Archief van
Auteur: Dirk

Ultiem relaxen in Canggu

Ultiem relaxen in Canggu

In Canggu had ik niet heel veel gedaan. Merendeel relaxen en tot rust komen. De ondernemende reisverhalen volgen zeker nog later op de reis!

2 april – Van Kuta naar Canggu
Bij het Hard Rock hotel had ik nog even ontbijt genomen voordat ik in de taxi stapte naar Canggu. Ook was het weer tijd om mijn backpack in te pakken. Gelukkig, echt gelukkig was het niet zoveel werk als in Afrika afgelopen reis. Een backpack inpakken is nooit mijn favoriete activiteit om een reis aangezien je er veel tijd insteekt en dan pak ik ook vaak gewoon veel. Schone kleding is wel zo fijn, toch? Afijn ik ging nog even bij record ophalen van mijn nieuwe singles hit die ik had opgenomen in de Hard Rock Studio. Twee grote hits sowieso! Daarnaast had ik nog even wat t-shirts gekocht bij de Rock Shop, ook voor Mark mijn collega bij de Houthandel die het had gevraagd. Ik had daarna geïnformeerd over de transfer naar Canggu. De transfer van Kuta naar Canggu kosten mij 400k rupiah. Wellicht te duur, maar de taxichauffeur was chill en in een auto met airconditioning. Vanaf Kuta naar Canggu stond er een constante file. Echt bizar. De chauffeur was weer mega aardig en gaf ‘m 50k fooi. Hij was mega blij en maakte met z’n haden bij elkaar een buigende gebaar van ‘bedankt’.

Het inchecken bij Udara Beach Resort was wel leuk. Ik kreeg een Welcome Drink gratis, wat een gratis kokosnoot was. Dat zat nog écht mega veel in, want ik dacht voordat ik naar m’n kamer kan is het ver in de avond. Udara Beach Resort is gefocust op yogalessen die ook gratis zijn en daarnaast voor de spa en healthy food. Hier waren ook weer hele aardige mensen. De kamer was totaal in hout, ik voelde mij wel erg thuis dus haha. Ik had heerlijk gezwommen in de mooie zwembaden van Udara en vervolgens nog even in de zon gelegen. Hierna had ik een zogenoemde ‘Bali Curry’ gegeten, de curry was niet al te top, vanwege de ongefrituurde tofu. Dit was de eerste keer dat ik ongefrituurde tofu ophad. Geen aanrader kan ik je zeggen! Daarna zat ik met een paar Bintangs een beetje vorm te geven aan m’n eerste Bali blog. Even later had ik nog even een powernap gedaan en vervolgens aan de Mexican Quinoa Wrap gegaan. Eerlijk gezegd… nee. Doe mij maar een heerlijk hamburgertje met patat. Het was écht te gezond. In de avond was er nog een moslimse karaoke sessie. Ik werd gek. Die lui kunnen écht niet zingen. Nog slechter dan ik probeerde in de Hard Rock Studio! Het was echter een bidmomentje voor die lui. Maar ik werd gek. 2 uur lang dat apengemaauw. Sorry voor m’n taal, maar seriously? Oordoppen een aanrader! Vervolgens lag ik heel goed te slapen.

3 april – Relaxen in Udara Beach Resort & Spa
Het ontbijt was weer onwijs gezond. Ik nam een geroosterd boterhamsneetje met een eitje en nog wat rijst. Om eerlijk te zijn niet iets voor mij de rest van de keuze bij het ontbijt. Het was te gezond. Ná het ontbijt had ik een wandeling gemaakt over het strand richting Canggu centrum. Dit was niet mogelijk te voet te bereiken vanwege het feit dat het strand onderbroken werd door de zee. Dus ik liep terug en zag een leuke beachbar met Bob Marley muziek. De beachbar ”Black Sand” bar. Ik zag dat ze biertjes verkochten en normaal eten zoals hamburgers. Afijn ik ging terug naar de accommodatie want ik had een massage geboekt voor 2 uur. De massage was boven op één van de yoga decks. Het was prachtig mooi daar. De massage was écht super goed. 2 uur lang deed ik niks. Hoe bedoel je ontstressen? Dat deed ik op dat moment helemaal. Ná de massage was ik écht helemaal zen en had ik in m’n gedachte om even normaal te eten bij de Black Sand Bar. Ik ging zitten en zat wel erg op m’n gemak. De barkeeper vertelde z’n naam die ik na mijn eerste biertje echt was vergeten. Niet door het bier, maar gewoon door z’n moeilijke naam. Ik bestelde een Bintang en een kipburger. Het was allemaal heerlijk. Tijdens het moment dat ik op het strand was heb ik wat geschreven in m’n schrift. Dit doe ik normaal gesproken nooit meer aangezien ik alles typ op de computer. Het was een vrij bijzonder moment.

”Vanaf half 5 zit ik op het strand in Canggu. Op het strand was het nog vrij rustig …in de ochtend kwam ik al langs de ‘Black Sand Beach Bar’ en zag dat ze een menu met lekker eten hadden. Gewoon een simpel burgertje met wat patat. Na m’n 2 uur durende massage, wat trouwens de top was ging ik naar deze beach bar toe. Met een Bintang en een kipburger was ik aan het genieten van het uitzicht. De prachtige golven rolde in en ik vroeg mij af waar de surfers waren. Er lag er geen één in het water. Ik pakte mijn boek erbij om even wat te lezen. In Hong Kong had ik een boek gekocht over een Noord-Koreaanse dame, die nu ook 25 jaar is, die is ontsnapt met haar ouders van het Noord-Koreaanse regime. Afijn in het begin van dat boek heb ze het erover dat ze niet anders geboren had geworden, want ze weten wat blijdschap betekend. In Noord-Korea had ze bijvoorbeeld soms weken tot maanden geen elektriciteit en als het dan even aan was …was er één groot feest met de buren. ze kwamen daar ook allemaal om van de honger en waren al gelukkig met weinig spullen. Ná 10 bladzijdes lezen deed ik het boek dicht en keek ik rondom mij heen. Het was een stuk drukker geworden en de Balinese families hadden wat te eten gehaald bij een kraampje aan de straatkant. Ze zaten heerlijk te genieten met wat te eten, een schepje en een zeefje en een vlieger op het strand. Ondanks dat Noord-Korea het veel en veel slechter heb dacht ik bij mijzelf de mensen zijn hier ook met weinig blij. Waar gaat het bij ons dan toch mis in Nederland?”. – Ik liep terug naar Udara en had nog een pilsje in het zwembad genomen. Ondanks dat ik lekker zat, werd ik gek door de muggen die mij zaten te irriteren. Nadat ene pilsje was ik dus maar naar m’n kamer gegaan.

Start of the Good Vibes in Bali Tour!

Start of the Good Vibes in Bali Tour!

30 maart – Vanuit Schiphol naar Bali (via Hong Kong)
…het was redelijk vroeg om op te staan ná een concert van The Kooks waar ik met Gerrit heen was gegaan. Van het Jaz Hotel liepen we naar het treinstation van Amsterdam Bijlmer. Op Schiphol hadden we nog even een broodje gescoord bij de Hema en ging Gerrit weer verder naar huis. Ik ging inchecken en had stiekem nog gehoopt op een nooduitgangsplaats, maar dat zat er niet in. Die waren al vergeven. Afijn ik ging door de security check heen en had nog wat winkels bezocht. Kort daarna liep ik naar de gate toe. Dit keer had ik geen vertraging, geen standby lijst, geen annulering …ik dacht waar gaat het dan fout vandaag? Nou gelukkig niks dus. Het vliegtuig van Cathay Pacific kwam binnenrijden op de baan en zag meteen dat het een gloednieuw toestel was! Top!

Het personeel aan boord was super aardig en behulpzaam. Dat weten de Hong Kongnezen goed in elkaar te flanzen, want Cathay Pacific is gestationeerd in de stad Hong Kong. Net na het opstijgen kreeg iedereen een menukaart met het menu voor de gehele vlucht. Tussendoor tijdens de vlucht kon je, als je trek zou hebben, noodles halen. Dus ik had dat gedaan. Kreeg ik bij die noodles stokjes in plaats van een vork ofzo. Nu had ik noodles nog nooit met stokjes op, maar ik liet mij niet kennen haha. Tijdens de vlucht had ik nog aardig wat films gekeken, want ik kon niet slapen. Ik begon met ”Crazy Rich Asians” ik dacht dan kom ik alvast in de Aziatische sferen haha. Daarna had ik nog ”Johnny English Strikes Again” en ”A Star is Born” gekeken. Normaalgesproken kijk ik nooit zoveel films tijdens een vlucht, maar ik kon je vertellen dat de vluchtduur daardoor verkort lijkt te worden.

Kip met rijst…

31 maart – Aankomst op Bali
Op Hong Kong airport aangekomen had ik even een Engels ontbijt op een croissant gegeten bij de Pizza Express. Hele aparte combi hé? Er zat een ruime overstaptijd tussen om eventuele vertragingen op te vangen. Toen eenmaal de gate bekend was voor de vlucht naar Denpasar (Bali) kwam ik erachter dat ook Hong Kong een treinstation in de terminal heb liggen, want ik was genoodzaakt om een trein te pakken naar de andere terminal. Zoals ik al had beschreven had ik nagenoeg niet geslapen tijdens m’n eerste vlucht, dus ik tijdens m’n tweede vlucht mijn geheime wapen ingezet. Dit is een combi van een raamplaatstoel, oogmasker, oordoppen, zo’n vliegtuigkleedje en m’n Kruidvat reiskussen (geen nekkussen die zijn niet fijn!). En inderdaad; ik had zeker 3,5 uur van de 5 uur durende vlucht geslapen. Die andere 1,5 uur zat ik te eten haha. Dus als je slecht slaap in een vliegtuig kan je dat als tip gebruiken, haha.

Wachten in Hong Kong op de vlucht naar Bali…

Wat het allemaal vlot ging met het boarden en de vlucht ging het des te langzamer bij de immigratie op Bali. Ik had zeker 1,5 uur staan wachten in de rij om pas een stempeltje te krijgen bij de immigratie. Het voordeel was wel dat m’n backpack al 300 keer de bagageband had rondgedraaid haha, dus lag er zeker al. Het taxiritje wat 15 minuten had moeten duren, duurde ook ongeveer een uur vanwege de drukte in het verkeer rondom Kuta. Bij het Hard Rock Hotel deed een dame van het personeel de deur open en begroeten mij. Al snel stond een man met zo’n goudglanzend karretje bij mij om m’n backpack naar mijn kamer te brengen …en toen nog de knappe receptie dame die was écht super behulpzaam en aardig. Je voelt je op zo’n moment gelijk thuis in een ander land. Dat was wel fijn. De kamer was ook ontzettend mooi met een super zacht bed, een grote badkamer en een gevulde minibar. Ná een verfrissende douche was ik naar het Hard Rock Café gegaan waar ik een praatje had met de barmedewerker ‘Suka’. Ze zijn allemaal vreselijk aardig hier. Uiteraard had ik net als overal een Legendary Burger en een pilsje. Het smaakte weer enorm goed. Later ging ik naar een andere bar toe op het Hard Rock resort. Hier had ik een praatje met ‘You’ ook een barmedewerker. Het grappige was dat hij zei ”See you tomorrow!” toen ik wegging, dus ik zo ”See you tomorrow You”. Het was een leuke avond waar Hard Rock centraal stond :)! Ik kan nu al zeggen dat ik zeker vaker in een Hard Rock hotel ga verblijven, sowieso zijn er aardig wat in Zuidoost Azië.

Hard Rock Café…

Voor iedereen die voor een strandvakantie of relaxvakantie naar Bali zou willen dan is Hard Rock Hotel een aanrader. Direct aan het strand. Veel barretjes op het resort. En daarnaast is er ook zat te ondernemen rondom. Te boeken via TUI.

1 april – Een Hard Rock sessie en op ontdekking in Kuta
Het ontbijt was onwijs uitgebreid in het hotel. Er was zelfs een mogelijkheid om nasi goreng al te nemen. Bij het inchecken had ik van allerlei vouchers gekregen, waaronder een voucher voor een massage en fotosessie tegen een kleine vergoeding. Ik was eerst naar de zogenoemde Rock Spa gelopen waar ze de massages geven en hier had ik een massage geboekt om 11:00 uur en de fotosessie had ik geboekt om 12:15 uur. Ik had mijn ochtend dus al goed ingepland. De massage was op traditionele Balinese wijze. Het was een onwijs relaxte massage, want m’n onderrug had wel even een paar tikken nodig ná dat langdurig zitten op het werk tijdens de drukke periode. Net over twaalven was ik dus terug gegaan naar de fotografen die meteen met hun fotocamera achter het bureau vandaan kwamen om naar het Hard Rock logo te gaan voor het hotel. Het was grappig aangezien het logo bestond uit gitaren, waarbij ik ook nog moest poseren haha. Bij de receptie had ik vervolgens ook nog een ”Boom Box”-sessie geboekt. Dit is een karaoke recording sessie, waarbij je in een échte studio nummers kan opnemen. Ik vond het wel mega grappig en ondanks dat ik niet kan zingen deed ik het gewoon haha!

Zwembad bij Hard Rock Hotel…

Op het strand had je allemaal zitjes waar je even een biertje of iets anders kon drinken. Een Balinese surfleraar kwam naar mij toe of ik een board wilden huren voor 100k. Ik was van plan later terug te komen om te gaan surfen, want de golven waren erg mooi. Qua ethisch puntje hadden de Westerse dames duidelijk zich niet ingelezen dat je niet al te schaars gekleed in het publiek moet gaan vanwege de Indonesische religieuze cultuur. Niet dat je mij hoort klagen, haha, want ze liepen in piepkleine stringetjes rond te banjeren over het strand. Afijn ik ging terug naar het hotel waar letterlijk alleen maar een straat tussen zat naar het strand toe. Om 4 uur had ik de ”Boom Box karaoke”-sessie en voor die tijd was ik even nummers aan het zoeken op m’n laptop welke ik zou gaan proberen. Sowieso had ik mijn reisnummer ”On the road again” van Willie Nelson in m’n hoofd. Daarnaast nog een nummer van Johnny Cash en Creedence Clearwater Revival. Toen het zover was vertelde de recorder dat ik elk nummer kan kiezen, ook die hij niet in z’n systeem had. Ik had er 4 gekozen. Wat ik uiteindelijk tussendoor had veranderd. Ik begon met Proud Mary van CCR, toen Guided Light van Mumford & Sons, Folsom Prison Blues van Johnny Cash, On the Road Again van Willie Nelson en daarnaast had ik tussen nog Tuintje in mijn hart (Mi Rowsu) van Jan Smit en Damaru toegevoegd en ook I’m Yours van Jason Mraz. Het was super grappig! Maar oh oh wat zing ik slecht haha! Een kort filmpje kan je terug vinden op mijn vlog op Instagram voor als je benieuwd ben haha!

Kuta Beach
In de ”Boom Box”

Vervolgens heb ik nog een biertje op de Sunset Point bar gedaan op het resort en ben ik op ontdekking gegaan in Kuta en Legian. Het barpersoneel dat je op straat naar binnen wil trekken laten je al met rust als je zeg ”No Thank You”. Daar kunnen ze in Griekenland en Spanje nog wat van leren waar ze je achtervolgen. Op straat hoor je veel Australiërs langs lopen en je kan ook wel zien dat het heel Australisch georiënteerd is als je de souvenir shops ziet. Hier zie je allemaal nepshirt van het Australische voetbal. En dan zie je ze ook nog bij elke bar waar je voor een Snicker en een Bounty een halve liter Bintang koop. Zo vroeg op de avond vond ik het nog niet storend. Maar van de locals begrijp ik wel dat ze aardig dronken kunnen worden en vervelend kunnen zijn. Ik had nog een biertje gedaan in de straat waar ooit de bomaanslagen waren (ik geloof in 2003 of 2005). Vreemd om te weten dat daar toen zoveel mensen zijn vergaan. De straatjes in Kuta lijken net een doolhof. Een aanrader is dan ook wel om Maps.me te downloaden. Dit is een app op je telefoon waarbij je offline kaarten kan gebruiken. Het werkt over heel de wereld, want ik had de app tijdens m’n voorgaande reis in Zuidelijk Afrika ook gebruikt. Die avond had ik sateetjes + pindasaus op met rijst. Het was een leuke avond en dat was wel te merken ook, want ik lag pas middernacht in bed. De jetlag was dus zeker te weten weg!

Herdenkpunt van de aanslagen in Kuta…
Geen bierfiets maar een grote bier tuc tuc!
Concerts & A trip to Norwich (UK)

Concerts & A trip to Norwich (UK)

Het komende blogbericht is van de trip vorige week met m’n ouders naar Norwich. Vanaf vandaag of morgen begin ik met de Bali blogs :-)!

De tussenperiode van mijn prachtige reis in Zuidelijk Afrika en mijn huidige reis in Bali heb ik niet stilgezeten. In die tijd heb ik maar liefst 5 concerten bezocht, waaronder van David Duchovny (bekend van Californication en X-Files), Jason Mraz, Jess Glynne, Amy Macdonald en The Kooks. Een aardige mix van genres, echter waren alle concerten super supertof. Het is een beetje mijn leven aan het worden reizen en concerten bezoeken, haha! Niet verkeerd al zeg ikzelf.

Zaterdag 23 maart was ik met mijn ouders, onder het mom ”nog net even vóór de Brexit”, naar Engeland gegaan. Dit keer naar de stad Norwich in Norfolk. Op zaterdagavond waren wij aan boord gestapt van de Stena Hollandica waar wij een comfortabele ‘comfort class’-hut hadden …en niet te vergeten om te vermelden hadden wij daarbij een minibar :)! Happy times. Na de nodige drankjes en gezelligheid werd het maar even tijd om te gaan slapen, want als je bekend met de avondafvaart vanuit Hoek van Holland weet je dat je vroeg gewekt zal worden in Harwich. Aangezien het niet een voor de hand liggende plaats is om naar toe te reizen per dagtrip met de ferry was het wat omslachtig. De treinverbinding naar Norwich komt pas later op de dag op gang. Wij namen dus de ‘Londen’-trein naar Colchester en vervolgens naar Ipswich (niet geheel logisch aangezien je in Manningtree over kan stappen). Dit deden wij eigenlijk om even de tijd te doden tussendoor. In Ipswich was er een mooi stationsgebouw waar we even konden wachten op de Norwich trein. Met een warme chocomel verder en m’n vader die de Engelse krant had doorgeworsteld stapte wij de intercity trein in naar Norwich.

Op het station in Ipswich…
Trein vanuit Ipswich naar Norwich…
Het straatbeeld van Norwich…

Het was weer een prachtige treinrit door de groene Engelse weilanden (…die overigens in de prijs zit van je Stena overtocht, mits geboekt). In bij elkaar anderhalf uur échte reistijd waren wij in Norwich aangekomen. Het is een historisch plaatsje met een mooi stationsgebouw. In een korte wandeling zit je in het centrum waar je heel veel shopping mogelijkheden heb in de typisch Engelse straatjes, maar ook in de typische modern Engelse shoppingmalls. Bij Café Nero aan het marktplein waren wij even neer gestrand voor een cappuccino en een zoete versnapering. Wij hadden als nadeel dat we zondag in Engeland waren, waardoor vele marktkraampjes gesloten waren. De marktkraampjes bevinden zich hier in een soort kleine garageboxen (om maar even een idee te krijgen!). Het idee is écht superleuk dat veel kleine ondernemers iets kunnen beginnen op een klein oppervlak. Wij liepen tussen het doolhof aan marktkraampjes door. De meeste eetkrampjes waren wel open. Ondanks dat het half 12 of iets was hadden wij een patatje gescoord met gravy. Gravy is een soort dikke jus, die ze in Engeland als saus erover heen doen. Voor 2 pond kreeg je een behoorlijke hap! Wij kregen het alle drie niet op aangezien het zoveel was.

Het patatje met gravy bij het marktplein…
The last pub standing…

Hetgeen wat ons opviel was dat je vrij weinig pubs tegenkom in het centrum. Ná een shoppingsessie liepen wij terug richting het treinstation om daar vlak in de buurt nog naar een pub te zoeken. Grappig genoeg liepen wij een straatje in waar wij de pub tegenkwamen ”The last pub standing”, ofwel ”De laatste pub die bestaat”. Door het goede weer zijn wij hier even in de ‘Beer Garden’ gaan zitten en waren wij even aan het bijkomen van het geslenter door de stad. Hier kwamen we met het plan dat we gingen avondeten in Harwich. Ná een aantal biertjes verder waren wij met de trein via Manningtree naar Harwich Town gegaan. Harwich Town is een dorpje waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben …en we hebben hier meer pubs gezien dan in heel Norwich, terwijl Norwich 150.000 meer inwoners heb. In de Alma Inn hebben wij verse Fish & Chips gegeten. Het was superlekker. Bij Harwich International Port duurde het behoorlijk voordat wij de boot op konden gaan. Dit keer waren we enkel nog even naar de shop aan boord gegaan en waren we snel gaan slapen. Het was intensieve maar mooie dag.

De intercity trein…

De volgende dag kwamen wij wat later binnen dan gepland (09:00u) in Hoek van Holland. Echt uitgeslapen was ik niet en dan nog te bedenken dat ik die avond nog even naar Amy Macdonald ging. Gelukkig ben ik gegaan, want ze had weer een perfect optreden gegeven. Die avond verbleef ik in het hippe en betaalbare CityHub hotel in Rotterdam. Dit aangezien ik niet meer met het openbaar vervoer naar de Hoek had gekomen. Langleve de Hoekse lijn, haha!

Amy Macdonald concert in Utrecht…

Hierbij nog wat tips als je naar Norwich toe zou willen. Plan een reis in de zomerperiode (vanaf april) aangezien je dan de Hop-on Hop-off bus kan pakken voor degene die dat leuk vinden om iets van de omgeving te zien. De treinreis naar Norwich is mogelijk via Manningtree waar je kan overstappen op de intercity (check voorafgaand: http://www.nationalrail.co.uk/). In de intercity bevind zich een restauratierijtuig waar je eventueel wat te drinken of te eten kan halen. Een must-see zijn de marktkraampjes in het centrum. En voor de winkelliefhebbers is dit ook een shopping walhalla. De rest moet jezelf ervaren om een goede tijd in Norwich te hebben :)!

Blijf de komende weken Dutchpioneer.nl volgen, dan meer over mijn aankomende reis naar het Indonesische eiland Bali en een kort 2-daagse stedentrip aan Hong Kong. Stay tuned!

BUCKET LIST / Vakantiebeurs 2019

BUCKET LIST / Vakantiebeurs 2019

In 2019 heb ik al een mijlpaal gezet om mijn 30ste land te bezoeken op de wereld. Afgelopen jaar had ik ook zo’n zelfde blogpost gemaakt, zoals deze. In dat blogbericht had ik gezegd dat ik ook nog naar Egypte zou gaan. Dit is er echter niet van gekomen, vanwege de onrust met terroristische aanslagen in het land. Ook dit jaar kies er niet voor om naar dit land af te reizen, teveel risico. Ik wil daar namelijk ooit een avontuurlijke rondreis maken inclusief Nijlcruise.

Op de vakantiebeurs heb ik het één en ander aan reisinspiratie opgedaan. En de nodige Tsjechische biertjes, Duitse wijntjes, Griekse Metaxa, Ierse Guinness …het was erg inspirerend daarna, haha! De vakantiebeurs dit jaar was kleiner en knusser opgezet dan voorgaande jaren.

Op het moment heb ik Bali en Hong Kong geboekt staan. Aangezien ik momenteel veel buiten-Europa-minded ben moet ik even goed bedenken wat ik wil, want intercontinentale reizen zijn wat duur! Vandaar kijk ik ook naar Europa. Zo heb ik al enige tijd Belfast (Noord-Ierland) op de bucket list staan. Merendeel voor de rijke geschiedenis van de stad wat mij erg interesseert. Met de Stena Line ga ik nog wel een weekendje naar Londen maken. Ook wil ik het liefst een reisje maken naar de landen waar ik een totaal thuisgevoel ervaar, zoals Portugal of de Canarische Eilanden. Dit zijn landen waarvan ik minstens één in een jaar zou willen bezoeken.

Last but not least… iets wat sinds m’n treinreisgekte al op de bucket list stond was een interrail reis door Europa. Interrailen is per trein door Europa reizen met één treinpas. De landen die ik graag wil bezoeken zijn dan Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Kroatië en Slovenië.

Een realistische bucket list voor 2019 al zou ik zelf zeggen. Tenzij ik een goedkope intercontinentale reis zie, want dan schuif ik het interrailen door. Zo niet dan plan ik vast en zeker wel weer een reis in 2020 buiten Europa.

BUCKET LIST 2019

  1. BALI & HONG KONG
  2. BELFAST
  3. LONDEN
  4. PORTO naar ALBUFEIRA (Portugal) of LA PALMA (Canarische Eilanden)
  5. INTERRAILEN door TSJECHIË, SLOWAKIJE, HONGARIJE, KROATIË, SLOVENIË
Scenic flight above the Vic. Falls and the way back home!

Scenic flight above the Vic. Falls and the way back home!

6 januari – Helikoptervlucht boven de Victoria Watervallen
Dit was de eerste ochtend ná Swakopmund waar we even tijd hadden in de ochtend zonder een tent af te breken of vroeg uit ons nest uit te moeten. Tegenover de tenten hadden wij ontbijt die Olishi onze gids nog maakte. We hadden natuurlijk weer flink gedronken en Olishi vroeg hoeveel liter op had. Mijn naam was Dirk 4 liters geworden, haha. Hij zei: ”what I like from you is that if you drink you still eat your food, normally others don’t do that”. Het was een chill ochtendje met een goed ontbijt met veel bacon en eieren.

Om 10:45 werden wij, Ruud, Danny en Marleen, opgehaald voor de helikopter tour boven de Victoria Watervallen. Eenmaal bij de helikopterlandingsplaats werden wij gewogen en begonnen aan de helikoptervlucht. Het was ongeveer 13 minuten. In eerste instantie zou je zeggen dit is vrij kort, echter als je in de lucht ben lijkt het langer te duren. Het was een prachtige vlucht boven de watervallen. Iets wat ik niet gemist had willen hebben. Vooral omdat je een mooi beeld vanuit de helikopter heb. Iets wat je niet kan ervaren vanaf de grond. Samen met Danny en Marleen zat ik achterin de helikopter. De helikopter was vrij ruim. Door het huidige seizoen waren de watervallen niet zo heftig dan ze normaal ná het regenseizoen zijn. Als je wil raften is dit overigens wel het beste seizoen vanwege het lage waterpeil. Mij niet gezien! Ze hadden ons gefilmd voorafgaand van de vlucht en tijdens instappen en dat filmpje kregen we naderhand te zien. Uiteraard kon je dit weer kopen, wij hebben het gekocht en de USB gedeeld, zodat iedereen de foto’s had. Super leuk filmpje overigens!

Helikopter vlucht Victoria Watervallen

Ná de helikopter tour hadden we aan onze chauffeur gevraagd om ons af te gooien bij de Victoria Watervallen park. Om hier naar binnen te gaan moet je eerst $30 US neertikken. Dit is eenmalig geldig, dus je kan niet in en uitlopen van het park, want krijg je nog een duur dagje. We hadden bij een paar uitkijkpunten een aantal foto’s gemaakt. Het was prachtig. Het ging regenen, dus liepen langzamerhand weer terug richting de camping. Tegenover het park was er een marktje met souvenirs. Hier hebben we nog een Zimbabwaans voetbalshirt gescoord. We hebben de shirts van $30,- naar beneden gekregen tot $10,-. We worden er nog wel goed in, in dat onderhandelen, haha!

Victoria Watervallen
Vic. Falls

Dichterbij hadden we besloten om even wat te gaan lunchen bij de Three Monkeys Bar, wat ongeveer 5 minuten lopen was van Shearwater Village waar wij verbleven. De bar zat naast het treinstation en de bar was gemaakt in een rijtuig. Waar zaten heerlijk buiten onder de verkoelende water sprays die ze op het terras hadden. We hadden gekozen voor een pizza. Het duurde even, maar de pizza’s waren mega groot. Ik had een pizza genaamd ‘’inferno’’, een pittige pizza die heerlijk was. De pilsjes smaakte ook wel weer goed ná de helikoptervlucht en de wandeling.

Three Monkeys Bar
Three Monkeys Bar
Inferno Pizza

In Shearwater Village ging ik alleen nog maar relaxen. Ik was meer dan moe en had ervoor gekozen om een massage te nemen bij de accommodatie. Ik viel bijna in slaap tijdens de massage, want ik kwam helemaal tot rust. Ná de massage was er een nieuwe Nederlandse groep aangekomen die van Victoria Watervallen de rondreis in omgekeerde volgorde doen. Ik had nu niet het idee dat ik bij die groep had willen zitten. Onze groep was de beste met veel levensgenieters :). Onder het genot van een Captain Morgan cola zat ik m’n blog te tikken. Tegen de avond hadden we ervoor gekozen om nogmaals in Shearwater Village te gaan eten. Het was goed en dichtbij …dus waarom niet? Het was een goede keuze uiteindelijk aangezien we een dansact kregen te zien van een lokale stam met Afrikaanse muziek. Erg gaaf om te zien. En kort daarna ging ik m’n mand in om bij te tanken voor een mega reisdag die op de planning stond.

Shearwater Explorer Village
Shearwater Explorer Village

7 januari – Onderweg terug naar Nederland
Samen met Ruud was ik nog vroeg naar de Craft Market gegaan om de laatste souvenirs te scoren. Ik nam wat spullen mee, zoals oude schoenen, DEET, regen poncho en zonnebrand. De dag ervoor kreeg ik te horen dat je met spullen en klein beetje geld souvenirs kan kopen. Dit vond ik wel een leuk idee! Echt onderhandelen met allerlei dingen. Bij de Craft Market zagen alle handelaren al onze tasjes met kleding etc. er in. Het zijn net eksters. Op de markt had ik nog een paar mooie deals gemaakt. Een paar oude schoenen met $10,- voor een vier mooie Teakhouten bakjes. En later voor $35,-, 5 t-shirts, een regen poncho en een pet voor een prachtig houten schaak set. De t-shirts had ik nog niet bij mij, dus de handelaar zei: neem de schaak set mee en ga je t-shirts halen. Ik had nog helemaal geen geld gegeven of iets. Ze hadden goed vertrouwen in mij. De schaak set was in eerste niet compleet. De handelaar had een stukje geleend van een andere onderhandelaar. Afijn. Hij was iets anders, maar ik vond het een prachtig set. Uiteindelijk had die het stukje gevonden en had mij achtervolgt op straat. Die man had ik uiteindelijk een t-shirt meer gegeven. Vond het erg grappig om met spullen te onderhandelen.

Het was tijd om meer de safaritruck het laatste ritje te maken naar de luchthaven van Victoria Falls. Ik had Richard en Olishi $30,- per persoon getipt. Dit vond ik meer dan zat, want een grote vuilniszak met kleding die ik aan hun had gegeven waren ze nog geen eens blij mee. Dit is geld waard in Zimbabwe… dus ‘’adios! mothafuckahs!’’. Op de luchthaven hadden we nog een pizza gescoord met een paar hele koude Zambezi pilsjes. Heerlijk! Gek genoeg vlogen wij meer British Airways vanuit Victoria Falls naar Johannesburg. Meestal zou dit alleen mogelijk zijn vanuit Groot-Brittannië. In de British Airways vlucht kregen wij nog een panini broodje en wat te drinken. We vlogen over Botswana richting Zuid-Afrika. Het was een mooie trip geweest. Bij het landen zat ik nog met m’n koptelefoon op, maar de stewardess gebaarde naar mij dat ik het uit moest zetten. Heel gek. Ik had gewoon m’n telefoon op flightmode staan. Het gebaar was ook gek. Zo’n gebaar van ‘’je gaat eraan’’. Waarschijnlijk heeft dat in Zuid-Afrika een andere betekenis… Heel de groep was aan het lachen dat ze dit gebaar naar mij maakte, haha.

Johannesburg

Op de luchthaven van Johannesburg moesten wij eerst door de douane om een stempel te halen om Johannesburg in te komen en vervolgens gingen wij naar de vertrekterminal om in te checken. Peter koos ervoor om een KLM vlucht direct te nemen en had de groep geen gedag meer gezegd. Heel vreemd… We gingen met z’n 9en gingen we verder. Even na de security check kregen we weer een stempel in ons paspoort. Ik zag al snel een Springbok Store met een paar mooie rugbyshirts, dus die had ik gekocht. Later gingen Ronnie, Ruud en ik naar de bar. Hier hebben we voor merendeel van de tijd gezeten tot de vlucht. Ruud en ik hadden een soort onbewuste challenge deze reis om met zoveel mogelijk knappe dames op de foto te gaan, zo ook hier met een prachtige Zuid-Afrikaanse serveerster, haha. We hadden hier nog wat gegeten. Kort daarna hadden we nog wat souvenirtjes gekocht voordat we het Afrikaanse continent zouden verlaten met het vliegtuig. Om 19:40 vlogen wij gek genoeg met een Duitse luchtvaartmaatschappij richting Frankfurt …19:40u??? …snappen jullie ‘m? Aan boord hadden wij onze stewardess Tatiana uit Hamburg ontmoet. Tatiana, onze stewardess van Johannesburg naar Frankfurt, was een zeer knappe blonde dame die wel in was voor een grapje. Dat is gelukkig wat anders dan m’n vliegervaring van Amsterdam naar Kaapstad met allemaal stewards aan boord. De vlucht ging wel soepel, maar de zitplaatsen zijn aanzienlijk kleiner en de inflight entertainment was niet top. Het eten was ook niet wat ik van andere luchtvaartmaatschappijen gewend ben. Ik zal niet snel voor Lufthansa meer kiezen. Afijn… we waren aangekomen op Frankfurt. Na 30 minuten slaap te hebben gehad in het vliegtuig was ik blij om bijna weer in Nederland te zijn. Op de luchthaven werden wij nog door een paar security checks geleid. Bij de gate kwamen we erna een half uurtje achter dat de vlucht was gecancelled van Frankfurt naar Amsterdam vanwege het slechte weer dat in Nederland was. In Frankfurt was er niets aan de hand …’’op naar het volgende avontuur dacht ik’’. Ik was al snel bij de balie om te vragen hoe het zat. De grondstewardess zei dat we alternatief vervoer kregen per trein. Het was namelijk niet fair om ons te laten wachten aangezien ze elk 4 uur pas doorkrijgen of een vlucht vertrekt of niet. Okay… geen probleem ik was gelukkig wel bekend met de treinen in Duitsland, dus ik heb gezorgd dat we op Frankfurt Flughafen Fernbahnhof zitplaatsreserveringen kregen, zodat we in ieder geval konden zitten al die tijd naar Nederland. Een paar Nederlandse mensen sloten ook nog even aan bij de groep aangezien die niet wisten hoe ze verder moesten reizen. Ik voelde mij heel even een soort tour guide, haha. Ondanks dat we er niet op zaten te wachten was het wel een leuke trip naar huis toe. Terwijl we onze zitplaatsen hadden gevonden en gesetteld waren gingen Ruud en ik naar het barrijtuig toe om een pilsje te halen. Het was 10 uur in de ochtend, maar ja. Even de reis goed afsluiten vond ik wel één van betere opties. We kwamen nog een groep oudere vrouwen tegen die onderweg waren naar Keulen. Er was één iemand uit de groep jarig geworden, namelijk 80 jaar en zaten gezellig aan de champagne. Ruud had de vrouw gefeliciteerd en een hand gegeven, maar vervolgens trok ze Ruud naar zich toe voor 3 zoenen, haha. Ik stond achter Ruud en ze zei daarna in het Duits ‘’nu ben jij aan de beurt’’ tegen mij, haha. Hoe ouder hoe gekker, toch!? Wij gingen even genieten van ons pilsje en bij Keulen kwamen de vrouwen naar ons toe om nog een halve fles champagne te geven, want zij stapte hier uit. Rond 11:00 uur waren we al redelijk aangeschoten, maar het was gezellig, wat een verhaal weer. Langzamerhand raasde het Duitse landschap aan ons voorbij. Bij Düsseldorf stapte mijn reismaat Ruud de trein uit om door te reizen naar Venlo waar hij opgehaald zou worden. We gingen nog met een klein groepje verder. Jan en Joke gingen in Arnhem eruit en samen met Danny en Marleen stapte ik uit in Utrecht. Waar ik alleen verder ging naar Hoek van Holland. Ná de hele rit was ik onwijs blij om weer thuis te zijn. Ik was zo moe. Tijd om even bij te komen.

Gamedrive in Chobe & The way to Vic. Falls!

Gamedrive in Chobe & The way to Vic. Falls!

5 januari 2019 – Onderweg naar Victoria Falls, Zimbabwe
”…the elephants are out of Chobe National Park and there is none in the park itself!”
Het was tijd om olifanten te gaan spotten. De gids die wij gisteren hadden op de bootcruise was vandaag onze gids met een 4wd. Gisteren hadden wij gelukkig al heel wat olifanten gezien, maar we hadden vandaag nog meer hoop met z’n allen om ze te zien. Aangezien Chobe National Park erom bekend staat voor grote olifanten populatie… net vóór het park zagen we enorm veel olifanten, hele kuddes, echter eenmaal in het park zagen we er geen één. Vandaar de openingszin, haha. In Chobe was er wel een onwijs grote apen populatie. Het grappige was aan die beesten dat wij niet de enige zijn die kijken, want zelf denken ze ook dat ze in een dierentuin zitten. Ze keken ons aan als van ”wat moet je?”. Hele leuke beesten, maar staatsgevaarlijk want ze jatten alles wat los en vastzit. In Chobe waren onwijs veel springbokken/impalas. Ik weet mijn god niet wat het verschil is tussen die beesten ze zien er allemaal hetzelfde uit. Dit keer hadden wij heel goed zicht op de visarend die wij eigenlijk al in de Okavangodelta hadden gezien, maar nu vele malen beter! Aan het einde van de tour hadden we nog leeuwen gezien die vlak voorbij de 4wd wagens liepen. Het was een prachtig groen nationaal park. Inmiddels hadden we weer koers teruggezet naar de campsite waar we nog even gingen ontbijten, voordat we de grensovergang gingen trotseren. Olishi had gezegd dat het in het ergste geval ongeveer 3 uur zou gaan duren. Daar zat ik natuurlijk niet echt op te wachten …natuurlijk niemand uit de groep. Het was nog heel vroeg en hadden al heel wat gedaan, dus we waren uiteindelijk niet al te laat bij de grensovergang.

Rechts in de boom zie je een visarend.
Visarend
Gieren

Bij de grensovergang ging het in de Botswaanse grenskantoor alles vrij makkelijk. We gaven onze paspoort …er werd een stempel ingezet …en we gingen weer verder! De grensovergang in Zimbabwe duurde ietsjes langer, maar merendeel dat de procedure hier wat omslachtig is. Eén man neemt het geld aan van de visumkosten à $30,- en checkt het formulier en dan moet je in een andere rij waar een man een visum stickervel handmatig invult en in je paspoort plakt. De safaritruck was vrijgegeven, wat een mega opluchting was, want anders hadden we weer hetzelfde gestaan als in Zuid-Afrika op een rijtje met al je bagage om gecheckt te worden. De groep was ook snel door de rij heen, dus we waren in een klein uurtje 2 grensovergangen over gegaan. De portier zei ”Welcome in Zimbabwe and enjoy your stay!”. Een vriendelijk welkom. Net als Botswana kent Zimbabwe ook een grote ezel populatie, tussendoor zag je nog een olifant hier en daar. Vanaf de grens was het nog een 90 kilometer rijden naar Victoria Falls. Dus waar we gisteren 600km+ hadden gemaakt was vandaag een piece of cake! We kwamen aan in Victoria Falls en reden naar onze campsite Shearwater Village. Een prachtige accommodatie met vooraf opgezette tenten met elektriciteit en veldbedjes. Om die reden had ik dit keer niet een upgrade genomen aangezien dit in het pakket zat. Ik was écht helemaal op. Net of je het gevoel had dat je lichaam wist dat dit de eindbestemming zou zijn van deze mega reis. Eerst kregen wij een introductie filmpje te zien om te kijken welke excursies je zou willen maken in de omgeving. Met Ruud, Dannie en Marleen hadden wij ons ingeschreven voor de helikopter tour boven de Victoria Falls.

Samen met Ruud ben ik nog naar Craft Market geweest. Hier zitten allemaal locals met houten- en stenen souvenirs. Onderhandelen is het codewoord. Voornamelijk in het begin was het echt ”overwhelming” …of hoe zeg je dat ook alweer in het Nederlands? Het overviel mij wat daar gebeurde, haha. Iedere verkoper kwam naar ons toe, stelde zich voor met hun naam en vroeg vervolgens waar wij vandaan kwamen. Bij het eerste kraampje zag ik een mooie olifant, maar ik had gezegd dat ik later terug zou komen. Die man geloofde mij niet. De tweede verkoper had mooie schaaltjes. Hier had ik een deal kunnen maken om voor $35,- 4 schaaltjes en sla lepels te kopen. Eerst vroeg hij $10,- per schaaltje en $15,- voor de sla lepels. Bij de derde verkoper had ik oud Zimbabwaans geld gekocht. Het bijzondere van dit geld is dat ze voorheen biljetten hadden van $50.000.000.000 Zimbabwaans geld, dus ik ben nu miljardair, haha! Ruud en ik hadden op een gegeven moment afgesproken dat we samen in een rechte lijn over de markt heen gingen lopen. Ze waren allemaal heel opdringerig. Dit werkte. En negeren werkt ook, al zit dat niet echt in m’n aard. Achterop de markt was er een man die zei ”buy anything for $5,- I need to go home to watch football”, dus ik zei $3,- voor een Ebbenhouten Nijlpaard. En hij ging ermee akkoord. Geweldig! Uiteindelijk was ik naar de 1e verkoper terug gegaan en had de mooie houtenolifant voor 180 Botswaanse Pula op de kop weten te tikken. Omgerekend is dit misschien €14,-. Hij zei ”well because you returned to me I’ll give you a special price”. Uiteraard heb ik over die ‘special price’ nog onderhandeld.

We waren uitonderhandeld en gingen terug naar Shearwater campsite, wat overigens maar 5 minuten lopen was bij de Craft Market vandaag. Bij Shearwater hebben we nog even iets zitten drinken en lunchen met Ronnie. Ruud had nog een Braziliaanse dame ‘Simone’ aan de tafel uitgenodigd. Zij was met drie mensen aan het reizen hier, maar had even een dag alleen gekozen. Ik had kip piri-piri bij de lunch. Het was heerlijk! De serveerster Jackie en Samantha waren ook écht geweldig. Ze waren niet al te serieus en je kon er je grootste onzin aan kwijt haha. Zo is het mogelijk om een massage te nemen bij Shearwater en ook om wax behandelingen te doen. Dus ik zei zo tegen Jackie de serveerster ”Ruud is going to have a bikini wax”, haha geweldig ze werd gek. Tijdens het avondeten zaten we met merendeel van de groep bij elkaar. Het was weer super gezellig. Aan het einde van de avond had ik het briefje van de oude Zimbabwaanse valuta neergelegd. En de ober speelde er leuk op in; ober: ”that’s a lot of money!”, Ruud ”He wants to buy the place”, Ober ”You can buy 3 of these places and a lot more”, ik ”just one place like this and a lot of beer is good! haha”. Ik had het niet laat gemaakt, want de volgende dag stond een volledige sightseeing dag op het programma in de Victoria Falls.

Boatcruise in Chobe National Park

Boatcruise in Chobe National Park

4 januari – Onderweg naar Kasane (Chobe National Park)
04:45u… ja hoor daar gaat die vroege tering wekker weer… haha. Gelukkig was het alleen m’n tas inpakken en geen tent afbreken. Dit was de derde dag op rij dat we een afstand van 600km+ af moesten leggen. We waren onderweg naar Kasane via Nata. Kasane is een bijzondere plek in het noordoosten van Botswana waar je eventueel in één dag 4 landen kan bezoeken. De landen Botswana, Zimbabwe, Zambia en Namibië liggen rondom deze plaats. De weg naar Kasane toe was écht belabberd. Het asfalt miste flinke stukken en als je met 120km/h aankomt rijden moet je vol in de ankers aangezien je anders een halve meter van je stoel stuitert. Halverwege de rit in Nata werden wij kort afgezet bij een benzinestation. Hier kwam een straatverkoper naar mij toe om wat souvenirs te verkopen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen, zoals de meeste souvenirverkopers. Hij kwam uit Zimbabwe en zei dat hier in Botswana was om geld te verdienen. Af en toe moet je even op je tanden bijten en je het niet aantrekken dat hier bepaalde mensen het gewoon zo arm hebben. Ik had net bij het tankstation een magnum en een cola gekocht. Ik zat het ijsje te eten terwijl wij met die man aan het praten waren. Ondanks dat ik niets ging kopen heb ik wel m’n koude cola gegeven. Hij dronk het binnen no-time op.

De safaritruck was inmiddels terug, want Olishi had wat geld opgehaald vanwege het geldgebrek in Botswana. Met andere woorden je kan vaak niet altijd geld pinnen, omdat de pinautomaten simpelweg niet gevuld worden. We hadden onze weg voortgezet naar Kasane onze eindbestemming die dag. Kasane is het uitgangspunt om naar Chobe Nationaal Park te gaan en dan tevens wat ik eerder vermelden om in één dag in 4 landen te zijn geweest. Net vóór Kasane hadden wij de eerste olifanten gespot op onze reis. We waren erg blij! Het was zelfs zo dat we er 1 hadden gezien die naast onze safaritruck stond. Geweldig! …Voor de accommodatie in Kasane had ik een upgrade aangevraagd. Ronnie, de Duitse meneer uit Spandau, had dit ook gevraagd. De kamers waren prachtig mooi met een klamboe, airco en ook nog een plafondventilator. Iets wat ik écht nodig had na 600km reizen. We hadden weinig tijd, want we werden verwacht bij een riviercruise op de Chobe rivier. Ik had een flesje rode Shiraz wijn gekocht in Maun vanuit Zuid-Afrika voor op de cruise. De cruise was prachtig mooi. We zagen al snel nijlpaarden, krokodillen, antilopen, olifanten en vele andere dieren (…de foto’s zeggen meer!). Onder de andere dieren hadden wij ook de waterbuffel gespot. Ná de nodige drankjes had Ruud z’n JBL speaker aan mij gegeven en had ik ”Buffalo Soldier” opgezet van Bob Marley. Geweldig! De crew aanboord stond een beetje mee te zingen en uiteindelijk stonden we gezellig mee te doen. De gids zei op Chobe River ”elephants need a reason to be with a female otherwise they move on”, ik ”just like human, haha!”, gids: ”How many woman you have?! haha”. Het was een mooie cruise en ook weer een aanrader als je ooit in Chobe National Park komt.

In de avond hadden we rustig aan gedaan en ging ik vroeg naar m’n bed om even te genieten van de mooie lodge mét Wi-Fi! Daarvoor hadden we nog goed gelachen bij het eten. Olishi had z’n uiterste best gedaan, want het was het laatste avondeten wat hij voor ons maakte. Het smaakte erg goed en daarnaast had hij ook nog een vanille toetje gemaakt. Afijn …ik ging slapen zei ik, haha. De wekker stond namelijk heel vroeg weer, namelijk 05:45 uur met op de planning een safaridrive in Chobe National Park en de grensovergang naar Zimbabwe dat volgens Olishi nog wel is een moeilijke grens kan worden. Stay tuned for more!

Scenic flight above the Okavangodelta!

Scenic flight above the Okavangodelta!

3 januari – Panoramavlucht boven de Okavangodelta (als Co-Piloot!)
Ná een prachtige avond was het tijd om even relax aan te doen. In de ochtend hadden we ontbijt en ik liet het filmpje zien van de mooie avond die wij hadden aan onze chauffeur Richard. Hij moest lachen. Hij zei ”I didn’t sleep well, but I heard people singing and making a good time without any fights, so I’m happy” en ik zei ”There was only love, haha!”. Tot 2 uur heb ik gerelaxed. Beetje aan m’n blog gewerkt en uitgerust. Om 2 uur gingen wij naar de luchthaven toe. Het gekke van de luchthaven is dat die midden in het dorpje of stad Maun ligt. We gingen eerst naar het excursiebureau die de scenic flights regelen. Hier kregen wij een handgeschreven ticket en liepen naar de luchthaven toe. We liepen door een eenvoudige security check. Het was écht geweldig we werden opgehaald met een transferbusje en gingen naar 2 vliegtuigen toe. Ruud, Joke, Jan, Anja en ik gingen bij het tweede vliegtuig eruit. De piloot vroeg wie er voorin zou willen zitten, zonder na te denken zei ik direct ”yes I would like”. En toen dacht ik ”ja shit, misschien willen anderen uit de groep wel”. Ik zag de cockpit en het stuur bij de stoel van de co-piloot stoel en vond het gelijk tof om daar te gaan zitten. Het was zo’n aparte ervaring om in een cessna vliegtuigje boven de Okavangodelta te vliegen. Onderweg kwamen wij vele dieren tegen zoals olifanten die wij nog niet hadden gezien, nijlpaarden, zebra’s, antilopen en waterbuffels. Het is een aanrader om de vliegtuig tour te doen als je ooit in Maun of de Okavangodelta terecht komt. We hadden de daling ingezet. Het was een vreemde ervaring om in de cockpit te zitten en de landingsbaan daadwerkelijk te zien. Het vliegtuigje stuiterde twee keer op de landingsbaan totdat die echt op de grond stond. Terug bij de parkeerplaats van het vliegtuigje wees de piloot naar de propellerhandel dat ik die uit mocht zetten. Een hele toffe ervaring, zeker omdat ik vroeger altijd piloot wilden worden, haha. Later in de bar gingen we aan de pilsjes, maar dit keer niet heel veel, want ik was erg moe van de avond ervoor.

Olifanten
Nijlpaarden
Maun International Airport.
Good times in Maun!

Good times in Maun!

1 januari – Maun
Het was de bedoeling dat we naar de Okavangodelta te gaan vandaag. Toen eenmaal de bagage in de safaritruck zat begon het keihard te regenen. Ik was totaal niet meer blij en zo nog meer mensen. Uiteindelijk hadden we besloten om niet te gaan en nog een nacht te blijven in de campsite. De beslissing vond ik wel mooi. We hadden eindelijk tijd om even te relaxen in plaats dat gehaast. In de middag kwam de discussie weer tevoorschijn. Er waren toch uiteindelijk mensen die wel naar de Okavangodelta wilden. Op een gegeven moment was ik er écht klaar mee met dat gezeik. Dit was nog niet het ”good times in Maun”-gedeelte. Tot slot is Peter en de gids Olishi naar de Delta gegaan. In de avond mochten we lekker à-la carte eten. Een hele luxe haha. We hebben heerlijk gegeten. Ik had een Bacon Burger op. Die avond hebben we nog veel gelachen en de nodige pilsjes gedronken.

Glamping tent in Estitunga Camp.
Met buitendouche…
En zelfs een buitentoilet…
De bar in Estitunga.
Een Bacon Burger :).

2 januari – Okavangodelta dagtrip
Om 8 uur werden we opgehaald voor onze dagtrip naar de Okavangodelta. Het was helemaal droog vandaag, althans in de ochtend in ieder geval. We waren wat beter voorbereid als er eventueel regen zou gaan vallen en hadden onze elektronica goed beschermd. In een off-road truck zaten wij met een anderhalf uur in de Delta. De dorpjes die je onderweg tegenkwam bestonden uit rieten hutjes of lemen huisjes. Mensen leven hier echt primitief, daarnaast hebben ze dan wel weer een zonnepaneel. Wat wel zo handig, want er is geen elektriciteitstoevoer. Aan de oever van de Delta werden we voorgesteld aan onze gidsen. De zogenoemde ”Polars”. Dit zijn de mensen die op de Mokoro staan om ‘m voort te duwen. Het waren allemaal hele aardige mensen en gaven een hand en stelde zich voor met hun namen. De tour was heel erg rustgevend. Er was nagenoeg geen geluid. Het enige wat je hoorde was de stok die steeds in het water werd gedaan en de vogels rondom heen. We hadden een visarend gezien. Echt een prachtig beest. Ze zien er een beetje hetzelfde eruit als die Desert Eagles. Kort daarna maakte wij een korte wandeling in het weiland waar zebra’s, koeien en antilopen stonden te grazen. We waren erg stil en constant kwamen de koeien en zebra’s dichterbij. Een mooie ervaring. We stapte weer in onze Mokoro’s en gingen naar het volgende eilandje. Hier hadden we een wandeling gemaakt in de hoop dat we olifanten tegenkwamen. Helaas was dit niet het geval. We hadden hier onze lunch en gingen weer terug naar de campsite. Aan de chauffeur hadden we nog even gevraagd of we eventueel snel konden stoppen in Maun. Dit was mogelijk. Bij de tijd dat we in Maun waren begon het keihard te regenen. Ik was heel blij dat het niet in de Delta gebeurde. We gingen ten slotte naar de camping terug.

Opstapplaats voor de Mokoro’s.
Polar ”Anita” met de lunchbox.
Achterste Mokoro: Danny en Marleen, Voorste Mokoro: Jan en Joke.
In de Delta kan je redelijk dichtbij de zebra’s komen.
Lunchplaats.

De avond in de bar was wéér geweldig! Nadat we terugkwamen uit de Delta gingen we drinken. Het was weer keihard aan het regenen, maar dat onder drukte niet de pret. De keuken had een lopenbuffet voor ons gemaakt. Het was weer erg lekker. De bar werd drukker en drukker tegen etenstijd. De chauffeur Richard had het al gezegd dat het druk zou gaan worden. De mood zat er goed in. Op een gegeven moment had Ruud z’n JBL speaker tevoorschijn gehaald en hadden Bob Marley opgezet. De andere groepen hadden zo te zien ook goed naar hun zin. We zongen en ik riep door de bar ”In the end of this night we are all family”. Iets wat als grap bedoeld was aangezien onze gids constant zeg ”Hello family how are we?”. Even later kwam ik aan de praat met een groep. Er zaten onwijs veel Australiërs bij. Ik had Slim Dusty tevoorschijn gehaald in m’n playlist op de telefoon. Dit is een Australische folk zanger. Binnen no-time waren de Australiërs los en zaten ze luid te zingen. Later kwam Tom de manager van de camping langs ons dat er geklaagd was over geluidsoverlast. Hij zei dat hij het wel leuk vond, maar dat die mensen het niet leuk vonden. Dus de JBL speaker ging uit en we hadden het wat zachter gehouden. Toch ging ik later nog terug om Waltzing Matilda af te spelen; een nummer dat elke Australiër wel weet, dus toen kwam Tom weer, haha het was onwijs gezellig. Er was ook een Duitse dame bij, Alica uit Düsseldorf, zij deed de reis in omgekeerde volgorde van Victoria Falls naar Kaapstad. Met haar heb ik heel de avond wel zitten praten en uiteindelijk midden in de nacht nog een duik in het zwembad genomen ;-)! …zoals de titel het al zegt: Good times in Maun!

Onderweg naar het échte Afrika.

Onderweg naar het échte Afrika.

30 december – Onderweg naar Divindu, Namibië
In de ochtend hadden we nog net de laatste waterhole bezocht in Etosha Park, voordat wij koers hadden gezet richting Divundu. Onze eerste stop ná Etosha Park was Grootfontein. In Grootfontein hebben we nog wat boodschappen gedaan voor de rest van de dagen. Het was best een mooi shoppingcenter waar we stopte. Voor het shoppingcenter stonden zwaarbewapende militairen, waarom weet ik niet. Ik had hier nog een kipburger gescoord bij ‘Hungry Lion’. Het gekke is weer dat ik onwijs lang stond te wachten en dit alweer voor een fastfoodketen haha. In Namibië is slowfood meer van toepassing hahaha! Het was een onwijs grote kipburger en dat om 10:00 uur ‘s-ochtends. Af en toe heb je daar gewoon trek in ;-)!

De laatste foto voordat we Etosha achter ons lieten.
Om 10 uur ‘s-ochtends aan de hamburgers!
Het landschap is anders aan het worden richting Divundu.

Vanaf Etosha en ná Grootfontein tref je een totaal ander Namibië, iets wat ik zou beschrijven als het ”echte Afrika”. Ondanks dat zie je hier minder toeristen. Die slaan denk toch vaak af van Etosha naar het zuiden. Langs de weg zag je echt allemaal van die rimboe hutjes bestaande uit riet. Naarmate we dichterbij Rundu kwamen werd het landschap ook anders. We hadden Namibian Desert achter ons gelaten en het werd groener, veel groener. Hier en daar hadden we een regenbui, zo ook bij onze lunchstop. Olishi had al gezegd ”we have to be quick because there is rain coming”. Ik had niet mega trek aangezien m’n kipburger bij Hungry Lion echt mega groot was. Op het moment dat we aan het inladen waren ging het storten. Ruud en ik waren de lul bij het inladen van de tafel. Afijn, we gingen verder richting Rundu. Eenmaal het tankstation te rijden hoorde wij een keiharde knal. In eerste instantie dachten wij dat het vuurwerk was, maar het bleek onze accu te zijn geweest. Gelukkig was de tweede tour groep van Djoser, die de lodge reis maken, ook gearriveerd met hun chauffeur. Samen met onze chauffeur Richard hadden hun dat gefixt. Wij hadden even tijd om een rondje te lopen op het benzinestation. Hier was ook een groentemarkt aan de gang. De armoede straalt van mening mens af die je hier ziet. Het doet was met je, vooral als je langs zo’n kraampje loop en de vrouw zeg ”wanna buy a mango 1 dollar”. Als je nagaat dat 1 Namibische dollar omgerekend 6 euro cent is… er lagen misschien 100 mango’s op het kraampje en nog wat ander fruit wat ook maar 1 dollar en dan is de concurrentie ook nog heftig, want er waren zo 15 kraampjes… Ik zat mij dus te bedenken dat als ze die 100 mango’s allemaal zou verkopen heb ze 6 euro verdiend die dag, maar dat lukt natuurlijk nooit. Dit zijn van die momenten dat je jezelf realiseer dat je het wel heel erg goed heb thuis in Nederland.

Lokale bevolking in Rundu die op de straat koken.

Ruud had enige tijd geleden op de reis een voetbal gekocht. Dit keer hadden we ‘m gebruikt op het benzinestation. Er stonden wat lokale jongetjes van ongeveer 6 à 7 jaar oud die stonden te kijken hoe wij aan het voetballen waren. We hadden ze bij het spel betrokken en deden op hun blote voeten mee. Ze vonden het geweldig. Wat zo’n voetbal doet. Je kan niet communiceren met ze, maar een potje voetbal kent iedereen. Even later hadden we nog een praatje met de lodge rondreis groep. Die zagen er verzorgd uit en ik zie er inmiddels uit als een soort zwerver. Het waren aardige mensen, alleen merkte ik niet écht een dichte groepsverband bij hen, terwijl dat echt wel hebben.

We hadden wat vertraging opgelopen door de accupech, dus gingen rally racend richting Divundu. Onze chauffeur Richard past perfect bij de Dakar Rally. Toeterend jaagde hij alle geiten, honden en mensen weg die op de wegliepen. Het tempo was hoog, eigenlijk iets te hoog, want we hadden nog 200 kilometer te gaan om vervolgens bij de campingsite op een boot tour te gaan. Ik vond al dat gehaast niet fijn en werd eigenlijk. Het voordeel was gelukkig wel dat we een upgrade hadden, dus die tent bleef lekker in de safaritruck staan. Bij aankomst op Rainbow River Lodge campsite hadden we nog even heel kort de tijd om snel een lange broek aan te doen voor de bootcruise en gingen gelijk door. We hadden ons op 5 uur verwacht en waren er om half 6. Niet al te laat dus. De omgeving bij Rainbow River Lodge is écht adembenemend. De Kavango Rivier zit vol met krokodillen en nijlpaarden. Langs de rivieroevers waren prachtige lodges uitkijkend op de rivier. Toen wij eenmaal gingen varen had de bootgids ons verteld dat de koelbox vol met bier en ciders free of charge was. Ik vroeg het nogmaals, want ik geloofde het niet, maar het was écht zo. M’n avond was meteen weer goed na al dat gehaast haha. Als eerste zagen we een krokodil liggen en gingen we nog naar kleine watervallen. Later op de boot tour gingen we naar de plek waar veel nijlpaarden zaten. We hebben er zeker wel 40 gezien als het er niet meer waren. Prachtige beesten. Wat een mooie tour was het. Ik had de gids ná afloop 50 Namibische dollar gegeven als fooi. In de avond hadden we de spullen bij de lodge gegooid en vervolgens gegeten. Dit keer stond er springbok op het menu. Ná het eten had ik nog 2x Savannah Dry’s gehaald voor in de lodge. In het mooie bed met klamboe en een plafondventilator stond er een hele relaxte nachtrust op mij te wachten.

”Ladies and gentlemen, this will be our home for tonight…”
De bar bij Rainbow River Lodge.
Luxe lodges langs de Kavango Rivier.
Glamping langs de Kavango Rivier.

31 december – Onderweg naar Maun, Botswana
Oudjaarsdag stond voor de deur en wij hadden vandaag als reisdoel om de grens over te gaan van Namibië naar Botswana. Ik was al op het ergste voorbereid, dus had al m’n bagage dit keer een beetje goed gepakt in plaats van al die plastic zakken die ik rond heb slingeren in de bus. We hadden koers gezet richting de grens. Vlakbij het tankstation waar we gingen tanken waren een stel Namibiërs een koe aan het villen. Het was niet normaal. Gewoon ergens in de berm langs de weg tussen het vuil en dan gek vinden dat buiktyfus nog een dingetje is hier… De grensovergang was écht onwijs chill. Ik weet nou niet of het door Oudjaarsdag kwam of omdat ze altijd zo zijn. In Namibië gaven een vooraf ingevuld briefje in en kregen meteen de stempel er in. Samen met Peter en Daniela liep ik al de grens over. Het was een stukje niemandsland en het was onwijs rustig. In het grenskantoor van Botswana hadden wij een formulier ingevuld en kregen de stempels van Botswana er in. Het verliep allemaal helemaal vlot. Ook werden wij niet gecheckt. Dit is even een totaal andere koek dan Zuid-Afrika daar onze bagage één voor één werd gecheckt.

De lodge bij Rainbow River Lodge. Erg fijn om ná een lange tijd in een lodge te slapen.
Waterbuffels tussen Namibië en Botswana grenscontrole.

Onze gids vertelde dat er een grotere populatie aan ezels zijn dan mensen in Botswana. De populatie mensen staat op ongeveer 2.1 miljoen. Onderweg zie je veel vee zoals koeien, ezels en geiten. Olishi was een briefing aan het geven over onze dagen in Maun en de Okavangodelta waar wij gaan wildkamperen. ‘s-Nachts in de Okavangodelta moet je op de je hoeden zijn als je naar de wc moet gaan voor de dieren. Er is totaal geen bescherming of hek dat de dieren op afstand houdt. Daarnaast kunnen we minimaal meenemen zei hij. Maximaal 4x biertjes was mogelijk en op dat moment keek hij mij aan. We gaan namelijk in Mokoros, dit is een soort traditionele kayak. De local die ‘m vooruit duwt heten Polars. Ik vroeg aan Olishi ”How much is it to hire a polar just for a Mokoro full of beer? haha!”. Bij hem had ik mij gelijk ingeschreven voor de scenic flight boven de Okavangodelta. De vlucht kost $110 US.

Even later kwamen wij aan bij een Shell tankstation. Ruud had z’n voetbal weer uit de safaritruck gehaald en gingen voetballen. Terwijl hij met de bal liep hoorde wij de locals roepen om de bal. We hebben hier met het Shell personeel staan voetballen haha. Ze hebben hier in Afrika namelijk nog mensen die je benzine tanken, raampje wassen, etc. Dus er was aardig wat personeel die mee deden. Terug in de bus zei ik ”Ik heb mij laten neutraliseren voor FC Botswana”, Dannie zei: ”Dan bent u de blanke parel van het team, haha”. Geweldig!

Voetballen met Shell personeel in Botswana.

Eenmaal in Maun hadden wij inkopen gedaan voor de Okavangodelta. Het was onwijs druk in Maun vanwege Oudjaar had ik het idee. Er lag namelijk ook bijna niets meer in de schappen. Bij het tankstation had ik nog geprobeerd om een simkaart te kopen. Dit duurde echt mega lang, ook moest ik nog bellen om mijn simkaart te registreren. Niet normaal. Vervolgens had ik ook nog geen netwerk. Schoot niet op. Afijn, eenmaal aangekomen bij Sitatunga Campsite hadden Ruud en ik geupgrade naar een lodge. Toch fijn om die tent niet op te zetten.

De lodge bij Estitunga Campsite.

Oudejaarsavond hebben we met z’n allen gegeten in het restaurant van de camping. Het was een lopend buffet met veel keuze. De bar was ook hartstikke leuk. Een leuke locatie en zeker om Oud & Nieuw hier te vieren. Terwijl we aan het eten waren zag ik een zag ik een kat met een kitten. Ik had ze wat te eten gegeven, het was tenslotte ook oudjaar voor die katten. Mondjesmaat gingen mensen slapen, maar de harde kern bleef over en samen met hen hebben we muziek van de Top 2000 afgespeeld. De biertjes gingen ook lekker snel. We hebben het ongeveer 1 uur gemaakt, tussendoor had ik nog met Nederland gebeld :-)! Het was een hele aparte ervaring om oudjaar te vieren in het buitenland.

Avondeten in de meest gezellige bar van de reis.