!’’. Veronica vroeg aan ons hoe we de voorgaande dag hadden afgesloten. Ze vroeg aan ons of we Facebook hadden zodat we elkaar konden volgen. Dus vanaf dat moment was ik Facebook vrienden met de beste taxichauffeuse van Fort William. Bij aankomst op het treinstation liepen wij naar de Jacobite trein. Een hele leuke trein met halverwege een souvenirshopje waarvan de deur naar buiten op kan en ongeveer een rijtuig verder zat het restauratierijtuig met een barretje. De conducteur die op het perron stond hadden wij gevraagd waar wij plaats mochten nemen. Het stond namelijk niet duidelijk op de trein. Hij wees ons de plaatsen aan. Het was precies in een 6-persoons coupé die je in de Harry Potter film zie. Echt super gaaf! En voor diegene die de film hebben gezien wij hoopte dat de Dementoren weg bleven uiteraard, haha!

Het was een super leuke treinrit dat begon met een kopje koffie of thee. Wij hadden 2 Engelse mensen uit Kent bij ons zitten in de coupe. Zij waren zelf ook treinfanaten. Dit jaar in september gaan zij een treinreis maken naar Italië vanuit Engeland. Het is altijd leuk om met de trein te reizen, zeker met dit soort reizen ontmoet je veel personen van over heel de wereld. Het uitzicht vanuit de trein was adembenemend. Van bergen en meren aan de linkerkant tot bergen en meren aan de rechterkant. Het landschap was enorm divers. Halverwege kwamen wij bij het bekende Glenfinnan Viaduct. De brug waar Harry Potter met Ron en Hermelien vast kwamen te zitten, waarna ze werden ‘’aangevallen’’ door een Dementor. Het echt een super mooi gezicht en een prachtig bouwwerk. Kort na het viaduct was het station van Glenfinnan. Hier mochten wij er even 20 minuten uit om naar een souvenirzaakje te gaan. Het was echter zo druk op het perron dat ik maar even gewoon voor een paar fotootjes ging en een frisse neus. Terug in de trein begon het net na Glenfinnan te regenen en dat ging verder tot aan Mallaig.

In Mallaig waren we snel door de regen naar een souvenirwinkeltje gegaan waar je ook nog is koffie kon drinken. Hier kwamen wij drie Nederlanders tegen. Zij waren op Edinburgh gevlogen en vervolgens met de bus + trein naar Fort William gegaan en ook zij waren met de Jacobite meegereden. Hier hebben wij nog even kort mee zitten praten, voordat wij verder gingen om een echte Schotse pub te bezoeken in het vissersplaatsje. Wij kwamen in de pub ‘Chlachain Inn’ een leuke Schotse pub met hele aardige mensen achter de bar en leuke Schotse muziek op de achtergrond. Hier had ik een Caledonian biertje. Een typisch Schots biertje. We gingen terug naar de trein om terug te rijden naar Fort William. In de trein had ik nog een ‘’Jacobite’’ Whisky vanuit de souvenirwinkel gekocht. De man die daar werkte vroeg of wij een goede dag hadden. Uiteraard was het een prachtige dag. Hij deed dit werk al voor 5 jaar. Hij vertelde dat het elke dag en zelfs elk dagdeel anders is. Dit door het verschillende en snel veranderende weer in de Hooglanden. Ook was ik nog even naar het barrijtuig gegaan om wat te eten te halen. Het was allemaal vrij goedkoop in de trein, iets wat ik niet had verwacht.

Bij aankomst terug in Fort William waren wij naar de Morrisons supermarkt gegaan om wat eten te halen om te koken in het huisje in Loch Lochy Park. Voor de rest van de avond hadden wij niet meer veel gedaan, want de dag daarna stond een 3,5 uur durende treinreis te wachten van Fort William naar Glasgow. Dit verhaal van de treinreis naar Glasgow zien jullie in het komende blogbericht! Stay tuned!

”Sightseeing like a Dutch Londoner…”

”Sightseeing like a Dutch Londoner…”

De reis naar Schotland. Een reis die ik cadeau heb gegeven aan mijn ouders doordat zij mij financieel gesteund hebben tijdens mijn studieperiode. Per ferry vertrekken wij vanuit Hoek van Holland naar Harwich om vervolgens de trein te pakken naar Londen. In Londen hebben wij een volledige dag waarna wij de ‘’Caledonian Sleeper’’ nachttrein nemen naar de Schotse Hooglanden naar het plaatsje Fort William. Vanuit Fort William zullen wij een dagtrip maken naar wellicht het meeste bekende meer ter wereld, namelijk Loch Ness. De dag erna zullen wij in ‘’the Jacobite’’ stoomtrein stappen die bekend is van de Harry Potter film. Dan zit ons verblijf in de Hooglanden van Schotland erop en zetten wij koers richting Glasgow. Hier verblijven wij een nacht in het futuristische CitizenM hotel. De laatste nacht in Schotland verblijven wij in de historische stad Edinburgh. Met veel geluk hebben wij een hotelkamer met uitzicht op het kasteel van Edinburgh. Het volgende op ons programma is de Engelse stad York. Per eerste klasse Virgin East Coast trein rijden wij in 2,5 uur naar York. Hier verblijven wij in een prachtig historisch pand ‘’Churchill Hotel’’. Dit is tevens onze laatste nacht aan Britse bodem, want uiteindelijk vertrekken wij op de P&O boot vanuit Hull richting de Europoort om de reis af te sluiten.

Dit was even een beknopte intro van de reis naar Schotland. Geniet van de verhalen en ik probeer jullie up-to-date te houden.

12 mei 2018, Hoek van Holland

Onze reis begon in de avond toen wij aan boord van de Stena Britannica stapte. Het was een mooie dag waardoor wij op het achterdek van het schip konden zitten. Echter gingen wij eerst even naar onze Captains Class hut om even de bagage af te gooien. Het was een prachtig mooie hut met een goed gevulde minibar op het voordek van het schip net onder de brug. De hut keuze was zeker geslaagd! Na een pilsje en een prosecco waren we dus naar het achterdek gegaan. Het bovendek werd nog geladen, maar al snel stond die vol met trailers. Het was gezellig, want de bar was open en de muziek stond aan. Een perfecte avond voor een overtocht met de Stena.

Later verhuisde wij naar binnen en namen wij nog een afzakker aan de bar. Er zat een man uit Ijmuiden aan een biertje en wat bitterballen. Hij had iets ontworpen voor bedden dat hij in het buitenland ging presenteren. Naast Engeland ging hij nog naar vele andere landen in Europa per ferry boten. Die was voorlopig dus nog niet thuis! Na wat pilsjes waren wij afgetakeld naar onze prachtige Captains Class hutten.

13 mei 2018, Londen (Engeland)

***Stena wekker gaat af***

Ik: ‘’dat waren denk een paar pilsjes teveel…’’. Half brak nam ik een douche en zorgde snel dat ik ready was voor een Full English Breakfast. Ik kreeg een beetje het idee dat we van boord af werden gejaagd. Het was niet echt druk, dus het was snel de bezem door de boot en de boot klaarmaken voor de volgende passagiers. Even later zaten wij in de trein naar Londen. In Harwich was het nog vrij rustig in de trein, maar naarmate wij langs Manningtree en Colchester gingen werd het drukker. Al vroeg waren wij in Londen. Op Liverpool Street Station had ik meteen de treintickets geprint voor de komende dagen in Schotland. De tickets had ik al van te voren besteld en kan je in elk willekeurige station in de UK ophalen. Daarnaast hadden wij een dagkaart gekocht voor het gehele openbaar vervoer in Londen.

Hier vandaan zijn wij via Moorgate station naar Euston station gegaan. Dit was het station waar wij in de avond met de Caledonian Sleeper naar Schotland zouden vertrekken. Bij de Left Luggage Service hadden wij de koffers afgegooid. Ideaal voor wanneer je geen zin heb om met je bagage door Londen te lopen. Hierna zijn we naar mijn oude woonplaats gegaan, namelijk ‘Tottenham’. Op het moment is het stadion in aanbouw van de voetbalclub Tottenham Hotspur. Ooit in een voorgaande blog op waarbenjij.nu vertelde ik dat het stadion van de Spurs de scheidingslijn was van rijk en arm. De insteek van dit stadion is dat de buurt beter op de kaart komt en daarnaast ook uiteraard een grotere capaciteit voor voetbalfans. Wij namen de ondergrondse naar Seven Sisters en vervolgens een dubbeldeksbus naar Tottenham Football Ground. Het was echt enorm. ‘T eerdere en kleine stadion van White Hart Lane was omgetoverd tot een hedendaagse stadion van een topvoetbalclub. Gaaf om te zien en ook bijzonder om hier na 6 jaar terug te zijn. White Hart Lane had voor mij een speciale plek gekregen. Hier begon ik een ‘’Lost in London’’-verhaal waarbij ik met 50 kg bagage zonder enig idee van richting naar mijn hostadres ging zoeken. Gelukkig dit keer met veel minder bagage. We waren de Spurs shop nog binnen gelopen. Het was hier behoorlijk druk omdat diezelfde dag Tottenham tegen Leicester City speelde. Dit is uiteindelijk 5-4 voor de Spurs geworden.

Anyway… we namen de dubbeldeksbus naar een favoriete plaats van mijn moeder, namelijk Camden Town. Helaas is het niet onontdekt gebleven, want ongeveer 4 jaar geleden waren wij hier met de familie en was het aanzienlijk rustiger. Echter dit keer was het absurd druk. Het mooie wat ik van Camden vind is dat iedereen zichzelf kan zijn. Van alternatief naar een verdwaalde gothic tot aan vrijwillige zwervers en hedendaagse hippies (hipsters), alles is mogelijk in Camden. Het was allemaal bizar druk en wij liepen verder naar de wat ‘onbekende’ wijk Chalk Farm. Hier hebben wij bij een Fried Chicken Restaurant ‘’Bird’’ gegeten. Door het goede weer gingen wij heerlijk buiten zitten. We keken uiteraard onze ogen uit door de vele alternatievelingen die voorbij liepen. Onze ober was ook zo’n persoon. Een soort van surfdude met een bijzonder Engels accent. Ik kon het niet plaatsen. Maar het was een Pool die met zijn ouders op vroege leeftijd in Londen is komen wonen, waardoor hij een enigszins Cockney accent had. Ze hadden goed eten bij ‘’Bird’’. Ik had boneless chicken wings en een Canadian Poutine. Het laatste was zo’n gerecht wat ik in Canada op de laatste dag op had in Vancouver. Patat met gravy en cheddar cheese. Het was heerlijk!

Even later liepen wij richting het metrostation van Chalk Farm om vervolgens door wat leuke straatjes te lopen richting Primrose Hill. De huizen hier kosten ongeveer rond de 1,5 miljoen pond. En dat kan je wel zien, want het zijn prachtige huizen. Primrose Hill is een heuvel in Londen waarbij de vele bezienswaardigheden kan zien, zoals de London Eye, the Shard en de Gherkin. Op de heuvel hebben wij even in de zon gelegen. Even uitkateren en genieten van de zon, haha! Een uurtje later liepen wij naar beneden richting Green Park. Wij hadden aan het begin van het park nog even softijsje gescoord en liep verder door heel Green Park. Hier zagen wij nog eekhoorns lopen. En ze waren niet schuw. Ze liepen helemaal naar je toe om te kijken of je nog wat eten bij je had, geweldig!

Om het bezoek aan Londen af te sluiten gingen wij nog even naar een favoriete pub van m’n vader. Dit is een Nederlandse bar de ‘Hems’. Het dateert al enige tijd geleden dat de pub door Nederlanders in bezit is. Ik geloof dat de Nederlandse dame achter de bar aan ons verteld rond 1860. In 2012, toen ik in Londen woonde voor 3,5 maand, ging ik met het WK of EK naar de pub toe. Er stond toen een mega lange rij met Nederlanders in het oranje om naar binnen te gaan. Het is een leuke pub met verschillende Nederlandse en Belgische biertjes en uiteraard ook vele andere Europese pilsjes. De Hems Bar grenst aan China Town. Wij gingen buiten zitten, dus wij hadden goed zicht op China Town. Met de pekingeenden aan het spit bij het raam waan je je bijna in Hong Kong. De laatste wandeling was naar het metrostation bij Leicester Square. Hier namen wij de Northern Line naar London Euston om vervolgens even uit te rusten in de First Class Lounge van Virgin Trains. De koekjes, zoutjes en frisdranken waren gratis. Ook konden wij hier nog even douchen voordat wij de Caledonian Sleeper instapte.

Kort voor de vertrektijd liepen wij richting het perron om onze reis van 600 kilometer van Londen naar Fort William te maken. Het was behoorlijk druk en het liep niet allemaal soepel. Bij het boarden werd het duidelijk dat er iets verkeerd was. Wij hadden voor 1e klasse betaald, echter hadden wij 2e klasse couchettes gekregen. In eerste instantie geen probleem, want je hebt dezelfde couchette. Echter zou het betekenen dat wij ontbijt inbegrepen hadden zitten. Nadat ik alle trein stewards en stewardessen had gesproken kwam ik terecht bij de Train manager. Hij kwam uit Frankrijk en was totaal niet behulpzaam. Totaal klantonvriendelijk. Ik was totaal niet blij hiermee. Het bleek uiteindelijk ‘’geregeld’’ te zijn dat wij de 1e klasse ontbijt zouden krijgen. Ik ging toch nog even genieten van een biertje. Er waren wat mensen uit Bath die voor de 4e keer naar Schotland gingen. Zij waren al een keer in Fort William geweest en hadden toen ook al de Jacobite trein genomen. Ze vertelde dat het fantastisch zou worden voor ons. Dit keer gingen zij naar Aberdeen. Na nog wat te hebben gegeten gingen wij richting onze couchette toe, want het was een mooie maar vermoeiende dag. Stay tuned voor het volgende blogbericht in de Schotse Hooglanden en de aankomst met de Caledonian Sleeper trein.