Archief van
Categorie: Frans-Guyana

Duivelseiland en de terugreis naar Nederland

Duivelseiland en de terugreis naar Nederland

Dag 20 de Duivels Eilanden – donderdag 28 november 2019
De dagtrip naar de Duivelseilanden stond vandaag op het programma. Vanuit Kourou vertrokken wij met een Catamaran naar de hell van de geschiedenis. Hier werden namelijk alle gevangenen vanuit Frankrijk geplaatst. Een soort Alcatraz waar ze ook last hadden van malaria, pest en cholera. Voor mij was het tegenovergestelde. Ik lag heerlijk in de ”hangmat” op het voordek. Het was puur genieten met wat Reggea muziek op en de Duivels Eilanden aan de horizon. Wij deden eerst het grootste eiland Ile Royale aan. Bij aankomst zagen wij al een tarantula lopen. Dit zou veel beloven voor de rest van de wandeling als je het mij vraag! Wij liepen als eerste naar het restaurant wat tevens ook een hotel is. Vanuit hier heb je een prachtig uitzicht op het échte Duivelseiland waar je overigens als toerist niet mag opkomen. In dit hotel zou ik zeker wel een paar nachten willen vertoeven en dan heerlijk met een fles wijn op het balkon naar het Duivelseiland kijken. Je ervaar dan écht een Expeditie Robinson-gevoel of een Pirates of the Caribbean-gevoel. Ná een colaatje in het restaurant gingen wij het rondje lopen op het eiland. Wij liepen onder andere naar de gevangenis en de woningen van de bewakers en het militaire ziekenhuis. Het was allemaal vervallen. Al waren er wel aannemers hier aan het renoveren of waren het toch nog gevangenen? Haha! Het politiebureau was hier wel nog in gebruik. Gek genoeg zie je hier politie ook met wapens lopen. Het enige wat ik mij kan bedenken is dat ze zich beschermen tegen de wilde dieren, want criminaliteit in dit tijdperk op de eilanden is er denk niet. Wij kwamen ook nog aapjes tegen die uiteraard net als alle apen in de wereld erg nieuwsgierig zijn. Ook kwamen wij een soort grote Cavia tegen en een aantal pauwen. Op dit eiland hebben wij bijna meer dieren gezien dan op de gehele reis.

Ná het rondje op Ile Royale gingen wij een drankje doen in het restaurant/hotel. Hier hadden wij nog een klein uurtje voordat de catamaran doorging naar het eilandje ernaast Ile Joseph. Hier had ik een Hoegaarden Wit biertje en nog een lokaal Guyaans biertje genaamd ”Blaka” een donker biertje. Wij waren blij dat we even zaten. De luchtvochtigheid op het eiland was vele malen hoger dan op het vaste land …althans daar hadden wij het idee van. Per catamaran gingen wij weer verder. Sven en ik zwommen naar de kant toe en hebben vervolgens Ile Joseph ook rondgelopen. Bepaalde momenten liepen wij bijna met ons hoofd in een spinnenweb. Het mooiste was ook dat we alleen slippers en een zwembroek aan hadden. Dus echt beschermd tegen ’t wild waren wij niet, haha. Aan de noordkant van het eiland lag het indrukwekkende militairengraf voor alle militairen die zijn gesneuveld door de verschillende ziektes op het eiland, want overleden gevangenen werden naar haaien gegooid. De Duivels Eilanden waren in 1852 geopend en in 1938 werd er gestopt gevangenen hierheen te sturen. In de tussentijd zijn hier 70.000 gevangenen geweest. Het overlijdenspercentage lag op 75%. Dus je mag je bedenken dat er aardig wat mensen de zee in zijn gedonderd.

Samen met Jane d’r assistent gids zwommen wij terug naar de catamaran. Hier hadden de kapitein en z’n maat een rum cocktail gemaakt. Het was selfservice …niet echt iets wat ik over zou slaan, haha! Het grote gedeelte van de groep was nog op het eiland. Sven en ik lagen heerlijk relaxed in de ”hangmat” op het voordek. Het was hier heel erg goed vertoeven. En de rummetjes smaakte uitmuntend goed. Dit moment was het pure leven! Even later kwamen er groepsgenoten mee met een rubberboot naar de catamaran. Zij gingen nog even zwemmen rondom de catamaran. Ik lag zodanig goed dat ik niet meer ben gaan zwemmen, haha! Op de terugreis naar Kourou was het iets onstuimiger, waardoor liggen in de hangmat een next level bezigheid was. Afijn …lichtelijk beneveld kon ik dat wel doorstaan. Net vóór Kourou kreeg ik een Jack Sparrow momentje, met rum en de Pirates of the Caribbean theme op de achtergrond was het weer zo’n la pura vida momentje. Eén ding is zeker. Ik denk dat de overige eilanden in de Caribische zee ooit mijn hart gaan stelen. Goed weer, palmbomen, stranden, rum en puur relaxen, haha!

Aan land zijn wij even naar de McDonalds gegaan wat vlakbij onze ”Van Der Valk”-hotel zat. Het was de intentie om in de avond nog naar de boulevard in Kourou te gaan. Alleen hadden Sven en ik een snack bucket besteld voor 4 personen die wij met z’n tweeën ophadden. Dus wij zaten enorm vol! In het hotel hadden wij nog een champagne staan om te proosten op een mooie reis die wij achter de rug hebben. Uiteindelijk werd het als nog laat in de bar waar we met meerdere van de groep nog zaten te pilsen. Het was een mooie dag! …Al ga je ooit naar Frans-Guyana mag je een trip naar de Duivels Eilanden absoluut niet missen. Naar mijn idee is dit het hoogtepunt, wanneer er geen raketlancering is, in Frans-Guyana.

Dag 21 de terugreis (via Frankrijk) – vrijdag 29 november 2019
De dag van vertrek… met veel tegenzin stond ik mijn backpack in te pakken. Mijn wanderlust was weer geactiveerd en ik zei tegen meerdere van de groep; ”Het liefst ga ik nu verder reizen door Zuid-Amerika. Een continent dat eerst niet zo hoog op m’n bucketlist stond, maar door deze reis is dat veranderd”. Petra, Leanne, Sven en ik hadden een top idee. Aangezien we pas om 2 uur vertrokken richting de airport zijn wij in de ochtend nog gaan zwemmen. Voor 12 uur hadden wij een taxi geregeld om ons nog voor het galgenmaal naar de boulevard van Kourou te rijden. De taxichauffeur was wel een toffe vent. Wij hadden namelijk gelijk een terugrit geregeld en betaalde pas op de terugweg. Hier op de boulevard hebben wij zo’n heerlijke kipschnitzel op die Sven laatst ook had. De ober zal vast gedacht hebben; Sven en ik namen geen biertje …en laatst zaten wij te drinken of het leven ervan afhing. Het was heerlijk eten! Daarna hebben wij nog even over het strand gelopen. Het laatste Frans-Guyaanse zand aan onze voeten. Een mooie afsluiting voordat wij de lange reis tegemoet gingen.

Om 2 uur reden wij dus naar de luchthaven van Cayenne wat een uurtje duurde. Laslo, een reisgenoot, had nog een mooi praatje gehouden voor onze gids Jane in de bus. Gezamenlijk hadden wij geld opgehaald voor de mooie trip die zij had begeleid. Jane is écht een prachtig mens. Als iets niet haar zin gaat zie je haar ogen rollen en een gezichtsuitdrukking van ”meen je dit nu echt!?”. Uiteraard was dit allemaal in ons voordeel. Op het begin van de reis zei ze ”Ik ga wel vaak bellen hoor, want die mannen hier in Suriname denken dat ze de vrouw te baas zijn. Als ze voor mij willen werken moeten ze naar mij luisteren”. Dan was er ook nog een gevalletje in het Golden Shower Hotel in Nieuw-Nickerie. Jane werd gebeld onderweg naar de grensovergang van Suriname naar Guyana. Het hotel beweerde dat in de kamer van Leanne en Carianne er 2x handdoeken gestolen waren; Jane zei ”nee die zijn niet gestolen ik heb zojuist de bagage doorzocht van de reizigers en ik heb niks gevonden”. Uiteraard was er niets doorzocht. Die blik van ”what the fuck!” en dan dat keurig net antwoord, haha. Jane is a legend!

Wat betreft de luchthaven… hier is ook een vreemde regel. Je moet namelijk 2 uur vóór de vlucht ingecheckt zijn anders mag je gewoon niet mee. Binnen 2 uur worden er geen reizigers meer ingecheckt en toegelaten. Het was een vrij primitieve airport. Al hadden ze een bar waar je mij al snel blij mee maak. Petra, Sven en ik zaten nog even het regenworm spelletje te doen onder het genot van een Guyaans pilsje. Het was tijd om te boarden. Totaal met tegenzin stapte ik het vliegtuig in. Wij vlogen naar Parijs, dus vlogen wij met Air France. Air France is echt een so-so airline. Ik vond het totaal niet goed. Vanaf het begin tot 2 uur in de vlucht was nog steeds de Fasten Seatbelt teken aan, terwijl er nagenoeg geen turbulentie was. Aan de steward vroeg ik een biertje. Dat duurde ook zeker anderhalf uur en dat terwijl ikzelf mij gezicht liet zien. Er kwam net een ‘sorry’ van af. Het eten was OK, maar niet net zo goed als KLM. Gedurende de vlucht hadden we een quizspelletje zitten spelen. Het was gezellig onderling en dat is het belangrijkste!

Dag 22 per Thalys trein naar Nederland – zaterdag 30 november 2019
…de daling was ingezet. Voor mijn gevoel waren we pas net in de lucht. Al waren we al 8 uur verder. In de terminal namen wij afscheid van de groep. Jan, Sven en ik gingen namelijk verder per trein vanuit Paris Gare du Nord. Bij de bagageband keek ik hoelang het ongeveer rijden zou zijn. Toen zag ik dat de dag ervoor protesten waren en 2 man waren doodgeschoten. Heel gezellig dus! Het was raar om afscheid te nemen. Je maak een mega grote reis en je heb lange reisdagen. Net als in Afrika is je groep een soort van je familie geworden, haha.

Jan, Sven en ik hadden een taxi gedeeld richting Gare du Nord. Onderweg kwamen wij nog langs de Notre Dame en reden wij dwars door de stad heen. Een soort sightseeing op de vroege morgen. Om 10:57u stond onze trein gepland voor vertrek naar Rotterdam. Op Gare du Nord hadden wij een Egg and Bacon Sandwich gegeten bij één of andere Fast Food keten. Het was tijd om aan boord te gaan. Ook van Jan hadden wij gedag gezegd aangezien hij in het eerste treingedeelte zat die stopte in Brussel Zuid. Wij gingen in het treinstel voor Amsterdam Centraal. Sven en ik zaten elkaar moed in te praten om wakker te blijven. Wij zaten al te denken ”straks worden we weer wakker in Parijs”, haha! In het bar rijtuig had ik nog even een colaatje besteld om wakker te blijven. Op Rotterdam Centraal namen wij de trein naar Schiedam Centrum en zijn vervolgens in de metro gedoken voor Hoek van Holland. Het was een super toffe reis! Eén die ik niet had willen missen. Suriname heeft mijn hart gestolen. Het tuintje in mijn hart is daar écht ontwikkeld! Mensen ”No Spang” komend jaar ben ik weer terug te vinden op Dutchpioneer met m’n reis naar Guadeloupe.

Op ontdekking in Cayenne!

Op ontdekking in Cayenne!

Dag 19 Stadstour Cayenne – woensdag 27 november 2019
Gezien wij niet verbleven in Cayenne zijn wij voor een stadstour naar de hoofdstad gereden. Al vroeg waren wij op pad, althans wij hadden vroeg op pad moeten zijn. De chauffeur was namelijk een uur te laat, bizar. Vanuit Kourou is het ongeveer 1 uur rijden naar Cayenne. Bij het binnenrijden van de stad vertelde Jane dat we de markt zouden bezoeken, máár dat wij absoluut de brug bij de markt overgingen, aangezien dat achter de brug een mega gevaarlijke buurt zou zijn (zelfs overdag!). Leuke binnenkomer, haha! Ook vertelde zij dat hier veel Surinamers werken op de markt die Frans tegen je praten, dus dat je moet uitkijken dat je niks verkeerd zeg over die mensen, want ze verstaan je. Het zijn voornamelijk Surinamers, Guyaanse en Haïtiaanse mensen die hier de weekmarkt runnen. De gebouwen in Cayenne hebben een koloniale karakteristiek. Met 51.000+ inwoners is het wel een stad, al voel je je net in een dorp lopen. In de middag bij de waterkant had de groep zich gesplitst en ging ieder even z’n eigen gang. Sven en ik gingen een pizza scoren bij een pizzeria die aan de palmentuin lag. Hier had ik weer een Pizza Calzone besteld. Al duurde dat wel even. Ook hier spreken ze nagenoeg geen Engels, zelfs mensen van mijn leeftijd! Wij zaten dus met Google Translate onze bestelling te plaatsen. Het eten was heel goed te doen. Ná het eten waren we de berg opgegaan waar het fort staat van Cayenne. Nou ja… Fort? Mogen wij het een fort noemen? Meer een ruïne. Hier hadden wij wel prachtig uitzicht over de stad. Aangezien we in eerste instantie pas om half 8 opgehaald zouden worden hebben wij hier even zitten chillen. Er was niemand, dus het was even mogelijk om minder alert te zijn dat m’n rugzak gestolen zou worden, haha.

In de verte zagen wij een regenbui aankomen en zijn toen naar een café gegaan (ook aan de palmentuin) waar wij eerder die dag een colaatje ophadden. Ik maakte nog een kort rondje alleen in de stad. Sven bleef bij het café. Terwijl ikzelf nog een rondje aan het lopen was kwam ik in een zijstraatje terecht waar ongeveer 20 blanke Franse politieagenten met mega geweren stonden. Ik geloof dat ze hier ergens een inval gingen plegen. Aan de ene kant voel je je een soort van veilig en aan de andere kant denk je ”als hier nu de pleuris uitbreekt ben ik écht ten dode opgeschreven”. Afijn, ik liep terug naar het café. Hier hebben wij met Wijnand een paar Caipirinha’s op. Met de mensen uit de groep die ook in het café zaten hadden we kort overlegd dat we wellicht iets eerder terug naar Kourou zouden kunnen. Met Jane en de rest van de groep hadden wij dit ook afgestemd, dus gingen wij eerder terug naar het hotel. Als ik de stad Cayenne moet beschrijven is het een stad die nog niet gewend is aan toerisme. Al hebben ze wel wat souvenirwinkeltjes, maar de taalbarrière is nog groot. Al is het wel Frankrijk, dus wie weet dat de Frans-Guyaanse mensen net zo koppig zijn als het Franse vasteland. Het is niet een stad waar ik snel nog een keer heen zou gaan. Wat ik overigens wel bij Paramaribo had. All-in-all was ik nog een soort van blij dat wij in het Van Der Valk van Kourou zaten. In het hotel had ik nog een Chicken Thai Curry gegeten. De serveerster vroeg ik nog wat extra pepers zou willen hebben en ging hard lachen. Kort ná het eten zijn we vroeg gaan slapen. De volgende dag hadden wij namelijk een dagtrip naar de Duivels Eilanden gepland staan.

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

250th Ariana 5 Rocket Launch in Kourou!

Dag 18 De Raketlancering van ESA – dinsdag 26 november 2019
Voorafgaand aan het ontbijt zei ik: ”Als dit écht zo’n Frans kut-ontbijt is, dan ga ik meteen aan het bier”. Helaas was het een Frans kut-ontbijt …al liet ik dat biertje wel staan, haha! Met boterhammen kon je gewoon een ruit ingooien zo hard was het. In de ochtend hadden wij eigen tijd en zijn we gaan regenwormen op het balkon. Tegen de middag aan waren wij met de groep naar het ESA Space Center gegaan. De Europese variant van de NASA. Vandaag was een bijzondere dag al wilden wij ons nog niet blij maken met een dode mus (kaaiman). De 250e lancering van een Ariana 5 raket van ESA stond op de planning. Al was het ongeveer al een week uitgesteld. Bij het Space Center museum stond zo’n soort raket nagebouwd voor de deur. Alle vlaggen van de Europese Unie stonden in een lijn naar de raket toe. Toch blijft het gek om in het Tropische gedeelte van de EU te zijn, haha. Het Space Center was niet bijzonder groot. De verschillende planeten werden hier op borden belicht met heel wat informatie. Zo ook de historie van het ruimtevaren. Met een Space Shuttle-snelheid liepen wij door het museum heen.

In de middag ging wij lunchen aan de boulevard van Kourou. Hier zaten wij aan het strand met een prachtig uitzicht op de Duivels Eilanden. De bediening was redelijk snel en het bier was koud. Een goede combinatie. Ik had een kipgerecht en Sven had een kipschnitzel. Die schnitzel zag er echt mega goed uit, dus ik was toch wel een beetje jaloers. Even later gingen wij naar een heuvel om de raketlancering te zien. Jane, onze gids, had nog nagevraagd in het Space Center of de lancering door zou gaan. Ze hadden gezegd van wel. Eerst gingen wij nog even naar de supermarkt om wat inkopen te doen voor boven op de berg. Met een zak ijs en bier hadden wij mooie inkopen gedaan. Al bleek het wel zo te zijn dat we geen alcohol de berg op mochten nemen ”…ja dat had niemand gezegd!”. Ik dacht ”fuck it! Ik neem het gewoon mee”. Met mijn tas vol met ijs en rugzak ging ik door 2x security checks heen. Hoe geweldig, haha! Eenmaal op de berg was ik redelijk kapot om die zak te dragen en stond er ook nog een peloton security dat ik niet had gepland. Hmmm dan maar overgieten in een Fanta flesje, haha.

Aangezien wij vroeg op de berg waren hadden wij de beste plekken. Het werd duidelijk dat het écht was en dat de raket écht zou gaan vertrekken. Op 13 kilometer afstand zagen wij de raket staan. Het was een mooie dag en het zou euforisch zijn dat de raket zou gaan vertrekken. Op de speakers werd omgeroepen dat de lancering was uitgesteld naar een later tijdstip. Ze riepen alleen de Europese tijd om, dus niet de lokale Frans-Guyaanse tijd. ”Phheewww, dat valt mee dan”, ongeveer 15 minuten later dan gepland zou de raket opstijgen. En daar was die… de countdown ”…3 …2 …1”. Voor een moment was het stil en plots ging die. Met een onwijze rookverplaatsing en een soort explosie van vuur steeg die op. Het is zo’n moment dat je denk ”dit ga ik nooit meemaken in m’n leven, dit is een film”. Maar het was écht. En het was super mooi! Eenmaal boven de wolken en boven ons hoorde wij een keihard geluid van de Ariana 5 raket. Niet veel later splitste de raket en zag je 3 vuurballen. Het spoor waar de raket was geweest bleef belicht, ondanks dat de zon bijna onder was. Wat een absurde ervaring! Wij kregen een sticker van de lancering het moment dat wij de berg afliepen. Ons tripje naar Kourou had opeens een upgrade gekregen, want uiteraard stond dit niet in het vaste reisprogramma van Djoser.

Terug in het hotel gingen wij daar eten. Wijnand had het goede idee om een vleesplankje te bestellen. Dit was zoveel dat we het met z’n vieren ophadden. Heerlijk. Als hoofdgerecht had ik Thai Chicken Curry besteld. Wat ook erg goed was. Naast de curry lagen er pepers. We waren natuurlijk al enigszins aangeschoten en begonnen aan de pepers. Ik had mini’s op m’n bord die al redelijk heet waren, maar Sven en Petra hadden de Madame Jeanette pepers liggen. Iemand zei ”dit zijn paprika’s”. Toen zei ik ”succes!”. Haha, het was echt een ”Ring of Fire”-momentje. Ik nam ook een hap en stonden écht in de fik. Wat een avond. De serveerster heeft zich rot-gelachen! Achter mij was er een spiegel. Ik ging omgedraaid op de stoel zitten met m’n tong uit m’n bek om te kijken hoe erg die in de fik stond. Uiteraard kon ik niks zien. Maar de rest aan de tafel hebben zich rot-gelachen, haha. Wat een avond! En wat een dag! Eén om nooit meer te vergeten.

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Dag 16 Sven’s verjaardag + dorpstour + boottrip naar de Tijgerbank – zondag 24 november 2019
De verjaardag van Sven was aangebroken. Vandaag was hij een jaartje ouder geworden. In de voorgaande avond hadden wij al wat ballonnen opgehangen toen Sven weg was. Echter in de ochtend kwamen wij erachter dat er een paar geklapt waren. Het ontbijt was mega goed; scrambled eggs en pannenkoeken waren wel erg lekker. Net ná het ontbijt hadden wij een dorpstour in Galibi gemaakt. Al was ik in de veronderstelling dat wij op een apart stukje zaten buiten de bewoonde wereld was dit overigens niet waar. Achter onze accommodatie stond het huis van de burgemeester van Galibi. Je moet je er niet teveel bij voorstellen. Het was een soort Maron dorp, zoals wij die in de jungle hadden gezien, al was dit de Samboera bevolking die afstammen van de indianen. Over het strand liepen wij terug naar de accommodatie waar wij hebben zitten Regenwormen. Een erg leuk reisspelletje! Aangezien het midden op de dag was hadden wij de tafel in de schaduw gezet onder een boom. Hier zaten we heerlijk met ons voeten in het zand.

In de middag waren wij met de boot naar de Tijgerzandbank gegaan. Een zandbank gelegen in de Marowijne Rivier die ongeveer 1,5 uur varen was vanuit Galibi. De gids Thio vertelde dat de zandbank met zowel eb als vloed niet onderwater komt te staan. Door het instabiele bootje leek het wel of het een mega ruige zee te zijn, al viel dit wel mee. We waren daarom ook zeikensnat bij de aankomst op de Tijgerbank. Bij het aanmeren vlogen er honderden vliegvissen uit het water! Wij gingen een duikje nemen in de zee. Het was voelbaar beter dan bij de lodge in Galibi aangezien je voeten daar in het modder staan …en uiteraard hier op de zandbank had je dus zand aan je voeten, haha. Sven en ik hadden nog geprobeerd te honkballen met aangespoeld hout en flesje water. Al werd dat te riskant toen Sven bijna het flesje met een rotgang tegen mij aan sloeg, haha! Even later waren wij tot halverwege de zandbank gerend. Het is écht bijzonder dat hier nog zoveel groen is, ondanks dat het in verbinding staat met de open zee en de zoute zeelucht. Op de terugweg hadden wij even kort de tijd om ons om te kleden om vervolgens een optreden te zien van de Samboera bevolking. Wij hadden behoorlijk trek en zaten daar met een pilsje de optredens te bekijken. Heel leuk voor even, maar het duurde denk net iets te lang. Er werd ook nog verwacht dat wij mee zouden doen. Oké… ik hier even kort aan mee gedaan met de dans. Gelukkig was dat snel over, haha!

Eenmaal aan de eettafel was de lintworm geactiveerd. Ik zat te eten als een wolf en met mij nog velen anderen uit de groep. Ná het diner zou er nog een verrassing zijn voor Sven zijn verjaardag. De mannen van de Samboera bevolking kwamen met grote trommels aanlopen en gingen hier nog een optreden geven. Eerst ”lang zal die leven” op z’n Surinaams en toen nog op z’n Nederlands. Later kregen wij harde trommelbeats te horen met Surinaamse teksten. Ik vroeg aan Sven of die het tof zou vinden om ”Tuintje in m’n Hart” aan te vragen en dat vond die wel chill. Aan Thio de gids vroeg ik of dit mogelijk was. En ja dit was mogelijk. Het leek eerst een jamsessie te worden, omdat de band even out-of-the-comfort zone ging, maar toen kwamen de drumbeats en begonnen ze met zingen. De drums waren te hard voor de zang. De groep zei ”Dirk ga erbij staan en meezingen!”. Gelukkig had ik al pilsjes op, dus ik dacht ”fuck it ik doe het gewoon!”. Het was super grappig om erbij te staan en de Nederlands en Surinaamse teksten mee te zingen. Het optreden was verschrikkelijk slecht, maar we hebben verschrikkelijk hard gelachen. Sven had de Samboera band nog 7 Djogo’s gegeven. Hij wilden er 8 geven, maar de bar hadden wij drooggelegd …en dat terwijl Thio nog zei ”er is genoeg bier daar!”, nou mooi niet als wij langs zijn geweest, haha! Sven zijn 22e verjaardag was natuurlijk één om nooit meer te vergeten!

Dag 17 naar Frans-Guyana – maandag 25 november 2019
Per boot vertrokken wij weer uit Galibi. Wij waren onderweg naar het immigratiekantoor in Suriname om ons paspoort af te stempelen en verder de rivier over te steken naar Frans-Guyana. Net dat wij de boot uitstapte begon het een klein beetje te regenen. Wij liepen naar het immigratiekantoor en stonden allemaal voor een korte tijd te wachten aangezien wij de enige waren. Echter buiten was het inmiddels keihard aan het regenen. Een paar van ons liepen even de Taxfree shop in. Waar alles echt spotgoedkoop was. Een klein flesje rum was hier €0,70. Gek genoeg zijn de parfums wel redelijk prijzig. Afijn, het leek er niet op dat het ging stoppen met regenen dus het was even op de tanden bijten en doorgaan. Zeiknat kwamen wij aan in Frans-Guyana.

In de voorgaande landen, Guyana en Suriname, reden ze links op de weg. Hier keek ik dus eerst rechts en links op de weg, al rijden ze in Frans-Guyana rechts. Gelukkig kwam er geen auto want het had mijn dood kunnen zijn net 5 minuten in Frans-Guyana, haha. Je zie trouwens meteen dat je er veel nieuwe Franse auto’s rondrijden. Iets wat je in de voorgaande landen nauwelijks zie. Tussen de grensplaats naar Kourou had je alleen maar bossen en weilanden. In die tussentijd hadden wij geen één Chinese supermarkt gezien. Terwijl je die juist om de 250 meter verwijderd zie liggen in Suriname. In de bus kregen wij te horen dat ons verblijf in Cayenne geannuleerd was door de eventuele lancering van een raket van ESA. Heel vreemd! Als je voor zo’n grote groep al van te voren boek zou het hotel niet voor zo’n kut-smoesje wat kunnen verzinnen. En hoe zou het hotel tenslotte weten dat wij niet voor de raketlancering kwamen, toch ;-)? Afijn er werd dus verteld dat wij 4 nachten in Kourou verbleven. Hier was ook het hotel veranderd naar een soort Van Der Valk hotel aan de weg. Begrijp mij niet verkeerd Van Der Valk is goed, maar meestal ver afgelegen van het centrum, zo ook dit hotel. Ná een douche in het hotel hadden Sven en ik een halve liter Heineken besteld met Europese prijzen van € 6,50 en ging wij poolen in het hotel. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik mijzelf hoeveel meer negativiteit ik in deze alinea kwijt kan, haha!

Maar nee het werd leuker! Wij gingen naar een bowlingbaan die aanwezen werd toen we Kourou binnenreden. De intentie was om hier te gaan bowlen om vervolgens een heerlijke pizza op te knagen. De bowlingbaan was alleen gesloten, dus gingen wij maar gelijk over op het dineren hier. Iedereen had gigantische trek in pizza. Iets wat wij in de rest van de reis nog niet ophadden. Ik nam een pizza Calzone met ham en champignons en een overheerlijke Affligem biertje. Het was een super gezellige avond. Terug in het hotel hadden wij nog een afzakker genomen om vervolgens heerlijk te gaan tukken. De volgende dagen kregen wij wellicht te horen of de raketlancering door zou gaan.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Inmiddels zijn wij weer geland in Nederland. De kou hier is nog behoorlijk wennen. In de komende week ga ik de blogs uploaden van onze laatste week in Suriname en de Guyana’s. Veel leesplezier! 

Dag 14 een bezoek aan Fort Nieuw-Amsterdam en Fort Zeelandia + souvenirs shoppen in Paramaribo – vrijdag 22 november 2019
Ná een geweldige nachtrust in het mooie Royal Torarica. Dit was bij verre uit de meest mooie kamer die wij hadden op de reis. Het ontbijt was ook uitmuntend. Er was een enorme variatie. Zo waren er ook ”Hollandse” garnaaltjes, Engels ontbijt, verschillende yoghurtjes, pannenkoeken, fruit noem het maar op. Vandaag stond er niks vanuit Djoser op de planning, dus wij hadden een dag ter vrije besteding. Met een klein groepje vanuit ons reisgezelschap (Roos, Wijnand, Petra, Leanne, Sven en ik) gingen wij naar het Commewijne district. Dit is aan de andere zijde van de Suriname Rivier waarbij je over de 52 meter hoge Bosjebrug rijdt. Het Commewijne district is voornamelijk bekend doordat hier de Javanen zich hebben gesettled in de early days. Hier tref je dan ook verschillende Indonesische Warungs (restaurantjes) die je ook in bijvoorbeeld Bali zou tegenkomen. Ons plan was om naar Fort Nieuw-Amsterdam te gaan. Een gedeelte wat zowel in de slavernij als in de Tweede Wereld Oorlog een rol had gespeeld. Ná een rondje een beetje cultuur te hebben gesnoven liepen wij naar de bar in Fort Nieuw-Amsterdam waar wij even een biertje hadden genomen ter afkoeling. Even later liepen wij naar onze taxichauffeur die wijselijk de auto onder een boom had geparkeerd in de schaduw. Het was namelijk enorm heet! Hierna zijn wij terug naar Paramaribo gegaan waar wij Fort Zeelandia hadden bezocht. Een typisch Nederlands fort, kenmerkend door de baksteen die je nagenoeg overal in Nederland tegenkom.

Het was inmiddels middag geworden en wij hadden allemaal wel redelijk trek. We zijn naar het normale Torarica gelopen waar wij de eerste 2 nachten hadden overnacht. Onze grote barman-vriend Harold liep er ook weer en we werden hartelijk begroet door hem. Voor de lunch had ik Sate Ayam gekozen. Een typisch Javaans gerecht dat wel centraal stond aan het bezoek aan de Commewijne. Het was heerlijk! Petra en Sven hadden Saoto soep. Een soort kippensoep in een opgepimpte Javaanse versie. Hier had ik nog wat van geproefd en had bijna een kom van die soep besteld. Mega lekker! Het was fijn dat we eindelijk even iets anders dan Nasi en Bami konden eten. Ná de lunch waren we nog even de stad ingedoken om wat souvenirs te kopen. Ik had een Surinaams Monopoly spel gevonden wat mij een leuk souvenir leek. Dit heb ik weten te scoren …en dan nog even over de stad Paramaribo. In de eerste 2 dagen dacht ik bij mijzelf ”wat is dit in godsnaam voor stad?”, echter ná ons bezoek aan Georgetown voelde ik mij zo thuis in het o-zo leuke Paramaribo. Op dat moment voel ik mij ook weer een échte reiziger die zich laat onderdompelen aan de cultuur. Iets wat ik altijd graag doe. Al zit je soms wel is tegen de grens van de comfort-zone aan. Afijn, het souvenir shoppen was erg leuk. In Paramaribo heb je leuke shopjes voor dit soort prullaria. De tijd vloog voorbij! In eerste instantie wilden wij een drankje gaan doen bij een barretje genaamd ”Riverside” wat er erg leuk uit zag. Al was het al aan de late kant, dus zijn teruggelopen naar het hotel en hebben nog wat cocktails bij het zwembad genuttigd. De Piña Colada smaakte erg goed! In de avond was het tijd om de bagage te re-organiseren aangezien wij onze backpack weer terug hadden gekregen. De voorgaande dagen hadden wij namelijk met een kleinere tas gereisd dit doordat er niet genoeg ruimte was in de korjaal (boot) in de jungle. Op dit moment ben je gewoon weer terug bij af en lijkt het net of je weer opnieuw moet pakken voor een reis, een klote werkje, haha! In de avond zijn we uiteindelijk niet weg gegaan. De slaap was groter dan onze trek. Tenslotte lag dat bed in Royal Torarica wel écht mega goed.

Dag 15 Bonjour St Lourraint en Hallo Galibi! – zaterdag 23 november 2019
We were ready to go! Voor de deur van het hotel stond de bagagebus die achter de normale bus reed richting Albina. Albina is het plaatsje waar je per boot naar Galibi kan reizen. De buschauffeur en de gids waren toffe gasten. Terwijl wij de Bosjebrug overreden richting het Commewijne district stopte wij nog even kort bij een supermarkt. Uiteraard was ook deze supermarkt weer van een Chinese eigenaar. Het is echt bizar hoeveel Chinezen hier de winkels beheren. Halverwege onze reis naar Galibi stopte wij bij een Maron Monument. Hier waren tijdens binnenlandse oorlog veel doden gevallen. Wij reden langs veel bossen onderweg naar Albina. Daar te zijn aangekomen gingen wij per boot naar Galibi. Albina is een plaatsje aan de grens met Frans-Guyana. Er werd verteld dat dit een smokkelroute was en dat zelfs kleine mannetjes op school al een handeltje hebben in Frans-Guyana. Erg bizar! Ook wij gingen zo naar de overkant, of wel naar Frans-Guyana. Zonder enige paspoortcontrole stonden wij ook op Europees grondgebied, want Frans-Guyana zoals de naam al zeg is een onderdeel van Frankrijk, dus daarmee ook de Europese Unie. Hier gingen wij een gevangenis bezoeken genaamd naar het plaatsje ”Saint Lourraint”. De gevangenis was bedoeld voor de criminelen die in Frankrijk iets op d’r kerfstok hadden, zoals diefstal, moord, verkrachting etc. Dit was de eerste halte voor die criminelen. Het was vrij bizar om te zien in welke bizarre omstandigheden zij leefde. Probeerde je al gevangene te ontsnappen en je werd gepakt werd je vaak in een andere strengere isoleercel geplaatst. Al was er één bekende gevangene die zich heb weten te bevrijden van zowel de gevangenis in Saint Lourraint als op de Duivels Eilanden …want de Duivels Eilanden was voor de ‘zware’ criminelen. Ook hier in Saint Lourraint speelde het galgemaal-principe. Gevangene die werden onthoofd kregen eerst nog een overheerlijke maaltijd, een fles rum en een fles wijn om op te drinken, zodat zij door de dronkenschap het erger ervaren (…blijkbaar!). Daarna werden ze onthoofd onder het toezien van alle andere gevangene. Het hoofd werd later op sterkwater gezet en naar de hoofdstad Cayenne gebracht. Tot 1970 was het nog mogelijk om dit te bewonderen. All-in-all was het een vrij bizarre ervaring.

In het dorpje hadden wij nog even de lokale markt bezocht waar wij in de supermarkt nog een paar pilsjes hadden gescoord voor op de boot. Het was aardig gezellig aan het worden. Met de JBL-speaker aan en een paar pilsjes waren wij verzekerd op een leuke bootreis. De tocht was ongeveer 1 tot 1,5 uur naar Galibi. Zonder te weten wat er ons stond te wachten stapte wij de boot in. Eenmaal verder op de rivier werd het duidelijk dat we aardig nat konden worden door het opspattende water. Wij waren ons goed aan het vermaken met een biertje en goede muziek. Heerlijk over de rivier varen met de Crockett’s Theme van Miami Vice was dit puur genieten! Toen even later het bier op was had ik m’n halve fles Captain Morgan gepakt en rond gegeven. Het was tof. Bij aankomst in Galibi was iedereen zeikesnat. Al was het wel de moeite waard, want Galibi is écht onwijs mooi. Een echt paradijsje. De lodge was erg mooi, maar lag al snel onder het zand aangezien je gewoon constant van de bar/restaurant naar je kamer door het zand loop. Het is geen eiland, maar ik kreeg hier wel een echt eilandgevoel. Het strand had een typische Caribische look met palmbomen tot aan het strand. Het enige verschil was dat hier onwijs veel grote gieren zaten te wachten totdat er een vis dood het strand aanspoelde. In de avond hadden wij weer lekker Djogo’s gedronken en hebben wij genoten van de muziek.