Archief van
Auteur: Dirk

600 KM naar Sossusvlei en Dune 45

600 KM naar Sossusvlei en Dune 45

22 december – Onderweg naar Sesriem (Sossusvlei)
De dag van vandaag stond voornamelijk uit reizen. Wij hebben ongeveer 600 kilometer afgelegd om naar het plaatsje Sesriem te gaan in de accommodatie Sossus Oasis Campsite. Net vanuit Canyon Road House te zijn vertrokken zagen wij al de eerste wilde dieren, zoals springbokken, struisvogels en zebra’s. Onderweg liet de gids 2x korte wandelingen maken, waarna de bus iets verder reed zodat wij even onze benen konnen strekken. Het was een behoorlijk lange rit op bijna allemaal onverharde wegen, zoals Olishi (onze gids) zei ”this is the African free massage road we are on”. Dichterbij Sossusvlei te zijn aangekomen stopte we nog een keer. Er is een bepaald vogelsoort dat mega grote nesten maakt in de bomen hier in Namibië. Zoals onze gids zei kunnen er geloof ik ongeveer 200 vogels in. Het was vandaag veelal één en hetzelfde. Echt een bizarre ervaring om in een safaritruck 600 kilometer op bijna allemaal onverharde wegen te rijden.

Berg zebra’s
Een vogelnest

Eenmaal aangekomen bij Sossus Oasis Campsite waren we goed verrast met het terras bij het tankstation dat tevens als bar diende. Het terras had zo’n verstuivingsysteem van water, zodat je lekker koel een biertje kan doen. Iedereen was wel een beetje gaar ná zo’n lange dag reizen en zeker in 44 graden! Echter hadden we nog een taak op het programma staan …de tent opzetten in die hitte! In high speed tempo hebben we die tent opgezet en binnen no-time zaten we in het zwembad. Ruud en ik ging nog even een pilsje drinken bij het tankstation dat ongeveer 200 meter lopen was. Later was het eten klaar en kregen we de briefing. De volgende dag moesten wij om 05:00 uur eruit om naar Dune 45 te gaan, dus we lagen allemaal niet laat! Ik ging nog even douchen in de openlucht douche. Toen ik net klaar was met douchen had ik nog een praatje met Olishi de gids, terwijl ik met ‘m stond te praten kwam er een mega grote spin keihard rondrennen in het douchegebouw. Hij schrok en ik dacht ”shit, als die schrik dan is het zeker een heftig beest”. Hij had ‘m naar buiten geschopt en zei dat die spinnen samen werken met de scorpioenen. Dit was net voordat ik ging slapen, dus ik heb even een grondig onderzoek gedaan of er nog spinnen in mijn tent zaten. Gelukkig niet!

23 december – Een avontuurlijke dag rondom de Sossusvlei en eindigend in Solitaire
***geluid van tentritsen*** …pfff het is al 5 uur. Een paar minuten later vielen er een paar regendruppels. Ik dacht echt ”shit dat hebben wij weer moeten we de tent afbreken in de stortregen!”. Vliegens vlug was ik al m’n spullen aan het pakken en ging ik de tent afbreken. Gelukkig was het niet doorgaan regenen. Die voorgaande avond had ik namelijk niet m’n regenzeil over m’n tent heen gedaan aangezien dat alleen maar warmer is. Afijn, we waren gepakt en gingen richting het Nationaal Park van Sossusvlei. De poort gaat om 6 uur open van het nationaal park en normaal staat er een flinke rij, dus vandaar dat wij vroeg op waren. Om stipt 6 uur ging de poort open. Wij reden naar Dune 45. Dit is een deel van de Namibische woestijn en een bezienswaardigheid voor reizigers. Helaas waren we niet als eerste bij de duin. We gingen de tocht op de 150 meter hoge berg trotseren in het mulle zand. Het uitzicht was écht grandioos mooi. Helaas kreeg ik op de berg een bloedneus en meteen een heftige bloedneus ook …dit heb ik altijd als ik verkouden ben. Nu had ik geen zakdoeken bij mij, maar gelukkig kwam Peter een medereiziger de berg af en had dat wel bij zich. Iedereen keek mij aan naar beneden aangezien heel m’n handen onderzaten. Eenmaal terug bij de bus waar Olishi het ontbijt aan het klaarmaken was zei ik zo ”I’ve been fighting with a hyena” haha. Olishi had Engels ontbijt gemaakt, eieren, spek en witte bonen in tomatensaus. Heerlijk!

Dune 45

Ná het ontbijt hadden wij ons reis voortgezet naar Deadvlei en Sossusvlei. Bij de ingang van dit gedeelte van het nationaal park hadden wij de safaritruck geparkeerd en gingen we verder met een safari 4WD auto. De auto bracht ons dichterbij Deadvlei, zodat het mogelijk was om dit gedeelte aan te lopen. Het woord ”Vlei” is vallei of valley. Dus netals in Amerika heb je hier dus ook Death Valley. We gingen lopen en het was wel een flinke wandeling in de 40 graden hitte. Dat te bedenken dat we net al die mega duin van 150 meter hadden beklommen. Olishi had ons aangeraden hiking shoes aan te doen, goed in te smeren met zonnebrand, water mee te nemen en een pet. Dit had iedereen gedaan. Als je dit niet had had het niet zo fijn geweest! In Deadvlei staan er bomen daarvan ze denken dat ze al 800 jaar er staan. Het is onwijs droog hier, voorheen liep hier een rivier echter hebben de grote zandduinen de rivier geblokkeerd en is alles kurkdroog geworden hier. Terug bij de 4WD gingen we nog even naar Sossusvlei naar de duin genaamd ”Big Momma”. En vervolgens gingen we terug naar onze safaritruck waarmee we nog naar een kloof gingen. Ik was het inmiddels wel zat met dat lopen in de bloedhitte. Ik werd een beetje chagerijnig ervan. Ondanks dat het prachtig mooi was, maar teveel gepland op één dag. De kloof was wel echt prachtig mooi. In de kloof was een beetje water te vinden waarin kikkers zaten. Dit stuk had ik op m’n slippers gelopen aangezien ik die warme hiking schoenen meer dat zat was, haha. Na de kloof gingen wij terug naar Sossus Oasis Campsite waar we hebben geluncht. Op dezelfde plek waar wij met onze tenten stonden, dus ik vroeg mag ik nog een duik nemen in het zwembad. We stonden er namelijk illegaal eigenlijk aangezien we al hadden uitgecheckt, dus ik vroeg het maar liever eerst! Ik nam een duik in het zwembad. Heerlijk afkoelen in die 40 graden! Dat was écht goed. En toen we bij de lunch kwamen had Olishi hamburgers gebakken, het púre leven! Hij had er wat meer gemaakt, dus ik had 2 broodjes genomen. Top!

Deadvlei

We hadden onze reis voortgezet naar Agama River Camp. Het was ongeveer een uurtje rijden, niet al te ver dus. Ook hier hadden wij onze tent met een rotgang neergezet, want er was weer een afkoelend zwembad. Agama River Camp was leuk opgebouwd. Er waren aan één kant een omheining, wel een fijn idee dat je niet opeens een hyena naast je heb liggen, toch? De bar was ook gaaf. Dit lag op een heuvel waar je prachtig uitzicht had op de omgeving. Hier hadden ze ook Wi-Fi, dus iedereen was wel in de bar te vinden, haha. Ik nam een groot pilsje, niet wetende dat zo’n fles 750 ml was. Het was wel gezellig. Al kreeg ik soms een biertje als ik niet wilden haha, maar het was gezellig, dus waarom niet. Ik eindigde met 5x flessen 750 ml biertjes en nog een Savannah Dry… ik was wel even klaar voor die avond, ondanks dat ze nog een pilsje hadden staan voor mij haha. De buitendouches hier waren echt super. Het was net een watervaldouche met een échte waterval, zoveel kwam eruit de kraan, haha. Het was een drukke dag, maar wel onwijs veel gezien en gedaan. Ik vond het mooi tijd om naar m’n slaapzak te gaan.

Agama River Campsite
Border Security Namibia

Border Security Namibia

21 december – Onderweg naar Fish River
Vandaag in Border Security Zuid-Afrika en Namibië… In Zuid-Afrika moesten wij eerst naar de immigratiedienst en vervolgens naar de politie ons paspoort afgeven. Later werden al onze tassen gecheckt. We stonden allemaal op een rijtje en één voor één werd de bagage gecheckt. Een vrij strenge grenscontrole als het aan mij ligt. Eenmaal de brug over gingen we naar de Namibische grens. Hier duurde alles heel erg lang. Eerst een mega rij van de immigratie voor een paar stempels en later stond de gids in de rij om al onze namen door te geven aan de autoriteiten. Uiteindelijk zaten we weer in de safaritruck ná een uur en werden we aangehouden bij de final check. Hier gingen de grenscontrole moeilijk doen om de bevroren kip die wij meehadden. Stelletje zeikers. De douane beambte kwam naar binnen toe in de truck en zei ”chicken is not allowed in Namibia due to the chicken flue”. De gids had dit nog nooit eerder meegemaakt. Ik zei ook nog tegen de medereizigers ”waarschijnlijk is het maar net hoe iemand uit z’n bed gestapt is hier of ze een goede bui hebben of niet”. Het plaatsje aan de grenscontrole heette ”Genadedal” …dit hebben ze met opzet gedaan! Aangezien het nog wel enige tijd ging duren werden wij door de chauffeur naar de benzinestation gebracht die net na de grenspost stond. Onze gids bleef achter om het te proberen te fixen. In die tijd heb ik een Namibische simkaart gekocht, zodat ik even met huis kan connecten. Het was écht grappig, ik kocht een simkaart en een medewerker had buiten onder een partytent een eenvoudig kantoor opgezet die daar de simkaart valideer. Enige tijd later kwam de gids weer tevoorschijn en gingen we verder met onze reis naar Canyon Road campsite.

Net in Namibië en we hadden de eerste antilopen gespot! Eenmaal aangekomen bij Canyon Road House hadden we tent opgezet in 44 graden. Het was écht gigantisch heet. Ruud en ik hadden nog even een korte duik gedaan in het zwembad. Er lagen mensen bij het zwembad en er zat een stelletje in het water die het geloof ik nogal te goed naar hun zin hadden. Die mensen die daar in de zon lagen hebben denk niet fijn kunnen slapen. Vervolgens was ik met Ruud een pilsje gaan doen in de bar. We hadden niet al teveel tijd door de grensopstoppingen, dus gingen we kort nadat biertje terug naar ons kamp. Er was op dat moment een antilope aan het grazen. Ik ging wat dichter naar ‘m toe om een foto te maken, maar dat vond die niet fijn en stond op het punt om mij aan te vallen. Ik ging snel weg! Antilopen zijn niet écht mijn vrienden dus.

Afijn, wij gingen met de safaritruck naar Fish River Canyon om een korte hike te maken van een uurtje en de zonsondergang te kijken. De Fish River Canyon is de 2e grootste canyon in de wereld, Grand Canyon in Amerika is de grootste canyon. Het was écht werkelijk waar prachtig! Inmens hoge kliffen. De canyon is 550 meter diep. Na afloop van de hike werden we verrast met wijntjes en nootjes die de gids had gekocht om de zonsondergang te kijken bij Fish River Canyon. Ik kwam hier aan de praat met een paar Zuid Afrikanen die daar op vakantie waren. Ze waren verrast wat voor reis wij nu maken ”you are gonna see all the nice places!”. Het taaltje is écht heel grappig. Het is een Australisch accent met een Nederlands accent gemixt om een idee te geven. Ze zeggen bijvoorbeeld ook geen ”yes”, maar ”ya”. Ze hadden mij aangeraden om een helikopter tour te nemen boven de Victoria watervallen. De zonsondergang was écht prachtig. Dat bucketlist dingetje kan ook weer van de lijst af!

Op de terugweg had ik nog even een biertje gedaan in Canyon Road House. Het barpersoneel en de receptionistes zijn hele aardige mensen. Het is een leuke bar met allemaal oude wrakken en kentekenborden. Echt een wegrestaurant/bar idee in Afrika. De toiletten waren wel vrij apart. Er stond een afbeeldingen van een naakte vrouw die een ”pandorabox” op d’r intiemezone had zitten. Dit ‘doosje’ kon je openen, haha het verhaal is alleen maar gekker aan het worden, dus in ieder geval ik niet benauwd doet dat openen en ging er opeens een bel rinkelen door heel de bar. Ik ben rustig teruggelopen net of ik van niets wist, haha! Uiteindelijk hadden we nog een foto met de barmedewerkers gemaakt. Het was super leuk.

Met de crew van Canyon Road House campsite

Terug bij het kamp zat de mood er goed in. Ruud had een bluetooth speaker bij zich, dus we hadden muziek aangezet en gingen de kareoke starten. Kort ná het eten, wat overigens mega goed we hadden spaghetti, kwam er een jakhals even kijken. Ronnie had z’n Brandy uit de tas gehaald en gaf mij, Ruud en zichzelf een goed glas Brandy. Dat spul is echt mega sterk, ik zei zo ”you start an airplane with this”. Het was onwijs leuk. De accommodatie was ook echt prachtig met goede douches en toiletten. Het is een zekere aanrader ondanks dat het in de middle of nowhere ligt.

Relaxen in Oranjerivier

Relaxen in Oranjerivier

20 december – Onderweg naar Oranjerivier
…met een lichte kater stapte ik m’n slaapzak uit. Ik was gelijk maar m’n bagage aan het organiseren. En ging vervolgens even douchen. Dit is denk de mooiste keer dat ik ooit heb staan douchen. Elke douche had een openraam met het prachtige uitzicht op de bergen en de wijngaarden. De avond daarvoor had ik ook wel gedoucht maar het was al donker. Bij aankomst zei de kampbeheerder ”please do not use many water as it is limited in this area”, maar met dit uitzicht bevorder je dat in iedergeval niet haha! Ik was wat later dan normaal, dus eenmaal terug waren mijn medereizigers al de tent aan het afbreken. Hij was ook weer zo afgebroken dus dat scheelt. Het ontbijt was heerlijk! De gids had dit keer eiren en spek gemaakt. Het begint al meer op een English Breakfast te lijken, morgen de witte bonen in tomatensaus? Haha, good times!

Uitzicht vanuit de douche in Klawer…

In de bus had ik mooi tijd op m’n blog even te typen. Alhoewel ik door blijft tikken en ik nog niets online kan zetten hebben jullie straks enorm veel te lezen. Tot nu toe heb ik nog weinig fun facts kunnen benoemen die ik normaal wel is benoem in m’n blogs, die komen er vast nog wel :)! Door de lange rechte wegen en het overzicht in de safaritruck mis ik bijna niets ookal ben ik m’n blog aan het typen. De natuur werd langzamerhand meer en meer dor. We gingen even lunchen langs de weg bij een parkeerplek langs de weg. Op het menu stonden groenten en aardappels met mayo dressing. Het was lekker! Op deze reis eet je vrij gezond.

In de middag kwamen wij aan in het mijnplaatsje Springbok. Hier kregen wij een uur de tijd om rond te lopen. Samen met Ronnie de Duitse man van 69 jaar liep ik naar een kerk in het dorpje. Gekgenoeg was het een Nederlands gereformeerde kerk die hier ooit gebouwd was. Het is een vrij apart dorpje. Iedereen loop zig zag over straat heen. Er is geen stoplicht of iets. De bevolking ziet er hier weer heel anders uit dan de voorgaande plaatsen die wij aan hebben gedaan. Onze gids ging hier de boodschappen doen voor de rest van de reis. Springbok heeft zijn naam te danken aan de antilopen die hier voorheen bij de rivier zaten, echter hebben de locals de springbokken weggelokt en gedood voor eten, dus de springbokken blijven nu op gepaste afstand van dit plaatsje.

Het mijnplaatsje Springbok…
Het straatbeeld in Springbok

Ná Springbok reden we langzamerhand naar het begin van de Namibwoestijn. Het begon écht mega dor en droog te worden. Het was nog ongeveer 150 kilometer rijden vanaf Springbok naar onze bestemming Fiddlers Creek Campsite in Oranjerivier. Wij naderde Oranjerivier en kwamen langs de Zuid-Afrikaanse grenscontrole die wij de volgende dag zullen zien. De omgeving van Oranjerivier was opeens heel groen. Het kampeerterrein is écht prachtig. Een leuke gezellige en zéér Afrikaanse bar. Een ponton waar mensen kunnen zwemmen in de rivier en kunnen vissen. Bij aankomst hadden we tent weer opgezet en gingen we even relaxen. Vooral ook veel foto’s en filmpjes maken. Ruud kwam nog aan de praat met een Afrikaanse dame uit Kaapstad. Zij was hier voor vakantie en ging wel even zwemmen in de rivier en kwam hier voor watersporten uit te oefenen. Ronnie ging ook nog zwemmen, maar die was er snel uit vanwege het feit dat er allemaal planten in het water zaten. In de leuke bar had ik een Savannah Dry cider besteld. Het koste mij 25 Afrikaanse rand, omgerekend €1,50. Geen geld! Kort daarna ben ik even met Anja, Jan en Joke groenten gaan snijden voor het avondeten. Het was enorm veel en daarnaast waren de messen gigantisch bot, dus dat ging écht op z’n Afrikaans ”no worries, no hurries”. Het was daarna wel tijd voor nog een cidertje met Ruud, Jan en Joke ging ik nog een reisspel doen die Ruud had meegenomen. Het spelletje heette ”regenwormen”, zoveel regenwormen verzamelen. Het was een leuk spelletje! Uiteindelijk had ik nog maar een cidertje besteld aangezien ze zo ‘steenduur’ zijn hier. De barmedewerker van Fiddlers Creek zei ”where you from?”, dus ik zei ”Netherlands”, hij: ”I thought you were Zuid Afrikaans”. Erg grappig aangezien ik dat dus vaker hoor en nu zeg een local het, haha! Later ging ik met Ruud nog even naar de ponton waar een paar Zuid Afrikaanse gasten zaten te vissen. We kwamen aan de praat. Ze waren enorm relaxed en kwamen dus uit Kaapstad ook om hier een beetje te vissen en biertjes te drinken. Ze waren nog nooit in het buitenland geweest, maar ze waren het wel eens dat hun land onwijs mooi is. Terwijl we stonden te praten ging de dobber van één van de vishengels naar beneden. Hij vingt een Cat Fish. Zo’n vis met snorharen. Bij het eten zei ik het tegen iedereen en Ronnie heel droog ”Did he say Meeoww!”. De gids vroeg wat ik voor werk deed en was geloof ik nogal over de indruk over het strandreinigen dat ik naast m’n full time baan doe. Hij was erg benieuwd hoe wij dat in Nederland allemaal doen! Het was lekker eten met rijst en uiteraard veel groenten met reepjes vlees. Kort daarna had ik even een douche genomen in de primitieve buitendouche gebouwd van bamboe. Het was een mooie dag, maar tijd om naar bed toe te gaan!

”Savannah dry is the best drink of S.A.”
Oranjerivier met aan de overkant Namibië…
”Meeeowww”
Het reisspelletje ”Regenwormen” met een koud pilsje erbij!
Wine Tasting in Klawer!

Wine Tasting in Klawer!

19 december – Onderweg naar Klawer
De hanen wekte ons al vroeg in de ochtend rond 5 uur. In de buurt van ons kamp zat ook een haan en als die geluid maakte hoorde je paar honderd meter verder ook allemaal hanen hun ochtendritueel uitkakelen. Tegen 6en ging het écht los, want toen waren alle vogels wakker om te fluiten. Ik ging alvast even douchen. Het was een goed ontbijt. De gids stond eieren te bakken en je kon doorgeven of je een fried egg wilden of een sunny side up ei wilden. Goed geregeld!

Het was vandaag tijd om Kaapstad écht te verlaten en hadden koers gezet richting Klawer in de buurt van Cederberg. Wij kwamen langs de gevangenis waar Nelson Mandela voor het gross van zijn tijd had gezeten en even later zagen wij ook in de verte Robbeneiland liggen. Dit is overigens niet waar Nelson Mandela voor z’n langste tijd zat. Ik geloof 3 jaar als ik het goed heb onthouden van de gids. Een uurtje later kwamen wij aan bij een shoppingcentrum ”Table View” waar de gids even heel veel boodschappen had gedaan voor de reis. Wij hadden even de tijd om wat biertjes te kopen en eventueel andere dingen. Ná een goede anderhalf uur gingen wij verder richting Klawer. Het was denk nog een uurtje rijden naar onze bestemming, echter gingen we nog aan de kant van de weg lunchen. Samen met Ruud had ik de tomaten en komkommers gesneden. Het was wel grappig in de middle of nowhere gewoon even langs de weg lunchen.

Tafelberg in de wolken.

Dichterbij onze accommodatie vertelde de gids dat in dat gebied er naartoe Rooibos thee was ontdekt en dat het hier vandaan nog naar vele landen geexporteerd word. Ondanks dat we al aardig wat noordelijk hadden gereden had ik wel verwacht om gelijk dieren tegen te komen, dat is echter niet zo. Het landschap bestaat uit grote vlaktes met af en toe een gumtree erop die zijn geïmporteerd vanuit Australië en nu vrijwel overal staan. Het doe mij ook vaak denken aan Australië. Zeker met die grote vlaktes, dor en hier en daar een boom. Afijn we waren aangekomen in Highlanders Camp. Een prachtige kampeeraccommodatie met een wijnproeverij …dat is écht iets voor mij haha! ”Zo rollend de tent in” zei ik nog haha. Binnen no-time stond de tent weer op. Er werd verteld dat een zwembad bij zat, dus zwembroek aan en púúr genieten! Bij het zwembad zat ook een bar. Jullie begrijpen dat die combinatie niet meer beter kan worden, haha! Het is echt een adembenemd mooie plek en de bar was ook leuk ingedeeld. Wij waren de enige groep, dus dat voelt ook al dat je kamp voor jezelf heb. Met Ruud had ik een biertje in het zwembad genuttigd. We kregen gezelschap van 2 grote bruine honden, waarvan één op z’n dooie gemakkie uit het zwembad zat te drinken. Erg goed dat chloorwater voor je! Het zwembad is hoger gelegen waardoor je een goed uitzicht heb op de bergen met de wijngaarden er tegenaan. Tegen 5 uur in de middag gingen 5 uit de groep de wijnproeverij doen. Uiteraard was ik één van die 5. Het waren lekkere wijntjes en daarnaast kregen we een kaasplankje. Nu ben ik niet echt weg van kaas, tenzij het kaassoufles zijn, maar ik nam het gewoon. De wine tasting bestond uit 6 soorten wijn (1x wit, 2x rood, 2x rosé en 1x dessert wijn). Het was even gezellig om zo te zitten. Het ligt een beetje uit de richting, maar deze kampeeraccommodatie kan ik je echt als tip meegeven voor een reis naar Zuid-Afrika.

Van links naar rechts: Jan, Ronnie, Dirk, Joke, Ruud

Ná de wine tasting gingen we terug naar het kamp waar we rondom het ”kampvuur” zaten. Kampvuur tussen aanhalingstekens aangezien er kolen op waren gegooid en een rooster om onze stukken vlees te barbequen. Wel even lekker een stukje vlees! De gids had ook nog aardappels erbij gemaakt, dus het was een stevige maaltijd. Kon ook even niet kwaad nadat ik de wijntjes en bier ophad. Tóch gingen we nog even terug naar de bar om het af te leren. Het was een prachtige dag …and hopefully many more to follow!

Cape the Good Hope!

Cape the Good Hope!

17 december 2018 – Onderweg naar Kaapstad
In de ochtend was ik vroeg opgestaan om naar het vliegveld te gaan, ondanks dat ik al in CitizenM zat 5 minuten lopen vanaf Schiphol Plaza ging ik vroeg. Helaas kwam ik er namelijk achter dat ik een stand-by ticket had, dus geen garantie dat ik mee kon. Ondanks dat ik de dag van vertrek niet gestrest was …kreeg ik toch langzamerhand stress, want ik dacht ”wat als ik nog een dag later moet, wat dan?”. Djoser belde mij op kort voor vertrek. Ik zat lang in spanning, want ondanks dat ik al door de douanecontrole was en ik mij had gemeld bij de balie direct toen er een grondstewardess was. Het was nog steeds niet zeker! De eerste grondstewardess vroeg aan mij of ik later terug kon komen aangezien haar supervisor de beslissing moest geven of ik mee kon met de vlucht. Met mij waren er nog wel 15 anderen denk ik. Nog een Nederlands meisje en een Amerikaanse dame die naast mij zaten op de bank vol spanning. Dus het belletje van Djoser was dat ik mee kon met de vlucht. Het was nog niet aan mij bevestigd maar ik dacht ”oké het zal wel goedkomen dan!”. Ik werd naar voren geroepen en gelukkig het was goed gekomen.

De vlucht was prachtig, er zat uiteindelijk niemand naast mij, dus ik bedoel waarom stond ik op ”standby”! Ik zat heerlijk! Het vliegtuig was vrij nieuw van binnen. Touch screen tv’s en daarnaast had ik geluk dat ik helemaal aan het einde zat, waardoor er niemand achter mij zat. Stoel naar achter dus en lekker tv kijken. Ik heb ”Walk the Line” gezien van Johnny Cash. Een verfilming van Johnny Cash z’n leven. Daarna nog een aflevering van ”Einde van de wereld” met Floortje Dessing m’n reisinspirator en nog een aflevering van ”Friends” en ”First Dates NL”. Hele leuke tv aanboord. Normaal gesproken spreek ik wel over de mooie stewardessen tijdens m’n blogs die aanboord zaten, maar helaas dit keer had ik alleen stewards. Het eten was grandioos. Beter dan gedacht. In eerste instantie had ik eten verwacht op de Lufthansa vlucht, maar omdat ik KLM gewend ben was ik blij dat ik het Nederlandse concept aangeboden kreeg. Eerst een maaltijd met gehakt balletjes met aardappel purée + een lekker salade met een dressingtube ernaast en een heerlijk toetje. Ook had ik nog een heerlijk Zuid Afrikaans rood wijntje erbij. De tweede maaltijd was een corneto ijsje met een stroopwafel. En uiteindelijk de derde maaltijd was een pizzastukje met een salade en een overheerlijk toetje. Enorm lekker.

Het was uiteindelijk zover. De daling was ingezet. Ik had net van een prachtige zonsondergang kunnen genieten die boven Angola stond. Bij de landing en het uitstappen ging alles heel vlot. Ik stond in de rij voor de douanecontrole; ze vroegen hoelang ik bleef en of ik nog terug zou komen. Kort daarna werden de stempels in de m’n paspoort gezet en ging ik naar de bagageband. M’n backpack lag al op de bank en ik kon gelijk verder. Ik was direct naar de taxi standplaats gegaan. Gek genoeg had ik verwacht dat het langer zou gaan duren, dus ik was eigenlijk veel eerder in het hotel. De taxichauffeur was niet heel erg spraakzaam, maar best ik was ook erg moe dus vond het wel best. Het grappige was dat de stoelriem van de taxi niet werkte. Ik bedoel; het voelde echt of je in Afrika was geland haha. Binnen 20 minuten was ik van de luchthaven bij het hotel. Het kosten ongeveer €20,-. In het hotel had ik ingecheckt. Het verliep vrij soepel allemaal. Ik had nog gevraagd of ik een fles water kon kopen om mee te nemen naar m’n kamer. Het was geen probleem. Ik kon de volgende dag afrekenen. De kamer was goed en het bed had wel 6 kussens. Met airco aan en net een frisse douche genomen kon ik wel goed slapen. Het thuisfront had ik nog even snel gebeld en ging toen echt slapen.

18 december 2018 – Kaapstad naar Cape Good Hope en overnachten in Chapmans Peak campsite.
Vroeg in de ochtend was ik al wakker om m’n bagage te organiseren en even te gaan ontbijten. De tourguide had namelijk een bericht achter gelaten dat het ontbijt om 7 uur was en dat we om 8 uur gingen vertrekken. De groep had ik ontmoet bij het ontbijt. Een erg leuke groep en ik had de gids ontmoet die ons naar Zimbabwe zou leiden. Op het moment van vertrek bestond de groep uit 2 Duitsers, 2 Belgen en 5 Nederlanders. De gids was een hele briefing aan het houden over de reis. Totdat we ná 20 minuten langs de kant van de weg stonden met motorpech. Het was echter de V-snaar die was kapot gegaan. Het duurde ongeveer een uur voordat we weg waren op een plek langs de weg. Ik had echt zoiets van ”dat gebeurd ons weer!”. In die tijd hadden we mooi even de tijd om elkaar beter te leren kennen. Mijn medereizigers zijn ook échte pioniers, waaronder mijn medereiziger Jan die voor een jaar in 1980 door Afrika heb gereisd. Dit tijdens de apartheid in Zuid-Afrika en tijdens een burgeroorlog in Mozambique. Een enorm bizarre reis!

De safaribus was weer gemaakt, dus wij konden ons reis voortzetten naar Cape Point. Onderweg kwamen we langs leuke plaatsjes, waaronder Simon’s Town. Cape Point is gelegen op het schiereiland onder Kaapstad, waarbij er een wandelroute is naar Kaap de Goede Hoop. Bij Cape Point waren we eerst de heuvel opgelopen naar de vuurtoren. Hoe hoger je liep, hoe mooier het uitzicht was. Vlak naast de hoge klifwand zat namelijk een mooi wit bountystrand. Eenmaal boven heb ik nog onwijs veel foto’s gemaakt en had ik nog wat ansichtkaarten gekocht in het winkeltje die daar zat. Om tijd te besparen nam ik een kabelbaan naar beneden en begon in de Cape Point to Cape Good Hope trail. De rode sightseeing bussen gaan hier ook naartoe. En dat heb ik geweten ook, want net voor mij was er een grote groep de wandeling begonnen. Onze gids had ons overigens wel gewaarschuwd op apen die wel is hongerig kunnen worden als ze eten zien, dus wij hadden de lunch die we kregen eerst opgegeten. De ‘baboon’-apen waren wij onderweg al tegengekomen. Ze waren zeker 80 cm hoog en zaten doodgewoon op de weg terwijl auto’s er niet door konden. Anyway… ik was aan het wandelen, echter was ik geen aap tegengekomen. Wel veel hagedissen, of hoe heten die? ‘lizzards’. Het was een prachtige wandeling wat van laag naar hoog ging. Bij de Kaap de Goede Hoop was het nog een soort steile wandeling naar beneden. Beneden stond het bekende bord van ”Cape of Good Hope” waar iedereen een foto bij maakte. De safaritruck met onze chauffeur en gids kwamen daarheen rijden om ons weer op te halen. Zij hadden net onze nieuwe medereiziger ”Ruud” van de luchthaven gehaald. Hij had het helemaal slecht getroffen met de vluchten. Eerst was hij omgeboekt voor een vlucht naar München waarna een doorvlucht naar Kaapstad. Uiteindelijk was z’n vlucht naar München vertraagd waardoor hij niet meer zijn doorvlucht kon halen. Door Lufthansa kreeg hij een hotel aangeboden in München en heb daar tot nadere informatie moeten wachten. Uiteindelijk kon hij de volgende dag mee, echter wel via Londen naar Kaapstad. Echt niet normaal! Ruud kreeg nog even de tijd om een rondje te lopen bij Kaap de Goede Hoop. De rest van de groep zat aan de waterkant zeerobben te spotten die in de verte op een rots zaten.

De volgende stop was bij de pinguïn kolonie bij Boulder Beach. Ondanks dat het mega toeristisch is gaan de pinguïns niet weg. Ze staan daar met honderden op het strand een beetje suf erbij. Echt super leuk om te zien hoe relax die beesten erbij staan! Ná een paar pinguïn selfies, sloegen wij de straatverkopers van ons af en gingen wij terug naar de safaritruck. Onderweg naar onze kampeerplaats gingen wij nog even langs de supermarkt. Net als in Australië zijn hier de supermarkt en drankzaak van elkaar gescheiden. Ik had een 6 pack Savannah Dry Cider gekocht. Bij aankomst op het kampeerterrein kregen wij een instructie hoe wij de tenten op moeten zetten. In eerste instantie dacht ik voorafgaand dat we bij elk kampeerterrein vooraf opgezette tenten hadden, maar die droom ging even niet door haha! Het spreekt wel voor zichzelf. Alleen duurt het wel even en moeten wij nagenoeg elke dag doen, dus straks ben ik een échte campingexpert haha! We hadden elkaar wel geholpen aangezien de tenten erg groot zijn. De gids waarvan ik z’n naam nog steeds niet van uit kan spreken was aan het koken. Het rook erg lekker. Kip met veel specerijen en noodles ernaast. In een halve kring zaten we te genieten van een koud pilsje of cider. Na het eten kregen wij een briefing over de reis. Er zijn een paar kleine dingetjes veranderd in de reis. Zo verblijven we niet op één en dezelfde plek in Etosha National Park en verblijven we niet in Rundu (een plaats aan de grens van Angola), maar verblijven wij in Divundu. Op sommige dagen moet wij zelfs om 4 uur onze slaapzak uit om verder te gaan op reis. Afijn. We waren klaar met eten en ik ging nog even douchen. Het was even heerlijk na zo’n intensieve dag om even te douchen. Kort daarna was ik naar de tent gegaan en had nog even aan het blog getypt.

It’s (nearly) time for Africa!

It’s (nearly) time for Africa!

Het was weer een avontuurlijke eerste dag van m’n reis. Het was rustig opstarten, want aangezien m’n vlucht gepland stond om te vertrekken om 18:45 uur richting Frankfurt had ik nog zeëen van tijd om alles rustig na te checken of ik alles bij mij had. Uiteindelijk was het zover, m’n ouders hadden mij weggebracht naar Schiphol. Net nadat we nog wat foto’s hadden gemaakt en m’n ouders net wegreden kreeg ik een mailtje dan m’n vlucht was geannuleerd door de heftige mist op de landingsbaan. ”Lekker, dat heb ik weer!” dacht ik. Eerst ging ik kijken of er een Lufthansa balie was op Schiphol, dit bleek niet zo te zijn aangezien ik al alle terminals had bezocht. Uiteindelijk had ik Djoser gebeld. Degene die dienst had vond ik persoonlijk niet echt behulpzaam. Ik ging maar gewoon in de rij staan om m’n bagage ‘af te gooien’. Bij de check-in balie had ik verteld dat m’n vlucht geannuleerd was. De check-in dames hielpen mij echt top. Ondanks dat het alternatief mij geen tijd geeft om Kaapstad te zien heb ik wel een directe KLM vlucht gekregen de volgende dag 17 december. Voordeel is dat de vlucht direct is, nadeel is dat ik Kaapstad niet kan zien. Ik moest snel beslissen ook al had ik andere vluchten overwogen, maar er stond een mega rij, ik kon niet maken om daar even een half uur te gaan bedenken wat ik ging doen. Een ander alternatief had een vlucht geweest met 2 overstappen, één in Duitsland en de ander in Johanessburg. Niet ideaal.

Anyway… het was dus bevestigd dat ik 17 december zou gaan vertrekken met KL0597 om 10:15 naar Kaapstad. Dus ik moest even een overnachting vinden. Gelukkig keek ik direct bij CitizenM voor €98,- had ik een overnachting op Schiphol. Ik twijfelde geen moment, aangezien dit spotgoedkoop is voor een overnachting hier. Ik liep met m’n bagagetrolley naar CitizenM, checkde in en ging eerst even relaxen in m’n hotelkamer. Later die middag werd ik gebeld door Djoser. Ze hadden even gevraagd wat ik had gedaan om m’n vlucht naar Kaapstad te realiseren. Ik had het voorgaande dus verteld. Ik was de tweede die was gebeld, de reizigers die zij daarvoor had gesproken stonden nog in de rij op Schiphol. Ze ging even checken wie wanneer en op welke vlucht zij reizen. Morgenochtend contact Djoser mij weer over de gang van zaken. Ik was erg blij met hun belletje! Daarna ging ik voor een biertje en wat te eten naar de bar in CitizenM. Uiteindelijk heb ik nog wel relaxed gezeten. Maar als ik op reis ben is er altijd wat aan de hand! De volgende tekst is een inleiding over de prachtige reis die ik ga maken :). Veel leesplezier en hopelijk waan jij je ook al in Zuidelijk Afrika…

Nog niet wetende dat m’n vlucht geannuleerd was!
”Welcome Dirk”

It’s time for Africa!

Het jaar 2019 staat voor de deur… 2018 was een reislustig jaar voor mij waaronder ik afreisde naar Canada, Engeland, Schotland, Portugal, Faeröer Eilanden en nu dus Zuidelijk Afrika. Het is niet zomaar een reis, maar een avontuurlijke kampeerrondreis door Zuidelijk Afrika met de reisorganisatie Djoser. Dit is de eerste keer dat ik een groepsreis heb geboekt. Voornaamste reden is dat de reisroute door de ongerepte natuur gaat en ik als solo traveler niet snel voor een kampeerreis zou kiezen om daadwerkelijk in m’n eentje uit te voeren. De reisplanning is echter wel op mijn tempo. In korte tijd veel kilometers afleggen en veel zien.

Dit is m’n kerst en oud & nieuw die ik in het buitenland vier …en dan ook nog is met tropische temperaturen! Ik ben benieuwd. Met kerst ben ik in Swakopmund in Namibië. Dit plaatsje is een oude Duitse settlement geweest, dus hoogstwaarschijnlijk geniet ik dan van een Erdinger pilsje en een Deutsche brädwurst met currysaus. Oud en nieuw vier ik in Maun; dit is een plaatsje in Botswana. Een dag voordat wij gaan wildkamperen in de grootste waterdelta van de wereld, namelijk de Okavangodelta.

Op reis ga ik bloggen, vloggen en mijn stappen bijhouden op Polarsteps. Voor mijzelf ga ik deze reis ook nog filmen, zoals ik in Canada had gedaan. Zulk soort momenten zijn onwijs gaaf om terug te zien. Wellicht iets veel, maar we gaan het zien hoe dit uitpakt. In de reisbeschrijving lees ik dat de reisdagen minstens 400 kilometer rijden bevatten, dus wat mij betreft zat tijd om foto’s te maken en te filmen.

Reisplanning
Dag 1: Amsterdam – Kaapstad
Dag 2: aankomst Kaapstad
Dag 3: Kaapstad, excursie Kaaps Schiereiland en pinguïnkolonie Boulder’s Beach – Simon’s Town
Dag 4: Simon’s Town – Cederberg
Dag 5: Cederberg – Oranjerivier
Dag 6: Oranjerivier – Fish River Canyon
Dag 7: Fish River Canyon – Sesriem (Sossusvlei)
Dag 8: Sesriem – Sossusvlei – Solitaire
Dag 9: Solitaire – Swakopmund
Dag 10: Swakopmund
Dag 11: Swakopmund – robbenkolonie Cape Cross – Twijfelfontijn
Dag 12: Twijfelfontijn – Etosha nationaal park
Dag 13: Etosha NP, gamedrives
Dag 14: Etosha NP, gamedrives
Dag 15: Etosha NP – Rundu
Dag 16: Rundu – Maun
Dag 17: Maun – Okavangodelta
Dag 18: Okavangodelta, boottocht in een mokoro
Dag 19: Okavangodelta – Maun
Dag 20: Maun – Chobe nationaal park, boottocht
Dag 21: Chobe NP – Victoriawatervallen
Dag 22: Victoriawatervallen
Dag 23: Victoriawatervallen – Johannesburg – Amsterdam
Dag 24: aankomst Amsterdam

Ook al is het dan een georganiseerde reis er komen nog veel zaken bij kijken. Je bagage mag niet overmatig veel zijn, dus het is slim pakken. Ik maak altijd gebruik van zogenaamde ‘packingcubes’, erg handig om je kleding op te bergen. Aangezien ikzelf nog nooit een kampeerreis heb gemaakt is het ook even dubbelchecken wat je daarvoor nodig moet hebben. En dan nog niet de vaccinaties te vergeten …een hele belangrijke! Ik was voor mijn vaccinaties naar de GGD reisvaccinaties gegaan in Rotterdam. Eerder dit jaar zag ik het GGD op de vakantiebeurs staan en had gekozen om daarheen te gaan, zodat ik gelijk m’n vaccinatiepaspoort met de benodigde stempels kon bemachtigen. Over paspoorten gesproken… gelukkig is het mogelijk om tijdens deze reis je visa ter plaatse te krijgen in plaats van gezeik voorafgaand.

M’n eerste reis naar het Afrikaanse continent is bijna een feit.

”Atlantic Airways flight to Copenhagen is delayed”

”Atlantic Airways flight to Copenhagen is delayed”

Hierbij het laatste reisverhaal van de Faeröer reis. Inmiddels is het weer ruim een week geleden en is het Faeröerse weer ook in Nederland aangekomen. Mooi weer om dit blogbericht te lezen naast de houtkachel en een kop warme chocomel, haha! Veel leesplezier weer!

Faeröer Eilanden – Dag 4 (20 oktober 2018)
Het was een vrij heftige dag qua weer. Desondanks gingen we toch op pad. Aangezien wij de voorgaande dagen ook alle Noordelijke punten van het archipel hadden bezocht gingen wij deze dag nogmaals naar een paar van die plaatsen. Bij de parkeerplaats te zijn aangekomen hoopte wij dat de band van de auto niet lek was. De dag daarvoor was die al écht mega zacht. Gelukkig was dit niet aan de orde. We reden net Tórshavn uit langs de zee fjord Skálafjørður waar een enorm harde wind stond. Uiteraard deed de airco het weer niet, dus met het autoraam op een klein kiertje en de trekker voor het raam hadden wij onze dagtour gestart naar het plaatsje Saksun. In eerste instantie dachten wij dat dit plaatsje niet per auto te bereiken was aangezien op de kaart de wegen groen waren gemarkeerd. Echter was dit een markering voor een scenic route, één van de mooiere routes op de eilandengroep. Vanaf het plaatsje Hvalvík reden wij op de adembenemende route naar Saksun. Ook dit dorp is weer enorm geïsoleerd en dat is ook wel te merken als je weet hoeveel inwoners er wonen. Dit zijn er namelijk maar 34. Wij hadden nog even een kort rondje gelopen, maar aangezien het aardig slecht weer was gingen wij maar weer in de auto naar de volgende plaats, Vestmanna. Het was ongeveer 10 kilometer hemelsbreed van Saksun, echter is het over de weg 47,2 km om precies te zijn. Ongeveer 45 minuten rijden dus. Vestmanna is met een 1232 inwoners een enorme stad vergeleken met Saksun, haha. Hier hebben wij nog even wat gegeten bij het benzinestation. De benzinestations zijn in zulk soort plaatsen gewoon meteen de supermarkt waar veel mensen even de boodschappen doen. De auto hadden wij hier afgetankt en de band even goed opgepompt. Het was écht niet normaal hoeveel lucht er nog in kon!!!


Het plaatsje Saksun.


De kerk van Vestmanna.

Ondanks dat we 2 plaatsen hadden bezocht vandaag was het toch alweer aan de late kant en hadden wij weer koers teruggezet naar Tórshavn. Langs Skálafjørður werden wij bijna van de weg afgeblazen. Het was een flinke windstoot die ons bloeddruk even drastisch verhoogde, haha. Bij terugkomst in Tórshavn hadden wij nog even een rondje gelopen. In de supermarkt waren we nog opzoek gegaan naar een paar pilsjes, echter verkopen ze die niet in de supermarkten in de Faeröer. Afijn dan maar geen pils. In de hotelkamer hebben we nog wat grappige filmpjes zitten kijken die rondbazuinen op het internet. Ondertussen kregen wij een sms van Atlantic Airways met het bericht dat onze vlucht 2,5 uur was vertraagd en daarom 2,5 uur later zou vertrekken. Op diezelfde dag waren er vluchten gecancelled zei Carsten nog. Blij dat wij die dag niet waren weggegaan! Ik belde nog Atlantic Airways op om te vragen of wij ook later naar de luchthaven konden gaan. Dit was gewoon mogelijk. De dame zei ‘’uiterlijk 1,5 uur vóór vertrek’’. Dit was op zich wel een voordeel. In eerste instantie hadden wij anders al om half 6 in de auto moeten zitten de volgende ochtend om naar het vliegveld te gaan.

Tot slot gingen wij nog even wat eten in het restaurant van Hotel Tórshavn. Dit keer nam ik Fish & Chips en Carsten nam een Steak. Het was vrij goed weer. Ook dit! Onze maat Skippy the bush kangaroo was er niet. Het viel gewoon op dat niemand springend door het restaurant heenging. Nog even een Irish Coffee toe en een paar pilsjes beneden in de bar om de trip mooi af te sluiten!

Faeröer Eilanden naar Nederland – Dag 5 (21 oktober 2018)

We waren er vroeg uit om nog even snel te ontbijten voordat wij met de huurauto terug zouden gaan naar de luchthaven. Het was vrij rustig op de weg. Het was zondag, dus we konden aardig doorrijden. Bij de luchthaven hadden we de GPS en sleutel weer opgeborgen in de auto en open achtergelaten. Het blijft een gek idee dat je zoiets gewoon kan doen. Rondom Vágar Airport was het echt mega koud. De wind maakte het nog veel erger. Aangezien we niks meer gewend waren met zo’n mooie zomer in Nederland en voor mij het laatste tripje naar Portugal was dit gewoon even anders. Op m’n telefoon stond dat de gevoelstemperatuur 0 graden was. Bij de ticket kioskjes op de luchthaven hadden we onze vliegtickets eruit gehaald. Het is een onwijs kleine airport, dus het was niet zo gestresst bij de douanecontrole zoals ik dat altijd vind op Schiphol. Gewoon alles op je gemakkie uitpakken en weer inpakken.

In de Faeröer hebben ze de eigen valuta. Alleen kan je die niet inwisselen op het vasteland hebben wij ons laten aanpraten, dus had ik mijn Faeröerse Kronen nog even besteed in de taxfree shop. Het was heerlijk relaxed en nog niet druk op de airport, dus wij konden op alle gemak even rondkijken en een bakkie doen. Toen het vliegtuig eenmaal geland was liepen wij ernaar toe. Het was enorm koud op de start- en landingsbaan. Het Airbus toestel was vrij nieuw en ruim. De stewardessen kwamen met een bakje koffie langs en wat fris. Er was enige turbulentie boven de Shetland Eilanden en boven Stavanger in Noorwegen. Ná Stavanger waren we binnen een korte tijd op de luchthaven van Kopenhagen, Kastrup. Door de vertraging hadden wij nog 30 minuten overstaptijd in Kopenhagen wat meer dan genoeg was. De gate waar wij aankwamen zat naast de gate waar wij gingen vertrekken, dus geen haast. Op de luchthaven kwam ik Tim en Rick tegen. Twee gasten uit Hoek van Holland. Erg grappig om zelfs op de heen als terugweg bekende tegen te komen! Wat is de wereld klein! De bemanning van het KLM toestel waren écht hard aan het werk om iedereen wat te drinken en te eten te geven voordat de piloot de daling weer in had gezet. Ná een uurtje stonden wij weer op Nederlandse bodem. De koffers waren snel op de bagageband en voordat we het doorhadden zaten we in de Intercity Direct naar huis. Het was een prachtige trip! Ik had het voor geen goud willen missen. De Faeröer is denk zeker een combi tussen Ijsland en Schotland. Over Ijsland kan ik niet oordelen, maar vanaf de foto’s te zien en wat ik weet van Schotland kan het best een mix zijn. Een voordelig punt is dat het een échte Off the Beaten bestemming is. Waardoor het soms lijkt of je aan het einde van de wereld loopt.

Dit was de laatste reisblog van de Faeröer reis. Mijn volgende reis staat gepland in december naar Zuidelijk Afrika. Hierbij reis ik door vier landen in een safaritruck, namelijk Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe. Kort voor vertrek zet ik het reisschema op www.dutchpioneer.nl. Ná die reis wil het betekenen dat ik een nieuwe mijlpaal hebt bereikt, namelijk dat ik 30 landen heb bezocht. Eén ding is zeker het wordt een mega avontuurlijke kampeer rondreis. Alles over land vanuit Kaapstad naar de Victoria Watervallen in Zimbabwe. Tot snel!

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”

Viðareiði , Skálafjørður, Klaksvík, Eiði, ”wat zei je?”. Een reis in de Faeröer is niet altijd makkelijk als je tegen degene die auto rijdt wil zeggen waar we ongeveer zijn, haha. In het komende reisverhaal tref je heel wat Faeröerse (plaats)namen, daarnaast nog wat leuke feitjes over de eilanden en de verschillende tunnels die het archipel rijk is. Veel leesplezier weer! 

Faeröer Eilanden – Dag 3 (19 oktober 2018)
Met een goed Engels ontbijt had ik de dag gestart. Carsten ging op een wat gezondere tour om geen Engels ontbijt te nemen, haha. Het was een redelijke dag. Niet enorm veel regen, alleen daarentegen ook niet helemaal droog. Ons doel was om het noordelijkste dorpje Viðareiði te bezoeken. Het is een reis om de wereld om dit plaatsje te bezoeken. Hemelsbreed is het niet zover. Over de weg is het 93,2 km vanuit Tórshavn ongeveer 1 uur en 25 minuten rijden. Een paar fun facts over dit dorpje… er wonen in totaal 347 inwoners, er staat één hotel genaamd Hotel Nord, hier kun je traditionele Faeröerse gerechten nuttigen. Een schapenkop is geen gek iets als het aan de inwoners ligt, dus ‘’nee dankje!’’. Het kerkje dateert uit 1892 en de nabijgelegen begraafplaats is ooit in de 17e eeuw gedeeltelijk in de zee gestort. En ik zei nog zo droog op m’n vlog ‘’hier zal je vast rustig liggen’’, dus niet… haha!


Onze huurauto toen wij even wat ansichtkaarten hadden gehaald bij het postkantoor.

Onderweg naar Viðareiði kwamen wij langs de langste zee fjord (14 kilometer) van de Faeröer, namelijk Skálafjørður. In de vele fjorden die wij nog voorbij passeerde zie je veel vissersboten. Een grote inkomstenbron voor de inwoners van de Faeröer. Ongeveer 95% van de exportproducten van de eilandengroep bestaat uit vis. Om naar Viðareiði te komen moet je een lange tunnel door. Norðoyatunnilin is de langste tunnel van de Faeröer met 6,3 km en bereikt een dieptepunt van 150 meter. En ik maar denken dat die vanaf de luchthaven naar Tórshavn al bizar diep was. Nou nee. Het kan dus nog gewoon gekker. En als je denk dat je dan alles hebt gehad krijg je nog 2 tunnels. Árnafjarðartunnilin (1680m) en Hvannasundstunnilin (2120m) zijn twee tunnels die je het liefst wil vermijden. Ze behoren tot de oudste tunnels van de Faeröer. De eerste is opgeleverd in 1965 en de tweede in 1967. Het verkeer komt namelijk aan beide kanten, er is maar één rijbaan. Om de 100 meter kan je even wachten in een inham om te wachten tot het verkeer voorbij is. Heen naar Viðareiði was het voor ons geen groot probleem aangezien wij voorrang hadden. Terug was het een ander verhaal. Gewoon onwijs raar om zo in de donker tegenliggers te krijgen. Net als of je een spookrijder tegemoet komt.

Viðareiði is een prachtig plaatsje met uitzicht op het nabijgelegen eiland Fugloy. Er is niet heel veel te beleven. Het is hier écht geïsoleerd. Het voelt net alsof je op het einde van de wereld staat. Onderweg zie je bijna geen auto en zie je alleen vissersschepen in de fjorden liggen en een aantal schapen tegen de bergwanden aan. Ondertussen waren wij even gestopt in het plaatsje Klaksvík om even een broodje te kopen bij het benzinestation. Bij de meeste benzinestations verkopen ze 4 soorten hotdogs, lekker! Ik nam een hotdogs gerold in de bacon, aangezien ik al een heel gezond ontbijt op had, haha. Klaksvík is overigens een ander ‘groot’ plaatsje en telt 5117 inwoners. Wij hadden koers gezet naar een ander noordelijk dorpje, namelijk Eiði (669 inwoners). Een pittoresk dorpje met een voetbalveld direct naast de zee. Ik vraag mij af hoe vaak er een bal in de zee beland daar.

We waren al enige tijd onderweg en hadden aardig wat kilometers erop zitten, dus we gingen terug naar Tórshavn. In Tórshavn hadden we nog even een kort rondje gelopen en waren we nog het enige souvenirwinkeltje ingelopen. In de hotelkamer hadden wij nog even de biertjes gedronken die we mee hadden genomen van de luchthaven. In restaurant liep een ober soort springend rondliep. Het zag er een beetje vreemd uit. Ik had ‘m de naam Skippy gegeven van Skippy the bush kangaroo. Skippy kwam onze bestelling opnemen. We namen pizza en nog zo’n Okkara biertje. Ook de pizza’s waren heel erg goed te doen hier. Beneden in de bar hadden we weer een x aantal biertjes genomen. Het was weer aardig druk met de locals hier. Hotel Tórshavn is een échte thuisbasis voor de locals ook. Ik denk ook dat ze niet veel andere barretjes rondom hebben. De vrouwen zaten gewoon met een 1 liter pilsje Bavaria of het niks is. Op zo’n moment mis je alleen nog de goudvissen in zo’n kom. Na zo’n intensief sightseeing dagje waren we weer helemaal tam, dus laat werd het niet!

Stay tuned! Het komende reisverslag volgt van het weekend. Met onder andere de laatste volle dag op de Faeröer en de terugreis naar Nederland.

De reis naar de Faeröer!

De reis naar de Faeröer!

Schiphol naar de Faeröer Eilanden – Dag 2 (18 oktober 2018)
…om 6 uur werd ik wakker. Mooi tijd om nog even rustig wakker te worden, een frisse douche te nemen en uit te checken. Bij het uitchecken krijg je altijd nog een gratis bakkie koffie mee. Of wat je ook maar wil, ik nam een cappuccino. Vervolgens liep ik naar de transferruimte om naar de Europese vluchten terminal te gaan. Carsten was ook al op de luchthaven. Eigenlijk terwijl ik door de transferruimte ging was Carsten bij de douanecontrole. Mooie timing. We gingen even een bakkie doen bij La Place. Terwijl wij hier zaten kwamen we Carola tegen. Een oud collega van de Stena Line. Mega toevallig. Zij was onderweg naar Gran Canaria voor een weekje.

Het verliep vrij soepel met boarden op de KLM vlucht naar Billund. Er was een stoel over naast mij, dus dan is het sowieso al relaxed zitten. De steward en stewardessen kwamen langs met een sandwich en wat te drinken. De vlucht vloog voorbij! Op zo’n vlucht van 1 uur moeten ze keihard werken om iedereen wat te eten en te drinken te geven. Niet normaal! Aangekomen op Billund Airport liepen wij even door de taxfree winkel en namen wij nog een bakkie koffie. We hadden 4,5 uur op de luchthaven, dus we gingen maar even onderuit zitten. Na een aantal uur kreeg ik wel lichtelijk trek, dus had ik een hamburger gehaald bij Sunset Boulevard. Een soort McDonalds en Burger King in één. Op een bepaald moment was het écht mega stil op de luchthaven. Carsten zei nog ‘’Het lijkt wel of we bij een begrafenis zitten’’ en ik zei nog voor de gein ‘’zo worden de nummer gedraaid, haha!’’. Uiteindelijk bij het boarden ging er een koor mee die van te voren gingen zingen. Ik nog zo ‘’kijk hier krijg je het al, de nummers zijn begonnen, haha!’’. Het was net een soort kerkkoor. Het klonk écht professioneel. We gingen aan boord van de Faeröerse luchtvaartmaatschappij Atlantic Airways.


Billund is bekend van Legoland. Dit themapark is gelegen tegenover de luchthaven.


Sunset Boulevard fastfood.

De vlucht met Atlantic Airways was erg goed. Een hele leuke crew met een aantal zeer knappe Faeröerse stewardessen aan boord. Ik zei nog tegen Carsten ‘’Straks gaan we Steen, Papier, Schaar doen. Degene die win neemt één van de knappe Faeröerse stewardessen mee naar Nederland en de ander blijft in de middle of nowhere in de Faeröer!’’. Fris, koffie en water was van het huis, daarnaast kon je nog alcoholische versnaperingen en eten kopen. Ik was wel vrij benieuwd naar het eerste Faeröerse biertje …en dan ook nog geserveerde door een knappe stewardess, haha! Het biertje wat ik had besteld had al wereldwijde aandacht gekregen stond in het boekje van Atlantic. Een Okkara Gull biertje. Gull staat voor goud begrijp ik. Het was een heerlijk biertje! Al één punt naar de Faeröer dat kon niet meer mis! Dichterbij het archipel te zijn aangekomen hadden wij lichte turbulentie. Bij het landen werd het wel erger. De landing was vrij heftig. Het toestel ging zigzag over de landingsbaan heen. Zelfs de locals grepen naar de stoelen voor hun. Het was vreemd, want toen wij waren geland ging iedereen klappen. In eerste instantie dachten wij dat we 20 jaar terug in de tijd waren. Maar toen werd het duidelijk het kerkkoor was (waarschijnlijk) een Faeröerse volkslied aan het zingen, want iedereen zong nagenoeg mee. Aangezien het een heftige landing was en die kerkkoor op de achtergrond zei ik zo tegen Carsten ‘’volgens mij zijn we in de hemel gearriveerd, hahaha!’’

Atlantic Airways


We stapte als laatste het vliegtuig uit en het was aanvoelbaar kouder. De stewardess zei ‘’there is a lot of snow’’. Die liep met ons te dollen, want gelukkig was er niks! Buiten het vliegtuig kon je gewoon nog op je dooie gemakkie foto’s maken van het vliegtuig. Niemand riep ons weg of dat we geen foto’s mochten maken. Dat maak je niet meer vaak mee! In de luchthaven kon je nog taxfree artikelen kopen. Ook stonden er nog iets van 8 pallets met verschillende soorten bier. Wij hadden nog even een sixpack meegenomen voor in de hotelkamer. Aangezien we alleen handbagage hadden waren we binnen no-time buiten de luchthaven. De huurauto stond gewoon op de P4 parkeerplaats op de luchthaven. In het dashboardkastje lagen de sleutels met de GPS. Mensen hebben hier nog echt veel vertrouwen in elkaar. In Nederland zou zo’n auto zo gejat zijn. Eenmaal in de auto hadden wij ‘koers’ gezet richting Tórshavn, de hoofdstad van de Faeröer. Onderweg gingen wij door een 4,9 kilometer lange zeetunnel. Vrij bizar! Het dieptepunt van de tunnel ligt op 105 meter onder het zeespiegel. Het landschap is echt werkelijk waar prachtig op de Faeröer! Over rotswanden langs de wegen zijn watervallen ontstaan van de heftige regenval die je doorgaans tref op de eilandengroep. Daarnaast zie je veel schapen en paarden.

Welcome to Faroe Islands

Faroe Islands

Eenmaal in Tórshavn te zijn aangekomen hadden wij ingecheckt en hadden we nog even rondgereden in de hoofdstad. Er stond een grote ferry van Smyrill Lines. Een ferrymaatschappij van de Faeröer Eilanden. De ferry vertrekt vanaf het vasteland van Denemarken naar de Faeröer en uiteindelijk naar Ijsland. Een bijzondere ferry route! We hadden een probleem met de huurauto. De airco deed het namelijk niet waardoor er veel condens ontstond. Uiteindelijk hadden we de auto geparkeerd om te voet verder Tórshavn te ontdekken. Het is écht een mooie stad met ongeveer 20.000 inwoners, te bedenken dat er ongeveer +/- 50.000 in totaal wonen op heel de Faeröer. Voor mij was het sowieso een aparte ervaring. Dit is namelijk het eerste land dat ik ooit heb bezocht van alle Scandinavische landen. We waren naar het haventerrein toegelopen waar de grote ferry aangemeerd lag. Hier waren we de heuvel opgelopen waar de vuurtoren stond. Het was onwijs mooi! Wat een adembenemend uitzicht was er hier op de nabijgelegen eilanden en de stad. Aangezien we aardig tam waren ná een mega lange dag reizen en nog een klein beetje sightseeing gingen wij naar het hotel toe en hadden in het restaurant nog even gegeten. Het eten was erg goed. Ondanks dat we al een hamburger ophadden op Billund Airport hadden we voor het avondeten nog maar een hamburger genomen. Prima te doen! Tot slot hadden we nog één biertje genomen in de bar. Vanuit de 10 soorten biertjes die ze op de tap hadden nam ik het Okkara biertje die ik ook in het vliegtuig had. Het was een mooie afsluiting van de eerste dag op de Faeröer!  


Hotelkamer in Tórshavn.

 

Overnachten op Schiphol (ná de douanecontrole)

Overnachten op Schiphol (ná de douanecontrole)

Het was weer een prachtige reis. Dit keer ging ik samen met Carsten, een collega van mij van de Stena Line, naar de Faeröer Eilanden. Dit archipel is een onderdeel van Denemarken en is gelegen in de Atlantische Oceaan (ten zuidoosten van Ijsland, ten noorden van Schotland en ten westen van Noorwegen). De eilandengroep is per directe vlucht vanuit Denemarken te bereiken. Onze heenvlucht was met een overstap in Billund en terug een overstap in Kopenhagen. Het komende blogbericht gaat over het overnachten op Schiphol ná de douanecontrole. Het is echt een aanrader voor mensen die wel is een stedentrip maken met alleen handbagage. De andere blogs volgen later deze week. Veel leesplezier!

Hoek van Holland naar Schiphol – Dag 1 (17 oktober 2018)

Ná een dag werken nam ik de bus naar Schiedam Centrum om vervolgens de trein te nemen naar Schiphol. Het verliep allemaal mega soepel. Het was niet de dag dat ik daadwerkelijk naar de bestemming vertrok, maar aangezien de vlucht redelijk vroeg de volgende dag ging had ik een hotelovernachting geboekt bij Yotel. Dit hotel is ná de douanecontrole en alleen mogelijk om te overnachten wanneer je met handbagage reis en je een boardingpass heb voor een vlucht de volgende dag. Afgelopen jaar hadden ze dit hotel gerenoveerd. Toen waren de kamers gelimiteerd. In eerste instantie dacht ik dat er meer kamers waren gecreëerd, echter was dit niet geval. Yotel heb ik vorig jaar namelijk ook wel is gebruikt en op dat moment was het flink aan de prijs, namelijk € 95,- voor een korte overnachting. Nu was het € 65,- …een flink verschil dus! En nu had ik de kamer ook langer tot m’n beschikking.

Schiphol

Ik kwam dus aan op Schiphol. Had m’n ticket geprint bij zo’n self service kiosk (zoals ze die dingen noemen, haha). Een grondstewardess kwam naar mij toe en vroeg waar ik naartoe ging ‘’Eerst Billund en dan vlieg ik door naar de Faeröer’’. De grondstewardess hielp mij even op weg aangezien ik de melding kreeg ‘’wij kunnen uw aanvraag niet behandelen’’. Ik dacht: ‘’shit, nu sta ik hier krijg ik m’n boardingpass niet die ik nodig heb voor het hotel’’. Geen probleem… de grondstewardess had de boardingpass eruit gevist en zei vervolgens ‘’oh mijn vriend heet ook Dirk’’, dus ik zei zo ‘’dan kan het niet verkeerd gaan!’’. Niet wetende op het eerste moment dat het best wel raar klinkt hahaha! Ik liep naar de douanecontrole toe en had al m’n zooi in zo’n bakje gegooid. Gek genoeg hoefde mijn elektronica niet allemaal uit de koffer. Ik had het idee dat het een beetje een chaos was en dat ze wat sneller de mensen door de security check wilden hebben. Bij de paspoortcontrole stonden er 2 vrouwen voor mij die een Roemeens ID-kaart bij d’r hadden. Die hadden de verkeerde rij genomen uiteindelijk zei de douanebeambte, ook niet helpen vervolgens en nog even een sneer geven ‘’oops the wrong line’’, belachelijk. Die mensen moesten dus vervolgens nog 20 minuten in de rij staan. Ik was door alle checks heen en liep naar het hotel toe. Het hotel zit in de terminal voor intercontinentale vluchten naast de McDonalds boven. In de ochtend kan je dan via de transfer check naar de Europese vluchten. Bij Yotel zei de receptioniste ‘’Welcome back’’. Ik kreeg m’n kamersleutel had m’n spullen neergegooid en ging even wat eten met een koud pilsje erbij. Het is écht heerlijk om zo relaxed op Schiphol te zitten terwijl je nog heerlijk even kan slapen in je hotel ná de douane. Dit scheelt de stress die je in de ochtend ervaar tijdens inchecken en de douanecontrole. Ik zat daar dus helemaal in Bob Marley-modus op de luchthaven de mensen te bekijken die met een rotgang voorbij raasde. Eerst had ik een kip kebab broodje op en vervolgens ging ik nog voor een paar pilsjes naar de Heineken Lounge.

Schiphol

Schiphol

Schiphol
Een heerlijke douche, zodat je fris in het vliegtuig zit!

Op een bepaald moment kwam er een man zitten aan de tafel waar ik zat. Hij begon te praten en vroeg als eerst wat de tijd was. Hij zei ‘’Ik vlieg zo met RyanAir’’. Toevallig weet ik dat er maar één vlucht vanuit Amsterdam van RyanAir vlieg en dat is naar Dublin. Dus ik zei ‘’Naar Dublin?’’. Het verhaal begon te lopen. De man, genaamd Brandon, is een Ier wonende in Dublin en 75 jaar. Hij was in Nederland voor een begrafenis in de omgeving van Maassluis en Maasland vertelde hij. Ik vertelde dat ik in Hoek van Holland woont en dat het redelijk dichtbij is. Hij kon Hoek van Holland vanwege de Stena Line. In eerste instantie dacht hij dat ik een Engelsman was, maar toen vertelde ik dat ik nu enige tijd voor Stena Line werk en wellicht een accent heb opgepakt van de Engelse. Hij was al vaak op de Stena Line routes geweest. Het was wel even leuk. Brandon had in ieder geval geen haast. Hij was al 20 minuten aan het lopen, want hij zei dat er ergens een Ierse pub op Schiphol zou zijn. Hij was neer gestrand bij de Heineken Lounge anders was hij te ver van de terminal waar z’n vlucht zou gaan. Hij proostte en ik zei ‘’Slanjy’’, proost op z’n Keltisch. Hij vond het mooi dat ik dat zei en zei vervolgens ook ‘’Slanjy’’. Nadat hij had vernomen dat ik niet Engels was vertelde hij dat hij de Engelse niet zo fijn volk vond, haha. Zo ging hij nog even verder over de Ierse geschiedenis. Iets wat mij heel erg boeit, niet sarcastisch dit keer, haha. Nou Brandon ging weg en ik ging naar de Yotel toe waar ik nog een bruine flesje Heineken had gescoord voor in de hotelkamer.

Schiphol

Schiphol

Schiphol
Een lege luchthaven…

Zo lees je wat je allemaal meemaakt als je overnacht op Schiphol. Voor de shopliefhebbers kan je ook eindeloos shoppen. Je kan nagenoeg overal eten en drinken. Je ontmoet andere reizigers en je bent zelf totaal relaxed aangezien je toch nog niet diezelfde dag naar je bestemming reis. Yotel hebben ze in 1-persoonskamer en 2-persoonskamer. Al zijn die 2-persoonskamer wel vrij knus. Je betaal dan wel € 65,- voor een overnachting in een 1-persoonskamer, maar ik zeg dat het zeker de moeite waard is. Te bedenken dat jouw vakantie al een dag eerder is begonnen. Dus gelijk ná je werk de trein of auto in naar Schiphol, een aanrader!

De blogberichten over de Faeröer Eilanden volgen zo snel mogelijk! Stay tuned!

Link naar Yotel Schiphol: https://www.yotel.com/en/hotels/yotelair-amsterdam-schiphol