Archief van
Auteur: Dirk

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

Dag 12 terug naar Suriname – woensdag 20 november 2019
”…wat doen die drumstokjes op bed?” …het was 3 uur in de ochtend, want vandaag stond de grensovergang weer op de planning van Guyana naar Suriname. Vanuit Georgetown vertrokken wij om 4 uur en duurde het ongeveer 3 uur met de bus om naar de grensovergang te gaan. Aangezien ik nog net maar wakker was ging ik half slapend de bus in en verder slapen. De zonsopgang was overigens prachtig nadat we ongeveer 2 uur onderweg waren. De verhalen van het Hard Rock Café waren wel hilarisch ondanks dat ik vrij weinig ervan mee had gekregen. Bij het immigratiekantoor ging het vrij voorspoedig aan de Guyaanse kant. Wij hebben er echter wel enige tijd moeten wachten totdat we op de ferry mochten. In de vertrekhal hebben wij nog even onze laatste Guyaanse dollars verpatst voor koude frisdrankjes.

Eenmaal aan boord kregen wij weer een immigratiebriefje om in te vullen voor aankomst in Suriname. Persoonlijk keek ik er wel weer naar uit om terug naar Suriname te gaan. In eerste instantie vonden wij Nieuw-Nickerie een soort ghetto, maar ná Georgetown zou dit straatbeeld wel veranderd zijn. Bij aankomst in Suriname was het wel even ons ”No Spang”-modus aanzetten, want het duurde behoorlijk lang voordat wij hier in het immigratiekantoor aan de beurt waren. Op de weg naar Nieuw-Nickerie stopte wij aan Zeedijk waar een Hindu tempel stond. Zeedijk leek typisch op Nederland. Terug in de Golden West Hotel hadden wij in een toko gegeten. Ze hadden heerlijke bami en nasi hier. Er kwam een Surinaamse familie binnen die normaal gedag tegen ons zeiden. Iets wat je in Nederland nagenoeg niet meer tegenkom. Later had ik nog een rondje gelopen in Nieuw-Nickerie, waarbij ik een security man tegenkwam. We hadden het over de temperatuur en zei dat hij het niet kon aarden in Nederland vanwege de kou. Het was een leuk praatje. Zo vriendelijk dat mensen hier gewoon een praatje maken zonder dat je ze daadwerkelijk ken. Doordat wij laat lunch hadden waren wij niet meer in de avond weggegaan. Het was een vroege hangover ochtend, dus de slaap was wel erg benodigd.

Dag 13 natuurtocht op Bigipan en terug naar Paramaribo – donderdag 21 november 2019
De dag waar wij zo naar uitkeken tijdens onze reis stond op het programma. De terugreis naar Paramaribo waar wij het luxe Royal Torarica verbleven. Vóór dat wij koers hadden gezet naar Paramaribo gingen wij naar het natuurreservaat Bigipan. Bigi = groot en pan = meer, dus groot meer is de naam eigenlijk. In de Bigipan gingen wij met twee bootjes de mooie vogels bewonderen. De meest bijzondere vogel van dit reservaat is de rode Ibis. Al waren er ook grote visarenden, buizerds en spechten te bewonderen die ook vrij bijzonder zijn. Halverwege het kanaal naar de Bigipan toe kwamen wij hele grote zwermen van rode Ibis tegen. Niet normaal rood, maar écht vuurrood. Echt adembenemend. De gids was erg gepassioneerd over z’n werk. Een échte vogellaar. Waar wij even tijd nodig hadden om de vogel te spotten had hij ze binnen no-time gezien. Op de Bigipan stonden huizen op palen boven het water. Erg uniek om te zien. We stopte bij de lodge op het water van de gids. Hier hadden wij de gelegenheid om even een bak koffie of thee te nemen. De gids had nog een leuk grapje, aangezien het een vogeltour was had hij ook een vogelgrapje. Als een man hier in Suriname 1 vrouw heb noemen ze hem een pechvogel, bij 2 vrouwen een geluksvogel, bij 3 vrouwen een paradijsvogel en zonder vrouw is die een trekvogel, haha! In de lodge verbleven verschillende Nederlandse studenten die studeerde om docent te worden. De studenten kwamen wij later op het meer tegen die een moddersessie achter de rug hadden. Gewoon elkaar met modder insmeren zeg maar en grote modderballen maken om tegen elkaar te gooien. Op het meer hadden wij nog meer rode Ibis gezien. Het bleef mooi. Al duurde het tripje wel erg lang, de gids schoot door in z’n enthousiasme om ons elke vogel te laten fotograferen. Wij zaten in onze gedachte al lang in Royal Torarica. Een beetje relaxing time was wel zwaar benodigd in de drukke reis. Bij het einde hadden wij de boot nog over een ramp getrokken dat faciliteerde als een dijkje. Het was een mooie tour, maar iets te lang.

Kort ná de Bigipan tour stopte wij voor een lunch bij een wegrestaurant waar we heerlijke kip + patat ophadden. Patat is iets wat ik een soort van mis op de reis, omdat we zoveel nasi en rijst even, haha. Het was even goed om gegeten te hebben. Onderweg waren we nog gestopt bij een supermarkt. De supermarkten in Suriname zijn overigens allemaal van Chinese eigenaren. Echt allen! Petra en ik hadden in de tussenstop nog een Banks biertje gescoord. Sven had er nog geen zin in. Die spaarde zijn lever voor een goede Champagne in het Royal Torarica. Leanne had nog een aanvraag stop gevraagd aan Jane onze gids. Namelijk in Groningen. Leanne is geboren en getogen in Groningen, vandaar dat zij in het tropische Groningen een foto wilden maken bij de plaatsnaam. Groningen hier is in de winter wel goed vertoeven qua temperatuur, haha! We waren allemaal kant en klaar toen wij aankwamen in het Royal Torarica hotel. Het was nog veel luxer dan het normale Torarica. Niet zo zeer beter, maar gewoon luxer. Een douche deed wonderen. Ik zei tegen Sven ”het lijkt wel of je als een zwerver ná 15 jaar weer een douche kan nemen, ik voel mij als herboren”. Aangezien we écht klaar waren met de dag hadden wij voorgenomen om in het Royal Torarica te gaan eten. Sven had wel zin in een Champagne en hebben onder het genot van een Champagne de avond ingeluid. Het eten was ook formidable. Even een goede stuk Tournedos in plaats van alle bami en nasi gerechten van de afgelopen dagen. Het was een mooie afsluiting van een gigantisch drukke dag.

Guyana (…with new Hangover episodes)

Guyana (…with new Hangover episodes)

Dag 9 onderweg naar George Town, Guyana – zondag 17 november 2019
Al vroeg in de ochtend waren wij onderweg richting de grensovergang. Suriname en Guyana zijn gesplitst door de Corantijn rivier. Momenteel is er een ferry verbinding tussen de twee landen. Al is er wel al spraken geweest over het bouwen van een brug tussen de twee landen. Ongeveer een uurtje rijden vanaf Nieuw-Nickerie, waar wij de nacht hadden verbleven in de Golden West Hotel, waren wij gearriveerd bij de grensovergang. Hier bij de Canawaima Ferry verbinding hadden wij wat Euro’s omgewisseld naar Guyaanse dollars. Dit was allemaal vrij duister aangezien het eigenlijk niet mocht op de grensovergang. Kort daarna gingen wij naar het immigratiebureau om ons paspoort af te laten stempelen. Je zou zeggen, hierna waren wij in niemandsland. Al was er in dat niemandsland een klein barretje waar je wat eten en te drinken kon kopen en er waren 2x taxfree winkels. De winkels waren spotgoedkoop qua rum. Zo hadden wij een rum die normaal in Nederland €60,- is hier voor US$18, geen geld dus. Door het vroege ontbijt hadden we nog niet bepaald trek gekregen. Sven en ik hadden dus rond 9 uur al een patatje gescoord bij de grenspost. En het patatje smaakte mega goed! In eerste instantie had het de bedoeling geweest om 10 uur met de boot te vertrekken, echter anderhalf uur ná de oorspronkelijk vertrektijd was het schip gearriveerd. In de tussentijd hadden we maar een colaatje gehaald en gemixt met een klein flesje Borgoe rum die wij ergens bij Brownsberg hadden gekocht. Hierdoor werd het geduld iets uitgerekt, haha! Tot verveling aan toe gingen Petra, Sven en ik met bier dopjes voetballen. De temperatuur speelde ook geen toffe rol in het wacht process, want het was hier bloedheet.

Toch werden we naar voren geroepen en konden wij aan boord. Er stonden ongeveer 20 auto’s op de ferry, waaronder onze touring bus met onze chauffeur, een grote gast met dreadlocks. De meeste passagiers hadden binnen in de boot plaatsgenomen op een bankje. Wij hadden het al snel in de gaten en hadden hier onze bagage gedropt en zijn naar de bovendek gegaan waar we heerlijk van het uitzicht konden genieten …en zo ook de bloedhete zon. Het was dus goed smeren. Van Jane, onze reisleider, hadden wij immigratieformuliertjes ontvangen voor Guyana. Het waren er twee zelfs, 1x voor de immigratie en de andere voor de douane met invoer van goederen. De boottocht duurde ongeveer een klein uurtje over de Corantijn rivier waarna wij arriveerde in Guyana. Het was al vrij apart bij het aanmeren. Ik merkte al een verschil in klimaat en sowieso de cultuur van het land. Waar ze in Suriname onwijs aardig zijn, waren ze hier in Guyana iets minder plezant. Hier stonden wij vervolgens in de rij bij het immigratiekantoor van Guyana …we kregen de stempel en liepen met onze tas door de douanecheck naar buiten. Buiten werden we opgewacht door enorm veel lugubere taxichauffeurs en geld-omwissel-klootviolen. Het duurde niet lang totdat ze weg waren, want het begon keihard te regenen. Ik dacht ”dat komt mooi uit dat die gasten smelten van de regen, opdonderen!”.

Inmiddels hadden wij koers gezet richting Georgetown, de hoofdstad van het land Guyana. Ná een halfuurtje rijden stopte wij in een plaatsje bij een Halal tent waar we Nasi en Bami op hadden. De eerste indruk van Guyana was minder positief dan wat ik bij Suriname had. Er heerst veel armoede hier als je de huizen en mensen ziet. Ook is de cultuur van een ander kaliber. Het is hier echt Zuid-Amerika. Waar het in Suriname nog op Afrika lijkt is het hier 360 graden omgedraaid. In de Halal tent kregen wij een portie Nasi waar je ”u” tegen kon zeggen. Dit hadden wij ook al de voorgaande dagen gemerkt in Suriname. De porties eten zijn hier zodanig groot dat zelfs een hongerige bootwerker er buik aan vol kan eten …we reden verder en de meer we naar Georgetown naderde. De meer chaos het was in het verkeer. Waar je in Suriname je eigen zebrapad kan aangeven rijden de locals hier je keihard voorbij je voeten. In de voorstad bij Georgetown reden wij voorbij het Hard Rock Café wat onze medereiziger Wijnand al had aangeven dat hier er één zat. Dit kwam mooi uit. Geen zoekwerk meer, alleen nog een taxi scoren en de hamburger met een pilsje. Al deden wij dat niet die avond. We waren aardig kapot. In het hotel hebben wij ongeveer een uur moeten wachten in de lobby voordat wij eindelijk de sleutels hadden. Echt een ”Holy Moly”-momentje was dat! Ons hotel was gelegen in een soort van hoofdstraat. Het zag er vrij netjes uit en hing er een Caribische vibe. In de hotelkamer deed de douche wonderen en waren wij nog even voor een pilsje naar de bar gegaan waar wij tevens hadden gegeten. Er hing een vreemde sfeer. Niet dreigend, maar ook niet totaal veilig. We zagen schaars gekleden vrouwen bij de pool tafel staan waar wij onze twijfels bij hadden of dit geen vrouwen van plezier waren. Leanne, Carianne en Roos gingen buiten het hotel eten. Nog geen 100 meter verwijderd van het hotel werd Leanne zowat beroofd van haar tas. Ik was er niet bij maar dit was het verhaal van Leanne. Dit was voor ons allen een eye-opener dat Georgetown niet zo’n hele brave stad is. Ná het eten waren wij afgetakeld naar de kamer, want die o-zo-nodige slaap stond hoog op het verlanglijstje.

Dag 10 de vliegtour naar de Kaieteur Falls – maandag 18 november 2019
Als herboren goden zaten wij aan de ontbijttafel. Wijnand was jarig en vanuit Djoser was er een chocoladetaart gehaald. Het toetje hadden wij dus al in de pocket! Vóór het ontbijt waren wij nog even opzoek naar een kledingwinkel aangezien we nog iets nodig hadden. Extra alert gingen wij de straat op met onze gedachte dat Leanne de avond ervoor bijna was beroofd. Het verkeer was een gekkenhuis, maar dat was niet alles …er stonden ook bewakers met serieuze geweren in de deuropening van een bouwmaterialenwinkel. Een paar straten verwijderd van het hotel waren wij al aan het denken hoe snel we terug konden komen. Inmiddels hadden wij een kledingwinkel gevonden. En daar in de kledingwinkel sprak bijna niemand Engels. Wat notabene de voertaal is in Guyana. Nee ze spraken hier Spaans. 1+1=2 dus ik dacht dit zijn Venezuelan aangezien het, het buurland is van Guyana. Terug in het hotel hadden wij dus ontbeten en waren vervolgens bij het zwembad gaan poolen. Aangezien het mechanisme van de biljarttafel niet werkte konden wij gratis poolen. Dat is tenminste nog is leuk!

In de middag stonden wij ready for take off in the lobby om naar de luchthaven van Georgetown te gaan. De vliegtour stond namelijk op de planning naar de Kaieteur Falls. De hoogste enkele waterval ter wereld gelegen in de jungle van Guyana en niet ver verwijderd van de grens met Brazilië. Onder de formele wijze werden wij gefouilleerd en ons paspoort gecheckt, ondanks dat het eigenlijk een retourtje Georgetown via Kaieteur Falls was. In een vrij eenvoudige ruimte met wat schilderijen aan de muur wachten wij geduldig op de omroepberichten. Uit het raam zagen wij wat helikopters uitvliegen en binnenvliegen, hoogstwaarschijnlijk met wat spoedhulp voor de ambulancehulp. Daarnaast waren er vele vliegtuigen van Trans Guyana Airways waarmee wij gingen vliegen. Het startschot was er en wij liepen naar het vliegtuigje toe. Mega klein, maar groot genoeg voor +/- 13 mensen. We waren inmiddels gesettled en hadden koers gezet naar de Kaieteur Falls. In een korte tijd vlogen wij nog over Georgetown, waarna het land zich opslokte in de jungle. Ik zat te genieten. Naast het raam met een prachtige kronkelende rivieren door de bossen. Het duurde dus ook niet geheel lang voordat de watervallen inzicht waren …En toch waren de watervallen een aardig tijdje vliegen, maar het was gewoon prachtig. We vlogen cirkelend over de watervallen, zodat iedereen het goed kon zien. Het was zo fucking adembenemend, dat ik nog geen eens een goede foto had gemaakt omdat ik zat te genieten. De landing was ingezet en we zaten binnen no-time op de grond. Erg gek om te landen midden in de jungle. Het was een vrij simpele airport. Eén ander vliegtuig stond geparkeerd. Voor de rest was het eigenlijk een soort outback café dan een échte luchthaven. Geen formaliteiten, gelijk over op de tour.

De watervallen waren écht onwijs bizar mooi. Ze waren écht zoveel hoger dan de Niagara Falls en de Victoria Falls die ik heb gezien. Door de niet zo centrale locatie was het écht zo bizar mooi, want er was geen hond te bekennen. Het is een nationaal park waar ook nog veel dieren leven. Hier hebben wij een ”Cock of the Rock”-vogel gezien. Een mooie oranje vogel die alleen in deze buurt is te vinden. Een paar mensen in het vliegtuig waren echte vogelspotters. Zij waren overigens niet van onze groep. Het was zo bizar zij keken alleen maar naar die vogels in plaats van de waterval. Gekke lui! Wij hadden onwijs genoten van onze trip naar de Kaieteur Falls. We vlogen terug en nu had ik dus wel een mooie foto kunnen maken van de watervallen. Al snel hadden wij de landing ingezet. Georgetown it was. Terug in het hotel hadden wij snel een douche gepakt en zijn wij naar het Hard Rock Café gegaan, want ook Wijnand is een mega groot Hard Rock fan. Ik was ook in element. Een heerlijke maaltijd kon ik niet weerstaan. Zoals altijd nam Legendary Burger en een biertje. En de nachos kwamen daar ook nog bij. Tot slot zat ik zo vol dat mijn riem een stukje losser moest. De dames keken mij aan en zeiden ”dit hebben wij normaal gesproken ook”. Hmmm. Ik had het naar mijn zin. Het was een tijd gelegen dat ik zo goed had gegeten. Even later hadden wij nog een T-Shirt gekocht bij het Hard Rock Café. Eén die weinig mensen waarschijnlijk hebben. In het hotel hadden wij nog een afzakker genomen. Hier ontmoette wij de Guyaanse gast ”Troya” een aardige gast die vlakbij de grens van Brazilië woont; ongeveer 10 minuten rijden. Hij zei dat Georgetown ook gigantisch gevaarlijk is. Zelfs hij als een ”local” ging niet alleen ‘s-avonds op straat. Hoe bizar? Na ja. Wij namen nog een Guyaanse Banks biertje, die overigens mega goed zijn, en daalde af naar de hotelkamer. Het was een toffe dag!

Dag 11 stadstour Georgetown – dinsdag 19 november 2019
In de ochtend stond er een stadstour op de planning met onze bus en de gids + chauffeurs. Het was een ideale manier om de stad te zien zonder als voetganger in het verkeer deel te nemen. De eerste stop was bij het monument van Cuffy een slaaf in die tijd. In 1763 werd hij bekend door met ongeveer 2500 andere slaven in opstand te komen tegen de kolonisten. Dit was het moment dat de slavernij in Guyana werd afgeschaft. 100 jaar later, 1863, werd dit pas in Suriname gedaan. Elk jaar op 23 februari is er een feestdag om de Guyaanse held te herdenken. De tour ging verder via de ”Red House” een huis waar universitaire onderzoeken worden verricht. Vervolgens nog de vuurtoren die inmiddels geen functie zou kunnen hebben omdat er een mega hotelketen van Marriott voor is gebouwd. Ook hadden wij de Houses of the Parliaments bezocht van Guyana. Het was een prachtig mooi gebouw. Ná een korte security check wat nergens op leek konden wij naar binnen en kregen wij een rondleiding. Het zag een beetje uit als het Britse Parlement, zoals in Londen. De eerste steen was gelegd in 1829, waarna het 5 jaar later was afgebouwd. Het was een hele interessante inkijk in het Guyaanse Parlement. Tot slot waren wij naar de National Museum gegaan in Georgetown waar we even kort hadden rondgelopen. Het was een vrij primitief museum, al hadden ze wel onwijs veel dieren tentoongesteld. Even later hadden wij nog even tijd om aan de overkant van het museum wat souvenirs te shoppen. Het was wel weer mooi geweest en gingen terug naar het hotel met de bus.

In de middag was het een pool-tafel-time en hebben wij nog een hele curry gescoord in het hotel. Later in de middag hadden wij een bucket met ijs gehaald en zijn naar het dakterras gegaan waar wij een aantal rum cola’s hadden gedronken. Dit was de rum die wij hadden gescoord aan de grens. Of het nu een heel goed plan was weet ik niet… we zaten er prima en hadden mooi overzicht over Georgetown. Alleen ging het keihard. Tot slot was ik een groot deel van de avond kwijt. We gingen zelfs nog naar het Hard Rock Café. Dat ik moet geloven van de verhalen was het écht een Hangover scene. Het was zo erg dat ikzelf eindigde met een paar drumstokjes. Volgens de verhalen moet het leuk zijn en als ik mijn kleren moet geloven had ik overheerlijke spareribs op. Hangover I just begun!

Hangmatteren & Parboteren

Hangmatteren & Parboteren

In Suriname worden er verschillende vreemde werkwoorden gebruikt. Zoals Hangmatteren en Parboteren. In het komende verslag tref je aan dat wij het Hangmatteren en Parboteren in werkelijkheid hebben gebracht. Of wel in een hangmat liggen, terwijl je aan een Parbo biertje zit. Veel leesplezier!

Dag 6 naar Ston Eiland/Brownsberg – donderdag 14 november 2019
Vanuit Boven Suriname gingen wij vandaag per korjaal naar de opstapplaats Atjoni waar wij de jungle in gingen. Waarna wij per bus onze reis voortzetten naar Ston Eiland/Brownsberg. Onderweg kwamen wij een luiaard tegen die op de weg lag. We stopte, zodat Gilbert ‘m in de boom kon zetten. Het zag er nu net uit of dat die lachte naar ons. Het had anders snel gedaan geweest met de luiaard, want hij lag midden op de weg.

In Ston Eiland/Brownsberg aan te zijn gekomen kregen wij tijd om te relaxen. Het was een prachtig schiereiland met een strand aan het Brokopondomeer. Hier hebben we met een klein gedeelte van de groep op het strand gelegen. Pas in de namiddag gingen wij nog een boot tour op het Brokopondomeer. Het Brokopondomeer is in de jaren ’50 ontstaan. Het is een man made meer, dus niet door de natuur ontstaan. Het gebied is toen aangesloten aan de Suriname Rivier. Terwijl hier nog bomen stonden. De stammen van deze bomen staan nog steeds in het water. Sommige bomen zijn wel 50 tot 100 meter hoog. Dus het is een aardig diep meer. Net buiten de baai waar de lodge zich bevind troffen wij een goudmijn aan. Dit is een werkplek voor de lokale gemeenschap. Tussendoor lagen wij aan op een eilandje midden in het meer. Hier had je de mogelijkheid om te gaan zwemmen. Al had ik niet zoveel behoefte eraan. Het laatste eilandje in het meer waar wij een bezoekje aan hadden gebracht was bekend voor z’n apen die hier leven. We hebben ze nog gezien. Al was dat niet zo heel moeilijk op zo’n oppervlak. Kort daarna gingen wij eten en vroeg met de kaaimannen op stok.

Dag 7 Hiken in Brownsberg – vrijdag 15 november 2019
Het was tijd om de Brownsberg te beklimmen …of wel klimmen met de bus. Wij hadden er als groep voor gekozen om heen en weer met bus de Brownsberg op te gaan waarna wij hikend verschillende routes naar een waterval hadden gelopen. Gelukkig maar want het was nog een flinke rally tocht door de jungle, haha. Het waren geweldige junglepaadjes. Hier hadden wij de Leo Val waterval bezocht. Er was niet veel aan te zien. Vanwege het droge seizoen is er de afgelopen tijd weinig regen gevallen. Het uitzicht van verschillende punten was fenomenaal. Terug bij de parkeerplaats waren wij flink afgepeigerd en zijn Sven, Petra en ik pilsjes gaan drinken. Alleen al bij de lunch daar hadden we 4 djogo’s op of wel 4 liters . Op de berg kwamen we ook een Nederlands stel tegen die met een Nederlandse 4wd heel de wereld rondreizen. Ik had nog een foto gemaakt van de kaart met de routes die zij al hadden afgelegd. In de middag kwamen wij terug bij de accommodatie waar Sven een grandioos idee had. Namelijk om een hangmat te vragen en op te hangen bij de waterkant. Dit hadden wij gedaan. Het was zo ideaal dat we met nog 8 extra djogo’s daar de avond hadden door gebracht en er zijn wezen slapen. Een mega avontuur! Niet normaal. En daarnaast had ik ook nog mega goed geslapen!

Dag 8 naar Nieuw Nickerie – zaterdag 16 november 2019
Op deze dag stond er een lange reis op de planning van +/- 7 uur, namelijk van Brownsberg naar Nieuw-Nickerie een plaats aan de grens van Suriname en Guyana. Dit was meteen ook de dag dat we gedag hadden gezegd tegen onze aardige gids Gilbert. Het was een behoorlijke lange tocht voordat we Paramaribo hadden bereikt waar Gilbert gedag zei en wij gingen eten bij een Javaans restaurant waar we een mega bord nasi hadden gescoord.

Terug in de bus werd de reis naar Nieuw-Nickerie voortgezet en ging de reisagent Jane mee als nieuwe tour guide. We waren inmiddels weer aan de kustzijde en het was ongeveer nog 4 uur reizen. Sven zat ondertussen depressief voor zich uit te staren met z’n oordopjes in Netflix te kijken, haha! …en het klopt het was een killing reisdag, maar het was wel genieten van de omgeving. Vanaf het kruispunt waar je kon afslaan naar het Surinaamse plaatsje Groningen ging het landschap langzamerhand veranderen. Op bepaalde stukken leek het net Nederland! Platte omgeploegde weilanden met zo nu en dan een verdwaalde palmboom of bananenplant. Net vóór Nickerie waren wij nog even uitgestapt bij een oude rijstfabriek die sinds de onafhankelijkheid van Suriname niet meer in gebruik is. Ik geloof dat het verhaal ging dat Nederland vroeg om een symbolische betaling voor de rijstfabriek. Afijn we reden verder langs het grote Bigipanmeer en reden Nickerie binnen. Bij het inchecken hadden we eerst een douchie gescoord en later een Parbotje in de bar beneden. We verbleven in het eenvoudige Golden West hotel. Met een ezelsbruggetje wist ik de naam niet te vergeten, dus ik had het de Golden Shower hotel genoemd, haha! Om half 8 gingen we met de bus nog even de stad in om een restaurant te zoeken en geld te pinnen. In een Australisch-achtig uitziende restaurant “Okipobamboesie” gingen wij zitten. Aan de binnenkant was het totaal beschilderd als een tropische jungle. Ik ging voor de kipburger met patat en 2 kroketten …ja ik had honger haha. Op een Surinaams tempo duurde het even voordat het eten er was. We waren allemaal kapot moe en hebben na het eten het niet te laat gemaakt. Terug naar het hotel lopen hing er een vreemd sfeertje m’n gevoel was niet geheel OK hiermee dus wij gingen als groep terug. Het was wel een voldaan dagje, eenmaal in het hotel duurde het niet al te lang voordat ik in coma lag.

”Een avontuurtje in de jungle”

”Een avontuurtje in de jungle”

Dag 4 met de korjaal naar Boven Suriname (de jungle!) – dinsdag 12 november 2019
Bij het uitchecken kwamen we weer Gerard Joling tegen. Hij begon zelf gewoon een praatje en vroeg waar we heen gingen wij “De Jungle!”. Hij wenste ons veel succes op het avontuur. De busreis van Paramaribo naar de opstapplaats duurde zo’n 3,5 uur. Hier stapte we op om per korjaal naar Boven Suriname te varen. Dit is het junglegebied van Suriname.

Gilbert had lunch geregeld dat we in de korjaal op hadden gegeten. Het was een lunchpakket met rijst en kip. De vaartocht was werkelijk waar prachtig. Dwars door de jungle. Op sommige stukken werd er gevraagd of we uit konden stappen aangezien er dan weer een stroomversnelling was. Bij aankomst in Minemi Lodge kregen wij een korte uitleg waar we in de avond gingen eten, waar de bar was en welke kamer wij kregen. Al snel waren wij in de bar te vinden voor een koude Parbo.

In de middag gingen wij nog naar een lokale Maron dorp. Marons zijn de mensen die in de slavernij tijd waren gevlucht voor de kolonisten het binnenland in. Ieder van hen hadden hier de natuur moeten overleven met alle gevaarlijke dieren die er leven. Tot de dag van nu leven zij hier het primitieve leven en verdienen ze geld door grondstoffen in het bos. Voor veel Marons is het Nederlands niet geheel bekend. Zij spreken hier hun eigen taal. Waar ik verbaasd van was, waren de eenvoudige huizen. Door de hoge temperaturen is een goede nachtrust denk bijna niet mogelijk, want ik denk niet dat ze geïsoleerd zijn.

Terug in Minami gingen wij met z’n allen eten. Waarna wij in het donker door een Kaaimantocht gingen maken met de korjaal. Tijdens het eten vroeg ik aan Gilbert wat de Surinaamse tekst betekende in het nummer “Tuintje in mijn hart”; Mi Blaka Rowsu = mijn zwarte roos, Mi Werti Rowsu = mijn witte roos. De overige tekst had die ook vertaald. Het kwam er in ieder geval op neer dat het een liefdesliedje is.

Gedurende de kaaimantocht hebben wij 1 kaaiman gezien. De rest lag denk in de rivier te chillen. Door middel van de zaklamp zag je de ogen schitteren. Het was een leuke tocht. Daarna was ik meteen naar m’n mand gegaan, want ik was behoorlijk moe!

Dag 5 “een avontuurtje in de jungle” – woensdag 13 november 2019
Het programma van vandaag was een kijkje bij een andere Moron stam, een bezoek aan de Saamaka museum en het bekijken van een houtbewerkingsatelier. Ná het ontbijt gingen we de korjaal in. De eerste Maron stam had Rastafari roots en dat kon je ook wel zien aan de vele mannen hier die allemaal dreadlocks hadden. We passeerde een lokale school met kleine kids die allemaal naar ons aan het zwaaien waren. Naast het schooltje zat een naaiatelier waar ongeletterde vrouwen van de stam opleiding kregen door een vrouw uit Paramaribo. Zij sprak perfect Nederlands. Het project is opgezet zodat de Maron gemeenschap zien dat als ze iets ondernemen dat ze daarmee geld kunnen verdienen. Ik vond het een goed initiatief dus had een handgemaakt tasje gekocht. Niet dat ik het ooit gebruikt, maar meer qua bevordering van de lokale gemeenschap. In de shop hingen labels met een naam erop van de vrouw die het had gemaakt, zodat iedere vrouw gelijk kansen heb om iets te verkopen.

Even later liepen wij naar de houtatelier waar flink gewerkt werd. Ze waren prachtige houtenbankjes aan het maken. Helemaal massief er kwam geen lijm, spijker of schroef aan te pas. Erg bijzonder hoe ze dat voor elkaar kregen. Zelfs eetkamerstoelen waren massief gemaakt. En enorm zwaar. Elke keer hakken ze een andere boom om. Er staan in het bos meer dan 1500 boomsoorten. Er woonde hier een Nederlandse steenbewerker sinds kort die vaardigheden wilden leren van de locals met hout.

Even later gingen wij per korjaal naar de Saamaka museum waar de gehele geschiedenis van de Maron gemeenschap werd verteld. Een Maron man mag met meerdere vrouwen een relatie hebben. Het enige wat hier wel aan vast zit. Per vrouw moet je 3 huizen bouwen. Eén om te slapen, één om te koken en één voor de berging. Dus stel je heb 3 vrouwen moet je 9 huizen bouwen. In de hedendaagse samenleving zien ze wel een verandering. Het is wat moderner aan het worden en dames en heren prefereren nu een monogame relatie. Bij het Saamaka museum hadden wij een heerlijk koude Parbo genuttigd. Ná de museum tour had ik nog een mooie houten kaaiman gekocht.

Terug in Minami had Urphil de barman de bar weer geopend. Gilbert had gezegd dat we in de namiddag voor de bar zouden verzamelen om nog even naar het grootste Maron dorp van 5000 inwoners gingen kijken naar hoe een Korjaal gemaakt wordt. Dus een mooie locatie om nog een pilsje te nuttigen. Verschillende uit de groep namen een duik in de rivier. Jan ging nog verder zwemmen. Ik zei “straks komt die nog een kaaiman tegen”, Petra zei “nee, die vallen niet aan”, ik: “straks voelt zo’n kaaiman zich in het nauw net als een kat”, Petra begon te lachen en zei “een kaaiman in het nauw maakt rare sprongen”. Vanaf dat moment zijn we in de groep alleen maar nog gezegdes met kaaiman aan het maken geweest, haha. Beter 1 kaaiman in de hand dan 10 in de lucht, 1 kaaiman maakt nog geen zomer. Haha onder het genot van een biertje begin je dan flink pijn in je kaken te krijgen van het lachen, haha.

Onze tour naar de grootste Maron gemeenschap was in de namiddag. Urphil de barman ging mee en vertelde dat de korjalen uit een stam worden gemaakt van Basralocus hout. Erg sterk hout die de stoten tegen de rotsen kan verdragen. In het dorp, het dorp waar Urphils familie woont, hebben wij een leuke tour gehad. Mensen wonen hier echt primitief. Al hebben ze wel een bar hier. De kinderen spelen met heel veel man met 1 voetbal. Erg bijzonder. In Nederland had iedereen een voetbal gehad. En hier zie je ze geen ruzie maken en delen het met elkaar. Urphil benadrukte dat het niet toegestaan is fotos te maken. Alleen van hem of Gilbert. Urphil liet ook z’n familie. Stuk voor stuk hele blije mensen met een big smile.

De tour was voorbij en de bar was geopend. Ik had m’n JBL gepakt en zaten gezellig met z’n allen aan een koude versnapering. Met heel veel Surinaams Nederlandse muziek hadden wij de avond wel doorgebracht. Uiteindelijk waren Sven, Petra, Urphil en ik nog tot laatste over. Iemand kwam met het idee om op spinnenjacht te gaan. Urphil vond het geen probleem. Het was erg bijzonder om door het bos in de nacht zo te lopen. Uiteindelijk hebben we een Tarantula gespot. Het was een mooi avontuurtje in de jungle!

No Spang in Paramaribo!

No Spang in Paramaribo!

Dag 1 Schiphol – zaterdag 9 november 2019
Een reis waar we lang naar uit keken is een feit geworden. Om 3 uur stapte wij de auto in richting Schiphol voor een overnachting in het luxe Hilton hotel. Sven had voorafgaand al een airport view kamer geregeld. Het was een prachtig uitzicht! Beneden in de bar hadden we een erg “goedkoop” pilsje genuttigd van maar liefst 9 euro. Afijn het door-drink-tempo was niet bepaald hoog voor dit bedrag. Even later waren we naar Schiphol Plaza gelopen waar we iets hadden gegeten bij de Burger King. Na afloop hadden we toch nog 1 pilsje gedaan en hadden die meegenomen naar de kamer. Hier kregen wij nog wel trek in een pizza en hadden die met de roomservice besteld. Op zo’n luxe manier kwam iemand de pizza op de kamer brengen. Alleen dan weet je al dat het een elite hotel is, haha. Het was een goed begin van een (waarschijnlijk 😉 ) prachtige reis.

Dag 2 naar Paramaribo – zondag 10 november 2019
In de ochtend waren wij al vroeg aan de ontbijttafel aangeschoven. De variatie en keuze was enorm. Dit is zeker een ontbijt die in de top 3 staat van beste hotelontbijt. Het is wel een prijzige overnachting, al was het wel ideaal dat je in door de overdekte terminal kan lopen waar je normaal op kort parkeren staat. Bij de vertrekhal hadden wij de backpacks inlaten sealen en zijn daarna naar de bagage drop off gegaan. Dit samen met de douanecontrole duurde echt mega lang. Het was dus maar goed dat we op tijd waren!

Het boarden in het vliegtuig liep vrij soepel, wel zo soepel dat bepaalde checks nog niet waren gedaan. Er was namelijk iemand tegengehouden door de Koninklijke Marechaussee die niet mee mocht op de vlucht. Tijdens het laden van de bagage hadden ze niet de nummers doorgegeven van de containers waar eventueel zijn bagage in zou kunnen zitten. Dus we stonden nog anderhalf uur aan de grond. Ik zei tegen Sven “de reisvloek heeft ons ingehaald”. In die tijd hebben we nog met de piloot, steward en stewardessen zitten praten. Wat stuk voor stuk hele aardige mensen waren. Net voor het boarden stond er een cameraman achter ons. Al snel wisten wij dat Gerard Joling aan boord was, want die kwam in de tussentijd de trap aflopen in het vliegtuig van business naar economy. Aangezien wij bij de nooduitgang stonden begon die een praatje met ons. Hij was onderweg naar Paramaribo om samen met de Brabo Neger opnames te maken over cultuurverschillen. Gek genoeg kwam ik erachter dat de Brabo Neger wel is op een jubileumfeestje was van Van Leersum. Ik wist totaal niet dat die bekend was in eerste instantie.

Het was inmiddels tijd om te vertrekken en wij namen plaats in de stoelen bij de nooduitgang. Met flinke beenruimte was dat wachten niet zo heel erg. Tijdens het opstijgen viel de prullenbak in het toilet. Eenmaal op hoogte aan te zijn gekomen was het niet mogelijk om de wc deur te openen. De stewardess had ‘m eruit gehaald, echter kon de deur niet zo makkelijk meer terug. Sven en nog een Surinamer hadden de stewardess geholpen om de deur terug te plaatsen.

Het eten en drinken was vrij goed geregeld. Eerste maaltijd was kip met rijst in zoetzure saus en de tweede maaltijd een pizzapunt met een heerlijk caramel toetje en een salade. De Heineken biertjes waren in een speciale KLM editie aangezien ze 100 jaar bestaan. Niet dat het er anders door smaakte, haha, maar het was een leuk blikje.

Net voor de aankomst kwam 1 van de stewardessen een goodie bag geven aangezien Sven de deur had gefixt. Ik had niks gedaan en kreeg er ook 1. “Voor de morele support” zei ze. Erg aardig. In eerste instantie was het de bedoeling dat de business class passagiers eerst van boord mochten. Echter zaten wij direct bij de uitgang en mochten er ook gelijk uit. Ouderwets met een trap naar beneden lopen. Dit had ik met zo’n groot toestel nog nooit meegemaakt. De steward zei nog “dit is binnenkort nostalgie. De dubbeldeks-Boeing gaat er eind volgend jaar namelijk uit. En wie weet dat de luchthaven van Paramaribo ook in de toekomst een gangway krijg.

Op de luchthaven stonden wij weer met Gerard Joling in de rij bij het visumloket. Hier kregen wij een stempel en liepen naar de bagageband toe. Hier waren verschillende simkaart verkopers. Een ideaal moment dus om een Surinaamse simkaart te kopen. Voor €24 weet je alles 7gb voor 1 maand.

Het duurde wel even voordat wij de bagage hadden, maar blijkbaar waren we alsnog vroeg. Er zat al één iemand van de groep buiten te wachten. Dit was Petra, wat na een kort praatje al duidelijk werd dat ze ook een echte reispionier is. Het duurde behoorlijk lang voordat iedereen door de douane was. In de tussentijd werden wij geamuseerd door de filmploeg van Joling die de scenes een aantal keer opnieuw aan het maken waren. Inmiddels waren we weer anderhalf uur verder. Het was donker geworden en liepen naar de bus toe. Er liepen wat lokale jongetjes mee die de bagage wel in de bus zouden gooien. Niet geheel gratis natuurlijk. Deze geldwolven waren opzoek naar wat euro’s. Het was daar, bij de bus, nog even wachten op onze reisgenoot Leanne die wat problemen had met het visum. Zij mocht het land in, echter wel als ze de volgende dag terug ging om even het visum in orde te maken. De reisleider vertelde dat het ongeveer een uur rijden was naar Paramaribo stad. In de tussentijd zouden wij nog bij een zogenoemde “cambio” (wisselkantoor) stoppen om euro’s om te wisselen naar Surinaamse dollars. Het tempo bij dit wisselkantoor was echt behoorlijk langzaam. Op dat moment wist ik dat ik de “No Spang”-modus aan moest zetten. Of te wel “Maak je geen zorgen”-modus.

De reisleider had gezegd dat we waren geüpgraded naar een mooier hotel genaamd Torarica. Hier verbleven de stewardessen hadden ze gezegd tijdens de vlucht. Maar niet alleen de stewardessen ook hier stond Gerard Joling weer met de Brabo Neger een de filmploeg. Hoe toevallig!

Het hotel zag er erg goed uit. De gangen waren wellicht iets gedateerd maar de bedden ontzettend goed met koele airconditioning kamers. Met een klein gedeelte van de groep hebben wij nog een klein liter flesje Parbo bier gedronken. Op de kaart stonden verschillende Nederlandse gerechten. Sven en ik namen nog bitterballen voor bij het biertje. Ze waren erg goed. Tot slot was het tijd voor een goede nachtrust, want we werden om 7 uur al verwacht voor de stadswandeling door Paramaribo.

Dag 3 stadswandeling in Paramaribo – maandag 11 november 2019
“….pfff ik had nog wel langer kunnen liggen!” dacht ik terwijl ik m’n dag rugzak aan het pakken was met m’n camera’s. Om ongeveer half 7 zaten wij aan de ontbijttafel. Het merendeel van de groep was al aan het ontbijten. Even later was de reisagent Jane gearriveerd die ons info gaf over de reis. Ze zei dat we de volgende dag een reistas van maximaal 9kg mochten meenemen de jungle in. We gaan namelijk 10 dagen met die tas verder! Of te wel ik had de reisbeschrijving niet heel goed gelezen. Ook werd er gevraagd of we deelname aan de optionele excursies Kaieteur Falls en Duivelseiland. Sven en ik hadden voorafgaand van de reis al gezegd dat we die excursies wilden doen. We hadden nog niks gezien maar waren binnen no time €350,- kwijt aan excursies en de fooienpot, haha.

Even later gingen we met onze gids Gilbert de stadswandeling doen. De kennis die hij had over z’n hoofdstad was enorm. Eerst liepen wij langs het gemeentehuis en vervolgens door de Palmentuin via Fort Zeelandia naar de oude stad. De prachtige houtenhuizen zijn het stadsbeeld van Paramaribo. Helaas is er veel verval, al valt het niet mee om in die hitte je verfwerk nog mooi te houden. Kenmerkend waren de Nederlandse bakstenen die in veel gebouwen gebruikt zijn. Op een bepaald moment leek het zelfs wel een stad in Nederland met een tropische temperatuur. Ook is het gek om zover van huis te zijn en gewoon Nederland te praten.

In de straat waar het parlement gevestigd is stopte een auto voor 1 van de gebouwen. Een man stapte met een koffertje eruit. Gilbert zei “dat is ons oud minister president”. Ik vond het vrij bizar dat er geen security was of iets. Hij, Gilbert, zei “dat kan gewoon hier, hier is het niet nodig om straten af te zetten”. Tot slot waren we naar de lokale markt gegaan. Hier verkochten ze voornamelijk eten, zoals groente, fruit, vlees en vis. Bij de vlees en vis gedeelte op de markt stonk het behoorlijk. Hier lagen de vissen gewoon zonder ijs om verkocht te worden. En ook de kippen zagen er vrij vies uit. Als in ze waren geplukt maar ze keken je aan.

Bij de lokale markt kwamen we nog de stewardessen tegen waar wij in het vliegtuig mee zaten. Die stonden weer op het punt terug naar Nederland te vliegen.

In de middag waren we klaar met de stadstour en hadden wij nog even met Gilbert een pilsje genuttigd bij het hotel. Ook hebben we nog gezwommen in het heerlijk warme zwembad en zijn niet meer weg geweest. De Parbo biertjes smaakte enorm goed. En we hadden een nieuwe maat gemaakt genaamd Harold. Hij was namelijk de barman die ons al snel in de gaten had. Leeg glas is een vol glas-principe. Later zijn we met Roos en Petra bij een restaurantje aan de waterkant wezen eten. Wij waren de enige die daar zaten terwijl dit ook toebehoorde aan het complex Torarica. Het was een mooie dag geweest.

Hong Kong; my favorite Asian city!

Hong Kong; my favorite Asian city!

19 april – Laat je meenemen in de cultuur van Hong Kong.
Vlakbij het hotel in een shopping mall had ik ontbeten bij Super Sandwiches. Het ontbijt had ik besteld en het was klaar binnen 1 minuut. Net of ze wisten wat ik al nam voordat ik binnenkwam, haha. Hierna liep ik naar de Big Bus halte bij het Hong Kong Convention Centre. Dit is een groot congrescentrum. Het was hier mogelijk om voor HK$10 (omgerekend +/- € 1,50) een foto te laten maken bij de waterkant. Dit heb ik laten doen. De man, die bijna geen Engels sprak, had ze geprint en gelijk geseald. Een leuk en goedkoop souvenir! Een aanrader. Toen de bus aankwam had ik een mooie plekje in de bus gezocht. Bij bushalte 6 (voor de tram naar de Peak) stapte ik uit om een ticket te kopen. Heel gek, maar de buschauffeurs verkopen dus geen tickets. Ik had een busticket voor 48 uur gekocht waarbij je oneindig mag in- en uitstappen op 3 verschillende routes. Daarnaast krijg je nog 4 enkeltjes op de Star ferry van Hong Kong island richting Kowloon, een entreeticket voor Sky100 of The Peak tram en je krijg er een boottocht bij op een Sampan boot in de Aberdeen regio. Vandaag was ik van plan de Rode route (op Hong Kong Island) en de Blauwe route (in Kowloon) te gaan doen. Na het kopen van het ticket nam ik de bus richting de Star Ferry terminal. De boot was al in aantocht en nam plaats in de wachtruimte. Het is een korte boottocht, maar het geeft je een prachtig uitzicht op beide kanten van het water. Aan wal was ik richting ”The Peninsula” gelopen een hotel en tevens shoppingcentrum. Hier was namelijk de Big Bus halte voor de Blauwe route. Ik liep hier naar toe en kwam de medewerkers van Big Bus tour tegen. Ze vertelde dat die net weg was gereden en dat ik misschien even een kijkje kon nemen in ”The Peninsula”, ik dacht dat is een goed plan. Terwijl ik binnenstapte dacht ik ”zagen ze mij voor multi gevuld aan?”. In het shoppingcentrum tref je alleen maar dure designer merken zoals Chanel, Cartier, Louis Vuitton en ik voelde mij er een beetje bijlopen als een backpacker. Terug bij de bushalte nam ik de bus waar ze op de ‘gids radio’ (of hoe je dat wil noemen) door de oordopjes vertelde dat het hotel The Peninsula voorheen altijd het eindpunt was voor de Trans Siberië Express. Ik was dus met Nils te vroeg uitgestapt in Beijing, haha! De bus reed de Mong Kok district in. Hier kreeg ik te horen dat ‘Mong Kok’ betekent ‘Druk gebied’ in het Kantonees. En dat is het ook zeker! Je kijk je ogen uit hier als je door Mong Kok loopt of rijdt. Zoveel felle lichtjes en reclameborden die het straatbeeld creëren.

Op de achtergrond Kowloon.
€1,50 per foto, een leuke souvenir!
Typische hoogbouw in Hong Kong.
Man Mo Tempel.
Sky100 (het hoge gebouw).
Het typische straatbeeld van Mong Kok.

Bij Sky100 stapte ik uit. Aangezien ik 6 jaar geleden al de Peak tram had gedaan was ik nu van plan om Sky100 te bezoeken. Met een handjevol mensen liep ik vanuit de sightseeing bus naar de ticketbalie van het torenhoge gebouw. Hier had ik de voucher verzilverd tot daadwerkelijk entreeticket en ging ik met de supersonische lift in 60 seconden naar de top van het gebouw. Het was bijzonder dat je zo snel op een hoogte van 430+ meter zit. Voorafgaand bij de balie werd ik gewaarschuwd dat het door het misschien niet zo mooi zou zijn. Al dacht ik: ‘’ik ben er nu, dus kan beter nu gaan en al is het niks ben ik binnen 60 seconden beneden, haha!’’. Het viel écht enorm mee …sterker nog het was écht onwijs gaaf en mooi. Wat een uitzicht! Gewoon 360 graden rondlopen en heel Hong Kong zien. Beneden was er een foto gemaakt op zo’n groene achtergrond waarbij ze dan elke achtergrond kunnen plaatsen. Dus… ik ging even naar de fotohoek en had een gave foto uitgezocht en gelijk met een lijstje gekocht. Leuk en nep souvenir (want de achtergrond heb ik niet écht bij gestaan), maar een leuk aandenken aan de Sky100. Hier in de hoogte was het mogelijk om even wat te eten en te drinken. Met een hotdog en een Pale Ale biertje zat heerlijk relaxed Hong Kong te bewonderen.

Uitzicht vanuit Sky100 op Hong Kong Island.
Sky100 is het 10e hoogste gebouw ter wereld.

Vanaf Sky100 nam ik de metro naar Mong Kok via Central. Toen ik aankwam bij Mong kok was het keihard aan het regenen. Ik heb er voor gekozen om terug te gaan naar het hotel. Bij de 7 Eleven supermarkt had ik wat biertjes gekocht en noodles. Later op de avond was het gestopt met regenen. Ik was nog even naar beneden gegaan had even een blokje om gelopen en was bij een barretje geëindigd dat beneden naast het hotel zat.. Ik nam een biertje, maar ik schrok van de prijs. Het biertje was namelijk € 11,-. Ik ben maar weer snel naar boven gegaan.

In de Hong Kong metro.
De metrokaart van Hong Kong.
Bij de 7 Eleven supermarkt.
Mijn biertjes en eten voor de avond.
Een ”goedkoop” biertje van €11,-.

20 april / 21 april – Aberdeen en Stanley tour & de reis terug naar Nederland
Het was tijd om uit te checken uit het laatste hotel van mijn reis. Hier had ik nog tot 12 uur de tijd om mijn spullen even goed op te pakken en nog even in de serene rust te zitten. De dag daarvoor had ik noodles gehaald en had deze in de ochtend als ontbijt genomen. Apart …maar zeker niet verkeerd. Bij het uitchecken had ik mijn backpack bij de check-in achtergelaten (wat gelukkig mogelijk was!). Op mijn gemak liep ik naar het winkelcentrum die vlakbij het congrescentrum zit. Hier zag ik de McDonalds zitten en had daar even wat gegeten. Ze hadden hier allerlei andere ‘specialiteiten’, zoals een Spicy McChicken burger. Met een volle maag liep ik richting het congrescentrum waar ik de Big Bus zou pakken. Onderweg liep ik langs een filmopname. Onwijs gaaf om te zien. Het leek echt super écht. Er lag een man op de grond ‘overmeesterd’ door de politie. De politie had een wapen in de hand en er stonden vele ambulances, politiebusjes en andere geheime dienstauto’s rondom het gebouw. Ik was van plan een stukje te filmen, maar werd vriendelijk verzocht dit niet te doen. Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag en was supergaaf.

Met de bus van de Rode route ging ik naar de halte van de Peak tram waar ik overstapte op de Aberdeen en Stanley tour. De plaats Aberdeen is ten zuiden van Hong Kong eiland en normaal gesproken met mooi weer een onwijs mooie plaats! Echter om 14:30u leek het wel nacht. Het was zo donker, het regende keihard. Ik was al verstandig beneden gaan zitten. Het was op een gegeven moment zo erg dat het ging onweren en langs de weg kwam ik een bord tegen met ”Red Rainstorm Alarm”. Dit had ik gegoogeld. Het betekend dat het zo keihard regent dat lager gelegen gebieden onder water kunnen lopen. In de hop-on hop-off bus was het ook flink raak. Doordat de bus een volledig open dak had kwam het water als een waterval de trap afstromen. Mensen die stonden hadden natte voeten. Ik was het redelijk zat na het rondje. Ten eerste dat je niks kon zien en ten tweede dat die regen maar door bleef gaan. Bij het eindpunt nam ik nog de Star Ferry met de intentie om daar vandaan de metro te pakken naar het hotel en vervolgens naar de luchthaven te gaan. Maar uiteindelijk was ik naar Mong Kok gegaan in de hoop dat de regen zou stoppen. En inderdaad… het was nog niet helemaal over, maar veel minder. Ik had mijn Big Bus poncho aan en kwam er makkelijk doorheen. Hier liep ik naar de Ladies Market. Een markt met allerlei prullaria. Echter wel leuk om heen te gaan! Ik was blij dat ik nog even was gegaan om even het échte Hong Kong te ervaren. Hier kan je ook prima eten in de zijstraatjes; alleen was ik voor de culinaire tour iets te kort in Hong Kong. Na het één en ander aan souvenirs gekocht te hebben ging ik dan wel naar het hotel met de metro. Het grappige is dat ik nog steeds op de metrokaart reis van 6 jaar geleden en dat ik geen geld erop had gezet.

M
Op de Ladies Market in Mong Kok.

In het hotel had ik mij nog primitief opgefrist, want ik was al uitgecheckt uit m’n kamer. Vervolgens had ik een taxi gepakt en ben ik naar de luchthaven gegaan. De taxichauffeur zei dat het rustig op de weg was vanwege een 4-daagse vakantie voor de Hong Kongnezen. Dit was echter niet op de airport te zien. Het was steendruk. Bij restaurants was de wachttijd minimaal 30 minuten en bij sommige denk wel een uur. Ik kon namelijk een voucher ophalen vanwege het feit dat mijn vlucht 2 uur later zou gaan vertrekken, vanwege het slechte weer in de ochtend. Maar om die voucher te krijgen moet je even 1 uur in de wachtrij staan. Ik stond erbij 1 enorm lang in de wachtrij. Bleek het de verkeerde rij te zijn. Ik was pissed-off en vooral dat ik al 10 uur niks had gegeten en dat je dan zolang moet wachten. Zelfs bij de kleine kioskjes die ik pas veel later tegenkwam was alles uitverkocht. Uiteindelijk vond ik een kiosk waar ze dus wel nog sausage rolls en chicken pies hadden. Die had ik genomen en even een pilsje om te relaxen. Wat een drukte… van mijn laatste Hong Kong dollars had ik nog een boek gekocht en was het altijd om te boarden.

Het gebouw links is de Bank of China.

Bij het boarden was ik wel weer helemaal zen. De knappe Hong Kongnezen stewardessen verwelkomde mij aan boord van het vliegtuig. Ik ging zitten en naast mij kwamen 2x Chinezen medepassagiers zitten. Ideaal, want ze zijn nooit zo heel groot. Kort ná het opstijgen kregen wij de menukaart en begonnen ze al snel met het eten serveren. Ik was aardig moe, maar had ook wel trek, dus het was nog even op mijn tanden bijten totdat. Ik nam de pasta bolognese en een wit wijntje erbij. Het was lekker aangezien ik behoorlijk trek had. Vervolgens ging ik slapen en werd ik voor mijn gevoel 1 uur later wakker, maar dit was niet zo. Er zat namelijk al 6 uur van de vlucht erop. De tijd vloog letterlijk voorbij, haha. Ik ging maar is een film kijken. ‘’Red Sea Operation’’ een Chinese film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is enigszins raar om alles in het Chinees te horen, maar gelukkig was er Engelse ondertiteling. Een aanrader die film! Ik had wel dorst dus ging even naar de stewardessen toe en vertelde dat ik selfservice mocht doen. Ideaal. Bij de selfservice lagen ook allemaal snacks (zoutjes en koekjes). Een erg fijne mogelijkheid van Cathay Pacific. Sowieso is de crew erg aardig tijdens de 4 vluchten die ik met deze airline heb gemaakt, het eten en drinken is goed geregeld en je mag 30 kg meenemen (eventueel verdeeld over 2 koffers). Met Cathay Pacific vlieg je wel altijd via Hong Kong aangezien dit de thuisbasis is van de airline. Het is een aanrader en kan er gelijk een toffe stedentrip in Hong Kong toevoegen onderweg naar Zuid-Oost Azië, Australië of Nieuw-Zeeland.

Ik was geland op Schiphol. Het vliegtuig stond niet aan de terminal geparkeerd, dus voor het eerst tijdens een intercontinentale vlucht ging ik met een bus naar de aankomsthal. Het was wel leuk, want ik kon nog een paar leuke foto’s van het nieuwe vliegtuig maken. Dit keer was ik snel door de paspoortcontrole heen, maar het duurde ongeveer een uur voordat ik mijn backpack had. Mijn ouders zaten al enige tijd te wachten. Ik was al even bij de bagage afhandelaar geweest om te checken of het wel klopte; Hong Kong stond namelijk niet meer op het beeldscherm. Er kwamen nog degelijk wel bagagestukken van het Cathay Pacific toestel op de bagageband vertelde die man. En inderdaad… een paar minuten daarna kwam mijn in gesealde tas de band op. Het was weer goed om m’n ouders te zien, alleen was het minder goed om te zien dat mijn snackmuur nog dicht was op Schiphol. Het was dan pas 10 uur, maar ik weet zeker dat ik hier wel is eerder heb gestaan, haha! Toen had ik maar wat gehaald bij de Burger King en reden we naar huis.

Veilig geland op Schiphol.

Het was een prachtige trip waar ik heerlijk tot rust ben gekomen en wellicht inspiratie heb opgedaan voor toekomstige reizen en een nieuwe levenservaring. Wat mij het meest zal bijblijven van deze reis zijn toch wel de onwijs aardig Hindu mensen op Bali, mijn accommodatie in de rijstvelden van Ubud, het verblijf op het bounty eiland Gili T, mijn karaoke sessie in het Hard Rock Hotel, de duiken in tropische wateren en de toffe afsluiting in een droomhotel in Hong Kong. Mijn volgende reis die eigenlijk nog niet geboekt is …maar wel op de planning staat is een reis naar Andorra, Spanje en Portugal in oktober. Als dit zover is laat ik het zeker weten en ga ik weer bloggen op Dutchpioneer.nl. Iedereen weer bedankt voor het volgen en lezen van mijn blogberichten.

Van Bali naar Hong Kong

Van Bali naar Hong Kong

18 april – De reis naar Hong Kong
Mijn plan was vandaag om tot de check-out tijd in mijn kamer te blijven, 12 uur dus. Al ging ik wel even nog goed genieten van dat overheerlijke ontbijt. Om 12 uur liep ik naar beneden toe met mijn bagage. Het was niet nodig om vooraf de taxi te regelen aangezien de taxi’s 5 minuten verderop stonden en zo bij het hotel zouden zijn. Het verliep vrij vlot met de taxi naar de airport. Ik had geen zin om risico te nemen aangezien het meestal druk is in het verkeer, dus was 3 uur van te voren op de airport. De taxichauffeur had geen wisselgeld, wat raar is, maar oké. Hij had dus een fooi van € 5,- binnen geharkt. De bagage inleveren ging snel, immigratie ging vlot en ik had van mijn laatste Indonesische Rupiah een heerlijke burger besteld bij de ‘Last Wave’ restaurant. Een surfbar in de airport. Even later zag ik dat er ook een Hard Rock Café zat …ja als ik dat had geweten had ik daar gaan zitten, haha!

Hard Rock Café op de luchthaven van Bali.

Bij het boarden van het vliegtuig had ik een krantje gepakt en ging ik zitten. Het werd mij duidelijk dat het vliegtuig niet compleet vol zat. Ik vroeg aan de stewardess of ik in het midden kon zitten waar nog 4 stoelen vrij waren. En dit mocht. De piloot vertelde dat de vliegduur korter was dan berekend, namelijk 4 uur en 15 minuten i.p.v. 5 uur. Erg lekker natuurlijk! Ik ging een film kijken en lag heerlijk over die 4 stoelen. Dichterbij Hong Kong werd het duidelijk dat het echt rotweer was en dat het even langer kon gaan duren voordat wij konden gaan landen. Helemaal blij dat we eerder waren was het dus nu 1 uur en een kwartier langer dan de 4 uur en 15 minuten. Kan gebeuren. Eenmaal op de grond verliep het soepel. Ik had snel het visumkaartje gekregen bij immigratie en mijn backpack was ook wel snel op de band. Ik nam de rode Urban Taxi naar Gloucester hotel waar ik voor 2 nachten verbleef. Het was een duur ritje vanwege de vele tolwegen die passeer (ongeveer € 55,-). Bij de receptie van Gloucester hotel kreeg ik te horen dat ik een upgrade had gekregen. Daarbij de receptie had ik nog noodles en een Japans Asahi biertje gekocht. Ik zat op de 21e verdieping en bij binnenkomst in de hotelkamer was ik écht verbaasd hoe mooi het uitzicht was. Ik heb er nog even goed van genoten, maar ging kort daarna slapen want het was inmiddels tegen 12 uur in de nacht aan.

4 stoelen voor mijzelf in het vliegtuig.
Op de kaart zit je echt heel dichtbij Australië.
Eten in het vliegtuig.
De Hong Kong Urban Taxi.
Gloucester Hotel – mijn upgrade kamer.
Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

16 april – Uluwatu Tempel, Pandawa & Melasti Beach en GWK
Het was een rustige ochtend opstarten. De dagtrip/transfer had ik namelijk om 10 uur gepland aangezien de meeste bezienswaardigheden in de buurt lagen en het geen complete dag kost. In mijn vorige blogbericht had ik het al vermeld dat je in de omgeving van Uluwatu een scooter of auto nodig heb om wat te kunnen zien. De afstanden zijn namelijk niet te lopen en daarnaast is er niet altijd een voetpad. Bij Pinkcoco was het mogelijk om een halve dag tour van 6 uur te boeken. Ideaal dus! Tegen de chauffeur had ik gezegd dat ik Uluwatu Tempel wil zien en GWK Cultuurpark. Hier en daar had ik ook vernomen dat een aantal stranden mooi zijn om te bezoeken, zoals Pandawa beach en Melasti beach. Dus zei tegen de chauffeur indien er nog tijd is, zie ik die stranden ook nog graag. Hij had z’n kinderen bij zich omdat die last-minute geen oppas kon vinden, hij vroeg of dit erg was. Nee zei ik uiteraard. Het was een tweeling van 3 jaar. Ik dacht dat ik al in de Uluwatu Monkey Tempel was. Die kinderen zaten als nieuwsgierige aapjes te kijken haha.

Pinkcoco
Uluwatu Tempel

Bij de Uluwatu Tempel te zijn aangekomen was ik verplicht een Sarong te dragen. De chauffeur/gids hielp mij om dat ding aan te krijgen. Al snel bij binnenkomst zag ik al wat apen lopen. De hadden mij al gewaarschuwd dat deze apen wat agressiever zijn dan de apen in Ubud. In Ubud komen ze alleen op je af voor eten, maar hier pakken ze ook je zonnebril en andere dingen die niet nuttig zijn voor die beesten zelf. Het was een prachtige tempel gelegen op een klif. Op het parkeerterrein waren wat apen de rubberen strips op de dak van een auto eraf aan het halen. Zo zie je maar dat het ook nog vandalen zijn haha. Hierna hadden we koers gezet richting Pandawa beach. Een prachtig mooi en groot strand in het zuiden van Bali. Ondanks dat het zo’n mooi strand is is er geen hotel in de buurt. Er is wel in aanbouw, maar zoals ik zag hoe dat erbij stond duurt het nog wel even voordat het hotel afgebouwd is. Langs het strand heb je allemaal lokale Warungs (restaurantjes van de locals). Het Indonesische eten in een Warung is vaak goed en goedkoop. Aangezien Indonesiërs het niet kunnen veroorloven om naar een restaurant te gaan, gaan ze vaak naar dit soort eettentjes. Restaurants is ook meer voor de toeristen. Afijn… ik liep langs de Warungs die pal aan het strand zitten. Veel mensen probeerde mij naar binnen te lokken. Al was ik eerst van plan even naar het einde van het strand te lopen. Inmiddels was ik zover en was ik even voor een koude Radler bij een Warung gestrand. De concurrentie is heftig onderling, dus ik denk dat ik de eerste gast was voor die vrouw. Ik zat er heel prima. Ongeveer 500 meter uit de kust begon het rif met onwijs hoge golven. Er lag geen surfer in het water …al vond ik het sowieso rustig op het strand. Ik liep terug naar de chauffeur toe. Die had eigenlijk geregeld dat z’n vrouw z’n kinderen op kwam halen bij Pandawa beach. Echter gingen we nu naar Melasti beach. Onderweg reed zijn vrouw op de scooter achter ons en had die de kinderen aan zijn vrouw meegegeven. Wij gingen verder naar Melasti beach. Een kleiner strand, maar ook mooi! Persoonlijk vond ik Pandawa beach meer te bieden hebben. Dus als je ooit hier heen ga eerst Melasti beach bezoeken en dan Pandawa beach. In Melasti beach was ik ook even bij een Warung gaan zitten, dit keer had ik een portie patat besteld (voor € 1,50 omgerekend). De laatste halte was het GWK. Nu had ik al van meerdere vernomen ”Grens Wissel Kantoor”, maar nee haha! De afkorting is ”Garuda Wisnu Kencana”. Het woord ‘Garuda’ betekend arend (of Eagle in Engels). Het GWK is een cultuurpark, zoals wij Madurodam hebben, echter is het hier 100x keer zo groot haha! Op bepaalde stukken was het verplicht een Sarong te dragen, dus er zit ook een stukje tempel in het cultuurpark. Het grote beeld was enorm. Het stond op een statisch gebouw die je eerder zou zien in zwaar communistische landen. De gids vertelde dat het goudkleurige stuk ook écht goud is. Het was een mooie halve dag tour geweest. We reden naar Jimbaran en je kon gelijk zien dat het behoorlijk druk werd qua verkeer. In Uluwatu kan je vol gas rijden dat je bijna niet verwacht met de rest van Bali. Afijn bij aankomst in Jimbaran had ik de gids een leuke fooi gegeven en gezegd dat die met z’n gezin maar lekker gaat eten bij een Warung. Net voordat hij mij afzetten had die gezegd dat het vrij duur is en ze alleen uiteten gaan op speciale gelegenheden wat inmiddels 2 jaar geleden was.

Hier had ik een Sarong aan die je in een tempel moet dragen op Bali uit respect.
Pantai = strand in het Indonesisch.
Pandawa Beach
Lokale Warungs aan het strand van Pandawa.
Pantai Melasti, ofwel Melasti Beach.
In het GWK Cultuurpark.

Het hotel in Jimbaran was echt mega prachtig. Ik had een mooi bad op het balkon. Het zwembad met bar was ook onwijs mooi, zo ook de restaurants op de begane grond als die op het dakterras. Ik was in de avond op het dakterras wat gaan eten en drinken. Al viel dat snel in het water, want het ging regenen. Ik was daarom verhuist naar de begane grond. De avond sloot ik af met een relaxmoment in bad op het balkon!

Jimbaran Bay Beach Resort & Spa by Prabhu.

17 april – Het realisatiemomentje en genieten van de rust die heerst in Jimbaran
Het was rustig opstarten vandaag. Het realisatie momentje had ik inmiddels wel dat ik naar huis ga. Ik baalde er enorm van. Vooral het feit dat ik in hectiek en stress wegging van het werk en dat ik voor mij idee daar straks direct in terugval. Het liefst had ik gewoon nog door blijven reizen in Azië. De temperatuur is goed en de mensen zijn vriendelijk. Soms denk ik dan; als ik mijn reisblog wat serieuzer had genomen had ik daar misschien mijn leven van kunnen maken. En aan de andere kant denk ik: ”Dit is mijn reisverhaal en ik vertel precies hoe ik iets ervaar. Sommige mensen kunnen dat misschien discriminerend ervaren en dat wil ik niet”. Nu ervaar ik wel de waarde van veel dingen in het leven, waaronder reizen; dan ben ik ook wel weer trots op mijzelf dat ik met een ‘normaal’ werkleven zoiets kan bereiken dat ik veel kan reizen. Voor mij is de prioriteit in het leven ”genieten” en veel culturen leren kennen, want ik zie mij inmiddels als een Wereldburger. Iemand die overal wel zijn weg kan vinden en zich kan aarden, de ene bestemming beter dan de anderen, maar dat heb iedereen. Ik geloof ook wel dat Bali een bestemming is dat je echt tot jezelf kan komen. Dit klinkt zweverig en een beetje als ”Eat, Pray, Love”, maar de tekst die ik zojuist heb neergezet over mijn realisatiemomentje is wel wat ik van mijzelf heb geleerd tijdens deze reis.

Op het strand van Jimbaran.

Afijn dat was even mijn tekstje over van alles, haha. Het hotel had een heerlijk ontbijtbuffet. Bij het opscheppen van een ‘standaard’ Engels ontbijt had ik spijt. Ze hadden lekker Nasi Goreng, Mie Goreng, Indiaas eten, Japans, Chinees en een complete bakkerij aan lekkere broodjes. Maarja ik ga altijd al gelijk naar het Engelse ontbijt toe haha. Het ontbijt had ik binnen. Bij de receptie ging ik vragen over de transfer voor de dag erna naar de airport. Op dat moment zag ik een paar fietsen staan en dacht ”oh ja je kan hier gratis fietsen lenen!”. Dus ik vroeg hoe het in z’n werk ging. Je moet je kamer sleutel inleveren en dan kan je een fiets pakken. En bij terugkomst krijg je dan weer je kamer sleutel. Ik ging even mijn camera’s pakken en ging op pad. Jimbaran is niet mega groot, echter heb je hier wel te maken met motorische voertuigen dat je bijvoorbeeld in Gili Trawangan niet heb. Ik was even naar het noorden van de baai gefietst. Hier was de lokale vismarkt …en dat kon je wel ruiken ook. Echt zo’n Aziatische lucht, haha. Dat klinkt raar, maar soms heeft Azië een eigen lucht haha. Het strand van Jimbaran is volgeladen met vissersboten. Als je van visgerechten hou moet je écht hierheen gaan als je naar Bali ga. Dit is het visgerecht walhalla. Ik fietste terug en fietste ten zuiden van de baai. Hier waren dus de visrestaurants te vinden. Helaas is vis voor mij niet echt weggelegd. Al ben ik door de jaren heen wel meer vis gaan eten. Zo kan een moot zalm goed waarderen. Ik fietste terug naar het hotel en had plaats genomen aan de zwembad poolbar. Waar ik heerlijk in het water zat met een bucket Bali Hai bier. Ja… jullie lezen het goed. De buckets die mij in Sanur hoofdpijn hadden gegeven, haha! Maar ik zat er goed. Er zaten nog een familie Australiërs met wat kleine kinderen aan de bar. Ik kwam met ze aan de praat en vonden het al snel een goed idee dat ik een bucket had besteld. Even later volgde er meer Australiërs. Het werd een soort poolfeestje. Ze kwamen uit Perth, Noosa en Newcastle. Het was super gezellig. Ik vertelde over mijn ervaringen in Australië en dat m’n moeders oom ‘Dutchy’ er 30 jaar had gewoond. Het vuurtje ging lopen. Tot slot zei die vrouw ”Yeaah now I can hear it, you sometimes have a sort of Aussie slang too”. Het was wel lachen …het was inmiddels avond en had mij even opgefrist op mijn laatste avond heerlijk op dakterras door te brengen. Ik had hier nachos en Nasi Goreng besteld. Het was de top. Met een mooie zonsondergang had ik de beste tijd mijn leven. Helaas was realisatiemomentje daar wel weer aanwezig. Ik had een Heineken genomen om alvast in de Nederlandse sferen te komen. Heineken is niet mijn favoriet, maar hij proefde precies als in Nederland! Met muziek van Ed Sheeran op de achtergrond was het perfect momentje. Mijn trip in Bali was geweldig …en ik zeg zeker dat ik er nog een keer heen ga. De mensen zijn zo aardig, het eten is superlekker, de temperatuur is goed en kost niet al teveel (ook wel belangrijk!). Je zou bijna zeggen dat Bali ‘the all time favorite’ zou zijn voor mensen. Bali it’s not ‘Goodbye’, it’s ‘See you soon again!’.

Het surfachtige Uluwatu!

Het surfachtige Uluwatu!

15 april – Genieten bovenop de klif bij Single Fin Beach Club.
Net na het ontbijt was ik naar Pandang Padang beach gegaan. Een strand welbekend voor zijn surfcultuur met grote wedstrijden zoals WSL ”World Surf League”. Om dit strand te bezoeken dien je aan het begin 10.000k Rupiah te betalen om binnen te gaan. Dit is voor de toiletfaciliteiten op het strand en ook voor de strandreiniging. Ik liep de trap naar beneden en zag een grijze staart achter een muurtje naar mij toekomen. Dus ik dacht ”dat is een grijze kat ofzo”, maar toen ik de poort doorging sprong er een aap voor mij neus op het andere muurtje, haha. Geweldig. Alleen minder geweldig dat ik wel even goed moest opletten op m’n spullen. Eenmaal beneden bij het strand zag ik vele surfers in zee. Een strandwachter zat daar ook met een surfboarden verhuur. Heel apart, haha! Het was nog vroeg, dus ik was eigenlijk van plan verder te lopen, alleen boven op de heuvel begreep ik dat je hier eigenlijk een scooter of auto nodig heb om iets te zien. Op de heuvel was ik bij een surfshop van Rip Curl gegaan. Er waren veel foto’s binnen de shop te vinden over de kampioenschappen die hier zijn gehouden en ook een beker. Was wel gaaf om te zien, zo ook de vele mooie surfboards die er stonden. Tot ongeveer 2 uur in de middag had ik een beetje op het balkon van de accommodatie gezeten en een boek zitten lezen. Heel relaxed allemaal. Om 14:00u was ik namelijk naar een strandclub gegaan, althans zo noemen zichzelf, want het zit eigenlijk bovenop een klif. Single Fin Beach Club was heel Westers, echter was het uitzicht écht formidabel. Er lagen zo onwijs veel surfers in zee en vanaf de klif had je perfect uitzicht. Ik had mijn zoomlens meegenomen voor m’n fotocamera en heb wat gave shots gemaakt. Het was goed vertoeven …en al helemaal met een portie nachos en een San Miguel biertje. Ik had met de taxichauffeur afgesproken dat die mij 2,5 uur later weer kwam ophalen. Er zat nog een Quiksilver winkel waar ik een gaaf shirt en pet had gekocht met de tekst ”Uluwatu” en ”Bali” erop. Terug in de accommodatie was ik in de avond naar het restaurant gegaan waar ik nog Nasi Goreng had besteld. Het was een geslaagd dagje, ondanks dat ik niet veel had gedaan. De prachtige foto’s vullen dit korte blogbericht wel aan.

Terug naar Bali!

Terug naar Bali!

14 april – Terug naar Bali (Uluwatu)
Om 10 uur was het tijd om uit te checken. Rustig op m’n gemakkie startte ik op. Die avond ervoor had ik namelijk mijn backpack al ingepakt. Uiteraard had ik nog de mogelijkheid dat ik even ging ontbijten en dat deed ik. Ik nam weer mijn favoriete ontbijt dat ik al die dagen had genomen in de ochtend, Eggs Benedict. Het was simpelweg het meest ongezonde en lekkerste dus… geen smoothie bowls of andere healthy shit, gewoon een lekker eitje met spek. Bij de receptie had ik de mega rekening betaald, nou ja mega rekening. Het was € 130,- van het duiken en € 130,- van het eten daar. Moet je nagaan dat ik nergens anders dan daar heb gegeten ochtend, middag en avond, omdat het gewoon gigantisch goed was. En daar zaten ook nog een drankjes in. Ik kan niet klagen. Het was een beetje m’n thuisbasis geworden. Aan de receptionist had ik gevraagd of ik een horse taxi kon krijgen om 10:30u zodat vroeg genoeg in de haven was voor de boot van 11:45u. Het was een stuiterende rit van Le Pirate naar de haven al heb ik het wel weer overleefd, haha. In de haven werd ik precies bij ‘Blue Water Express’ afgezet. De speedbootorganisatie tussen Gili, Lombok en Bali. Daarbij stond er al iemand voor mijn bagage bij de ‘kade’ te zetten en werd ik naar de incheckbalie geleid. Het verliep vlekkeloos. Ik had nog mooi even de tijd om wat te kopen. Ik kocht een Solero ijsje wat omgerekend € 0,60 was. Echt geen geld… Het bleekt dat de boot was vertraagd was, vanwege het feit dat er één motor was uitgevallen. Geen probleem, want de boot zelf heb 6 motoren, dus we gingen met een vertraging van 20 minuten via Lombok richting Bali. In Lombok doen ze een korte stop om de autoriteiten te melden hoeveel passagiers er aan boord zijn.

”Dag huis!”
In de Horse Taxi.
Wachten op de boot naar Bali.

De boot was onwijs vol tot Padangbai, daarna liep die leeg en was er genoeg plaats. Tijd voor zo’n koude Bintang die ze aan boord verkochten. Ik liep mee naar achter en zag daar een volle koelbox met Bintangs. En koud dat ze waren…. hmmmm…! Ook bij aankomst in Serangang verliep het super soepel. De bagage werd van boord gehaald en met alle passagiers liepen wij 200 meter naar het kantoor van Blue Water Express waar we gratis frisdrank kregen vanwege de vertraging, erg netjes! Eén voor één werden we geroepen voor onze transferbus naar de uiteindelijke bestemming. Ik bleek uit eindelijk een privé transfer te hebben, ideaal toch? De taxichauffeur was uiteraard weer heel aardig en wist veel over Nederlands voetbal. Weet eigenlijk wel zeker dat die meer wist dan ik haha. Heel lang heb ik met ‘m gesproken over van alles en nog wat. Zo vroeg hij of wij in Nederland veel rijst eten. Ik zei ”niet in de ochtend zoals hier, merendeel brood dan. Ik zeg misschien hooguit 1x in de week”. De taxichauffeur vertelde dat hij met een zak rijst 3 dagen met heel z’n familie van gebruik maakt. Dit kost hem 11.000 Rupiahs, als hij een heel brood koop kost dat ‘m 20.000 tot 30.000 Rupiahs. En dat gaat natuurlijk niet 3 dagen mee met een heel gezin. Ik heb ‘m uiteindelijk een goede fooi gegeven :).

De aankomst bij Pinkcoco was heel erg fijn. Bij de receptie kreeg ik een welkomstdrankje en een vochtig handdoekje om m’n gezicht en handen mee schoon te maken. Het zag er allemaal netjes en verzorgd uit en vooral heel roze! De dame van de receptie liep mee om mijn kamer te laten zien samen met de bagageman. Het zijn echt onwijs mooie kamers hier bij Pinkcoco. Groot, schoon, netjes, verzorgd, een heerlijk bed, een mooie badkamer en een onwijs groot balkon. Weer een mooi plekje uitgezocht! Die avond was ik moe van het reizen en heb ik niet meer veel gedaan. Ik liep naar de supermarkt waar ik van Bintangs had gekocht voor de koelkast en ben vervolgens bij het Italiaanse restaurant gaan eten hier bij Pinkcoco. Het eten was heerlijk, maar het personeel was niet vooruit te brandden (traag voor zelfs Balinese begrippen!). Ik denk niet dat ze hier heel goed betaald worden… of dat ze toeristen meer dan zat zijn. Afijn… terug in mijn kamer te zijn aangekomen was de kamerjuffrouw langs geweest om mijn klamboe uit te hangen, een geurkaars aan te steken, gordijnen dicht te doen en wat snoepjes op het bed te leggen. Dat noem ik nou service!

De prachtige kamer in Pink Coco Uluwatu.