Archief van
Auteur: Dirk

BUCKET LIST / Vakantiebeurs 2019

BUCKET LIST / Vakantiebeurs 2019

In 2019 heb ik al een mijlpaal gezet om mijn 30ste land te bezoeken op de wereld. Afgelopen jaar had ik ook zo’n zelfde blogpost gemaakt, zoals deze. In dat blogbericht had ik gezegd dat ik ook nog naar Egypte zou gaan. Dit is er echter niet van gekomen, vanwege de onrust met terroristische aanslagen in het land. Ook dit jaar kies er niet voor om naar dit land af te reizen, teveel risico. Ik wil daar namelijk ooit een avontuurlijke rondreis maken inclusief Nijlcruise.

Op de vakantiebeurs heb ik het één en ander aan reisinspiratie opgedaan. En de nodige Tsjechische biertjes, Duitse wijntjes, Griekse Metaxa, Ierse Guinness …het was erg inspirerend daarna, haha! De vakantiebeurs dit jaar was kleiner en knusser opgezet dan voorgaande jaren.

Op het moment heb ik Bali en Hong Kong geboekt staan. Aangezien ik momenteel veel buiten-Europa-minded ben moet ik even goed bedenken wat ik wil, want intercontinentale reizen zijn wat duur! Vandaar kijk ik ook naar Europa. Zo heb ik al enige tijd Belfast (Noord-Ierland) op de bucket list staan. Merendeel voor de rijke geschiedenis van de stad wat mij erg interesseert. Met de Stena Line ga ik nog wel een weekendje naar Londen maken. Ook wil ik het liefst een reisje maken naar de landen waar ik een totaal thuisgevoel ervaar, zoals Portugal of de Canarische Eilanden. Dit zijn landen waarvan ik minstens één in een jaar zou willen bezoeken.

Last but not least… iets wat sinds m’n treinreisgekte al op de bucket list stond was een interrail reis door Europa. Interrailen is per trein door Europa reizen met één treinpas. De landen die ik graag wil bezoeken zijn dan Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Kroatië en Slovenië.

Een realistische bucket list voor 2019 al zou ik zelf zeggen. Tenzij ik een goedkope intercontinentale reis zie, want dan schuif ik het interrailen door. Zo niet dan plan ik vast en zeker wel weer een reis in 2020 buiten Europa.

BUCKET LIST 2019

  1. BALI & HONG KONG
  2. BELFAST
  3. LONDEN
  4. PORTO naar ALBUFEIRA (Portugal) of LA PALMA (Canarische Eilanden)
  5. INTERRAILEN door TSJECHIË, SLOWAKIJE, HONGARIJE, KROATIË, SLOVENIË
Scenic flight above the Vic. Falls and the way back home!

Scenic flight above the Vic. Falls and the way back home!

6 januari – Helikoptervlucht boven de Victoria Watervallen
Dit was de eerste ochtend ná Swakopmund waar we even tijd hadden in de ochtend zonder een tent af te breken of vroeg uit ons nest uit te moeten. Tegenover de tenten hadden wij ontbijt die Olishi onze gids nog maakte. We hadden natuurlijk weer flink gedronken en Olishi vroeg hoeveel liter op had. Mijn naam was Dirk 4 liters geworden, haha. Hij zei: ”what I like from you is that if you drink you still eat your food, normally others don’t do that”. Het was een chill ochtendje met een goed ontbijt met veel bacon en eieren.

Om 10:45 werden wij, Ruud, Danny en Marleen, opgehaald voor de helikopter tour boven de Victoria Watervallen. Eenmaal bij de helikopterlandingsplaats werden wij gewogen en begonnen aan de helikoptervlucht. Het was ongeveer 13 minuten. In eerste instantie zou je zeggen dit is vrij kort, echter als je in de lucht ben lijkt het langer te duren. Het was een prachtige vlucht boven de watervallen. Iets wat ik niet gemist had willen hebben. Vooral omdat je een mooi beeld vanuit de helikopter heb. Iets wat je niet kan ervaren vanaf de grond. Samen met Danny en Marleen zat ik achterin de helikopter. De helikopter was vrij ruim. Door het huidige seizoen waren de watervallen niet zo heftig dan ze normaal ná het regenseizoen zijn. Als je wil raften is dit overigens wel het beste seizoen vanwege het lage waterpeil. Mij niet gezien! Ze hadden ons gefilmd voorafgaand van de vlucht en tijdens instappen en dat filmpje kregen we naderhand te zien. Uiteraard kon je dit weer kopen, wij hebben het gekocht en de USB gedeeld, zodat iedereen de foto’s had. Super leuk filmpje overigens!

Helikopter vlucht Victoria Watervallen

Ná de helikopter tour hadden we aan onze chauffeur gevraagd om ons af te gooien bij de Victoria Watervallen park. Om hier naar binnen te gaan moet je eerst $30 US neertikken. Dit is eenmalig geldig, dus je kan niet in en uitlopen van het park, want krijg je nog een duur dagje. We hadden bij een paar uitkijkpunten een aantal foto’s gemaakt. Het was prachtig. Het ging regenen, dus liepen langzamerhand weer terug richting de camping. Tegenover het park was er een marktje met souvenirs. Hier hebben we nog een Zimbabwaans voetbalshirt gescoord. We hebben de shirts van $30,- naar beneden gekregen tot $10,-. We worden er nog wel goed in, in dat onderhandelen, haha!

Victoria Watervallen
Vic. Falls

Dichterbij hadden we besloten om even wat te gaan lunchen bij de Three Monkeys Bar, wat ongeveer 5 minuten lopen was van Shearwater Village waar wij verbleven. De bar zat naast het treinstation en de bar was gemaakt in een rijtuig. Waar zaten heerlijk buiten onder de verkoelende water sprays die ze op het terras hadden. We hadden gekozen voor een pizza. Het duurde even, maar de pizza’s waren mega groot. Ik had een pizza genaamd ‘’inferno’’, een pittige pizza die heerlijk was. De pilsjes smaakte ook wel weer goed ná de helikoptervlucht en de wandeling.

Three Monkeys Bar
Three Monkeys Bar
Inferno Pizza

In Shearwater Village ging ik alleen nog maar relaxen. Ik was meer dan moe en had ervoor gekozen om een massage te nemen bij de accommodatie. Ik viel bijna in slaap tijdens de massage, want ik kwam helemaal tot rust. Ná de massage was er een nieuwe Nederlandse groep aangekomen die van Victoria Watervallen de rondreis in omgekeerde volgorde doen. Ik had nu niet het idee dat ik bij die groep had willen zitten. Onze groep was de beste met veel levensgenieters :). Onder het genot van een Captain Morgan cola zat ik m’n blog te tikken. Tegen de avond hadden we ervoor gekozen om nogmaals in Shearwater Village te gaan eten. Het was goed en dichtbij …dus waarom niet? Het was een goede keuze uiteindelijk aangezien we een dansact kregen te zien van een lokale stam met Afrikaanse muziek. Erg gaaf om te zien. En kort daarna ging ik m’n mand in om bij te tanken voor een mega reisdag die op de planning stond.

Shearwater Explorer Village
Shearwater Explorer Village

7 januari – Onderweg terug naar Nederland
Samen met Ruud was ik nog vroeg naar de Craft Market gegaan om de laatste souvenirs te scoren. Ik nam wat spullen mee, zoals oude schoenen, DEET, regen poncho en zonnebrand. De dag ervoor kreeg ik te horen dat je met spullen en klein beetje geld souvenirs kan kopen. Dit vond ik wel een leuk idee! Echt onderhandelen met allerlei dingen. Bij de Craft Market zagen alle handelaren al onze tasjes met kleding etc. er in. Het zijn net eksters. Op de markt had ik nog een paar mooie deals gemaakt. Een paar oude schoenen met $10,- voor een vier mooie Teakhouten bakjes. En later voor $35,-, 5 t-shirts, een regen poncho en een pet voor een prachtig houten schaak set. De t-shirts had ik nog niet bij mij, dus de handelaar zei: neem de schaak set mee en ga je t-shirts halen. Ik had nog helemaal geen geld gegeven of iets. Ze hadden goed vertrouwen in mij. De schaak set was in eerste niet compleet. De handelaar had een stukje geleend van een andere onderhandelaar. Afijn. Hij was iets anders, maar ik vond het een prachtig set. Uiteindelijk had die het stukje gevonden en had mij achtervolgt op straat. Die man had ik uiteindelijk een t-shirt meer gegeven. Vond het erg grappig om met spullen te onderhandelen.

Het was tijd om meer de safaritruck het laatste ritje te maken naar de luchthaven van Victoria Falls. Ik had Richard en Olishi $30,- per persoon getipt. Dit vond ik meer dan zat, want een grote vuilniszak met kleding die ik aan hun had gegeven waren ze nog geen eens blij mee. Dit is geld waard in Zimbabwe… dus ‘’adios! mothafuckahs!’’. Op de luchthaven hadden we nog een pizza gescoord met een paar hele koude Zambezi pilsjes. Heerlijk! Gek genoeg vlogen wij meer British Airways vanuit Victoria Falls naar Johannesburg. Meestal zou dit alleen mogelijk zijn vanuit Groot-Brittannië. In de British Airways vlucht kregen wij nog een panini broodje en wat te drinken. We vlogen over Botswana richting Zuid-Afrika. Het was een mooie trip geweest. Bij het landen zat ik nog met m’n koptelefoon op, maar de stewardess gebaarde naar mij dat ik het uit moest zetten. Heel gek. Ik had gewoon m’n telefoon op flightmode staan. Het gebaar was ook gek. Zo’n gebaar van ‘’je gaat eraan’’. Waarschijnlijk heeft dat in Zuid-Afrika een andere betekenis… Heel de groep was aan het lachen dat ze dit gebaar naar mij maakte, haha.

Johannesburg

Op de luchthaven van Johannesburg moesten wij eerst door de douane om een stempel te halen om Johannesburg in te komen en vervolgens gingen wij naar de vertrekterminal om in te checken. Peter koos ervoor om een KLM vlucht direct te nemen en had de groep geen gedag meer gezegd. Heel vreemd… We gingen met z’n 9en gingen we verder. Even na de security check kregen we weer een stempel in ons paspoort. Ik zag al snel een Springbok Store met een paar mooie rugbyshirts, dus die had ik gekocht. Later gingen Ronnie, Ruud en ik naar de bar. Hier hebben we voor merendeel van de tijd gezeten tot de vlucht. Ruud en ik hadden een soort onbewuste challenge deze reis om met zoveel mogelijk knappe dames op de foto te gaan, zo ook hier met een prachtige Zuid-Afrikaanse serveerster, haha. We hadden hier nog wat gegeten. Kort daarna hadden we nog wat souvenirtjes gekocht voordat we het Afrikaanse continent zouden verlaten met het vliegtuig. Om 19:40 vlogen wij gek genoeg met een Duitse luchtvaartmaatschappij richting Frankfurt …19:40u??? …snappen jullie ‘m? Aan boord hadden wij onze stewardess Tatiana uit Hamburg ontmoet. Tatiana, onze stewardess van Johannesburg naar Frankfurt, was een zeer knappe blonde dame die wel in was voor een grapje. Dat is gelukkig wat anders dan m’n vliegervaring van Amsterdam naar Kaapstad met allemaal stewards aan boord. De vlucht ging wel soepel, maar de zitplaatsen zijn aanzienlijk kleiner en de inflight entertainment was niet top. Het eten was ook niet wat ik van andere luchtvaartmaatschappijen gewend ben. Ik zal niet snel voor Lufthansa meer kiezen. Afijn… we waren aangekomen op Frankfurt. Na 30 minuten slaap te hebben gehad in het vliegtuig was ik blij om bijna weer in Nederland te zijn. Op de luchthaven werden wij nog door een paar security checks geleid. Bij de gate kwamen we erna een half uurtje achter dat de vlucht was gecancelled van Frankfurt naar Amsterdam vanwege het slechte weer dat in Nederland was. In Frankfurt was er niets aan de hand …’’op naar het volgende avontuur dacht ik’’. Ik was al snel bij de balie om te vragen hoe het zat. De grondstewardess zei dat we alternatief vervoer kregen per trein. Het was namelijk niet fair om ons te laten wachten aangezien ze elk 4 uur pas doorkrijgen of een vlucht vertrekt of niet. Okay… geen probleem ik was gelukkig wel bekend met de treinen in Duitsland, dus ik heb gezorgd dat we op Frankfurt Flughafen Fernbahnhof zitplaatsreserveringen kregen, zodat we in ieder geval konden zitten al die tijd naar Nederland. Een paar Nederlandse mensen sloten ook nog even aan bij de groep aangezien die niet wisten hoe ze verder moesten reizen. Ik voelde mij heel even een soort tour guide, haha. Ondanks dat we er niet op zaten te wachten was het wel een leuke trip naar huis toe. Terwijl we onze zitplaatsen hadden gevonden en gesetteld waren gingen Ruud en ik naar het barrijtuig toe om een pilsje te halen. Het was 10 uur in de ochtend, maar ja. Even de reis goed afsluiten vond ik wel één van betere opties. We kwamen nog een groep oudere vrouwen tegen die onderweg waren naar Keulen. Er was één iemand uit de groep jarig geworden, namelijk 80 jaar en zaten gezellig aan de champagne. Ruud had de vrouw gefeliciteerd en een hand gegeven, maar vervolgens trok ze Ruud naar zich toe voor 3 zoenen, haha. Ik stond achter Ruud en ze zei daarna in het Duits ‘’nu ben jij aan de beurt’’ tegen mij, haha. Hoe ouder hoe gekker, toch!? Wij gingen even genieten van ons pilsje en bij Keulen kwamen de vrouwen naar ons toe om nog een halve fles champagne te geven, want zij stapte hier uit. Rond 11:00 uur waren we al redelijk aangeschoten, maar het was gezellig, wat een verhaal weer. Langzamerhand raasde het Duitse landschap aan ons voorbij. Bij Düsseldorf stapte mijn reismaat Ruud de trein uit om door te reizen naar Venlo waar hij opgehaald zou worden. We gingen nog met een klein groepje verder. Jan en Joke gingen in Arnhem eruit en samen met Danny en Marleen stapte ik uit in Utrecht. Waar ik alleen verder ging naar Hoek van Holland. Ná de hele rit was ik onwijs blij om weer thuis te zijn. Ik was zo moe. Tijd om even bij te komen.

Gamedrive in Chobe & The way to Vic. Falls!

Gamedrive in Chobe & The way to Vic. Falls!

5 januari 2019 – Onderweg naar Victoria Falls, Zimbabwe
”…the elephants are out of Chobe National Park and there is none in the park itself!”
Het was tijd om olifanten te gaan spotten. De gids die wij gisteren hadden op de bootcruise was vandaag onze gids met een 4wd. Gisteren hadden wij gelukkig al heel wat olifanten gezien, maar we hadden vandaag nog meer hoop met z’n allen om ze te zien. Aangezien Chobe National Park erom bekend staat voor grote olifanten populatie… net vóór het park zagen we enorm veel olifanten, hele kuddes, echter eenmaal in het park zagen we er geen één. Vandaar de openingszin, haha. In Chobe was er wel een onwijs grote apen populatie. Het grappige was aan die beesten dat wij niet de enige zijn die kijken, want zelf denken ze ook dat ze in een dierentuin zitten. Ze keken ons aan als van ”wat moet je?”. Hele leuke beesten, maar staatsgevaarlijk want ze jatten alles wat los en vastzit. In Chobe waren onwijs veel springbokken/impalas. Ik weet mijn god niet wat het verschil is tussen die beesten ze zien er allemaal hetzelfde uit. Dit keer hadden wij heel goed zicht op de visarend die wij eigenlijk al in de Okavangodelta hadden gezien, maar nu vele malen beter! Aan het einde van de tour hadden we nog leeuwen gezien die vlak voorbij de 4wd wagens liepen. Het was een prachtig groen nationaal park. Inmiddels hadden we weer koers teruggezet naar de campsite waar we nog even gingen ontbijten, voordat we de grensovergang gingen trotseren. Olishi had gezegd dat het in het ergste geval ongeveer 3 uur zou gaan duren. Daar zat ik natuurlijk niet echt op te wachten …natuurlijk niemand uit de groep. Het was nog heel vroeg en hadden al heel wat gedaan, dus we waren uiteindelijk niet al te laat bij de grensovergang.

Rechts in de boom zie je een visarend.
Visarend
Gieren

Bij de grensovergang ging het in de Botswaanse grenskantoor alles vrij makkelijk. We gaven onze paspoort …er werd een stempel ingezet …en we gingen weer verder! De grensovergang in Zimbabwe duurde ietsjes langer, maar merendeel dat de procedure hier wat omslachtig is. Eén man neemt het geld aan van de visumkosten à $30,- en checkt het formulier en dan moet je in een andere rij waar een man een visum stickervel handmatig invult en in je paspoort plakt. De safaritruck was vrijgegeven, wat een mega opluchting was, want anders hadden we weer hetzelfde gestaan als in Zuid-Afrika op een rijtje met al je bagage om gecheckt te worden. De groep was ook snel door de rij heen, dus we waren in een klein uurtje 2 grensovergangen over gegaan. De portier zei ”Welcome in Zimbabwe and enjoy your stay!”. Een vriendelijk welkom. Net als Botswana kent Zimbabwe ook een grote ezel populatie, tussendoor zag je nog een olifant hier en daar. Vanaf de grens was het nog een 90 kilometer rijden naar Victoria Falls. Dus waar we gisteren 600km+ hadden gemaakt was vandaag een piece of cake! We kwamen aan in Victoria Falls en reden naar onze campsite Shearwater Village. Een prachtige accommodatie met vooraf opgezette tenten met elektriciteit en veldbedjes. Om die reden had ik dit keer niet een upgrade genomen aangezien dit in het pakket zat. Ik was écht helemaal op. Net of je het gevoel had dat je lichaam wist dat dit de eindbestemming zou zijn van deze mega reis. Eerst kregen wij een introductie filmpje te zien om te kijken welke excursies je zou willen maken in de omgeving. Met Ruud, Dannie en Marleen hadden wij ons ingeschreven voor de helikopter tour boven de Victoria Falls.

Samen met Ruud ben ik nog naar Craft Market geweest. Hier zitten allemaal locals met houten- en stenen souvenirs. Onderhandelen is het codewoord. Voornamelijk in het begin was het echt ”overwhelming” …of hoe zeg je dat ook alweer in het Nederlands? Het overviel mij wat daar gebeurde, haha. Iedere verkoper kwam naar ons toe, stelde zich voor met hun naam en vroeg vervolgens waar wij vandaan kwamen. Bij het eerste kraampje zag ik een mooie olifant, maar ik had gezegd dat ik later terug zou komen. Die man geloofde mij niet. De tweede verkoper had mooie schaaltjes. Hier had ik een deal kunnen maken om voor $35,- 4 schaaltjes en sla lepels te kopen. Eerst vroeg hij $10,- per schaaltje en $15,- voor de sla lepels. Bij de derde verkoper had ik oud Zimbabwaans geld gekocht. Het bijzondere van dit geld is dat ze voorheen biljetten hadden van $50.000.000.000 Zimbabwaans geld, dus ik ben nu miljardair, haha! Ruud en ik hadden op een gegeven moment afgesproken dat we samen in een rechte lijn over de markt heen gingen lopen. Ze waren allemaal heel opdringerig. Dit werkte. En negeren werkt ook, al zit dat niet echt in m’n aard. Achterop de markt was er een man die zei ”buy anything for $5,- I need to go home to watch football”, dus ik zei $3,- voor een Ebbenhouten Nijlpaard. En hij ging ermee akkoord. Geweldig! Uiteindelijk was ik naar de 1e verkoper terug gegaan en had de mooie houtenolifant voor 180 Botswaanse Pula op de kop weten te tikken. Omgerekend is dit misschien €14,-. Hij zei ”well because you returned to me I’ll give you a special price”. Uiteraard heb ik over die ‘special price’ nog onderhandeld.

We waren uitonderhandeld en gingen terug naar Shearwater campsite, wat overigens maar 5 minuten lopen was bij de Craft Market vandaag. Bij Shearwater hebben we nog even iets zitten drinken en lunchen met Ronnie. Ruud had nog een Braziliaanse dame ‘Simone’ aan de tafel uitgenodigd. Zij was met drie mensen aan het reizen hier, maar had even een dag alleen gekozen. Ik had kip piri-piri bij de lunch. Het was heerlijk! De serveerster Jackie en Samantha waren ook écht geweldig. Ze waren niet al te serieus en je kon er je grootste onzin aan kwijt haha. Zo is het mogelijk om een massage te nemen bij Shearwater en ook om wax behandelingen te doen. Dus ik zei zo tegen Jackie de serveerster ”Ruud is going to have a bikini wax”, haha geweldig ze werd gek. Tijdens het avondeten zaten we met merendeel van de groep bij elkaar. Het was weer super gezellig. Aan het einde van de avond had ik het briefje van de oude Zimbabwaanse valuta neergelegd. En de ober speelde er leuk op in; ober: ”that’s a lot of money!”, Ruud ”He wants to buy the place”, Ober ”You can buy 3 of these places and a lot more”, ik ”just one place like this and a lot of beer is good! haha”. Ik had het niet laat gemaakt, want de volgende dag stond een volledige sightseeing dag op het programma in de Victoria Falls.

Boatcruise in Chobe National Park

Boatcruise in Chobe National Park

4 januari – Onderweg naar Kasane (Chobe National Park)
04:45u… ja hoor daar gaat die vroege tering wekker weer… haha. Gelukkig was het alleen m’n tas inpakken en geen tent afbreken. Dit was de derde dag op rij dat we een afstand van 600km+ af moesten leggen. We waren onderweg naar Kasane via Nata. Kasane is een bijzondere plek in het noordoosten van Botswana waar je eventueel in één dag 4 landen kan bezoeken. De landen Botswana, Zimbabwe, Zambia en Namibië liggen rondom deze plaats. De weg naar Kasane toe was écht belabberd. Het asfalt miste flinke stukken en als je met 120km/h aankomt rijden moet je vol in de ankers aangezien je anders een halve meter van je stoel stuitert. Halverwege de rit in Nata werden wij kort afgezet bij een benzinestation. Hier kwam een straatverkoper naar mij toe om wat souvenirs te verkopen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen, zoals de meeste souvenirverkopers. Hij kwam uit Zimbabwe en zei dat hier in Botswana was om geld te verdienen. Af en toe moet je even op je tanden bijten en je het niet aantrekken dat hier bepaalde mensen het gewoon zo arm hebben. Ik had net bij het tankstation een magnum en een cola gekocht. Ik zat het ijsje te eten terwijl wij met die man aan het praten waren. Ondanks dat ik niets ging kopen heb ik wel m’n koude cola gegeven. Hij dronk het binnen no-time op.

De safaritruck was inmiddels terug, want Olishi had wat geld opgehaald vanwege het geldgebrek in Botswana. Met andere woorden je kan vaak niet altijd geld pinnen, omdat de pinautomaten simpelweg niet gevuld worden. We hadden onze weg voortgezet naar Kasane onze eindbestemming die dag. Kasane is het uitgangspunt om naar Chobe Nationaal Park te gaan en dan tevens wat ik eerder vermelden om in één dag in 4 landen te zijn geweest. Net vóór Kasane hadden wij de eerste olifanten gespot op onze reis. We waren erg blij! Het was zelfs zo dat we er 1 hadden gezien die naast onze safaritruck stond. Geweldig! …Voor de accommodatie in Kasane had ik een upgrade aangevraagd. Ronnie, de Duitse meneer uit Spandau, had dit ook gevraagd. De kamers waren prachtig mooi met een klamboe, airco en ook nog een plafondventilator. Iets wat ik écht nodig had na 600km reizen. We hadden weinig tijd, want we werden verwacht bij een riviercruise op de Chobe rivier. Ik had een flesje rode Shiraz wijn gekocht in Maun vanuit Zuid-Afrika voor op de cruise. De cruise was prachtig mooi. We zagen al snel nijlpaarden, krokodillen, antilopen, olifanten en vele andere dieren (…de foto’s zeggen meer!). Onder de andere dieren hadden wij ook de waterbuffel gespot. Ná de nodige drankjes had Ruud z’n JBL speaker aan mij gegeven en had ik ”Buffalo Soldier” opgezet van Bob Marley. Geweldig! De crew aanboord stond een beetje mee te zingen en uiteindelijk stonden we gezellig mee te doen. De gids zei op Chobe River ”elephants need a reason to be with a female otherwise they move on”, ik ”just like human, haha!”, gids: ”How many woman you have?! haha”. Het was een mooie cruise en ook weer een aanrader als je ooit in Chobe National Park komt.

In de avond hadden we rustig aan gedaan en ging ik vroeg naar m’n bed om even te genieten van de mooie lodge mét Wi-Fi! Daarvoor hadden we nog goed gelachen bij het eten. Olishi had z’n uiterste best gedaan, want het was het laatste avondeten wat hij voor ons maakte. Het smaakte erg goed en daarnaast had hij ook nog een vanille toetje gemaakt. Afijn …ik ging slapen zei ik, haha. De wekker stond namelijk heel vroeg weer, namelijk 05:45 uur met op de planning een safaridrive in Chobe National Park en de grensovergang naar Zimbabwe dat volgens Olishi nog wel is een moeilijke grens kan worden. Stay tuned for more!

Scenic flight above the Okavangodelta!

Scenic flight above the Okavangodelta!

3 januari – Panoramavlucht boven de Okavangodelta (als Co-Piloot!)
Ná een prachtige avond was het tijd om even relax aan te doen. In de ochtend hadden we ontbijt en ik liet het filmpje zien van de mooie avond die wij hadden aan onze chauffeur Richard. Hij moest lachen. Hij zei ”I didn’t sleep well, but I heard people singing and making a good time without any fights, so I’m happy” en ik zei ”There was only love, haha!”. Tot 2 uur heb ik gerelaxed. Beetje aan m’n blog gewerkt en uitgerust. Om 2 uur gingen wij naar de luchthaven toe. Het gekke van de luchthaven is dat die midden in het dorpje of stad Maun ligt. We gingen eerst naar het excursiebureau die de scenic flights regelen. Hier kregen wij een handgeschreven ticket en liepen naar de luchthaven toe. We liepen door een eenvoudige security check. Het was écht geweldig we werden opgehaald met een transferbusje en gingen naar 2 vliegtuigen toe. Ruud, Joke, Jan, Anja en ik gingen bij het tweede vliegtuig eruit. De piloot vroeg wie er voorin zou willen zitten, zonder na te denken zei ik direct ”yes I would like”. En toen dacht ik ”ja shit, misschien willen anderen uit de groep wel”. Ik zag de cockpit en het stuur bij de stoel van de co-piloot stoel en vond het gelijk tof om daar te gaan zitten. Het was zo’n aparte ervaring om in een cessna vliegtuigje boven de Okavangodelta te vliegen. Onderweg kwamen wij vele dieren tegen zoals olifanten die wij nog niet hadden gezien, nijlpaarden, zebra’s, antilopen en waterbuffels. Het is een aanrader om de vliegtuig tour te doen als je ooit in Maun of de Okavangodelta terecht komt. We hadden de daling ingezet. Het was een vreemde ervaring om in de cockpit te zitten en de landingsbaan daadwerkelijk te zien. Het vliegtuigje stuiterde twee keer op de landingsbaan totdat die echt op de grond stond. Terug bij de parkeerplaats van het vliegtuigje wees de piloot naar de propellerhandel dat ik die uit mocht zetten. Een hele toffe ervaring, zeker omdat ik vroeger altijd piloot wilden worden, haha. Later in de bar gingen we aan de pilsjes, maar dit keer niet heel veel, want ik was erg moe van de avond ervoor.

Olifanten
Nijlpaarden
Maun International Airport.
Good times in Maun!

Good times in Maun!

1 januari – Maun
Het was de bedoeling dat we naar de Okavangodelta te gaan vandaag. Toen eenmaal de bagage in de safaritruck zat begon het keihard te regenen. Ik was totaal niet meer blij en zo nog meer mensen. Uiteindelijk hadden we besloten om niet te gaan en nog een nacht te blijven in de campsite. De beslissing vond ik wel mooi. We hadden eindelijk tijd om even te relaxen in plaats dat gehaast. In de middag kwam de discussie weer tevoorschijn. Er waren toch uiteindelijk mensen die wel naar de Okavangodelta wilden. Op een gegeven moment was ik er écht klaar mee met dat gezeik. Dit was nog niet het ”good times in Maun”-gedeelte. Tot slot is Peter en de gids Olishi naar de Delta gegaan. In de avond mochten we lekker à-la carte eten. Een hele luxe haha. We hebben heerlijk gegeten. Ik had een Bacon Burger op. Die avond hebben we nog veel gelachen en de nodige pilsjes gedronken.

Glamping tent in Estitunga Camp.
Met buitendouche…
En zelfs een buitentoilet…
De bar in Estitunga.
Een Bacon Burger :).

2 januari – Okavangodelta dagtrip
Om 8 uur werden we opgehaald voor onze dagtrip naar de Okavangodelta. Het was helemaal droog vandaag, althans in de ochtend in ieder geval. We waren wat beter voorbereid als er eventueel regen zou gaan vallen en hadden onze elektronica goed beschermd. In een off-road truck zaten wij met een anderhalf uur in de Delta. De dorpjes die je onderweg tegenkwam bestonden uit rieten hutjes of lemen huisjes. Mensen leven hier echt primitief, daarnaast hebben ze dan wel weer een zonnepaneel. Wat wel zo handig, want er is geen elektriciteitstoevoer. Aan de oever van de Delta werden we voorgesteld aan onze gidsen. De zogenoemde ”Polars”. Dit zijn de mensen die op de Mokoro staan om ‘m voort te duwen. Het waren allemaal hele aardige mensen en gaven een hand en stelde zich voor met hun namen. De tour was heel erg rustgevend. Er was nagenoeg geen geluid. Het enige wat je hoorde was de stok die steeds in het water werd gedaan en de vogels rondom heen. We hadden een visarend gezien. Echt een prachtig beest. Ze zien er een beetje hetzelfde eruit als die Desert Eagles. Kort daarna maakte wij een korte wandeling in het weiland waar zebra’s, koeien en antilopen stonden te grazen. We waren erg stil en constant kwamen de koeien en zebra’s dichterbij. Een mooie ervaring. We stapte weer in onze Mokoro’s en gingen naar het volgende eilandje. Hier hadden we een wandeling gemaakt in de hoop dat we olifanten tegenkwamen. Helaas was dit niet het geval. We hadden hier onze lunch en gingen weer terug naar de campsite. Aan de chauffeur hadden we nog even gevraagd of we eventueel snel konden stoppen in Maun. Dit was mogelijk. Bij de tijd dat we in Maun waren begon het keihard te regenen. Ik was heel blij dat het niet in de Delta gebeurde. We gingen ten slotte naar de camping terug.

Opstapplaats voor de Mokoro’s.
Polar ”Anita” met de lunchbox.
Achterste Mokoro: Danny en Marleen, Voorste Mokoro: Jan en Joke.
In de Delta kan je redelijk dichtbij de zebra’s komen.
Lunchplaats.

De avond in de bar was wéér geweldig! Nadat we terugkwamen uit de Delta gingen we drinken. Het was weer keihard aan het regenen, maar dat onder drukte niet de pret. De keuken had een lopenbuffet voor ons gemaakt. Het was weer erg lekker. De bar werd drukker en drukker tegen etenstijd. De chauffeur Richard had het al gezegd dat het druk zou gaan worden. De mood zat er goed in. Op een gegeven moment had Ruud z’n JBL speaker tevoorschijn gehaald en hadden Bob Marley opgezet. De andere groepen hadden zo te zien ook goed naar hun zin. We zongen en ik riep door de bar ”In the end of this night we are all family”. Iets wat als grap bedoeld was aangezien onze gids constant zeg ”Hello family how are we?”. Even later kwam ik aan de praat met een groep. Er zaten onwijs veel Australiërs bij. Ik had Slim Dusty tevoorschijn gehaald in m’n playlist op de telefoon. Dit is een Australische folk zanger. Binnen no-time waren de Australiërs los en zaten ze luid te zingen. Later kwam Tom de manager van de camping langs ons dat er geklaagd was over geluidsoverlast. Hij zei dat hij het wel leuk vond, maar dat die mensen het niet leuk vonden. Dus de JBL speaker ging uit en we hadden het wat zachter gehouden. Toch ging ik later nog terug om Waltzing Matilda af te spelen; een nummer dat elke Australiër wel weet, dus toen kwam Tom weer, haha het was onwijs gezellig. Er was ook een Duitse dame bij, Alica uit Düsseldorf, zij deed de reis in omgekeerde volgorde van Victoria Falls naar Kaapstad. Met haar heb ik heel de avond wel zitten praten en uiteindelijk midden in de nacht nog een duik in het zwembad genomen ;-)! …zoals de titel het al zegt: Good times in Maun!

Onderweg naar het échte Afrika.

Onderweg naar het échte Afrika.

30 december – Onderweg naar Divindu, Namibië
In de ochtend hadden we nog net de laatste waterhole bezocht in Etosha Park, voordat wij koers hadden gezet richting Divundu. Onze eerste stop ná Etosha Park was Grootfontein. In Grootfontein hebben we nog wat boodschappen gedaan voor de rest van de dagen. Het was best een mooi shoppingcenter waar we stopte. Voor het shoppingcenter stonden zwaarbewapende militairen, waarom weet ik niet. Ik had hier nog een kipburger gescoord bij ‘Hungry Lion’. Het gekke is weer dat ik onwijs lang stond te wachten en dit alweer voor een fastfoodketen haha. In Namibië is slowfood meer van toepassing hahaha! Het was een onwijs grote kipburger en dat om 10:00 uur ‘s-ochtends. Af en toe heb je daar gewoon trek in ;-)!

De laatste foto voordat we Etosha achter ons lieten.
Om 10 uur ‘s-ochtends aan de hamburgers!
Het landschap is anders aan het worden richting Divundu.

Vanaf Etosha en ná Grootfontein tref je een totaal ander Namibië, iets wat ik zou beschrijven als het ”echte Afrika”. Ondanks dat zie je hier minder toeristen. Die slaan denk toch vaak af van Etosha naar het zuiden. Langs de weg zag je echt allemaal van die rimboe hutjes bestaande uit riet. Naarmate we dichterbij Rundu kwamen werd het landschap ook anders. We hadden Namibian Desert achter ons gelaten en het werd groener, veel groener. Hier en daar hadden we een regenbui, zo ook bij onze lunchstop. Olishi had al gezegd ”we have to be quick because there is rain coming”. Ik had niet mega trek aangezien m’n kipburger bij Hungry Lion echt mega groot was. Op het moment dat we aan het inladen waren ging het storten. Ruud en ik waren de lul bij het inladen van de tafel. Afijn, we gingen verder richting Rundu. Eenmaal het tankstation te rijden hoorde wij een keiharde knal. In eerste instantie dachten wij dat het vuurwerk was, maar het bleek onze accu te zijn geweest. Gelukkig was de tweede tour groep van Djoser, die de lodge reis maken, ook gearriveerd met hun chauffeur. Samen met onze chauffeur Richard hadden hun dat gefixt. Wij hadden even tijd om een rondje te lopen op het benzinestation. Hier was ook een groentemarkt aan de gang. De armoede straalt van mening mens af die je hier ziet. Het doet was met je, vooral als je langs zo’n kraampje loop en de vrouw zeg ”wanna buy a mango 1 dollar”. Als je nagaat dat 1 Namibische dollar omgerekend 6 euro cent is… er lagen misschien 100 mango’s op het kraampje en nog wat ander fruit wat ook maar 1 dollar en dan is de concurrentie ook nog heftig, want er waren zo 15 kraampjes… Ik zat mij dus te bedenken dat als ze die 100 mango’s allemaal zou verkopen heb ze 6 euro verdiend die dag, maar dat lukt natuurlijk nooit. Dit zijn van die momenten dat je jezelf realiseer dat je het wel heel erg goed heb thuis in Nederland.

Lokale bevolking in Rundu die op de straat koken.

Ruud had enige tijd geleden op de reis een voetbal gekocht. Dit keer hadden we ‘m gebruikt op het benzinestation. Er stonden wat lokale jongetjes van ongeveer 6 à 7 jaar oud die stonden te kijken hoe wij aan het voetballen waren. We hadden ze bij het spel betrokken en deden op hun blote voeten mee. Ze vonden het geweldig. Wat zo’n voetbal doet. Je kan niet communiceren met ze, maar een potje voetbal kent iedereen. Even later hadden we nog een praatje met de lodge rondreis groep. Die zagen er verzorgd uit en ik zie er inmiddels uit als een soort zwerver. Het waren aardige mensen, alleen merkte ik niet écht een dichte groepsverband bij hen, terwijl dat echt wel hebben.

We hadden wat vertraging opgelopen door de accupech, dus gingen rally racend richting Divundu. Onze chauffeur Richard past perfect bij de Dakar Rally. Toeterend jaagde hij alle geiten, honden en mensen weg die op de wegliepen. Het tempo was hoog, eigenlijk iets te hoog, want we hadden nog 200 kilometer te gaan om vervolgens bij de campingsite op een boot tour te gaan. Ik vond al dat gehaast niet fijn en werd eigenlijk. Het voordeel was gelukkig wel dat we een upgrade hadden, dus die tent bleef lekker in de safaritruck staan. Bij aankomst op Rainbow River Lodge campsite hadden we nog even heel kort de tijd om snel een lange broek aan te doen voor de bootcruise en gingen gelijk door. We hadden ons op 5 uur verwacht en waren er om half 6. Niet al te laat dus. De omgeving bij Rainbow River Lodge is écht adembenemend. De Kavango Rivier zit vol met krokodillen en nijlpaarden. Langs de rivieroevers waren prachtige lodges uitkijkend op de rivier. Toen wij eenmaal gingen varen had de bootgids ons verteld dat de koelbox vol met bier en ciders free of charge was. Ik vroeg het nogmaals, want ik geloofde het niet, maar het was écht zo. M’n avond was meteen weer goed na al dat gehaast haha. Als eerste zagen we een krokodil liggen en gingen we nog naar kleine watervallen. Later op de boot tour gingen we naar de plek waar veel nijlpaarden zaten. We hebben er zeker wel 40 gezien als het er niet meer waren. Prachtige beesten. Wat een mooie tour was het. Ik had de gids ná afloop 50 Namibische dollar gegeven als fooi. In de avond hadden we de spullen bij de lodge gegooid en vervolgens gegeten. Dit keer stond er springbok op het menu. Ná het eten had ik nog 2x Savannah Dry’s gehaald voor in de lodge. In het mooie bed met klamboe en een plafondventilator stond er een hele relaxte nachtrust op mij te wachten.

”Ladies and gentlemen, this will be our home for tonight…”
De bar bij Rainbow River Lodge.
Luxe lodges langs de Kavango Rivier.
Glamping langs de Kavango Rivier.

31 december – Onderweg naar Maun, Botswana
Oudjaarsdag stond voor de deur en wij hadden vandaag als reisdoel om de grens over te gaan van Namibië naar Botswana. Ik was al op het ergste voorbereid, dus had al m’n bagage dit keer een beetje goed gepakt in plaats van al die plastic zakken die ik rond heb slingeren in de bus. We hadden koers gezet richting de grens. Vlakbij het tankstation waar we gingen tanken waren een stel Namibiërs een koe aan het villen. Het was niet normaal. Gewoon ergens in de berm langs de weg tussen het vuil en dan gek vinden dat buiktyfus nog een dingetje is hier… De grensovergang was écht onwijs chill. Ik weet nou niet of het door Oudjaarsdag kwam of omdat ze altijd zo zijn. In Namibië gaven een vooraf ingevuld briefje in en kregen meteen de stempel er in. Samen met Peter en Daniela liep ik al de grens over. Het was een stukje niemandsland en het was onwijs rustig. In het grenskantoor van Botswana hadden wij een formulier ingevuld en kregen de stempels van Botswana er in. Het verliep allemaal helemaal vlot. Ook werden wij niet gecheckt. Dit is even een totaal andere koek dan Zuid-Afrika daar onze bagage één voor één werd gecheckt.

De lodge bij Rainbow River Lodge. Erg fijn om ná een lange tijd in een lodge te slapen.
Waterbuffels tussen Namibië en Botswana grenscontrole.

Onze gids vertelde dat er een grotere populatie aan ezels zijn dan mensen in Botswana. De populatie mensen staat op ongeveer 2.1 miljoen. Onderweg zie je veel vee zoals koeien, ezels en geiten. Olishi was een briefing aan het geven over onze dagen in Maun en de Okavangodelta waar wij gaan wildkamperen. ‘s-Nachts in de Okavangodelta moet je op de je hoeden zijn als je naar de wc moet gaan voor de dieren. Er is totaal geen bescherming of hek dat de dieren op afstand houdt. Daarnaast kunnen we minimaal meenemen zei hij. Maximaal 4x biertjes was mogelijk en op dat moment keek hij mij aan. We gaan namelijk in Mokoros, dit is een soort traditionele kayak. De local die ‘m vooruit duwt heten Polars. Ik vroeg aan Olishi ”How much is it to hire a polar just for a Mokoro full of beer? haha!”. Bij hem had ik mij gelijk ingeschreven voor de scenic flight boven de Okavangodelta. De vlucht kost $110 US.

Even later kwamen wij aan bij een Shell tankstation. Ruud had z’n voetbal weer uit de safaritruck gehaald en gingen voetballen. Terwijl hij met de bal liep hoorde wij de locals roepen om de bal. We hebben hier met het Shell personeel staan voetballen haha. Ze hebben hier in Afrika namelijk nog mensen die je benzine tanken, raampje wassen, etc. Dus er was aardig wat personeel die mee deden. Terug in de bus zei ik ”Ik heb mij laten neutraliseren voor FC Botswana”, Dannie zei: ”Dan bent u de blanke parel van het team, haha”. Geweldig!

Voetballen met Shell personeel in Botswana.

Eenmaal in Maun hadden wij inkopen gedaan voor de Okavangodelta. Het was onwijs druk in Maun vanwege Oudjaar had ik het idee. Er lag namelijk ook bijna niets meer in de schappen. Bij het tankstation had ik nog geprobeerd om een simkaart te kopen. Dit duurde echt mega lang, ook moest ik nog bellen om mijn simkaart te registreren. Niet normaal. Vervolgens had ik ook nog geen netwerk. Schoot niet op. Afijn, eenmaal aangekomen bij Sitatunga Campsite hadden Ruud en ik geupgrade naar een lodge. Toch fijn om die tent niet op te zetten.

De lodge bij Estitunga Campsite.

Oudejaarsavond hebben we met z’n allen gegeten in het restaurant van de camping. Het was een lopend buffet met veel keuze. De bar was ook hartstikke leuk. Een leuke locatie en zeker om Oud & Nieuw hier te vieren. Terwijl we aan het eten waren zag ik een zag ik een kat met een kitten. Ik had ze wat te eten gegeven, het was tenslotte ook oudjaar voor die katten. Mondjesmaat gingen mensen slapen, maar de harde kern bleef over en samen met hen hebben we muziek van de Top 2000 afgespeeld. De biertjes gingen ook lekker snel. We hebben het ongeveer 1 uur gemaakt, tussendoor had ik nog met Nederland gebeld :-)! Het was een hele aparte ervaring om oudjaar te vieren in het buitenland.

Avondeten in de meest gezellige bar van de reis.
On safari in Etosha!

On safari in Etosha!

27 december – Onderweg naar Etosha National Park
Vanuit Abu Huab Campsite hadden wij koers gezet naar Etosha Nationaal Park. Het park waar je de meeste kans heb om heel de Big 5 tegen te komen binnen Namibië. Olishi had gezegd dat dit één van de laatste dagen was op de ”African Free Massage”-wegen. Heel er vond ik het niet haha, want die wegen zijn niet goed voor je rug. Als eerste op de planning voor vandaag stond de ‘Endiginous Rock Engravings’, ofwel historische rotstekeningen. De rotstekeningen waren gelegen op een land van iemand, dus eerst hadden wij de sleutel gehaald bij een lodge en vervolgens was het nog een beetje off road rijden voordat we bij de rotstekeningen aankwamen. Het was niet echt een cultureel hoogstantje, echter wel leuk om het gezien te hebben. Op de terugweg hadden wij nog wat Kudo’s gezien. Dit is één van de vele antilope soorten. De Kudo’s sprongen de offroad weg op en binnen no time weer in de bosjes rondom. Terug op de weg zagen wij 2 wildzwijnen, die Pumba’s van de Lion King film, grappige dieren!

De tweede stop voor vandaag was ‘El Dorado’ waar de ‘Cheetah Project’ gevestigd was. El Dorado of Cheetah Project is een farm, waar wilde dieren worden gehouden. Het is geen bewuste keuze dat ze in gevangenschap leven. El Dorado is een boederij waar een boer z’n geld verdiend met vee, echter ligt de farm aan de rand van Etosha Nationaal Park waar onwijs veel dieren leven. Het gebeurd dus wel is dat er een jagend dier de boederij opkomt en even heel het vee afslacht. Onder de regels van de Namibische regering is het niet toegestaan om de roofdieren dood te schieten, maar om ze terug te zetten in Etosha Park …de keerzijde hier is dat de roofdieren vaak teritoriaal gebied hebben. Dus vaak komen zij terug of worden ze aangevallen door dieren waarvan dat hen teritori is. Het is een beetje een gecompliceerd verhaal ik weet het, maar bij El Dorado behouden ze dus de Cheetahs, Hyena’s en Leeuwen in een soort grote gevangenschap ter bescherming voor het vee. Het geld wat wij als bezoeker brengen financiëren zij het vlees van voor die wilde dieren. Er waren ook 2 witte neushoornen die aangekocht waren, dit begreep ik dan weer niet, want dan krijg je toch wel een dierentuin effect. Afijn… wij deden de tour op het land van El Dorado en gingen met z’n alleen in een aanhanger die aan een tractor vastzat. We reden het Cheetah verblijf in. De Cheetah kwamen meteen rondom ons heen staan en zetten hun klauwen tegen het canvasdoek waarmee de aanhanger rondom bekleed was. Niet écht noemenswaardig zo’n canvasdoek voor de kracht die een Cheetah heb. Waar ik zat had de Cheetah z’n kleine nageltjes er in gezet en je kon echt flinke gaten er in zien. Later gingen we naar de Hyena’s die een beetje eruit zagen als een wolf. Aan het einde van de tour kwamen wij dus langs de leeuwen en neushoorns, hierna hadden wij koers gezet naar de camping.

De camping zat net tegen de grens van Etosha Park aan, in het plaatsje Okakujoe (als ik het goed schrijf), dus het was zeker mogelijk dat hier dieren zaten. Dit zagen wij al bij binnenkomst van de camping toen wij onwijs veel Kudo’s aantroffen. Het was een mooie campingsite waar wij weer één nacht verbleven. Dat nomadenleven met een tent is niet altijd heel fijn, omdat je toch wel even bezig ben met het opbouwen en afbreken. Ik ben ook wel van plan om later op de reis te upgraden naar een lodge om even het energiepijl bij te tanken. Bij deze campingsite in Okakujoe had ieder z’n eigen standplaats die afgescheiden was van de andere standplaatsen met struiken en bomen. Die avond hadden we Orixvlees op, dit is één van de antilope soorten waar ik een selfie mee had gemaakt die je kan zien in de vorige verhalen. Het werd geen late avond, want we waren allemaal vrij gaar en de volgende ochtend rond 6 uur moesten wij weer paraat staan voor de gamedrive.

28 december – Gamedrive in Etosha National Park
”…wat een vroege ochtend, maar het zal zich wel belonen later op de dag”
De eerste volledige dag in Etosha Nationaal Park was aangebroken. Iedereen had de optionele gamedrive geboekt met een 4wd. Een gamedrive is een safaritour waar je opzoek gaat naar alle dieren in het nationaal park. Al snel toen wij in de 4wd zaten en reden door het nationale park zagen bij giraffen, zebra’s, impalas en springbokken. Het was écht een mega gave ervaring om met zo’n open safari 4wd door het park te rijden, zo krijg je bijna het idee dat je één ben met de dieren die daar staan. Toen wij verder reden hadden we de eerste leeuw gezien in de verte. Hij was nog niet echt duidelijk met het oog waar te nemen, maar thank god dat ik een flinke zoomlens mee had. In de middag hadden wij een korte lunchpauze in Halali een ander wild life resort dat midden in het nationale park bevind. Er staan flinke muren of elektrische hekken rondom dit resort, zodat er geen gevaarlijke dieren het terrein op wandelen. Hier hebben we even met de groep een pilsje zitten doen en een hamburgertje gegeten. Het was gezellig. Ná de lunch kwamen we nog meer dieren tegen, zoals Leeuwen, Zwijnen, Orix, Kodu, Struisvogels, Rode Hartenbeest, Gnoe’s (op z’n Afrikaans: Wilde Beesten, haha), Secretary Bird en in het bijzonder Cheetahs. Het blijkt super moeilijk te zijn om Cheetah’s tegen te komen. Vaak stopte wij bij de zogenoemde ”Waterholes” waar dieren 3x op een dag naartoe komen op te drinken. Hier hadden wij constant veel dieren gezien, zoals Zebra’s en Antilopen. Gek genoeg namen andere diersoorten vaak de wacht om op te letten voor gevaarlijke dieren. Bijvoorbeeld de Zebra’s die op wacht stonden en een Orix Antilope die even op z’n gemakkie kon drinken. Springbokken zie je in grote getallen langs de wegen. Dit dier is niet al te groot en kan mij al te goed bedenken dat die elke dag in angst leven om opgevreten te worden. Zo hadden wij een dode springbok gezien waar gieren en vossen uitgebreid aan zaten te dineren. De gamedrive duurde ongeveer 11 uur lang, dus ná al die tijd was het wel even tijd voor een biertje. Met veel geluk kwamen wij een campingsite op met vooropgezette tenten dat onze chauffeur Richard en gids Olishi hadden opgezet. Top gedaan! Met Jan en Joke had ik nog een aantal pilsjes gedronken bij de bar. Olishi kwam ons halen aangezien we even de tijd niet meer doorhadden en het eten al klaar stond. We waren even het Olishi regime zat haha. Eenmaal bij de campsite terug ging het gigantisch hard regenen. Ik was écht bang dat al m’n spullen verzopen in de tent, maar dat was niet zo. Gelukkig! Tijdens de briefing kregen wij te horen dat het mogelijk was om voor een vliegtuigtrip rondom de Okavangodelta in te schrijven. Dat heb ik gedaan, onwijs gaaf om zo’n vliegtuigtour te doen. Daarnaast had ik gevraagd of het mogelijk was om te upgraden later op de reis. Dit was mogelijk en vele andere volgde, iederen was het denk wel even zat met die ”tering tent” hoe ik ‘m om de reis wel is noem. Ná het eten was ik m’n mand ingegaan, want er stond weer een vroeg vertrek op de planning.

29 december – Gamedrive in Etosha National Park
De nachtrust was kort. Om 5 uur stond ik weer te ”popelen” om weg te gaan… dit keer gingen wij Etosha Park ontdekken met onze eigen safaritruck. We gingen namelijk van punt a naar b met de camping. Het was prachtig weer en het gaf een totaal andere dimensie als je in een veel hogere truck nog zit. Ook vandaag hadden we weer dezelfde dieren gezien als de dag ervoor. Ik kan er lang of kort over schrijven, maar hierbij horen gewoon de prachtige foto’s die de situatie vanzelf wel omschrijven. Bij elke ‘waterhole’ zag je weer een prachtig plaatje met van allerlei dieren.

In Halali hadden wij een lunchbreak. Hier stopte we in eerste instantie voor een paar uur, maar met de gehele groep stemde wij bij in dat we direct doorgingen, zodat we nog even konden genieten van de namiddag en avond op de nieuwe campingsite. Eenmaal bij de campsite hadden wij de tenten snel opgezet en met Ruud en Peter ging ik even naar het zwembad. Toevallig waren er ook 3 schöne Duitse dames die wij elke keer al tegenkomen tijdens de reis. Eerst bij Dune 45, toen Solitaire en nu weer in Etosha. Het was leuk om ze weer gesproken te hebben, echter deden zij niet exact dezelfde reis, maar waren zij alleen aan het reizen in Namibië, dus die zien we niet meer op de vervolg reis. Overigens wel heel stoer en gaaf wat zij deden. Ze gingen als 3 meiden op stap in een 4wd door Namibië. Iets waar ik toch wel een paar keer over na zou moeten denken.

De campsite was overigens prachtig mooi, qua gebouwen die erop het land stonden. Er stond namelijk een oud Duits fort die tijdens de kolonisering was gebouwd. Er was een bruiloft gaande van een Namibische familie. Iedereen was prachtig gekleed. Het had een goede sfeer. Ruud en ik gingen naar de bar toe waar de meeste van de groep ook zaten. Hier hadden we nog een leuk spelletje gedaan, Jan en Joke hadden namelijk een spel mee genomen met kaartjes waar vragen opstonden die je moest beantwoorden. Door dit spelletje kreeg je een totaal ander perspectief van hoe iemand in elkaar zat. Er waren vragen van ”Wat staat erbij jouw op de bucketlist?” of ”Wie of wat bewonder je?” door dit soort vragen onder het genot van een biertje gingen verhalen op tafel, geweldig! Dannie, onze Belgische medereiziger, had de serveerster wijs gemaakt dat Ruud en ik z’n zoon waren. Haha, echt geweldig! Ze begrepen er niets van en zaten ons aan te kijken met een blik, dit klopt niet… haha.

Ná het avondeten zijn we met het grote aantal mensen nog even voetbal gaan kijken in de bar. Het was gezellig. Alle lokale bevolking had zich verzameld om de match Liverpool vs Arsenal te kijken. Wij zaten tussen die mensen in. Een goede sfeer. We hadden het nog over de WK 2010 toen Nederland bijna kampioen had geweest, dat had pas een mooie sfeer geweest. Uiteindelijk zijn we afgetakeld naar de slaapzak, want er stond weer een vroege morgen op het spel. Dit keer met 600km+ wegen. Hard work!

Scheepswrak, Robben en Twijfelen in Twijfelfontein

Scheepswrak, Robben en Twijfelen in Twijfelfontein

26 december – Onderweg naar Twijfelfontein
Olishi ”Did no one forget anything in the accommodation?”,
Ik: ”Only my brains Olishi”
Olishi ”You’ll be right after 4 liters of beers, they will grow again, haha”.

Een vrolijk begin van de dag, daar waren wij mee gestart. Alleen maar droge opmerkingen. Vandaag zijn we onderweg naar Twijfelfontein waarbij we onderweg stoppen bij een scheepswrak een Robben Kolonie en de Himbastam. Al snel toen wij Swakopmund uit waren gereden kwamen wij aan bij het scheepswrak wat hier sinds 2007 gestrand is. Het is een Portugees schip dat stuurloos is geraakt. Er zaten 11 bemanningsleden op die allemaal zijn omgekomen. Ze hebben er nooit één van gevonden. Even later gingen wij naar de Robbenkolonie op Cape Cross. Er lagen wel honderden, misschien wel duizenden zeerobben. Het stonk verschirikkelijk. Ze waren onwijs bang, want ik toen ik over een heuvel keek lagen er nog mega veel van die beesten, maar ná het zien van mij renden ze allemaal naar de zee toe. Het was wel triest van ze hadden veel jongen die een beetje hulpeloos er tussen zaten. Ook zagen we veel dode jongen zeerobben er tussen liggen. Cape Cross was overigens de plek waar de eerste Europeaan op het land van Namibië aanmeerde. Het was zeevaarder Jãou uit Portugal. De gebieden tussen het scheepswrak en de Robbenkolonie staat bekend om de zoutwinning en de waterzuivering van zeewater naar zoetdrinkwater. We lieten de kust achterons en zetten weer koers naar het binnenland.

Wij kwamen langs een inheems Afrikaanse stam, namelijk de Himba. De Himba staat bekend om de schaarsgeklede mensen en de vrouwen die een soort klei in hun haar hebben. De Himba stam leeft van het vee wat zij hebben. De Himba vrouwen wassen zich niet, maar stokken een bepaalde kruiden op in hun huis en laten zich door het rook daarvan reinigen. In mijn oren klinkt dit onwijs ranzig, maar ieder z’n ding, toch? Het gekke is ook dat de vrouwen geen BH dragen, dus het is toch wel gek als je met ze staat de praten voor zover dat mogelijk is, want de Himba bevolking is niet geleerd. Ze krijgen van hun ouders mee om te zorgen voor het vee en daar hun leven rondom te maken. Een grote inkomstenbron voor de bevolking is toerisme. En dit was één van die redenen dat wij er waren. Een stalletje langs de weg met verschillende Himba vrouwen en mannen. Himba mannen horen overig overdag niet aanwezig te zijn rondom hun woning aangezien die overdag voor het vee zorgen. Anyway… wij waren daar dus aangekomen en ze vroegen ons allemaal dingen te kopen. Tegen een kleine vergoeding mochten wij foto’s maken van ze. Uiteindelijk hadden ze nog een armbandje in Himba kleuren aan mij weten te slijten. Draag ik toch nog een beetje bij aan de lokale bevolking.

Namibische wegen, Eindeloos lang en (bijna) allemaal off-road.
De Himba stam
Een Himba vrouw.

Kort daarna stopte wij bij een andere stam. De Herero stam. Olishi zei je moet ze begroeten met ”Moro!!”, dus ik zei ”Moro!!” en al snel hoorde ik al die Herero vrouwen ”Moro!!” roepen. Hele aardige mensen zijn de mensen van de Herero. Ook zij verdienen geld met het toerisme. Ze zijn anders dan de Himba, want de Herero dragen grote jurken met een soort hoedje dat koeienhoornen moeten representeren. Ook is de Herero meer voor educatie, ze hadden sindskort een schooltje laten bouwen tegenover de weg waar wij stonden. Joke stond met de vrouw te praten hierover en de Herero vrouw bleek erg trots te zijn dat ze dat hadden gerealiseerd. Voor Herero geldt: eerst leren en dan mag je meedoen met het vee runnen. De stammen willen overigens niet deel uitmaken tot de algehele culturele standaarden van Namibië en leven hun eigen leven. Het waren altijd nomadische stammen, maar dat zijn ze niet meer, nou ja… nagenoeg niet meer.

De Herero Stam
De lokale Herero school voor kinderen.
”Watch out Elephant on the way”

Het was nog wel ongeveer 150 kilometer rijden voordat wij de campsite hadden bereikt. De camping was écht back to basic. Geen elektriciteit en gezamenlijke douches, maar daarentegen hadden ze een met schaduwdoek overdekte kampeerplaats. Erg fijn. Het opbouwen was niet zo gigantisch heet door het schaduwdoek. Bij het opzetten van m’n tent had ik voor het eerste m’n klamboe gebruikt aangezien we langzamerhand in het malariagebied komen. Waar ik een beetje panisch over ben overigens. Ná het opzetten van de tenten zijn we met nagenoeg z’n allen naar de bar gegaan. Het was een leuke bar met grote stenen Flinstone tafels. We hadden een rondje biertjes achter de rug en de Windhoek Lager bier was op, dus gingen we maar over op de andere biertjes. De bardame kwam later naar ons toe om te vragen voor een kleine vergoeding, omdat haar oom ziek is en naar het ziekenhuis moet voor een maagbehandeling, maar dat ze dat met de familie niet kunnen betalen. Ze vertelde dat ze zelf zo haar kindje is verloren die voor een behandeling naar Zuid-Afrika moest gaan, maar dat ze geen geld hadden. Nu geef ik liever direct iets aan de lokale bevolking in plaats dat het bij een goed doel blijft liggen. Ook al weet ik natuurlijk niet of die mensen het écht menen, maar mij geeft het in ieder geval wel een beter gevoel. In de avond had Olishi zoutwatersnoek klaargemaakt. Niet iets voor mij in eerste instantie, maar ik had het genomen en het was nog vrij goed! Die avond lag ik vroeg in de slaapzak. Komende verslag lezen jullie meer over de weg naar Etosha Nationaal Park. Ik hou jullie op de hoogte!

Flamingo’s spotten in Walvisbaai en Kerst in Swakopmund

Flamingo’s spotten in Walvisbaai en Kerst in Swakopmund

24 december – Onderweg naar Swakopmund via Walvisbaai
Vanuit Agama River Campsite gingen wij richting Swakopmund. Een plaats waar iedereen zich al op zat te verheugen, want hier verblijven in éénpersoonskamers met bed, douche, toilet …iets wat standaard is, maar ná een week in een tent is het gruwelijk luxe. Het was ”a bumpy ride” vanaf het moment dat we het kampeerterrein hadden verlaten tot aan de Swakopmund district zaten we te stuiteren in de safaritruck. In de Swakopmund district kwamen we langs Dune 7. Elke duin in Namibië krijgt een nummer. Zo ook Dune 45 die ik had vermeld in m’n vorige reisverslag. We maakte een tussenstop bij een winkelcentrum in Walvisbaai waar we nog even de gelegenheid kregen om te pinnen. Ik had wel redelijk trek dus ik ging voor een kipburger. Het concept ”Fast food”-keten kennen ze niet heel goed. Je moet echt de tijd nemen om even een broodje te bestellen want snel zijn ze niet. Het broodje was wel echt super goed. We reden door naar de lagune van Walvisbaai waar we flamingo’s gingen spotten. Er waren wel honderden flamingo’s. Met de zoomlens kreeg ik ze goed op de foto! Olishi was de lunch aan het voorbereiden. Aan de boulevard zaten we te lunchen. Prachtig mooi!

Van links naar rechts: Ruud, Ronnie, Dannie, Marleen

De kustlijn van Walvisbaai naar Swakopmund is overweldigend. Aan de ene kant heb je een woonwijk, daarnaast de snelweg met de woestijn. Aan de ene kant dus de Atlantische oceaan en de andere kant de Namibische woestijn. Ook zag je mensen in de woestijn op een quad excursie gaan en op een kamelensafari. Erg leuk om te zien. Het was aanvoelbaar kouder in Swakopmund. Ik vond het wel even fijn. Bij aankomst in Swakopmund hadden we ons ingecheckt en kregen wij een korte filmpje te zien over de excursies en tours die je hier kan maken. Ik had gekozen, zoals veel anderen, om even niets te doen en bij te komen van de eerste week. Voor N$120 was het mogelijk om een zak met kleding te laten was. Omgerekend ongeveer € 7,50. Geen geld dus. Dit heb ik even gedaan en ben toen even een siesta gaan houden en heb even al m’n blogs online gezet.

10 over 7 zijn we met z’n allen naar een restaurant gegaan om te eten om kerstavond te vieren. Het was écht super gezellig. We begonnen allemaal met een wijntje, daarnaast had ik gefrituurde champignons vooraf en een Wienerschnitzel als hoofdgerecht. Om helemaal in de Duitse sferen te komen had ik ook maar een biertje erbij genomen, want Swakopmund is uiteindelijk bezet geweest door de Duitsers en dat kan je overal wel goed terug zien in de stad. M’n tafelgenoten hadden een gerecht met 4 soorten Afrikaanse dieren; zebra, struisvogel en springbok. Ik had een stukje Springbok gekregen van Joke om het te proeven. Het is heel goed vlees. We hadden onwijs hard zitten lachen. Naarmate de avond vorderde hadden we lopen gissen wat we gaan doen voor Oud en Nieuw. Aangezien we allemaal wat meer ophadden dan rechtuit waren we onwijs melig. Ruud en ik hadden het erover om illegaal vuurwerk mee te nemen in de Okavangodelta om het wild een beetje op te laten leven, hahahaha! Uiteraard gaan wij dit niet doen natuurlijk haha. Naast het restaurant zat nog een bar waar we nog hebben zitten drinken ná het eten. Het was onwijs gezellig. Het drank is hier ook spotgoedkoop. Een halve liter bier is € 1,50 en dat midden in de hoofdstraat. Danny, onze Belgische medereiziger, maakte de quote van de avond wat het goedkope drank ”We worden hier dronken voor ons plezier”, hahaha geweldig! Bij de barman had ik Bob Marley aangevraagd en later vroeg een local die het had opgezet of we nog een verzoek nummer hadden. Aangezien ”On the road again” van Willie Nelson ons safarilied is geworden heb die af laten spelen. Het was zo onwijs gezellig! M’n buikspieren deden zeer van het lachen, haha! Good times :-)!

25 december – Swakopmund
Op 1e Kerstdag was het heerlijk opstaan. Er was geen haast, want ik had mijzelf afgemeld bij Olishi voor het ontbijt. Het ontbijt was namelijk al om 08:00 uur en ik had even geen zin in dat vroege gedoe. Tot half 11 ben ik relaxed bezig geweest om m’n reisblog bij te werken en te uploaden. Om 11 uur was ik met Ruud het stadje ingegaan van Swakopmund. Aangezien we nog niet hadden ontbeten gingen wij bij de lokale KFC een kipburger scoren. Al was het dan pas half 12, mooi tijd voor een vette hap. Het concept ”Fast food”-keten was hier ook echt nog niet van de grond afgekomen. Ze zijn hier niet gek te krijgen. Lekker rustig aan alles. Vervolgens waren wij richting het strand en boulevard gelopen, waar wij onderweg allemaal muurschilderingen tegenkwamen. Heel leuk hoe zo’n saaie muur met mooie quotes beschilderd word. Aan het einde van de baai liepen we naar Tiger Reef Beachbar waar 2 pelikanen zaten. Kort daarna waren we weer teruggelopen naar de accommodatie. Ik ging nog even een siesta houden, ik dacht ”nu het kan moet ik het doen”.

In de groepsapp waar m’n medereizigers in zitten hadden we afgesproken om 18:00 uur naar de Tiger Reef Beachbar te gaan. Ik had ze nog even gebeld om te kijken of ze nog plek hadden voor 9 personen op 1e Kerstdag. Dat was er nog! Echter gingen ze om 21:00 uur dicht. Geen probleem voor ons, want we hadden al een flinke avond achter de rug zitten. De Tiger Reef Beachbar was al een barretje dat ik van te voren had opgezocht voordat de reis begon. Een hele leuke beachbar met uitzicht op zee en de woestijn en strand. Mijn Swakopmund bucketlist was een Erdinger drinken in deze bar. Zo gezegd zo gedaan. Wij kwamen aan en hadden besteld aan de kassa. De prijzen waren écht laag, dus ik dacht dan krijg je kleine porties. Ik nam nacho’s vooraf, kipburger met champignons en patat als hoofdgerecht met dan dus nog een Erdinger. De service was mega snel, net of dat ze met een verrekijker zitten te kijken of je er hongerig uitziet haha. De gerechten waren onwijs groot allemaal. Mijn voorgerecht was eigenlijk al een hoofdgerecht. En ik was omgerekend € 15,- kwijt. Geen geld. We hadden een hele leuke avond. Aangezien we vroeg op moesten hadden wij het niet laat gemaakt, want ontbijt is weer om 07:00 uur. Dan richting Twijfelfontein de start van het Malariagebied. Ik ben dus vanaf nu begonnen met de Malariatabletten. Ben benieuwd! Stay tuned!