Archief van
Auteur: Dirk

Beautiful British Columbia and my trip back to home!

Beautiful British Columbia and my trip back to home!

19 februari 2018, Vancouver en Whistler (British Columbia) Canada

 

Ik was weer vroeg uit de veren, want vandaag ging op de excursie naar Whistler. Dit plaatsje is bekend geworden door de winter Olympische Spelen van 2010. Eerst ging ik even ontbijten. Dit was overigens supergoed in het Victorian Hotel. Croissants en allerlei andere soorten zoete broodjes. Ik had mijn warme kleding aangedaan en ook m’n skibroek meegenomen, want in de ochtend toen ik keek was het gevoelstemperatuur -19 in Whistler, dus behoorlijk koud. Ik was aan het wachten bij de receptie. De receptioniste waarvan ik dacht dat ze Australisch was vroeg ik het nu aan. Ik zei: jij komt hier niet vandaan toch? Dat klopte, ze zei ‘’no from Australiaaaaaa’’. Haha, ze vroeg of ik bekend was met Australië. Ik vertelde het piekfijn. Uiteindelijk kwam de tourguide aan en introduceerde mij aan een Canadees Kroatische dame van rond mijn leeftijd. Zij was ook op deze dagtrip. De tourguide dacht dat ik Zuid Afrikaans was, hij zei ‘’If I can’t tell it is Australian, New Zealand or British, I always tell it is South African’’. Erg grappig hoe mensen geen flauw idee blijven houden.

 

Shannon Falls was de eerste stop, een waterval wat ontstaat door een gletsjer. Het was een apart natuurverschijnsel. Kort daarna reden wij naar een VVV-kantoor van Squamish om even een koffietje te halen en iets te eten. Onderweg vertelde ik over mijn reis op de Trans Mongolië Express en de tourguide was benieuwd waar ik allemaal was geweest. Er hing een mega wereldkaart in het VVV-kantoor van Squamish en ik liet ‘m zien waar ik allemaal geweest was. Hij was zelf ook een liefhebber van treinen. Vorig jaar had hij de Coastal Starlight trein gedaan van de Amtrak. Dit is een treinreis van San Francisco naar Seattle. Eén die ik nog op de bucketlist heb staan. Even later stopte we nog bij de ‘’Welkom in Whistler’’ bord om even snel een foto te maken en reden weer verder naar het plaatsje Whistler.

 

Het plaatsje was onwijs druk, dit had te maken met de vrije dag die ze in de Verenigde Staten hadden. En omdat die op een maandag viel gingen veel Amerikanen voor 2 uur in de auto naar het grootste Canadese skigebied. Ik trok met de Canadees Kroatische dame op tijdens de dagtrip in Whistler. Haar ouders zijn allebei uit Kroatië en waren tijdens de Joegoslavië oorlog naar Canada geëmigreerd zij was 9 jaar toen ze verhuisde. Aangezien ze 15 jaar in Canada woon gaf ze mij wat tips om iets typisch Canadees te eten en te drinken. Tim Hortons is een soort Canadese Starbucks, een Canadees besteld daar meestal een ‘’Double Double’’ wat een koffie is met 2x melk, 2x suiker en ze bestellen voor een snack Timbits. Timbits zijn het binnenste van een donut. Helaas heb ik er geen tijd meer voor gehad om naar Tim Hortons te gaan tijdens mijn reis, maar het is zeker niet de laatste keer dat ik Canada ben geweest.

 

Anyway… we gingen naar de skilift toe. We kochten een kaartje en gingen naar boven. Het was een prachtige heldere dag. Bovenop de berg kon je echt mega ver kijken. Het was prachtig. Er was een kabelbaan ‘’Peak 2 Peak’’ die vrij bijzonder was. De kabelbaan was tussen twee bergtoppen geplaatst. In sommige skiliften had je een glazen vloer, waardoor je echt honderden meters naar beneden keek op het hoogste punt. Het was een superleuk om alle mensen te zien skiën. Er waren hele kleine kids die ook al van zulke hoge bergen afskiën. Toen wij de Peak 2 Peak kabelbaan terug namen hadden we de skilift met de glazen vloer. Erg gek! Op de Whistler Mountain hadden we nog even iets gegeten en er was inmiddels alweer flink wat tijd voorbij gegaan. Gek genoeg kwamen alle werknemers in het bergrestaurant uit Australië. Whistler staat bekend om een gebied waar veel buitenlanders werken met de Working Holiday visum. Uiteindelijk zijn we naar het dal gegaan en stapte we weer in de tourbus om terug te gaan via de Trans Canada Highway naar Vancouver. De Trans Canada Highway is een bekende weg die vaak in auto reclames en films wordt gebruikt, dit vanwege de prachtige landschappen langs de weg. De tourguide vertelde dat Vancouver ook heel erg groot is voor filmmakers. Het is makkelijk te bereiken uit de Verenigde Staten en het is voor Amerikanen ook goedkoper om het in Canada op te nemen vanwege de wisselkoers. Zo is de grappige film ‘’The Interview’’ over Noord-Korea ook in deze omgeving opgenomen.

Whistler

Net vòòr Horseshoe Bay stopte we even om wat foto’s te maken van de prachtige zonsondergang achter de eilanden die langs de Sunshine Coast liggen. De Sunshine Coast strekt zich uit van Vancouver naar het noorden van Whistler. Kort daarna gingen we verder. Vanaf de snelweg, die overigens op een klif was gebouwd, zagen de BC Ferries onderweg naar een aantal eilanden in de Sunshine Coast baai. Het was een prachtig uitzicht. Het was een geslaagde dagtrip en Landsea tours is een zekere aanrader als je een reis naar Vancouver maak. Bij terugkomst in Vancouver was ik direct naar het hotel gelopen vanaf Waterfront Station.

BC ferries

 

20 februari 2018, Vancouver (British Columbia) Canada

 

Het was een rustige en zonnige dag in de stad. Ik had een beetje rondgelopen in Vancouver en genoten van ‘t prachtige uitzicht op Noord Vancouver vanaf Canada Place. Doordat ik door de stad had gelopen kreeg ik een goed idee van Vancouver. Het is een stuk relaxter rondlopen dan in een stad als Toronto. Ondanks dat Vancouver ook rijk is van torenhoge gebouwen is er duidelijk nog veel laagbouw ook aanwezig. Dit vind ik persoonlijker fijner. Anders is het overal in de stad een vrij intense sfeer. De dag had ik geëindigd in één van Vancouvers meest bekende brouwerij, namelijk Steamworks Brewery. Aangezien een Canadese uitspraak als volgt luidt ‘’Go big or go home’’ nam ik de bierproeverij van 10 verschillende biertjes in plaats van de kleinere proeverij van 4 biertjes. Daarnaast had ik op aanraden van Julia nog een typisch Canadees gerecht genomen ‘’Poutine’’ (patat, cheddar cheese en gravy). Dit was écht superlekker. Zeker omdat er science fiction kaas gebruikt werd, haha. Ja, ik ben de meest verschrikkelijke Nederlander die geen échte kaas lust, haha. Aan het einde van de dag was ik langzamerhand begonnen aan m’n tas in te pakken. En ging uiteraard weer vroeg slapen.

 

21 en 22 februari 2018, Vancouver (British Columbia) Canada onderweg naar huis

 

De dag van vertrek. Gelukkig had ik de kamer tot 11:00u en kon ik even relaxed opstarten. Ik had even gekeken wat de taxikosten zouden zijn vanuit Downtown Vancouver naar de luchthaven. Dit was zo’n $ 75 ,-. Dit had ik vergeleken met de trein, waarvan het treinstation 10 minuten van het hotel was. Dit was maar $ 3,70. Mijn keuze was daarom snel gemaakt! Ik had uitgecheckt en liep naar Waterfront Station toe. Binnen 40 minuten zat ik op de luchthaven vanuit het centrum van de stad. Het verliep allemaal vrij vlot en voor ik het wist zat ik achter de douane. Ná de laatste souvenir inkopen te hebben gedaan nam ik nog een hamburger om mijn ‘’Canadese hamburger dieet’’ te beëindigen. Het was tijd om te boarden. Dit keer vloog ik een vliegtuig met stoelen 2 (links) – 4 (midden) – 2 (rechts). Ik zat aan het gangpad van een rij met 2 stoelen. Helaas kwam er weer Indiër naast mij zitten en voor de duidelijkheid zo één met weinig manieren. Afijn, ik nam een paar wijntjes en had heel wat films gekeken ‘’Dunkirk’’, ‘’The Journey’’ en ‘’The Circle’’. De tijd vloog letterlijk en figuurlijk. Ideaal als je zoveel films kijk tijdens een vlucht. Ik kon niet slapen aangezien die gast naast mij constant aan het bewegen was en het niet heel erg vond om in een comfort zone te komen. Bastard! Ik was blij dat ik op de vaste grond stond, zodat ik kon vluchten van die vent. M’n tas was al snel op de bagageband. Op Schiphol had ik nog even een Hollands patatje en een kaassoufflé gescored. Niet wetende dat het pas 11 uur in de ochtend was, haha. Ik zowat 24 uur wakker, dus dat maakte ook niet meer uit dan. De treinreis en busreis terug naar Hoek van Holland was vrij pittig want ik viel bijna in slaap, haha. Ik was blij om thuis te zijn en even een douche te pikken en even te slapen.

 

Het was een prachtige reis! Met als uniek punt de 28-uur vertraagde treinreis. Samen met een superleuke groep mensen was de treinreis eigenlijk te kort, dus Via Rail bedankt voor de vertraging, haha! Toronto vond ik persoonlijk een iets te grote stad. De bezienswaardigheden waren wel zeker de moeite waard en dit precies hetzelfde voor de Niagara Falls. De watervallen waren prachtig, echter alle poespas qua entertainment in de stad was a bit too much!. Daarentegen vond ik Vancouver persoonlijker, rustiger en leuker. Ik verbleef in een hotel vlakbij de bruisende en trendy wijk Gastown. Een wijk waar je je al snel thuis zou voelen. Het was super om Canada in de winter te zien en eigenlijk het gehele land te hebben zien veranderen in de trein. Rocky Mountains was ook prachtig. Het is zeker niet mijn laatste bezoek aan Canada. Volgende keer ga ik Canada bezoeken in de zomer en ga ik de kleinere steden/dorpen bezoeken en uiteraard het mooie Banff Nationaal Park en Vancouver Island.

 

Voorlopig is het weer even wachten met blogs. De eerst volgende zijn weer in mei. Dan de bijzondere ferry en treinreis naar Schotland. Tot dan weer! Dank voor alle berichten op de blogs. In Canada had ik niet de mogelijkheid om ze beantwoorden maar ik had ze uiteraard wel gelezen.

Dag 5 aan boord van “the Canadian”

Dag 5 aan boord van “the Canadian”

18 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 5)

Iedereen was al vroeg uit de veren, want iedereen wist dat er deze ochtend een prachtig uitzicht stond te wachten. We reden namelijk dwars door de Rocky Mountains. Michael, een Engelsman uit Birkenhead, zat er al om 5 uur in de Dome Car. Die kon zeker niet wachten op het prachtige uitzicht, haha. Hij ging ontbijten en ik was benieuwd of ik ook weer kon gaan ontbijten in het restauratierijtuig. Dit was mogelijk. Samen met een Amerikaans stel (Debbie en Russel) uit Tennessee zat ik in aan de ontbijttafel. Zij waren ingestapt in Jasper. Door de vertraging hadden zij al een keer hun vlucht moeten verzetten en doordat de vertraging steeds meer opliet zouden zij in een plaatsje net na de Rocky Mountains door een taxi worden opgehaald om direct naar het vliegveld in Vancouver gebracht te worden. Echt bizar, wil niet weten hoe duur die taxi gekost moet hebben. De uitzicht werd steeds mooier. Dit was het beste ontbijt qua uitzicht over de gehele reis. Na het ontbijt zat iedereen aan de rechterkant van de Dome Car aangezien je hier direct op de rivier keek met de besneeuwde pieken van de Rocky Mountains. Het was rustiger dan de dagen daarvoor in de Dome Car. Veel van de treinvrienden hadden de trein helaas al verlaten. Tegen David zei ik nog ‘’It’s like you live in a bubble, the train journey became our life’’. Doordat je met z’n allen op zo’n kleine oppervlak heb je al snel contact en ontstaat er een soort band, want bij ontbijt, lunch en diner zie je elkaar, je drink met elkaar en maak de beste tijd met elkaar mee onderweg op een onvergetelijke reis. 300 foto’s verder kwamen we van de besneeuwde Rocky Mountains in de groene velden in de omgeving van Vancouver. Het was gewoon gek voor m’n ogen om weer groen land te zien na ruim een week alleen maar sneeuw te hebben gezien over een enorm stuk land.

Kelly de barmedewerker had ik bedankt voor de goede service ondanks de mega vertraging. Ik zeg ik heb veel respect voor jullie aangezien je aardig wat gezeik over je heen krijg, jullie vragen er ten slotte ook niet om. Hij kon het waarderen en dankte mij en de andere voor het geduld dat we hebben getoond. Langzamerhand kwamen we de buitenwijken van Vancouver binnenrollen. Een enorme stad, echt weer bizar. Je maak een soort rondje om de stad met de trein voordat je bij ‘t treinstation aankom. Hierdoor zie je de skyline van Vancouver extra goed. Uiteindelijk ga je dan een brug over en komt Pacific Central station langzaam inzicht. Hier zagen wij nog de rijtuigen staan van de onwijs dure treinreis ‘’Rocky Mountaineer’’. David, Amanda (de Canadese uit Victoria, Vancouver Island) zaten als laatste nog in de Dome Car. Aangezien alles gigantisch lang duurde tijdens de gehele treinreis dachten wij dat het ‘’aanmeren’’ in Vancouver ook wel even duurde. Gek genoeg kwam de conducteur vertellen dat we allang eruit konden lopen, haha. Niemand was serieus meer op het perron. Aangezien we economy class waren konden wij een kilometer lopen (de totale lengte van de trein) ..dat dachten wij, want er kwam een medewerker van Via Rail langs met een grote golf caddy die ons voor de deur afzetten van het treinstation, geweldig!! Malcolm kwam in de stationshal nog gedag zeggen, ook Tanoo degene met de knuffel kat op de foto van blog ‘dag 4’ zij ging nog verder naar White Horse in het noorden van Canada samen met haar moeder. David en ik hadden nog even gepind en ook David had ik uiteindelijk gedag gezegd. Het was een top treinreis! Doordat Derek en ik aan de praat kwamen ging het vuurtje lopen en praatte iedereen opeens met elkaar. Ik denk dat ik geen betere treinreis had kunnen bedenken. De leuke improviserende karaoke avonden en de superleuke mensen onderweg. Het was compleet. Wellicht was die vertraging nog helemaal niet zo erg! Het was spraakmakend.

Ik nam de taxi naar het hotel. De taxichauffeur vroeg waar ik vandaan met de trein. Ik zei Toronto met 28 uur vertraging. Hij vond het bizar. We stonden ook nog is vast in het drukke verkeer van Vancouver, hij zei ‘and now you also have to wait in this traffic’, ik zei ‘well I’m well trained with delays now, haha’. Bij aankomst in het prachtige Victorian Hotel zei ik tegen de vrouw van de receptie ‘’I’ve got a reservation but I supposed to arrived yesterday. Had a 28 hour delay on the train!’’, ze zei met een overduidelijk Australisch accent ‘’Oh that was you! God you must be happy to be here now’’. Ik zei ‘’Yes it’s me, can’t wait to have a proper rest in a comfy bed’’. Na een heerlijke douche en een korte nap ging ik een rondje lopen in de hippe wijk ‘Gastown’, enkele minuten lopen van de Victorian Hotel. Ik liep langs een souvenirwinkeltje waar ze kentekenplaten hadden. Een hiervan was uit Manitoba. De provincie waar ik de meeste mensen uit heb leren kennen. Gek genoeg was iedereen uit deze provincie super aardig. De naam op het nummerbordje zeg daarom ook ‘’The Friendly State’’. Ik had ‘m gekocht, ik vond het wel toeval, haha. Later ging ik nog een slijterij in om een biertje te zoeken die Julia had aangeraden. Een blueberry biertje. Helaas kon ik ‘m niet vinden, uiteraard had ik wel een andere nog meegenomen. Ik ging nog even de Vancouver Lookout in waar ik precies met zonsondergang stond. Het was prachtig om de grote stad Vancouver zo te zien. Ene kant van het water zie je de grote bergen en de andere zijde die je alle hoogbouw die de stad rijk is. Ik had totaal geen zin om ergens in een restaurant te gaan eten, ik was onwijs moe. Ik typte in Google ‘’Subway near me’’ en die was er binnen 200 meter. Dus ik heb een take away Subway broodje meegenomen en samen met de pilsjes zitten dineren op de hotelkamer en de blogs zitten typen van de afgelopen dagen. Enerzijds vond ik het jammer dat de treinreis over was, anderzijds was het misschien ook precies zo.

Dag 4 aan boord van “the Canadian”

Dag 4 aan boord van “the Canadian”

17 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 4)

…’’oei, dat waren een paar pilsjes te veel geweest’’ zei ik tegen mijzelf. Ik was al vroeg wakker en ging weer naar de Dome Car toe. Hier zat Cindy die vertelde dat het ontbijt gratis was in de restauratierijtuig. Ik ging gelijk hierheen aangezien ik wel een lekker full Canadese breakfast kon gebruiken. Bij het ontbijt kwam Thomas er ook bij zitten. Thomas zei ‘ik ga de trein missen als ik Edmonton uitstap’. Thomas is halverwege zijn dertiger jaren en had de laatste mogelijkheid om nog een working holiday visum aan te vragen voor Canada aangezien je die vanaf je 37ste jaar niet meer kan aanvragen. Hij zou na Edmonton werk gaan zoeken. Anyway, na het ontbijt gingen we naar de Dome Car.

In de ochtend was ik het gesprek van de trein als de ‘’party maker’’, haha!

Derek vroeg lachend aan de barmedewerker ‘How much did he drink yesterday?’, barmedewerker Kelly zei lachend ‘Enough! He drank all the Dark ales and than I went down the other end of the train to get some more and he drank them as well. He’s a rockstar’.

Later kwam Kelly de barmedewerker naar in de Dome Car, toen het niet al te druk was. Hij vertelde dat in de zomer 36 rijtuigen zijn dat is 3 x de trein die we nu hebben, die is namelijk 12 rijtuigen lang. Hij zei dat het ongeveer 30 minuten lopen was als je van voor naar achteren van de trein zou lopen. Ik maakte nog een grap ‘’Would you’ve still been getting those Dark Ales for me? Hahaha’’.

Mijn bijnaam werd ‘’The Crazy Dutchmen’’. De gehele groep was aan het lachen en zei dat ik voor de niet drinkers had gedronken. Er was een wine tasting gaande ik zei ‘’I’m going first taste for you guys, you might be wasting time if the wines are bad, haha’’.

In de middag kregen wij ook de lunch van Via Rail vergoed vanwege de vertraging. Julia, David en ik hadden een pizza sub genomen. Een stokbroodje wat je kan vergelijken met de Subway broodjes, echter was dit een magnetron variant, dus het broodje was zo zacht als een spons. Wij hadden gemengde meningen over het broodje haha. Maar goed een gegeven paard mag je niet in z’n bek kijken zeggen ze dan maar. De sleeper passagiers (met een couchette in de trein) gingen gewoon naar het restauratierijtuig om te eten. Later toen zij terugkwamen ging de karaokebar weer open, haha. Ik was nog half tam. Adam daarentegen een 23 jarige Canadees die treinmachinist is bij de Canadese Spoorwegen vertelde ons van alles over de omgeving. Hij was onderweg naar Jasper voor een vakantie. De Dome Car was vol een Creedence Clearwater Revival stond weer heel de weg aan tot aan Jasper. Ik kwam in de mood en begon aan de bacardi cola. Gek genoeg waren deze maar $ 8,50 vergeleken met een biertje $ 7 of $ 9,50. Het kon niet meer gezelliger worden tot aan Jasper. Iedereen was in een goede mood. Helaas was het in Jasper tijd om tegen een aantal mensen gedag te zeggen. Het verliep niet zoals het had moeten gaan. De wissel was nam vastgevroren dus ze moesten met man en macht het fixen. Julia vertelde mij in de tussentijd dat het in Canada zo is; als een trein 24 uur vertraagd is, is het een ‘ghost train’, ik maakte nog de grap dat we de Black Pearl waren haha. Na een 1 uur was het dan eindelijk mogelijk om voor de trein te switchen naar het perron. In eerste instantie hadden wij een goede 45 minuten om rondom Jasper te lopen, ondanks de vertraging hadden wij echter nog maar 15 minuten. Liz, Julia, Adam en Kathleen verlieten hier de trein. In Jasper vroeg een Canadees uit Saskatoon aan mij waar vandaan ik uit Australië kwam, haha erg grappig weer. Na een rondje om het station gingen we weer terug aan boord van de trein. Samen met de Engelse zat ik in de Dome Car te drinken. Malcolm, 1 van de Engelse groep, zat lekker door te tanken met de dubbele vodka cola’s die avond. Bij de laatste diner shift om 10:00u zat ik aan de tafel met alleen maar Canadese mensen. Een van hen de Canadees uit Edmonton vroeg aan mij uit welk deel ik van Australië kwam. Het moet niet gekker worden. Iedereen denk dat ik Australisch ben.

Dag 1, 2 en 3 aan boord van “the Canadian”

Dag 1, 2 en 3 aan boord van “the Canadian”

14 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 1)

Op Valentijn Ochtend werd ik wakker in de prachtige hotelkamer van de Fairmont Royal York hotel. Ik had goed geslapen en ging al vroeg m’n spullen goed reorganiseren in m’n backpack. Zeker net voor de treinreis was het wel belangrijk dat alles even goed georganiseerd zou zijn. Rond 7 uur had ik Via Rail nog even gebeld of alles volgens het nieuwe schema zou gaan om 11:30u in de ochtend. Ik kreeg te horen dat het allemaal volgens het nieuwe reisschema zou moeten gaan verlopen. Afijn ik had alles ingepakt en had vervolgens een bakkie koffie gezet. Het verliep allemaal lekker met inpakken, voordat ik het wist was het alweer half 10. M’n spullen had ik gepakt en ik ging langzamerhand naar de receptie toe om uit te checken. De maaltijd die ik had besteld daar was de $ 15 afgehaald die ik van Via Rail had gekregen. Top geregeld allemaal. Ik liep de straat over en was al bij het station. Bij de ticketbalie had ik het nogmaals gevraagd of alles op tijd zou gaan rijden. Ze hadden gezegd ‘’Fingers crossed, but it looks like it will be in service’’, oke geweldig! In de vertrekhal kwam er een medewerker van Via Rail vertellen dat het mogelijk was om ontbijt te halen in de Business Lounge. Ik dacht dat is een uitzondering aangezien de vertraging was geweest, want je mag hier alleen naar binnen als je een couchette heb geboekt aan boord van de trein. Ik ging naar de Business Lounge toe. Iedereen was een beetje druk bezig. Op het moment dat ze wilden vragen welke klasse ik had kregen zij een telefoontje. Ze maakte eigenlijk een gebaar dat ik door kon lopen. Inmiddels was ik aan het einde van de lounge om ontbijt te pakken en vroegen ze om mijn ticket; ‘’okay, you are economy class you’re not supposed to be here’’. Geweldig, er hadden net mensen mij allemaal door gelaten. De man zei dat ik gewoon kon blijven zitten. Ik had uiteindelijk wat lekkere cakejes en croissantjes op. Toen ik het op had ging ik naar de vertrekhal toe en stond als eerste in de rij. Ik dacht ‘’het gaat mij niet gebeuren dat ik een klote stoel voor mijzelf heb!’’. Bij het boarden werd het duidelijk dat er ongeveer 10 economy class reizigers waren in een rijtuig voor 50 personen. Dus… ik had sowieso wel een mooi plaatsje.

De conductrice vroeg aan mij of ik even met haar collega kon meelopen om te kijken hoe je de deur van de trein opent in geval van nood. Ze zei dat 1 iemand het moet weten die er gedurende de hele reis in zit. Na een cursus ‘’hoe maak je een treindeur open’’ ging ik naar de Dome Car. Een prachtig oude dubbeldeks restauratierijtuig met panoramadak. Je ziet hier alles super goed! Het is een prachtig gezicht om zo rond te kijken op het besneeuwde landschap. Ik was aan het filmen, fotograferen en daarnaast uiteindelijk nog genieten zonder alle technologie, haha. In de eerste twee uur toen we Toronto uit waren gereden was het nog vrij rustig in de Dome Car. Er was een Engelsman ‘David’ uit Stockport die dit op zijn bucketlist had staan. Voor enige tijd heb ik met hem zitten praten over verschillende treinreizen. Hijzelf was dus ook een treinfanaat. Later kwamen er meerdere mensen binnenlopen. Ik had m’n Australië trainingsjacket aan en een andere Engelsman genaamd ‘Derek’ uit Middlesbrough zei ‘’Well I can guess where you are from, haha’’. Vanaf hier ging het gesprek rollen en voor je het wist was heel de Dome Car met elkaar aan het praten. Door m’n trainingsjack en m’n enigszins Aussie accent waren mensen in de war, haha. Geweldig. We zaten met een 2x Canadezen waarvan 1 op een Indiaan Canadees leek met een lange paardenstaart, een snorretje, echt een soort jager. En de andere Canadees was een typische Johnny Cash figuur met een zware stem die rustig beetje zat mee te luisteren onder het genot van een biertje. Hij zei, de Johnny Cash Canadees: ‘’I find it interesting to listen to you guys what you’re saying about Canada’. Daarnaast hadden we dan nog een Engels Stel, de Engelsman ‘Derek’ uit Middlesbrough, een Duitser ‘Thomas’ uit Leipzig en een Amerikaanse ‘Kathleen’ uit San Francisco. Het was allemaal vrij gezellig. Ik had ondertussen een soort biertasting ervan gemaakt aangezien de trein veel verschillende bieren verkoop. Het was letterlijk waar prachtig en super gezellig. In de tussentijd was de groep even weg aangezien zij van de sleeper class waren en lunch geserveerd kregen. Ik had al iets van kip + pasta op in de tussentijd, dus ik bleef lekker zitten. De Canadese Johnny Cash vertelde dat hij ooit een exchange student langs had vanuit Nederland die z’n ouders een bloemenkas hadden. Hij vertelde dat hij uit de buurt kwam waar ze worden geveild ook. Geweldig, dat kan niet anders zijn dan Floraholland dan. Even later kwam de groep terug en ging hetzelfde liedje weer verder.

Uiteindelijk rond een uur of half 6 kwam een medewerker van Via Rail naar bovenlopen in de Dome Car en vroeg of iemand van de economy class geïnteresseerd was om te eten in de dining car. Ik was de enige die van de economy class de eer hoog hield in de Dome Car. En ik vond het wel leuk, want ik geloof dat je normaalgesproken daar niet mag komen als Economy class passagier. Het leuke was dat ik bij de diner samen met m’n nieuwe treinvrienden werd ingedeeld. Daarnaast kwam ‘Cindy’ een Canadese dame aan onze tafel zitten. Een groot treinfanaat die al vaak op de Canadian trein had gereisd. Dus samen met de Engelsman ‘Derek’ de Amerikaanse ‘Kathleen’ zaten we aan de tafel. Het was een mooie combinatie. De ene droge opmerking na de andere droge opmerking kwam op tafel. Iedereen van de tafel had steak besteld, echter was de steak ‘rare’ en Cindy en Derek hadden graag een ‘well done’ stuk gekregen. Dus met koeien geluiden maken ‘mooooooo moooo’ aan de tafel was het allemaal vrij grappig. Ik zei ‘’You know Canadian cows need longer to be cooked as it is bloody cold outside. They first need to be warmed up before you can cook them well done haha’’. Het was allemaal hilarisch leuk, haha. Naast de steak lag er ook een stuk broccoli op. Ik weet niet precies hoe het ging, maar Cindy zei het ongeveer zo ‘’I’m not gonna eat the things what my meat should have been eating’’. Hahaha geweldig! En later kregen we nog een dessert. Een stuk lemon cake of brownie+caramel cake. Ik koos voor de laatste. Het was heerlijk.

Na het eten zei Kathlin kom even meekijken in de Dome Car van de Sleeper Class. Dit mag normaalgesproken niet, maar wie weet dat ik economy class ben, haha. Ik had even rondgekeken en Kathleen zei ‘’the economy class Dome Car is more fun, everyone is talking with each other and here it is just quiet’’. Uiteindelijk waren we teruggelopen naar de economy Dome Car en daar hadden we nog met een aantal nieuwe Engelse vrienden en Derek wat gedronken. Super gezellig. Je kon niets meer buiten zien, buitenom de lichten van de locomotieven die je dan door de bocht zag gaan. Uniek om dat te zien. Het was tijd om naar ‘bed’ (stoel) te gaan en te gaan slapen. Het was inmiddels een dag van onzekerheden dat de trein wel zou gaan rijden en van heel veel indrukken en het ontmoeten van nieuwe mensen. Maar even samengevat: dit is waarvoor ik op reis ben gegaan. De treinreis is overweldigend en je krijg een betere connectie met de Canadese cultuur en landschap.

15 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 2)

In de ochtend werd ik wakker na enigszins goed te hebben geslapen in de stoel in de nachttrein. Ik ging even mijn blog typen voordat ik naar de Dome Car zou gaan. Het was weer prachtig mooi buiten. We kwamen langs verschillende bevroren rivieren en meren. In de Dome Car was de Canadese Johnny Cash en Thomas de Duitser. Johnny Cash zat al op z’n gemakkie aan het bier om 10 uur. Het was lang wachten onderweg. Er waren enorm veel vrachttreinen die er eerst langs moesten. De landschap veranderde weinig over de gehele dag, af en toe een bevroren meer en andere keer een bevroren rivier. Het was echt prachtig. Wij gingen weer 1 uur terug in de tijd.

Wat begon als een grap werd later werkelijkheid…

In de middag zaten we weer met de vaste groep mensen in de Dome Car. De eerste bestellingen waren al gemaakt door de groep voor een koud pilsje of andere versnaperingen. Als grap zei ik op een gegeven moment van nog ‘’nog een paar pilsjes verder en we zijn met z’n allen aan het karaoken’’. Ze vertelde dat ik moest beginnen, dus ik ‘’…on the road again, just can’t wait to get on the road again’’. En vanaf dat moment hebben wij tot aan het eten een beetje allerlei nummers zitten draaien. Kort voor het diner om 8 uur kwam de conductrice met het geweldige idee dat ze een bluetooth box had waar je muziek op kon spelen. Het was toen compleet. De Dome Car was omgebouwd tot disco en veel mensen kwamen opeens vanuit hun Prestige/Sleeper Dome Car naar de economy Dome Car. Voor de duidelijkheid, er zijn 2 observatie rijtuigen, 1 economy en 1 voor de sleeper passagiers. Het was super gezellig. De mensen die al hadden gedineerd gingen verder en ik ging naar de restauratierijtuig om te eten. Voorgerecht was een kippensoep en voor hoofdgerecht had ik kip parmezaan met wat groenten en het nagerecht was een brownie-caramel cake. Het was weer heerlijk. Na het eten liep ik terug. Ik was te moe om nog naar de Dome Car te gaan, maar het was wel gigantisch gezellig met de muziek. Ik ging vroeg slapen, wat ook wel duidelijk nodig was, want om 12 uur ‘s-nachts kwamen we aan in Winnipeg en toen begon het gezeur. De nieuwe crew kwam aan boord en later ook nog de passagiers. Het licht werd aangezet en de passagiers maakte duidelijk geen zorgen over de geluidsoverlast. Ik was dus wakker. De nieuwe conducteur kwam later nog naar mij toe of ik wist hoe ik de ruit in moet slaan in nood en de deur moet openen. Uiteindelijk begreep ik waarom hij dat aan mij vroeg, want bovenaan mijn stoel hing een oranje label waarmee ze bedoelde dat ik degene was die kon helpen in nood. Het was een slechte nacht, want net dat ik weer wilden gaan slapen kregen we te horen dat we vertraagd waren aangezien een wiel van de locomotief was gebroken. Dit werd met spoed gemaakt. Naarmate de tijd vorderde werd het duidelijk dat het een serieuze beschadiging was. Tot de volgende ochtend (16 februari) om 09:00u hebben we gewacht. Ik had echt belabberd geslapen. Uiteindelijk zat ik met twee Engelse in de Dome Car om 7 uur al. We hebben veel over treinen gehad. De rest lees je in het volgende blog, dag 3 op de ‘’Canadian’’.

16 februari 2018, In de ‘’Canadian’’ trein van Toronto naar Vancouver (dag 3)

‘’It’s been my longest delay I ever had on a train, but it’s the longest fun I had on a train’’- just out of Winnipeg

Net na 09:00u verlieten wij het station van Winnipeg. In totaal was er nu een vertraging van 24 uur. Met 20 km/h tot 30 km/h verlieten wij het station en reden zo voor een enorme lange tijd verder. Het schoot dus niet op. Tegen 11 uur waren we net aan 60 kilometer verder. Op dat moment stond er een vrachttrein met pech op het spoor. Dit kon nogmaals een uur gaan duren aangezien wij er langs moesten. Iedereen was weer bijeen gekomen in de Dome Car. Ik maakte nog de grap dat als we op de tempo van 20 km/h verder gingen het nog 114 uur zou duren naar Vancouver. Het landschap had plaats genomen voor lege vlaktes en er waren nagenoeg geen bomen meer. In de middag begon er langzamerhand gang in te komen en kwamen dichterbij de heuvels. Prachtig uitzicht.

In Winnipeg waren er twee Canadese aan boord gestapt, moeder en dochter, Liz en Julia. Liz vertelde dat haar ouders allebei uit Nederland komen. Haar vader in buurt van Amsterdam en haar moeder vanuit Roosendaal. Hele gezellige nieuwe treinvrienden :)! Naarmate de dag vorderde kwamen we aan in een heuvelachtig gebied waar we de eerste rendieren hadden gespot. Het was erg gezellig weer in de Dome Car. Iedereen zat wel aan een biertje of een wijntje. Ondertussen had ik een paar selfies gemaakt met m’n nieuwe treinvrienden. De karaoke was ook weer van start gegaan. Elk nummer probeerde we wel om te vormen naar iets wat met treinen te maken had ‘’On the railroad again’’, ‘’I’m leaving on a jet train’’, etcetera haha. We stopte in het plaatsje Melville. Ik verstond ‘’Melbourne’’, dus we stopte in het besneeuwde plaatsje ‘Melbourne’. De volgende stap was Saskatoon, ik dacht echter dat het Saksatoon was, dus elke keer sprak ik het ongeveer uit als Sex Cartoon / Sexy Tune. Haha het was erg lachen toen ik er achter kwam dat het Saskatoon was. Het was enorm gezellig we hadden weer een speaker op de kop weten te tikken en gingen heel de nacht door! Met David (de Engelsman uit Stockport Engeland), Liz en Julia was ik nog wezen dineren in de restauratiewagen. Het was gezellig en het eten was uitmuntend. Ze hadden namelijk zalm. De zalm was heerlijk en nog beter nadat we wisten dat we het diner gratis kregen vanwege de lange vertragingen. Terug in de Dome Car gingen we weer gezellig door met Pale Ale’s te drinken en het zingen. Het was donker en heel de Dome Car was afgeladen met de gezellige treinvrienden die ik tijdens de rit had opgedaan. Uiteindelijk kwamen we aan in Saskatoon. Er waren al veel mensen weggegaan, maar samen met James, Adam en Kathleen gingen we even een frisse neus halen. Adam nam het wel heel serieus, want de Canadees ging in z’n t-shirt naar buiten met -18 graden. Uiteraard had ik nog een foto genomen bij het mooie Sex cartoon (Saskatoon) bord. Die nacht had ik geweldig geslapen… want ik had de bar leeg gedronken met de Manitoba Pale Ales haha.

“Stuck in Toronto” – de reis vol verrassingen deel 2

“Stuck in Toronto” – de reis vol verrassingen deel 2

13 februari 2018, Toronto (Ontario) Canada

Wat een rustige en kalme dag had moeten zijn veranderde in een ‘’reis vol verrassingen’’-momentje. Het begon allemaal vanochtend. Ik had heerlijk geslapen. De eerste keer dat ik een volledige 8 uur had geslapen. Zoals ik in m’n vorige verslag had aangegeven was ik natuurlijk echt verrot. Ik was helemaal niets van plan vandaag. Het enige was om een ontbijt te nemen in de bar van Rex, vervolgens even op pad te gaan voor een simkaart, te lunchen in de Rex en uiteindelijk naar het station te gaan om de trein naar Vancouver te pakken. Ik had ongeveer ook bijna alles zo gedaan. Echter tussen het halen van de simkaart en de lunch ging ik even kijken of de trein nog op tijd zou vertrekken op de Via Rail website (Canadese Spoorwegen). En wat was nou überhaupt de reden dat ik dat ging zoeken? Had ik een voorgevoel of zo? Ik kon gelijk mijn Canadese nummer uittesten, want er stond dat ik contact moest opnemen aangezien er geen trein stond weergegeven. Bij het bellen werd het duidelijk. De trein had een enorme vertraging opgelopen en het was rond de klok van half 3 nagenoeg nog niets te zeggen. De dame aan de telefoon zei dat ik een aantal uur later zou terug moeten bellen. Ik belde echter kort daarna nogmaals ik wilden namelijk iets weten. Het is namelijk geen retourtje Hoek van Holland naar Schiedam met de bus. Het is een serieuze reis dat de 1 na langste treinreis ter wereld is op de Trans Siberië Express na. Ik kreeg een andere dame aan de lijn en die kon vertellen dat er om half 5 een definitief besluit genomen zou worden door het management. Afijn het was inmiddels toch al half 4 ongeveer. Dat andere uurtje kon ik toch nog wel even wachten. Ik had tenslotte een hotel tot mijn beschikking dus dat was sowieso fijn om te weten.

Tussen dit hele verhaal door had ik ook nog geluncht. Dit was de eerste keer tijdens deze reis dat ik GEEN patat geserveerd kreeg, want ik was het zat en het bleek te vervangen te zijn door een Caeser Salad. Sounds good to me! Na chickenfingers en een Caesar Salad was het eenmaal zover. Ik ging bellen met Via Rail. Dit keer kreeg ik een man aan de lijn. Hij vertelde dat de trein NIET zou gaan rijden vandaag. De eerste verwachte vertrektijd zou om 11:30 am zijn op 14 februari. Ik bleef rustig. Ik had namelijk niets georganiseerd in Vancouver bij aankomst. En de eerste dag zou ik vroeg aankomen, dus waarschijnlijk is de verwachte aankomsttijd veel later op die dag, maar niets aan de hand. Echter… was ik wel benieuwd of ik mijn hotelovernachting vergoed zou krijgen aangezien dit wel een reden zou zijn voor een refund. De man vertelde dat het mogelijk was, echter alleen bij geselecteerde hotels van Via Rail en dat ik dit kon gaan vragen bij Union Station. Goed… ik liep naar Union Station toe in 15 minuutjes. Ik was in topvorm. Ik dacht ik ga nu iets moois regelen. Een upgrade of een upgrade en niet iets anders, haha. Bij Union Station werd het duidelijk dat ik geen teruggave zou krijgen voor het Rex hotel die ik vanochtend betaald had. Echter… hadden zij wel een heel mooi alternatief. Namelijk de Fairmont Royal York hotel tegenover Union Station. Zo’n hotel dat je denkt van ‘holy shit that’s out of my budget’ met een oprijlaan, mannetjes die voor de deur staan voor je bagage, etc. Je weet het wel. Ik probeerde in eerste instantie een upgrade te krijgen in de trein, ik dacht dat zou mooi gelopen zijn dan heb ik straks 4 nachten een bed. Helaas had het stationspersoneel geen invloed op de trein, dus ik ging voor de optie om in het Fairmont hotel te slapen.

Ik had m’n bagage niet bij mij, maar aangezien ik in de buurt was had ik mijzelf alvast ingecheckt. Het was een enorm luxe hotel. Een hotellobby waar je ‘u’ tegen zeg en een partij liften daar je een hele dierentuin in kan zetten. Ik zag mij dus niet als een verwaarloosde backpacker lang staan wachten bij de receptie. Ik koos voor de optie dat ik snel met m’n bagage sneaky naar boven glipte. Dus… ik ging naar de Rex Hotel toe eerst om m’n spullen bij elkaar te rapen. Ik deed het allemaal snel, want ik dacht hoe sneller hoe langer ik kan genieten van het hotel. Het verliep vlot. Ik checkte uit, ik had direct een taxi, alleen stond ik nog even te wachten in de piekuren van het verkeer. Op m’n hotelkamer kwam ik erachter dat er een gevulde minibar in zat en dat er zelfs badjassen hingen om te gebruiken. Onwijs mooi! Daarnaast was het mogelijk om eten te bestellen op je kamer. Er was een uitgebreid menu. En aangezien we ook nog is $ 15,- tegoed kregen van Via Rail nam ik een Indian Curry. Ik belde op. En ik denk 20 minuten later stond er een man netjes in pak met handschoentjes voor de met de curry. Dit is echt een ervaring op zich. Ik kon het niet geloven hoe luxe. Onder het genot van een pilsje heb ik dit blog zitten typen. Het was mij weer een dag om niet te vergeten op ‘de reis vol verrassingen’. Hopelijk …en dat hoop ik echt, vertrekt morgen de trein volgens de nu aangegeven tijd. Anders kan het wel een probleem worden met tours die ik heb geboekt ter plaatse! Ik ga jullie op de hoogte houden.

Hooters & de reis terug naar Toronto

Hooters & de reis terug naar Toronto

12 februari 2018, Toronto (Ontario) Canada – (met de trein van Niagara Falls naar Toronto)

Het was een lekker relaxt ochtendje. Ik had de kamer tot 12:00u daarna was het tijd om uit te checken. Aangezien ik het een en ander uit mijn backpack had gehaald moest ik ‘m even herinrichten. Daar had ik toch mooi de tijd even voor. Kort voor 12:00u had ik uitgecheckt en mijn bagage even achtergelaten in het hotel. Het was een zonnige dag, die had ik nog niet gehad in de Niagara Falls. Ik liep uiteraard wil hetzelfde rondje en ook weer vandaag was het een stuk helderder. Even verder had ik nog een soort toeristentreintje genomen naar de Fallsview wijk. Hier staan alle dure hotelketens die uiteraard prachtig uitzicht hebben op de waterval. De prijs daarentegen is ook schreeuwend duur. Goedkoopste is geloof ik 180 euro per nacht en dan mag je hopen dat je wel waterval uitzicht heb. Ik liep verder richting Clifton Hill weer; de wijk waar het hotel staat waar ik verbleef.

Mijn plan was namelijk om even te gaan eten bij Hooters. Een restaurant met mooie dames (in korte broekjes en hun voorgevel goed opgelift, hahaha), gefrituurde kip en bier. Mooie combinatie al zeg ik zelf. Ik was wel is eerder in een Hooters geweest. In de tijd dat die nog in Gran Canaria zat. Dus ik dacht dat ik wist wat ik kon verwachten qua dames. Ik nam plaats in het restaurant en nam een kijkje door het menu …totdat een Hooter dame aan de tafel kwam en vroeg wat ik wilden te drinken. Mijn gedachte was ongeveer zo ‘’uhmmm.. sorry wat zei je?’’. Het is hier in Noord-Amerika een tikkeltje anders. Ik had namelijk bijna een paar tieten in m’n gezicht hahaha. Het was focussen op haar gezicht maar het was moeilijk hahahaha! Mijn lege glazen had ik uiteindelijk aan de andere kant van de tafel gezet, zodat ze extra veel moeite moest doen om ze te pakken (if you know what I mean), hahaha. Jemig, good times, haha. Uiteraard moet je dit verhaal met een korreltje zout nemen althans… op de tieten na, haha. Het was een geslaagde tweede ervaring bij Hooters :-)!

Even later ben ik nog het reuzenrad in gegaan, waarbij er weer prachtig uitzicht was op de watervallen. Tot slot ben ik naar het hotel gegaan en heb ik even gewacht in de lobby totdat het wel tijd was om naar het treinstation te gaan. De taxichauffeur was wel grappig. Hij kwam uit Servië en is hier 20 jaar geleden gekomen als oorlogsvluchteling. Hij is niet meer weggegaan. Zijn oma woont in Duitsland vlakbij de Nederlandse grens. Hij vertelde dat ze vroeger wel is op een neer gingen naar Winterswijk om kaas te halen. Bij het treinstation zei hij nog gebrekkig ‘’Alstublieft’’. Een klein uurtje heb ik gewacht totdat de Amtrak trein weer binnen rolde op het Canadese Niagara Falls station. Het duurde even voordat je aan boord kon, dit vanwege de immigratie clearance. Ik was blij om aan boord te stappen, want ik was behoorlijk moe. Na iets te drinken en te eten in het barrijtuig ging de tijd lekker vlot. Tot we in St. Catherines aankwamen. De eerste halte na Niagara Falls. De locomotief viel uit en werd omgeroepen door de conducteur dat dit wel even kon gaan duren …ja dus dit is ook gewoon mogelijk in Canada. Alhoewel ze wel gewoon met 150km/h door de besneeuwde landschappen rijden. Het was overigens binnen 5 min weer verholpen dus zo erg was het niet. Na ongeveer 2 uurtjes stond ik weer op het immens grote Union Station waarbij ik direct de taxi had genomen naar de Rex Hotel. Aan de check-in dame had ik gevraagd of ik een extra nacht bij kon boeken aangezien ik pas om 22:00u zou vertrekken met de trein naar Vancouver. En dat was mogelijk. Helemaal top! Dan kan ik nog even goed mijn rust pakken voordat ik in de trein stap naar Vancouver en 4 nachten in een stoel slaap. De kamer die ik kreeg was zonder badkamer, echter wel een 2-persoonskamer met een elektrische verwarming ipv een airco verwarming. Ik was er erg blij mee.

Ik ging nog even wat eten in de bar. Het was enorm druk. Want de muziek universiteit van Toronto had hier optredens. Ik zat even heerlijk, totdat een luguber persoon langskwam en vroeg ik zin had in een feestje van zijn oom… ja mazzel. Hij was de ‘DJ’ daar en het zou wel een mooi feestje worden. Ik zei ‘’well mate thanks for asking but I’m desperate for a sleep’’. En weg was die. Het is een enorme mix van mensen die ik tot nu toe hier heb gezien. Ik kan nou niet zeggen van ‘wauw!’. In eerste instantie had ik iedereen een beetje lay-back verwacht zoals de Australiërs, maar dat is denk maar 50% van wat ik so far heb gezien. Zoals die Servische taxichauffeur nog zei ‘’Canada is a mix of 50% European and 50% American’’. Ik ben benieuwd hoe dat is verder op de reis :-)!

Ik ga zo even naar 7-11 supermarkt en hopelijk kan ik daar een simkaart op de kop tikken, zodat ik jullie up to date kan houden tijdens mijn cross country treinreis! Stay tuned for more!

De tweede dag in de Niagara Falls!

De tweede dag in de Niagara Falls!

11 februari 2018, Niagara Falls (Ontario) Canada

Rond 7 uur in de ochtend zat ik al een Amerikaans ontbijt bij Denny’s een restaurantketen dat 24/7 open is. En je kan er ook 24/7 ontbijten. Nu zet ik wel een aantal vraagtekens bij de gerechten die je kan bestellen tijdens het ontbijt. Want een steak met patat is ook niet gek, dat kan gewoon hier. Ik had dus een Amerikaans ontbijt genomen waar 4 stukken toast, scrambled eggs, gebakken uitjes, worstjes en bacon bij zat. Of te wel tot het avondeten zat ik al vol haha.

In de ochtend ging ik weer op pad naar de watervallen. Het was onwijs koud. Ik had in de voorgaande dagen nog niet zo koud gehad. De vrouw van het Rex hotel in Toronto had mij al gewaarschuwd dat het aardig koud kan zijn als er wind staat. En dat stond er inderdaad. Wel had ik het idee dat het veel helderder was dan de dag ervoor. Ik liep richting de Skylon Tower toe. Een soort Euromast maar dan 50 meter hoger, dus ook niet echt mega hoog. Ik was vroeg en als eerste die de toren opging. Het uitzicht was echt onwijs mooi! Zeker een aanrader als je naar de Niagara Falls ga, want je kijk over alles uit. Het kwam mooi uit dat ik als eerste was, want hele groepen met mensen kwamen binnen, ik ging op de vlucht naar buiten. Naarmate ik de watervallen naderde voelde ik een regenbui. Het was dus inderdaad de wind die de waterverstuiving verplaatste. Best apart. Dat is echt een lokale regenbui!

Aangezien het nog wel redelijk vroeg was liep ik weer terug naar het hotel. Waar ik uiteraard weer even in de jacuzzi ging zitten. In de namiddag ben ik naar de bierbrouwerij gegaan die onderaan Clifton Hill zit. Dus vanuit mijn hotel, die bovenaan Clifton Hill zit, was het rollend naar beneden :-)! De brouwerij is klein en gezellig. Ik zat aan de bar waar ik had gekozen voor de zogenoemde ‘’Beer Flight – The Big Bang’’. Onder de naam stond ‘’Go big or go home! Try all 8 beers we have on tap’’, aangezien ik nog geen zin had om naar huis te gaan ging ik maar voor deze keuze, haha. Ik kreeg dus 8 biertjes. Van hele vreemde smaken zoals een peach radler biertje tot een heerlijke IPA en Amber biertje. Van de laatste had ik er nog 2 meer genomen, dit keer wel in een pint. De bierblikken van de brouwerij zijn echt super gaaf gemaakt. De normale Niagara Premium Lager bier heeft een turquoise label met rondom de watervallen afgebeeld. Ik had er een aantal gekocht. Wie weet kan ik ze heel terugbrengen naar Nederland als souvenir :)!

Eenmaal vol van het bier had ik wel trek gekregen. Ik ging nog even naar het Hard Rock Cafe. Aan bar vroeg de dame wat ik zou willen bestellen en ik koos dit keer voor een Canadian Burger. Ik had alles besteld en vroeg vervolgens of ik met Amerikaanse dollars kon betalen. Ik had er namelijk nog wat over. Ze zei als grap ‘’Shouldn’t you asked me earlier before you’ve ordered everything?’’. Ik was benieuwd waar ze dacht dat ik vandaan kwam aangezien ik niet echt een Amerikaans accent had ofzo. Uiteraard had ik m’n Canadese dollars ook bij mij. Toen het eten op tafel stond vroeg ze of ik er nog iets bij wilden hebben qua saus, etc. Ik zei ‘’no thank you I’m fine’’, dus ze stond mij raar aan te kijken en zei ‘’really? Nothing? You got an Canadian Burger you should have ketchup with your burger! Where you from?’’, dus ik was benieuwd ‘’Where you reckon I’m from?’’ Zei ik, zij zei ‘’Australia?’’. Haha vond het zo grappig, inmiddels 3 jaar geleden en nog steeds een accent bij je dragen. Uiteindelijk vertelde ik dat ik uit Nederland kwam en dat we mayonaise erop doen. Ze had het willen pakken, maar ik zei ‘’no I’ll do it the Canadian way with ketchup ;-)!’’.

Vanuit het Hard Rock Cafe liep ik naar het hotel toe. Onder het hotel zat nog een KFC. En aangezien ik wel het een en ander van biertjes op had, had ik wel trek ik nog een vette hap. Uiteindelijk eindigde ik nog met 12 chicken wings op m’n kamer en een volle jacuzzi en een koud pilsje van de Niagara Brewing Company. Wat een leven is het ook!

De komende dagen staat het volgende op het programma (vandaag terwijl ik dit typ) 12 februari ga ik in de avond met de Maple Leaf trein weer naar Toronto. Ik overnacht weer in het Rex Hotel en morgenavond (13 februari) vertrek ik met de ‘’Canadian’’ trein voor de grote reis van 4 nachten naar Vancouver.

Toronto en Niagara Falls

Toronto en Niagara Falls

9 februari 2018, Toronto (Ontario) Canada

In de ochtend was ik al vroeg uit de veren, ondanks dat ik 2 uurtjes had wakker gelegen voelde ik mij toch fit. Op de dag van aankomst had ik op de luchthaven nog een flyer meegenomen van de sightseeing bus in Toronto. De rode dubbeldekkerbussen maken een mooi groot rondje in de stad Toronto. Een afstand waar je niet tegenaan kan lopen, dus dat stond op de planning. Na een heerlijke douche ging ik naar de beneden in de bar voor mijn eerste full Canadian breakfast. Het was echt een gezellig barretje/restaurantje waar je al vroeg terecht kan voor de nodige maaltijden. De vrouw achter de bar was al heel vrolijk en zij vroeg enthousiast ‘’Good morning! How are you today?!’’. Op zulke momenten maakt het niet uit waar je ben je voel je dan meteen thuis. Het was geen overbodige luxe, want een koffiemachine voor een cappucino hadden ze niet. Dus ik had gewoon een normaal bakkie uit een normale huis-tuin-en-keuken mok! Het ontbijt was echt zalig! Te bedenken dat ik een maaltijd had overgeslagen aangezien ik meer slaap had dan trek. En ik kan je vertellen dat ik ook wel aardig trek had, haha! Het ontbijt was maar 5 euro omgerekend. Als je een goedkoop en primitief hotelletje zoek in Toronto ga dan zeker naar de Rex Hotel Jazz & Blues Bar. Het is echt een leuke introductie als je voor het eerst in Toronto arriveer.

Door de mooie centrale locatie van hotel liep ik op mijn gemakkie door het winterse weer naar Union Station. Dit is ongeveer 30 minuten wandelen. In dezelfde straat (Queen Street) zat het stadshuis. Het bijzondere is dat het oude stadhuis, een Victoriaans Gebouw, naast een modern stadhuis is gelegen. Het modern stadhuis is een soort maanvormig gebouw en onwijs hoog. Best apart om dat te zien. Voor het stadhuis was er een grote schaatsbaan waar iedereen gratis gebruik van kan maken, echter moet je dan wel schaatsen meenemen (wel zo handig ;-)!). Er stonden grote letters voor het stadhuis ‘T O R O N T O’. Uiteraard moest ik daar even een foto bijmaken. Ik liep op m’n gevoel verder richting Union Station. Doordat Toronto in blokken is gebouwd kan je met een beetje richtingsgevoel nooit fout lopen. Je moet alleen wat herkenningspunten onthouden bij aankomst. Je kan merken dat de mensen in Toronto hun hand niet omdraaien voor dit soort winterse weer. Sneeuwschuivers, strooizout wagens en zelfs shovels rijden af en aan om de wegen optimaal bruikbaar te houden voor het drukke verkeer in de stad. Ook te voet zie je dat de mensen in Toronto zich heel goed kleden voor het weer. Zelfs een dakloze man die op de straat in een slaapzak lag. Vrij confronterend dat dit gewoon mogelijk is in dit land. Even later kwam ik aan bij Union Station. Een prachtig gebouw. Net een museum.

Op de dag van aankomst in Toronto had ik de trein genomen vanaf de luchthaven. Ook toen kwam ik op Union Station. Ik zag toen een VVV-kantoor in het station, dus ik was daar even heen gegaan voor informatie. Een leuke blonde dame hielp mij, spontaan had ik opeens meer vragen… hahaha ;-)! Ze had mij verteld over de sightseeing tour dat er in de winter echter maar 3 vertrektijden zijn en het dus niet mogelijk is om frequent te ‘hop on hop offen’. Afijn, maakt mij toch niet uit, meestal zeg ik dat ik in en uitstap maar veelal vaak blijf ik 2 rondes zitten haha. Het was nog vroeg en voordat de bus bij Union Station was had ik nog wel voldoende tijd om de CN Tower te bezoeken. Dit is op 1 na hoogste gebouw van de wereld. De hoogste staat in Dubai, namelijk de Burj al Khalifa. Binnen 1 minuut stond ik met de lift opeens 400 meter hoger. In bepaalde gebouwen duurt het al 5 minuten voordat je uberhaupt 1 verdieping heb gehad, hahahaha. Het was een adembenemend uitzicht, echter vertelde ze dat het juist deze dag minder was vanwege de sneeuwstorm die net na 12en zou aankomen. Dus ik begrijp dat je op een heldere dag echt prachtig uitzicht heb. De medewerkster van de CN Tower zei ook dat ze soms wel is de Niagara Falls kunnen zien op een zeer heldere dag. Voor mij was dit ook al prachtig. Ik zag een bevroren Lake Ontario en een besneeuwde stad met direct onder de toren het treinstation. Er was nog een verdieping waar je over een glazen vloer kon heenlopen. Er werd vermeld dat er maar liefst 3,5 orka’s op kunnen liggen voordat het zou breken of 3500 wasberen of 245.000 kleine vogeltjes. Laat ik die nou precies op dat moment niet bij mij hebben. En 3,5 orka is ook weer zowat… hahaha. Er was ook nog een gedeelte waar je naar buiten kon. Er stond nagenoeg geen wind en het was daarom ook net zo koud als beneden van de toren. Gek genoeg stond ik wel ongeveer 400 meter hoger. Het was een overweldigende ervaring. Even later ging ik naar beneden en liep ik richting het treinmuseum toe van de stad. Alles lag hieronder sneeuw en niets was weggehaald. Aan de treinmuseum zat er ook een bierbrouwerij aan vast. Ik had even een moment dat ik dacht bij mijzelf ‘’hebben dit echt helemaal speciaal voor mij gedaan een bierbrouwerij en een treinmuseum naast elkaar, hahaha :-)!!’’. Het bier is vrij bekend in Toronto, het heet gek genoeg ‘’Whistle Steam Pilsner’’. Het was een leuk idee om naar de brouwerij te gaan, alleen nog veelte vroeg, dus ik liep naar Union Station toe om te wachten op de sightseeing bus.

Ik was er een half uur te vroeg. Toevallig zat er precies een Starbucks bij de halte. Nou ja… toevallig… in Toronto zie je meer Starbucks koffiezaakjes dan brievenbussen, haha. Onder het genot van een warme cappuccino zat ik naar het winterse weer te kijken vanuit een warme koffiezaak. Heerlijk! Ondertussen werd het wel tijd dat de bus zou komen, dus ik had weer alle sjaals en jassen aan gedaan om de kou weer te trotseren. Gelukkig zag ik dat de bus wel een dak had haha, zoals zoveel van die bussen dat juist niet hebben. Had een beetje koud geweest. Het was wel een tikkeltje anders dan de rest. Bij deze sightseeing tour had je live commentaar in plaats van de normale optie met oordopjes en een reeks aantal talen die worden gesproken. Ik had met veel geluk een plaatsje voorin de bus. De tour ging door heel Toronto heen. Normaal in de lente en zomer kan je ook nog met een boottour mee, echter was Lake Ontario helemaal bevroren, maar je ticket blijft wel geldig voor de volgende keer. In de tour kom je ook in een wijk dat allemaal distilleerderijen hebben. Een fun fact is dat ‘Al Capone’ helemaal weg was van de Whiskey die ze in Toronto maakte en dat hij zijn boten vanuit Chicago naar Toronto liet varen om ze vervolgens helemaal vol te gooien met deze alcoholische versnaperingen. In het verleden heette Toronto ‘’York’’ dit kwam vanuit de koloniale tijd vandaan. Echter vonden de inwoners het helemaal niets, aangezien het teveel op New York leek. De meerderheid had tegen gestemd en waardoor Toronto nu Toronto heet. Het gekke is dat de locals het eigenlijk Toronno noemen, dus als je Toronto zeg, dan weten ze al snel dat je een toerist ben. De gids vertelde dat de stad heel veel weg heeft van New York. Dus om je een idee te geven hoe de stad er ongeveer uitziet. Wat voor mij opvalt is het soort steen wat is gebruikt bij sommige gebouwen. Die typisch bruinebaksteen gebouwen. Dat je doet denken aan films die in Brooklyn of Bronx zijn opgenomen. Nog iets wat mij opviel zijn de vrachtwagens en sowieso de auto’s hier. Ze zijn zo anders. Echt Amerikaans. Dit vind ik altijd leuk van reizen. De onbewuste dingen in het dagelijks leven die dan zo anders zijn van een ander land.

Na de tour ging ik nog 1 stop verder mee net na Union Station. Dit is namelijk een halte voor de CN Tower. En jullie kunnen vast raden wat ik daar ging doen… ;-). Ja ja, ik ging naar de bierbrouwerij. In de sneeuw stond een bord ‘’Come in and warm yourself up with a cold beer’’. Een geweldige uitspraak haha. Het was een leuke brouwerij. Ik had er geen tour genomen en liep direct op m’n doel af, namelijk de bar. Ik had de Whistle Steam Unfiltered Pilsner. Een lekker biertje die een beetje troebel eruit zag. Na een biertje haalde ik er nog 1 en kwam ik even kort aan de praat met 2 gasten die aan de bar stonden. Ze vroegen waar ik vandaan kwam, zij kwamen uit Canada, ik geloof Quebec. Het barpersoneel hoorde het waarschijnlijk ook, want toen ik eenmaal zat kwam er een spontane leuke bardame, genaamd Kristen, naar mij toelopen en vertelde dat ze 6 maanden in Amsterdam had gewoond. Ze was helemaal weg van Nederland. En probeerde nu weer een werkvisum aan te vragen, ondanks dat dit maar eenmalig is normaalgesproken. Ze hadden voorouders uit Slovenië, dus zodoende probeerde ze iets van een visum te kunnen regelen onder het mom van familie. Het was een leuk gesprek. Even later was ik van plan om naar het hotel terug te gaan, aangezien ik al een aantal halve liters ophad. Echter kwam ik toen aan de praat met een Canadees stel die onderweg was naar Aruba met een tussenstop in Toronto. Ook zij hadden gevraagd waar ik vandaan kwam. Zij kwamen uit de buurt van Winnipeg en woonde op een soort ranch/farm. Echter wel 600 hectare geloof ik. Als het niet meer was. We hadden het over reizen en van alles en nog wat. Echt leuk om zo mensen te ontmoeten. Uiteindelijk hadden we nog een selfie gemaakt. De Canadezen zijn echt super aardige mensen. Leuk dat ze gewoon out of the blue een praatje met je maken en uiteindelijk een heel levensverhaal vertellen haha.

Maar goed ik ging dus naar het hotel lopen. Het sneeuwde inmiddels wel wat harder dan eerst. In het hotel had ik nog even een heerlijke hamburger op met heerlijke patat. En voor een prijs waar je van in de lach schiet. Want de Rex bar is echt goed en goedkoop. Een hele mooie combinatie. En dat ook nog onder het genot van leuke live blues en jazzmuziek en een koud pilsje. Ik was van plan later die avond nogmaals terug te gaan om wat te eten. Echter kwam ik op m’n kamer en was mijn energie ver te zoeken. Ik begon toen met typen van mijn blogs. Helaas had ik enige problemen met het uploaden van de blogs. Het was een geslaagde dag sowieso. Een leuke eerste ontmoeting met Toronto en heel blij met wat ik allemaal gezien had. Die nacht had ik niet optimaal geslapen helaas. De jetlag die ik heb is een hardnekkige.

10 februari 2018, Niagara Falls (Ontario) Canada

Vroeg in de ochtend had ik alles ingepakt om mij reisvaardig te maken naar de Niagara watervallen. Een deel van deze reis stond al lang op de planning, voornamelijk de treinreis op de Amerikaanse ‘’Maple Leaf’’ trein. In eerste instantie wilden ik deze Amtrak trein nemen van New York naar Toronto. Uiteindelijk had ik ervoor gekozen om alleen Canada te bezoeken en een andere keer de USA. Anyway… ik zat vroeg aan de ontbijttafel, echter was de kok ziek, dus geen ontbijt. Wel een paar koppen koffie genomen, maar ik had wel redelijk trek. Afijn ik had het idee om dan leuk te ontbijten aan boord van de trein. Ik nam een taxi naar Union Station. Het was nog lekker rustig in de straten van Toronto. Op het grote treinstation was ook nog geen kip te vinden. Heerlijk die rust in zo’n mega stad, haha. Ik vroeg nog even aan het loket of mijn ticket goed was en liep vervolgens naar de rij toe om te wachten voor het boarden. Bij het boarden mocht je gewoon overal zitten waar je wilden. Het zijn hele oude treinen, maar wel heel comfortabel. De stoelen zitten heel goed en er is genoeg bagageruimte boven de stoelen. Bij vertrek uit Toronto kwam de conducteur al snel de kaartjes checken en vertelde dat de restaurantwagen geopend was. Ik was er als de kippen bij, want ik had trek! Het mooiste van treinreizen vind ik van die restaurant wagens. Lekker relaxt zitten, tafeltje erbij en het liefst nog eten en drinken terwijl het landschap aan je voorbij gaat. Ik had een lekker vet broodje met ei en spek. Heerlijk. Krijg er gewoon weer trek van bij het idee haha. De trein maakte flink vaart. Sneeuw of niet, hier gaan ze gewoon gigantisch hard door. Door de snelheid waren er een soort sneeuwstormen langs de trein ontstaan. Het landschap onderweg was echt onwijs prachtig. Alles onder sneeuw en meren totaal bevroren. Voor ik het wist zat ik met een 2 uur reizen alweer in de Niagara Falls. Het was even goed opletten, want als je niet op tijd uitstapt zit je bij de volgende halte in de Verenigde Staten …en ik heb zo het idee dat ze niet staan te wachten op mensen die geen visum hebben voor de USA. Dus ik was blij toen ik eenmaal de trein uitwas bij de laatste Canadese halte, haha!! Ik liep dat de taxistandplaats toe en nam een taxi. Al snel werd het duidelijk dat dit 1 van die profiteurs was. Er was geen taximeter en ik moest $ 20 betalen voor een ritje wat denk op de taximeter $ 10 had geweest. Naja, ik was er in ieder geval en daar ging het op. Bij aankomst in het hotel was de kamer nog niet klaar. Ze vertelde ik het beste rond 13:00u weer terug zou kunnen komen. Ik ging dus op pad in de Niagara Falls. Al snel werd het duidelijk dat dit de Canadese Las Vegas is. Alles is gemaakt voor vermaak. Hoe gekker hoe beter is het motto denk geweest, haha. Ik liep richting de watervallen toe. Het was adembenemend mooi. Ik had nog nooit zo’n onwijs grote waterval gezien. Of eigenlijk watervallen. Op de boulevard kon je een soort van eindeloos lopen richting de watervallen. Echt prachtig. Tot slot kon jezelf zo dichtbij komen waar het water er vanaf val. Het is niet normaal wat een kracht erachter zit.

Na enorm veel te hebben gefilmd en gefotografeerd liep ik naar mijn favoriete restaurant, namelijk het Hard Rock Cafe. De traditie moet ik in stand houden om bij elk restaurant een t-shirt mee te nemen. Dus dat heb uiteraard gedaan. En natuurlijk een hamburger met een pilsje. Dit was overigens een Niagara pilsje. Hopelijk niet direct gemaakt van het Niagara water haha. Het was een heerlijke hamburger en een mooi restaurant. Ondanks dat het ver onder het nulpunt was waren de dames in de bediening wel vrij schaars gekleed. Een soort Hooters + Hard Rock Cafe in 1, can’t complain, haha. Uiteindelijk was ik naar het hotel gegaan waar ik had ingecheckt. Het was rond 1 uur in de middag en ik had mij voorgenomen om een lekker relaxt middag en avond te houden. Ik heb 2 keer in de jacuzzi en ik heb even bij kunnen typen voor mijn blog. Dit is ook een reden dat ik graag een goed hotel wil na een aantal dagen flink reizen. Vaak probeer ik de meest onmogelijke reisschema’s mogelijk te maken, dus goed uitrusten is belangrijk! Stay tuned voor mijn verder verslagen hier in de Niagara Falls!

De reis vol verrassingen in Canada

De reis vol verrassingen in Canada

7 februari 2018, Hoek van Holland

…een aantal jaar geleden had ik tóch beter een andere naam voor mijn blog kunnen bedenken krijg ik steeds meer het idee, want elke reis moet ik mij weer als een Nederlandse pionier gedragen, haha ;-). Het loopt niet altijd, zoals het zou moeten lopen.

De start van mijn vorige reis zat ik in stormachtige wateren. Ook deze reis is nú al ‘’one of a kind’’. Het begon allemaal vanochtend vòòr het werk toen ik tegen mijn moeder een countdown van 5, 4, 3, 2, 1 minuten zat te vertellen totdat ik kon inchecken. Bij het inchecken kreeg ik de melding van mijn eTA visum niet was bevestigd, dit terwijl ik begin november al mijn bevestiging had gekregen dat mijn eTA visum was toegekend. Afijn… ik dacht het is geen probleem. Het is vast een fout van het KLM systeem, aangezien ik half november al mijn akkoord had gekregen voor het visum. Ik probeerde het even later… maar nog geen geluk. Ik begon mij wel zorgen te maken. Ik had VisumCentrale (het visumbureau) gebeld en vervolgens kreeg ik na een half uur een mail terug met het onderwerp ‘’URGENT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’’… ja dan stel je een klant wel echt gerust.. zoals mij. Basterds… Dus ik kreeg een bericht dat ik mijn aanvraag opnieuw moest insturen. Ik was echt woest. Mega woest. Hoe kan dit gebeuren net voor mijn vertrek naar Canada? Ik was op tijd met aanvragen. En dan krijg je dit. Begin november aangevraagd, half november akkoord en februari zien dat er niets geregeld is. Dat staat je dan goed, of niet? Als bedrijf zijnde die ‘gespecialiseerd’ zijn in visums. Never again zeker bij die organisatie.

Door al dat gezeik was ik veel eerder naar huis gegaan van mijn werk dan normaal. Het sloeg nergens op. Mijn collega, Danielle die zei nog ‘’het enige visumkantoor van Canada zit in Dusseldorf’’, dus ik had al rampscenario’s dat ik in de trein zou zitten richting Düsseldorf om mijn visum te regelen. Maar even serieus!!! Het gewoon mega vet de schuld van het visumbureau. Slechte service. Tot 3 uur in de middag was het nog onzeker. Het was ook om 15:00 u dat er verandering in de zaak kwam. Op dat moment zag ik dat m’n visum was goedgekeurd en belde KLM om in te checken. Gelukkig ging als goed aan de telefoon. De Engelse KLM medewerkster was ook heel vriendelijk. Beter dan de eerste KLM medewerkster die ik aan de lijn had. Pffff. Op z’n Australisch was het ‘’Hard yakka’’ (hard werken). In de avond nam ik nog een paar alcoholische versnaperingen met m’n ouders om even te vieren dat het toch goed zou komen! Ik heb nog even goed kunnen slapen voor vertrek dus!!!

8 februari 2018, Toronto (Ontario) Canada

De dag van vertrek… m’n moeder had mij afgezet bij de bushalte om naar Schiedam te gaan. Waar ik vervolgens de trein zou pakken naar Schiedam. Alles verliep uitermate voorspoedig. Er was geen vertraging en ik had lekker een plekje om te zitten in de trein samen met m’n bagage. Op Schiphol probeerde ik mijn bagage in te checken, echter ging dat niet aangezien mijn bagage afwijkte. En dat ook nog, terwijl ik mijn bagage gesealed had met plastic! Dus… ik moest naar een aparte bagageband met medewerker. Ook weer zoiets. Heel de reis loopt anders dan normaal! Anyway… ik ging verder. Bij de security check had ik op een gegeven moment 5 bakjes gevuld!!! Ook weer uitzonderlijk veel. Ja… de serie van Bassie en Adriaan ‘’de reis vol verrassingen’’ is er niets bij! Na de check heb ik wel nog even lekker wat chicken nuggets gegeten van de McDonalds en vervolgens naar de gate gelopen. Helaas kreeg ik bij de gate te horen dat de vlucht 1 uur vertraagd was, omdat het ‘eten van de business class’ nog niet wat geladen. Yeah right, wat moet ik daarvan geloven. Technisch mankement zeker? Eenmaal bij het boarden had ik m’n plaats gevonden. Een Indiër zat op mijn plaats. Serieus… Irritant, en dan later kwam er nog een Nigeriaan naast mij zitten. Niet rot bedoeld, maar die 2 volken zijn best selfish. Ik weet zeker dat een steward of stewardess dit zal beamen.

…Maar oke de reis ging beginnen na 1 uur, want er waren wat mensen niet komen opdagen. En daarvan moest de bagage uit het ruim gehaald worden. Zwaar irritant, want daardoor gingen we ook nog is later weg. De vlucht na de start ging op zich vrij voorspoedig. De stewardessen kwamen langs met wat te drinken en te eten. En ik had het wel naar mijn zin. Ik had de film ‘’Murder on the Orient Express’’ gekeken en later nog ‘’Baywatch’’ tussendoor zat ik nog wat gouwe ouwe nummers te luisteren. Het uitzicht was prachtig toen het vliegtuig eenmaal over Groenland vloog. Ik had nog nooit zoiets eerder gezien. Hele grote stukken land bedekt met sneeuw/ijs. Ik had ooit wel de Pyreneeën gezien onder de sneeuw, maar dat was nooit zo veel als in Groenland op dit moment. Later vlogen wij Canada binnen waar het nogmaals net zo wit was van de sneeuw. Grote meren waren echt helemaal bevroren. Het was echt prachtig mooi. Het was letterlijk de andere kant van wat je in Australië zou zien. Daar zie je roodzand als je binnenvlieg en hier in Canada is het onwijs wit allemaal. Even later kwam ik dichterbij de luchthaven van Toronto. De landing werd ingezet op de luchthaven. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ook rondom Toronto was het onwijs wit. Overal lag er sneeuw. Het was net of je winter wonderland invloog. Bij het landen was ik ook zo verbaasd dat alles gewoon op z’n dooie gemakkie doorging. Vliegtuigen ging af en aan en je zag de sneeuwschuiver snel achter een vliegtuig aangaan. Bij het verlaten van het vliegtuig had ik nog wat mooie foto’s gemaakt. Want zo’n blauw vliegtuig in de sneeuw zie je niet veel vaker gebeuren!

Een paar minuten later liep ik vanuit het vliegtuig naar de bagageband toe. Echter moest ik eerst nog een verklaring afleggen dat ik geen wilde dieren en Vietnamees eten had meegenomen of een paar marihuanas. Nou toevallig niet… had er bijna aan gedacht om het te doen… (not!). Ik liep vervolgens naar de bagageband waar ik 1,5 uur op m’n bagage had gewacht! Het verliep helaas allemaal niet vlot. Het was licht toen ik arriveerde maar donker toen ik wegging. Er stonden nog een aantal Nederlandse dames aan de bagageband. Die waren al wat langer onderweg. Zij zouden naar Havana (Cuba) gaan via Parijs en Toronto. Echter waren zij in Parijs gestrand en moesten zij alsnog via Amsterdam vliegen. Er was slecht weer in Parijs waardoor Air France niet uit kon vliegen geloof ik. Zij hadden nog niet de bagage nadat ik 1,5 uur al had gewacht, echt bizar. Uit de luchthaven liep ik naar het treinstation en nam ik de airport-citylink direct naar Union Station voor ongeveer 10 euro. Het was 25 minuten en ik had wifi om even thuis te berichten. Ideaal. Het was ook rustig en allemaal goed te doen.

Bij aankomst op Union Station liep ik door het immens grote station naar de ingang/uitgang hier stond aangegeven dat ‘’licensed taxi drivers’’ stonden. Er was echter een man die mij aansprak of ik een taxi wilden hebben, terwijl ik in volle onderstelling was dat dit een licensed taxistandplaats zou zijn. Het was toch niet helemaal waar. De man die mij aansprak was een profiteur van de toeristen, zodra je iets verder ga dan rechtuit vragen zij meer geld dan normaalgesproken. De taxichauffeur die ik had was echt mega aardig en vertelde mij dat ik er niet in moet trappen. Daarnaast wees hij nog naar een paar bezienswaardigheden in de buurt van mijn hotel. Bij aankomst van het hotel liep ik door de pub heen waar een optreden was en daarna naar m’n kamer. Ik was nog even naar een kleine supermarkt gelopen tegenover de straat voor water. Echt veel had ik niet meer gedaan, want ik was verrot. De indrukken van een totaal ander land plus het feit dat het reizen ook vermoeiend was. Het was daardoor allemaal teveel om nog even verder te gaan. Ik had tenslotte ook wat tijdverschil. In de nacht was ik nog 2 uur wakker geworden, echter sliep ik daarna wel snel weer verder!

Later vandaag (10 februari) zet ik het mooie verhaal over mijn eerste dag in Toronto erop + mijn reis naar de Niagara Falls. Dit zijn twee mooie dagen geweest met weinig tegenslagen, dus het komende verhaal is positief :)! Cheers with beers (al heb ik nu geen pilsje tijdens het maken van de blog hahaha).

BUCKET LIST 2018

BUCKET LIST 2018

Gelukkig en een gezond nieuwjaar iedereen! Ik heb een reislustig 2017 achter mij kunnen laten, iets waar ik op 31 december maar al te graag op toost. Aangezien het 1 januari is beginnen veel mensen weer goede voornemens uit te voeren of te bedenken. Voor mij is het in 2018 om nóg meer te gaan reizen. Het is wellicht het laatste jaar dat ik veel grote reizen ga plannen …want ook ik wil graag een leuk huisje gaan vinden in Hoek van Holland in de nabije toekomst. Het weerhoudt mij in ieder geval niet er van om dichterbij huis nog te gaan reizen (zoals in Europa). En dat is nu precies waar ik op in wil gaan zoomen. Dit jaar wil ik namelijk veel intercontinentale reizen gaan maken. Én echt veel droomreizen zijn hierbij de bedoeling.

Cambridge

Als eerste ga ik een weekend weg met mijn oud-collega’s naar Cambridge. Vanuit Hoek van Holland met de Stena Line mee naar Harwich om vervolgens de directe Cambridge te nemen. Gewoon even een dagtripje met 2 nachten aan boord van de Stena schepen. Dit wordt mijn derde bezoek aan de prachtige Engelse universiteiten stad. De eerste twee keer had ik uitzonderlijk weer voor Engelse begrippen. Toen had ik namelijk 30 graden. En ik kan je vertellen dat het in een stad als Cambridge wel als 40 graden aanvoel. Ik heb in ieder geval veel zin om met mijn oud-collega’s even onszelf onder te dompelen in de Engelse cultuur.

Canada

Kort na mijn tripje naar Cambridge ga ik naar Canada. Een reis dat allang ook weer op de bucket list stond en die ik nu gaat verwezenlijken. Ik vlieg op Toronto waar ik de eerste 2 nachten verblijf, vervolgens neem ik de Amerikaanse ”Maple Leaf”  Amtrak trein naar de Canadese zijde van de Niagara Falls, Ontario. Ook hier verblijf ik 2 nachten. In de hoop dat ik misschien ook nog een dagtripje naar de Verenigde Staten kan maken. Ik ben benieuwd hoe de watervallen eruit zien in de winter, want met de temperaturen die we de afgelopen weken hebben vernomen op het nieuws is het misschien wel bevroren. Uiteindelijk neem ik de trein weer terug naar Toronto om nog één nacht te slapen om vervolgens de prachtige en avontuurlijke treinreis gaat starten van Toronto (in het oosten van Canada) naar Vancouver (in het westen van Canada).  Dit is een reis van 4 nachten in de beroemde ”The Canadian” trein. In Vancouver verblijf ik nog 4 nachten waar ik hoop om nog een typische Ijshockeywedstrijd te zien en nog een mooie dagexcursie te maken naar het bovengelegen plaatsje Whistler.

Engeland en Schotland

In het voorjaar staat er een mooie rondreis op de planning naar Engeland en Schotland waar geen vliegtuig aan te pas komt. Wij vertrekken namelijk vanuit Hoek van Holland met de Stena Line naar Harwich om door te reizen naar Londen per trein en vervolgens de ”Caledonian Sleeper” nachttrein te nemen naar het Schotse plaatsje Fort WilliamHier gaan wij het beroemde meer van Loch Ness bezoeken en stappen wij op de Jacobite stoomtrein ook bekend als de ”Hogwarts Express” vanuit Harry Potter. We verblijven hier in de houtenhuisjes Lochy Holiday Park. Ná de twee nachten in de hooglanden van Schotland nemen wij de dagtrein naar Glasgow. Hier hebben wij 1 overnachting en de volgende dag reizen we naar de prachtige en historische stad Edinburgh. Eén van de hoogtepunten op de reis is de stad Edinburgh. Met goed geluk hebben wij wellicht een hotelkamer die uitkijkt op het prachtige kasteel van de stad. Ná onze overnachting in de Schotse hoofdstad nemen wij de trein naar het Engelse plaatsje York. Het is tevens onze laatste overnachting waarna wij met de P&O ferries teruggaan vanuit Hull naar de Europoort. Ik ben benieuwd!

Egypte

Egypte is een land dat al sinds ik kind was op mijn verlanglijst stond door de vele oudheden van het land, zoals de piramides van Gizeh, de Nijl en de Vallei der Koningen. Echter door politieke onrust en mede de revolutie die in het land plaats heeft gevonden is het nooit tot realisatie gekomen. De reis staat nog niet gepland. Het uitzoekwerk heb ik wel al gedaan en hierbij heb ik de plaatselijke Nederlandse reisagent ”Kingfisher” gevonden. Een reisorganisatie die nauw samenwerkt met de lokale bevolking. Het betreft een 9-daagse rondreis Caïro, Luxor en Aswan met Nijlcruise. Met als extra een overnachting in de nachttrein van Aswan naar Caïro en een extra nacht in Caïro. Het is een land waar ik de taal niet van spreek, maar ná de Trans Mongolië Express moet dit ook zeker te doen zijn. Het wat betreft de situatie in Egypte… het gebied in de Sinaï woestijn heeft een negatief reisadvies, dit stuk is niet opgenomen in de rondreis en is ongeveer 250 kilometer verder gelegen vanaf Caïro gezien.

Nederlandse reisadvies Egypte

Britse reisadvies Egypte

Zuidelijk Afrika

Aan het einde van het jaar heb ik de volgende reis op het oog: Rondreis Zuid-Afrika, Botswana, Namibië & Victoria watervallen – 24 dagen kampeerreis. Het is een reis door Zuidelijk Afrika, waarbij er veel highlights voorbij komen (zie de beschrijving op de website van Djoser). Dit zou de eerste keer zijn dat ik mee zou gaan op een groepsreis. Het plannen van een eigen reizen kan leuk zijn, al kan het financiële plaatje van een reis snel veranderen door eventuele on voorzieningen voorafgaand of tijdens de reis. Én zeker met zo’n grote reis zoals deze.

Egypte en Zuidelijk Afrika zijn nog niet geboekt, dus dit kan nog veranderen, maar zover heb ik dit in mijn gedachte voor 2018. Fijne nieuwjaarsdag allemaal en hoop dat jullie ook veel mogen reizen dit jaar!