Archief van
Categorie: Bali

Van Bali naar Hong Kong

Van Bali naar Hong Kong

18 april – De reis naar Hong Kong
Mijn plan was vandaag om tot de check-out tijd in mijn kamer te blijven, 12 uur dus. Al ging ik wel even nog goed genieten van dat overheerlijke ontbijt. Om 12 uur liep ik naar beneden toe met mijn bagage. Het was niet nodig om vooraf de taxi te regelen aangezien de taxi’s 5 minuten verderop stonden en zo bij het hotel zouden zijn. Het verliep vrij vlot met de taxi naar de airport. Ik had geen zin om risico te nemen aangezien het meestal druk is in het verkeer, dus was 3 uur van te voren op de airport. De taxichauffeur had geen wisselgeld, wat raar is, maar oké. Hij had dus een fooi van € 5,- binnen geharkt. De bagage inleveren ging snel, immigratie ging vlot en ik had van mijn laatste Indonesische Rupiah een heerlijke burger besteld bij de ‘Last Wave’ restaurant. Een surfbar in de airport. Even later zag ik dat er ook een Hard Rock Café zat …ja als ik dat had geweten had ik daar gaan zitten, haha!

Hard Rock Café op de luchthaven van Bali.

Bij het boarden van het vliegtuig had ik een krantje gepakt en ging ik zitten. Het werd mij duidelijk dat het vliegtuig niet compleet vol zat. Ik vroeg aan de stewardess of ik in het midden kon zitten waar nog 4 stoelen vrij waren. En dit mocht. De piloot vertelde dat de vliegduur korter was dan berekend, namelijk 4 uur en 15 minuten i.p.v. 5 uur. Erg lekker natuurlijk! Ik ging een film kijken en lag heerlijk over die 4 stoelen. Dichterbij Hong Kong werd het duidelijk dat het echt rotweer was en dat het even langer kon gaan duren voordat wij konden gaan landen. Helemaal blij dat we eerder waren was het dus nu 1 uur en een kwartier langer dan de 4 uur en 15 minuten. Kan gebeuren. Eenmaal op de grond verliep het soepel. Ik had snel het visumkaartje gekregen bij immigratie en mijn backpack was ook wel snel op de band. Ik nam de rode Urban Taxi naar Gloucester hotel waar ik voor 2 nachten verbleef. Het was een duur ritje vanwege de vele tolwegen die passeer (ongeveer € 55,-). Bij de receptie van Gloucester hotel kreeg ik te horen dat ik een upgrade had gekregen. Daarbij de receptie had ik nog noodles en een Japans Asahi biertje gekocht. Ik zat op de 21e verdieping en bij binnenkomst in de hotelkamer was ik écht verbaasd hoe mooi het uitzicht was. Ik heb er nog even goed van genoten, maar ging kort daarna slapen want het was inmiddels tegen 12 uur in de nacht aan.

4 stoelen voor mijzelf in het vliegtuig.
Op de kaart zit je echt heel dichtbij Australië.
Eten in het vliegtuig.
De Hong Kong Urban Taxi.
Gloucester Hotel – mijn upgrade kamer.
Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

Een dagtour door Uluwatu en Jimbaran

16 april – Uluwatu Tempel, Pandawa & Melasti Beach en GWK
Het was een rustige ochtend opstarten. De dagtrip/transfer had ik namelijk om 10 uur gepland aangezien de meeste bezienswaardigheden in de buurt lagen en het geen complete dag kost. In mijn vorige blogbericht had ik het al vermeld dat je in de omgeving van Uluwatu een scooter of auto nodig heb om wat te kunnen zien. De afstanden zijn namelijk niet te lopen en daarnaast is er niet altijd een voetpad. Bij Pinkcoco was het mogelijk om een halve dag tour van 6 uur te boeken. Ideaal dus! Tegen de chauffeur had ik gezegd dat ik Uluwatu Tempel wil zien en GWK Cultuurpark. Hier en daar had ik ook vernomen dat een aantal stranden mooi zijn om te bezoeken, zoals Pandawa beach en Melasti beach. Dus zei tegen de chauffeur indien er nog tijd is, zie ik die stranden ook nog graag. Hij had z’n kinderen bij zich omdat die last-minute geen oppas kon vinden, hij vroeg of dit erg was. Nee zei ik uiteraard. Het was een tweeling van 3 jaar. Ik dacht dat ik al in de Uluwatu Monkey Tempel was. Die kinderen zaten als nieuwsgierige aapjes te kijken haha.

Pinkcoco
Uluwatu Tempel

Bij de Uluwatu Tempel te zijn aangekomen was ik verplicht een Sarong te dragen. De chauffeur/gids hielp mij om dat ding aan te krijgen. Al snel bij binnenkomst zag ik al wat apen lopen. De hadden mij al gewaarschuwd dat deze apen wat agressiever zijn dan de apen in Ubud. In Ubud komen ze alleen op je af voor eten, maar hier pakken ze ook je zonnebril en andere dingen die niet nuttig zijn voor die beesten zelf. Het was een prachtige tempel gelegen op een klif. Op het parkeerterrein waren wat apen de rubberen strips op de dak van een auto eraf aan het halen. Zo zie je maar dat het ook nog vandalen zijn haha. Hierna hadden we koers gezet richting Pandawa beach. Een prachtig mooi en groot strand in het zuiden van Bali. Ondanks dat het zo’n mooi strand is is er geen hotel in de buurt. Er is wel in aanbouw, maar zoals ik zag hoe dat erbij stond duurt het nog wel even voordat het hotel afgebouwd is. Langs het strand heb je allemaal lokale Warungs (restaurantjes van de locals). Het Indonesische eten in een Warung is vaak goed en goedkoop. Aangezien Indonesiërs het niet kunnen veroorloven om naar een restaurant te gaan, gaan ze vaak naar dit soort eettentjes. Restaurants is ook meer voor de toeristen. Afijn… ik liep langs de Warungs die pal aan het strand zitten. Veel mensen probeerde mij naar binnen te lokken. Al was ik eerst van plan even naar het einde van het strand te lopen. Inmiddels was ik zover en was ik even voor een koude Radler bij een Warung gestrand. De concurrentie is heftig onderling, dus ik denk dat ik de eerste gast was voor die vrouw. Ik zat er heel prima. Ongeveer 500 meter uit de kust begon het rif met onwijs hoge golven. Er lag geen surfer in het water …al vond ik het sowieso rustig op het strand. Ik liep terug naar de chauffeur toe. Die had eigenlijk geregeld dat z’n vrouw z’n kinderen op kwam halen bij Pandawa beach. Echter gingen we nu naar Melasti beach. Onderweg reed zijn vrouw op de scooter achter ons en had die de kinderen aan zijn vrouw meegegeven. Wij gingen verder naar Melasti beach. Een kleiner strand, maar ook mooi! Persoonlijk vond ik Pandawa beach meer te bieden hebben. Dus als je ooit hier heen ga eerst Melasti beach bezoeken en dan Pandawa beach. In Melasti beach was ik ook even bij een Warung gaan zitten, dit keer had ik een portie patat besteld (voor € 1,50 omgerekend). De laatste halte was het GWK. Nu had ik al van meerdere vernomen ”Grens Wissel Kantoor”, maar nee haha! De afkorting is ”Garuda Wisnu Kencana”. Het woord ‘Garuda’ betekend arend (of Eagle in Engels). Het GWK is een cultuurpark, zoals wij Madurodam hebben, echter is het hier 100x keer zo groot haha! Op bepaalde stukken was het verplicht een Sarong te dragen, dus er zit ook een stukje tempel in het cultuurpark. Het grote beeld was enorm. Het stond op een statisch gebouw die je eerder zou zien in zwaar communistische landen. De gids vertelde dat het goudkleurige stuk ook écht goud is. Het was een mooie halve dag tour geweest. We reden naar Jimbaran en je kon gelijk zien dat het behoorlijk druk werd qua verkeer. In Uluwatu kan je vol gas rijden dat je bijna niet verwacht met de rest van Bali. Afijn bij aankomst in Jimbaran had ik de gids een leuke fooi gegeven en gezegd dat die met z’n gezin maar lekker gaat eten bij een Warung. Net voordat hij mij afzetten had die gezegd dat het vrij duur is en ze alleen uiteten gaan op speciale gelegenheden wat inmiddels 2 jaar geleden was.

Hier had ik een Sarong aan die je in een tempel moet dragen op Bali uit respect.
Pantai = strand in het Indonesisch.
Pandawa Beach
Lokale Warungs aan het strand van Pandawa.
Pantai Melasti, ofwel Melasti Beach.
In het GWK Cultuurpark.

Het hotel in Jimbaran was echt mega prachtig. Ik had een mooi bad op het balkon. Het zwembad met bar was ook onwijs mooi, zo ook de restaurants op de begane grond als die op het dakterras. Ik was in de avond op het dakterras wat gaan eten en drinken. Al viel dat snel in het water, want het ging regenen. Ik was daarom verhuist naar de begane grond. De avond sloot ik af met een relaxmoment in bad op het balkon!

Jimbaran Bay Beach Resort & Spa by Prabhu.

17 april – Het realisatiemomentje en genieten van de rust die heerst in Jimbaran
Het was rustig opstarten vandaag. Het realisatie momentje had ik inmiddels wel dat ik naar huis ga. Ik baalde er enorm van. Vooral het feit dat ik in hectiek en stress wegging van het werk en dat ik voor mij idee daar straks direct in terugval. Het liefst had ik gewoon nog door blijven reizen in Azië. De temperatuur is goed en de mensen zijn vriendelijk. Soms denk ik dan; als ik mijn reisblog wat serieuzer had genomen had ik daar misschien mijn leven van kunnen maken. En aan de andere kant denk ik: ”Dit is mijn reisverhaal en ik vertel precies hoe ik iets ervaar. Sommige mensen kunnen dat misschien discriminerend ervaren en dat wil ik niet”. Nu ervaar ik wel de waarde van veel dingen in het leven, waaronder reizen; dan ben ik ook wel weer trots op mijzelf dat ik met een ‘normaal’ werkleven zoiets kan bereiken dat ik veel kan reizen. Voor mij is de prioriteit in het leven ”genieten” en veel culturen leren kennen, want ik zie mij inmiddels als een Wereldburger. Iemand die overal wel zijn weg kan vinden en zich kan aarden, de ene bestemming beter dan de anderen, maar dat heb iedereen. Ik geloof ook wel dat Bali een bestemming is dat je echt tot jezelf kan komen. Dit klinkt zweverig en een beetje als ”Eat, Pray, Love”, maar de tekst die ik zojuist heb neergezet over mijn realisatiemomentje is wel wat ik van mijzelf heb geleerd tijdens deze reis.

Op het strand van Jimbaran.

Afijn dat was even mijn tekstje over van alles, haha. Het hotel had een heerlijk ontbijtbuffet. Bij het opscheppen van een ‘standaard’ Engels ontbijt had ik spijt. Ze hadden lekker Nasi Goreng, Mie Goreng, Indiaas eten, Japans, Chinees en een complete bakkerij aan lekkere broodjes. Maarja ik ga altijd al gelijk naar het Engelse ontbijt toe haha. Het ontbijt had ik binnen. Bij de receptie ging ik vragen over de transfer voor de dag erna naar de airport. Op dat moment zag ik een paar fietsen staan en dacht ”oh ja je kan hier gratis fietsen lenen!”. Dus ik vroeg hoe het in z’n werk ging. Je moet je kamer sleutel inleveren en dan kan je een fiets pakken. En bij terugkomst krijg je dan weer je kamer sleutel. Ik ging even mijn camera’s pakken en ging op pad. Jimbaran is niet mega groot, echter heb je hier wel te maken met motorische voertuigen dat je bijvoorbeeld in Gili Trawangan niet heb. Ik was even naar het noorden van de baai gefietst. Hier was de lokale vismarkt …en dat kon je wel ruiken ook. Echt zo’n Aziatische lucht, haha. Dat klinkt raar, maar soms heeft Azië een eigen lucht haha. Het strand van Jimbaran is volgeladen met vissersboten. Als je van visgerechten hou moet je écht hierheen gaan als je naar Bali ga. Dit is het visgerecht walhalla. Ik fietste terug en fietste ten zuiden van de baai. Hier waren dus de visrestaurants te vinden. Helaas is vis voor mij niet echt weggelegd. Al ben ik door de jaren heen wel meer vis gaan eten. Zo kan een moot zalm goed waarderen. Ik fietste terug naar het hotel en had plaats genomen aan de zwembad poolbar. Waar ik heerlijk in het water zat met een bucket Bali Hai bier. Ja… jullie lezen het goed. De buckets die mij in Sanur hoofdpijn hadden gegeven, haha! Maar ik zat er goed. Er zaten nog een familie Australiërs met wat kleine kinderen aan de bar. Ik kwam met ze aan de praat en vonden het al snel een goed idee dat ik een bucket had besteld. Even later volgde er meer Australiërs. Het werd een soort poolfeestje. Ze kwamen uit Perth, Noosa en Newcastle. Het was super gezellig. Ik vertelde over mijn ervaringen in Australië en dat m’n moeders oom ‘Dutchy’ er 30 jaar had gewoond. Het vuurtje ging lopen. Tot slot zei die vrouw ”Yeaah now I can hear it, you sometimes have a sort of Aussie slang too”. Het was wel lachen …het was inmiddels avond en had mij even opgefrist op mijn laatste avond heerlijk op dakterras door te brengen. Ik had hier nachos en Nasi Goreng besteld. Het was de top. Met een mooie zonsondergang had ik de beste tijd mijn leven. Helaas was realisatiemomentje daar wel weer aanwezig. Ik had een Heineken genomen om alvast in de Nederlandse sferen te komen. Heineken is niet mijn favoriet, maar hij proefde precies als in Nederland! Met muziek van Ed Sheeran op de achtergrond was het perfect momentje. Mijn trip in Bali was geweldig …en ik zeg zeker dat ik er nog een keer heen ga. De mensen zijn zo aardig, het eten is superlekker, de temperatuur is goed en kost niet al teveel (ook wel belangrijk!). Je zou bijna zeggen dat Bali ‘the all time favorite’ zou zijn voor mensen. Bali it’s not ‘Goodbye’, it’s ‘See you soon again!’.

Het surfachtige Uluwatu!

Het surfachtige Uluwatu!

15 april – Genieten bovenop de klif bij Single Fin Beach Club.
Net na het ontbijt was ik naar Pandang Padang beach gegaan. Een strand welbekend voor zijn surfcultuur met grote wedstrijden zoals WSL ”World Surf League”. Om dit strand te bezoeken dien je aan het begin 10.000k Rupiah te betalen om binnen te gaan. Dit is voor de toiletfaciliteiten op het strand en ook voor de strandreiniging. Ik liep de trap naar beneden en zag een grijze staart achter een muurtje naar mij toekomen. Dus ik dacht ”dat is een grijze kat ofzo”, maar toen ik de poort doorging sprong er een aap voor mij neus op het andere muurtje, haha. Geweldig. Alleen minder geweldig dat ik wel even goed moest opletten op m’n spullen. Eenmaal beneden bij het strand zag ik vele surfers in zee. Een strandwachter zat daar ook met een surfboarden verhuur. Heel apart, haha! Het was nog vroeg, dus ik was eigenlijk van plan verder te lopen, alleen boven op de heuvel begreep ik dat je hier eigenlijk een scooter of auto nodig heb om iets te zien. Op de heuvel was ik bij een surfshop van Rip Curl gegaan. Er waren veel foto’s binnen de shop te vinden over de kampioenschappen die hier zijn gehouden en ook een beker. Was wel gaaf om te zien, zo ook de vele mooie surfboards die er stonden. Tot ongeveer 2 uur in de middag had ik een beetje op het balkon van de accommodatie gezeten en een boek zitten lezen. Heel relaxed allemaal. Om 14:00u was ik namelijk naar een strandclub gegaan, althans zo noemen zichzelf, want het zit eigenlijk bovenop een klif. Single Fin Beach Club was heel Westers, echter was het uitzicht écht formidabel. Er lagen zo onwijs veel surfers in zee en vanaf de klif had je perfect uitzicht. Ik had mijn zoomlens meegenomen voor m’n fotocamera en heb wat gave shots gemaakt. Het was goed vertoeven …en al helemaal met een portie nachos en een San Miguel biertje. Ik had met de taxichauffeur afgesproken dat die mij 2,5 uur later weer kwam ophalen. Er zat nog een Quiksilver winkel waar ik een gaaf shirt en pet had gekocht met de tekst ”Uluwatu” en ”Bali” erop. Terug in de accommodatie was ik in de avond naar het restaurant gegaan waar ik nog Nasi Goreng had besteld. Het was een geslaagd dagje, ondanks dat ik niet veel had gedaan. De prachtige foto’s vullen dit korte blogbericht wel aan.

Terug naar Bali!

Terug naar Bali!

14 april – Terug naar Bali (Uluwatu)
Om 10 uur was het tijd om uit te checken. Rustig op m’n gemakkie startte ik op. Die avond ervoor had ik namelijk mijn backpack al ingepakt. Uiteraard had ik nog de mogelijkheid dat ik even ging ontbijten en dat deed ik. Ik nam weer mijn favoriete ontbijt dat ik al die dagen had genomen in de ochtend, Eggs Benedict. Het was simpelweg het meest ongezonde en lekkerste dus… geen smoothie bowls of andere healthy shit, gewoon een lekker eitje met spek. Bij de receptie had ik de mega rekening betaald, nou ja mega rekening. Het was € 130,- van het duiken en € 130,- van het eten daar. Moet je nagaan dat ik nergens anders dan daar heb gegeten ochtend, middag en avond, omdat het gewoon gigantisch goed was. En daar zaten ook nog een drankjes in. Ik kan niet klagen. Het was een beetje m’n thuisbasis geworden. Aan de receptionist had ik gevraagd of ik een horse taxi kon krijgen om 10:30u zodat vroeg genoeg in de haven was voor de boot van 11:45u. Het was een stuiterende rit van Le Pirate naar de haven al heb ik het wel weer overleefd, haha. In de haven werd ik precies bij ‘Blue Water Express’ afgezet. De speedbootorganisatie tussen Gili, Lombok en Bali. Daarbij stond er al iemand voor mijn bagage bij de ‘kade’ te zetten en werd ik naar de incheckbalie geleid. Het verliep vlekkeloos. Ik had nog mooi even de tijd om wat te kopen. Ik kocht een Solero ijsje wat omgerekend € 0,60 was. Echt geen geld… Het bleekt dat de boot was vertraagd was, vanwege het feit dat er één motor was uitgevallen. Geen probleem, want de boot zelf heb 6 motoren, dus we gingen met een vertraging van 20 minuten via Lombok richting Bali. In Lombok doen ze een korte stop om de autoriteiten te melden hoeveel passagiers er aan boord zijn.

”Dag huis!”
In de Horse Taxi.
Wachten op de boot naar Bali.

De boot was onwijs vol tot Padangbai, daarna liep die leeg en was er genoeg plaats. Tijd voor zo’n koude Bintang die ze aan boord verkochten. Ik liep mee naar achter en zag daar een volle koelbox met Bintangs. En koud dat ze waren…. hmmmm…! Ook bij aankomst in Serangang verliep het super soepel. De bagage werd van boord gehaald en met alle passagiers liepen wij 200 meter naar het kantoor van Blue Water Express waar we gratis frisdrank kregen vanwege de vertraging, erg netjes! Eén voor één werden we geroepen voor onze transferbus naar de uiteindelijke bestemming. Ik bleek uit eindelijk een privé transfer te hebben, ideaal toch? De taxichauffeur was uiteraard weer heel aardig en wist veel over Nederlands voetbal. Weet eigenlijk wel zeker dat die meer wist dan ik haha. Heel lang heb ik met ‘m gesproken over van alles en nog wat. Zo vroeg hij of wij in Nederland veel rijst eten. Ik zei ”niet in de ochtend zoals hier, merendeel brood dan. Ik zeg misschien hooguit 1x in de week”. De taxichauffeur vertelde dat hij met een zak rijst 3 dagen met heel z’n familie van gebruik maakt. Dit kost hem 11.000 Rupiahs, als hij een heel brood koop kost dat ‘m 20.000 tot 30.000 Rupiahs. En dat gaat natuurlijk niet 3 dagen mee met een heel gezin. Ik heb ‘m uiteindelijk een goede fooi gegeven :).

De aankomst bij Pinkcoco was heel erg fijn. Bij de receptie kreeg ik een welkomstdrankje en een vochtig handdoekje om m’n gezicht en handen mee schoon te maken. Het zag er allemaal netjes en verzorgd uit en vooral heel roze! De dame van de receptie liep mee om mijn kamer te laten zien samen met de bagageman. Het zijn echt onwijs mooie kamers hier bij Pinkcoco. Groot, schoon, netjes, verzorgd, een heerlijk bed, een mooie badkamer en een onwijs groot balkon. Weer een mooi plekje uitgezocht! Die avond was ik moe van het reizen en heb ik niet meer veel gedaan. Ik liep naar de supermarkt waar ik van Bintangs had gekocht voor de koelkast en ben vervolgens bij het Italiaanse restaurant gaan eten hier bij Pinkcoco. Het eten was heerlijk, maar het personeel was niet vooruit te brandden (traag voor zelfs Balinese begrippen!). Ik denk niet dat ze hier heel goed betaald worden… of dat ze toeristen meer dan zat zijn. Afijn… terug in mijn kamer te zijn aangekomen was de kamerjuffrouw langs geweest om mijn klamboe uit te hangen, een geurkaars aan te steken, gordijnen dicht te doen en wat snoepjes op het bed te leggen. Dat noem ik nou service!

De prachtige kamer in Pink Coco Uluwatu.
De stille wateren van Sanur

De stille wateren van Sanur

Helaas heb het enige tijd moeten duren voordat ik weer een blog erop kon zetten. Zowel in Gili Trawangan als in Uluwatu kon ik niet op mijn eigen website komen. Bij deze het reisverslag van mijn avontuur in Sanur. Morgen zet ik die van Gili Trawangan erop en wellicht nog meer! Veel leesplezier!

7 april – Ubud naar Sanur met een bezoek aan een Balinese houthandel
Door de lange dagtrip naar Lovina was ik bij de receptie vergeten ontbijt te boeken. Dus ik dacht “geen probleem, bel ik gewoon even met die Nokia!”, maar nee de Nokia had geen beltegoed meer. Ja dat kan ook nog, haha. Afijn… even op m’n tanden bijten tot Sanur. Ik had echt zo’n prachtige tijd gehad in Ubud. Het was een “wauw”-locatie. Dat je aankomt en denkt even kijken wat ik écht betaald heb. €40,- per nacht! Voor zo’n uitzicht. Om 12 uur werd ik opgehaald door Nyoman voor de trip naar Sanur. Die dag ervoor had hij gezegd dat we langs wat houthandels zouden rijden. Dus dat deden wij. Ze hadden prachtige Suar tafelbladen die bij Houthandel v/d Marel ook worden verkocht, maar hier in Bali nog gekker qua breedte, lengte en dikte. En nu zag ik dus de oorsprong in het land waar de bomen gekapt worden. Ook stopte we nog even langs een houtbewerkingsbedrijf van houten beelden. Dit was ook zo prachtig. Ik was blij dat ik dit Nyoman had verteld. De plaats was bekend voor z’n hout kunsten. Later reden we door een ander dorp waar ze weer bekend stonden voor goud en zilver. Hier was het ook nog mogelijk om te stoppen, maar ik vond het wel goed. Dat zou teveel gaan kosten haha!

Mooie beelden op de rotondes hier.
Suar hout uit Indonesië.
Een creatief kunstwerk!

Dichterbij Sanur werd het al wat drukker. Ik zag de toeristische gedeeltes weer tegemoet komen “nee!” dacht ik. Net helemaal zen vanuit Ubud en nu weer in de druktes. Dit viel wel mee! Nyoman zette mij af bij de Mercure in Sanur waar ik ‘m had bedankt voor de goede tijd en nog wat kleding had gegeven dat ik niet meer nodig had. Ik verbleef in de Mercure. Lekker luxe dacht ik vóór mijn reis nog. Buitenom de iets gedateerde kamer was het ook luxe. Ik had besloten om op een terras gaan zitten op het resort aan het strand. Ze speelde heerlijke deep house nummers af waar ik dan zat met een Bali Hai biertje en een pizza onderweg. Later was ik verhuisd op een loungebank op het strand. Die dag was ik niet meer van m’n resort afgegaan. Ik liep nog even naar de zwembadbar toe en eindigde toen in het lopend buffet restaurant op het resort waar de kok sateetjes aan het barbequen was en je heerlijke pindasaus bij kon doen. Het was onwijs uitgebreid. Het resort is een aanrader voor zonvakantie liefhebbers en families die even wat anders willen dan rechtuit. Die nacht had ik echt onwijs goed geslapen in het mega grote bed wat lag als een goede hangmat.

Mercure Sanur Resort.

8 april – Paddleboarden en relaxen
Ik was al vroeg in de ochtend wakker! Om kwart over 7 zat ik bij het ontbijt en om 9 uur lag ik in het water om te paddleboarden. Dit was de eerste keer tijdens de reis dat ik iets met het (paddle)surfen had gedaan. Wat ik jammer vind, want ik had in Kuta moeten gaan daar waren de golven niet achterlijk hoog en had ik de kans! Afijn, ik peddelde naar het rif toe wat zeker 500 meter uit de kust lag. Het was tot het rif nog vrij ondiep. Het was even een mooie sessie. Ik zag een paar andere paddleboarders over het rif gaan om de hoge golven daar te pakken. Mij niet gezien! Na het paddle sessie was ik even in de zwembaden gaan zwemmen. En had ik even een verse kokosnoot besteld. Erg handig want ik had geen geld bij mij, maar ik kon het gewoon op de kamer zetten ?

Die dag heb ik heerlijk gerelaxt met een paar buckets Bali Hai. Misschien iets teveel gerelaxt, want de biertjes gingen hard. Net voor het eten wilden ik naar het rif lopen aangezien het laagwater was, maar dat plan heb ik snel uit m’n hoofd gehaald aangezien er toch nog 20 cm water stond met veel beesten en koraal er in. Daarnaast pakte een local nog een zee egel uit het water met een stok. Geen goed plan, ondanks dat ik veel mensen daar zag lopen! In de avond was er live muziek bij het eten. Die zanger vroeg steeds verzoeknummers maar niemand zei wat dus ik zei eerst “On the Road Again” toen “Creedence Clearwater Revival” vervolgens “Johnny Cash” en “Hotel California”. Het was een topavond. Maar die volgende dag wat minder met een flinke kater …to be continued!

Een dagtrip naar Lovina.

Een dagtrip naar Lovina.

6 april – Een dagtrip naar Lovina met gids Nyoman
Het ontbijt was weer heel goed en op tijd! Om 08:30u ging ik met Lovina Tour mee. Een badplaats in het noorden van Bali en nog niet platgelopen door de toeristen. Per scooter werd ik bij de openbare weg gezet. Er stond een Indonesische man te wachten op z’n groep die hij begeleide door Java en Bali. De man vroeg waar ik vandaan kwam en begon opeens Nederlands te praten. Het was wel grappig. Die man heb het door de toeristen zich aangeleerd en hij sprak het ook goed en begreep nagenoeg alles wat ik zei. Kort daarna ontmoette ik ”Nyoman” de gids voor de Lovina Tour. Een hele aardige man die al 18 jaar in het toerisme werkt. Hij verontschuldigde zich van die niet goed Engels sprak. Ik vond dat wel meevallen. Toen wij door het centrum reden had die het over dat de Koning van Ubud in het paleis woont, wat ik al in m’n vorige blog had vermeld. De koning was vernoemt naar z’n vader en vroeg vervolgens aan mij of ik dat ook was en hoeveelste dan. Blijkbaar is dat hier een normale zaak haha. Ik zei Dirk de 5e. Waarop hij zei dat ik dan ”Iputu Dirk” heet op z’n Indonesisch. Hij was helemaal verbaasd dat de naam al zo vaak opnieuw is gebruikt! Ubud betekend Ubad en Ubad betekend medicijn. Vandaar zijn er vele Yoga retreats en mediteermogelijkheden in de stad Ubud. Want men gelooft dat je hier geneest. Vervolgens hadden wij het over Indonesisch eten. Hij zei Babi is varken en Ayem is kip. Erg handig om te weten, al wist ik Babi al van de Chinees thuis, haha.

Nyoman zei dat in Bali 65% Hindu is wat oorspronkelijk vanuit India komt. De overige 35% is Moslim, Boeddhist of Katholiek. Hij vertelde dat het over het algemeen in Bali wel veilig door het Hindu geloof. Mede doordat in Hindu karma bestaat. Dus ze geloven als je iets verkeerd doe dan zal je daarvoor gestraft worden. Met een slechte karma mogen zij niet de tempel in om te bidden. Hij vertelde dat de bomaanslag in 2002 in Kuta door iemand was gedaan uit Java waar ze moslim zijn. Een geradicaliseerde moslim. Het was triest om te horen dat vele bedrijven hierdoor een mega tegenslag hebben gekregen. Vooral dat die mensen al van alles doen om maar een klein beetje geld te kunnen verdienen. Zo had Nyoman gezegd dat hij in het laagseizoen 1 miljoen Rupiah verdiend. Omgerekend is dat € 60,- ongeveer. In het hoogseizoen is het 1,5 miljoen Rupiah, dus € 90,-. Toen ik dit hoorde schrok ik echt. Dat maaien wij erdoor heen in een avondje stappen in de kroeg en hier moet een hele familie ervan leven.

Rechtsboven de ongewassen koffiebonenpoep en rechtsonder de gewassen versie.

We stopte bij een koffie- en theeproeverij dat stond niet op het programma, maar Nyoman gooide het er gewoon tussen het programma door. Hier kreeg ik te zien hoe ze koffie maken in Bali. Ze maken er poeder van waar je alleen maar water op moet gooien. Ook hadden ze hier Luwak koffie. Dit is koffie waar de koffiebonen door een Luwak dier zijn uitgepoept om vervolgens schoon te maken en te vermalen. Onwijs goor! Maar gek genoeg is de geur (weliswaar ná schoonmaken) veel rijker en beter dan de normale Bali koffie. Van Nyoman moest ik even poseren dat ik de bonen stond te vermalen. Vervolgens mocht ik de koffietje en theetje gaan proeven. Ik zat bij een heel mooi uitzichtpunt op de rijstvelden en kreeg even 5 koffie en 5 thee om uit te proberen. M’n favoriete was de Cocosnoot koffie. De dame die de tour gaf vroeg ik op de Bali Swing wilden. Dit is een mega schommel met hoogte. Ik dacht ”waarom niet!”. Ik vond het niet eng, maar ik werd een beetje misselijk door de koffie en thee die ik net daarvoor ophad. In de omgeving waren vele fruitbomen, zoals bananen, avocado en nog meer. De gids vertelde dat iedere regio in Bali z’n eigen groente en fruitsoort hebben vanwege de verschillende klimaten op het eiland. Bijvoorbeeld aardbijen, mandarijnen en watermeloenen.

De tweede plaats waar we stopte was Pura Ulun Danu Bratan (een leuk woord voor Scrabble heb je meteen 33x woordwaarde). Dit is de tempel in het water bekend van vele marketingpromoties over Bali. Ik vroeg of ik een Sarong moest dragen om naar binnen te lopen. Ondanks dat ik niemand ermee zag lopen wilden ik uit beleefdheid voor het Hindu geloof dubbelchecken. Dit is alleen nodig in het binnenste van tempel, dus niet binnen in de tempel, maar het centrale punt. De ”tempel in het water” was enorm mooi! Helaas was het weer niet zo mooi voor foto’s. De reis zetten zich voort naar de Munduk watervallen. Dit was even klimmen. De gids bleef daarom boven aan de weg staan. Hij vertelde dat het een hele bekende waterval is en dat het er vaak druk is. Eenmaal beneden stonden er een handje vol mensen. Totaal niet toeristisch in mijn opzicht van wat ik heb meegemaakt in Niagara watervallen en Victoria watervallen. Al zijn dat natuurlijk enorme natuurwonderen, haha. Echter was de Munduk waterval onwijs mooi! Terug was het wel weer even berggeitmodus aan en de berg op. Met Nyoman had ik koers gezet naar Lovina, waarbij de tussendoor langskwamen bij Twin Lake. Het woord verklapt het al, maar dit zijn 2 meren die met elkaar in verbinding staan in de jungle van Bali. Het uitzicht was werkelijk waar prachtig, alleen was dat niet hetgeen waar ik van versteld stond …je kon namelijk met vleermuizen, een varaan of slangen op de foto bij de uitzichtpunt! Een vleermuis!? Dat vond ik nog het meest aparte haha.

Helemaal Zen, haha!
Munduk Waterval.
Twin Lakes.

In de tour was ook een bezoek aan de warmwaterbronnen van Banjar inclusief. De weg naar de hotspring toe waren allemaal winkeltjes. Iedereen vroeg of ik wat wilden kopen. Ik zou graag willen om de bevolking wat te financieel te bevorderen, maar dan moet ik een koffer erbij kopen haha. Afijn ik kreeg tijd van Nyoman om in het zwavelbad te gaan. Hier was ik niet op voorbereid! Ik dacht eigenlijk even een bezoekje, foto’s maken en weer weg, maar nee! De gids was geweldig. Hij had enorm veel foto’s gemaakt. Ná een duik in elk bad daar gingen we terug. Datzelfde straatje met winkeltjes gingen we terug. Een meisje kwam naar mij toe om te vragen of ik een armbandje wilden kopen voor 10.000rp (omgerekend € 0,60) om geld op te halen voor school. Ik kon het niet over m’n hart gekregen om ‘nee’ te zeggen. Voor mij is het niks, maar voor dat meisje kan het waarschijnlijk heel veel betekenen! Terug bij de auto was m’n kleding nog niet droog, maar ik had mijn Heineken Honcho mee, die mijn vader nog ergens had liggen. Het is enige tijd geleden voor mensen te weten wat een Honcho is. Maar dit is een regenponcho en een handdoek in één, haha. Dus ik het handdoekgedeelte op de stoel in de auto gelegd. Het was geen probleem voor Nyoman haha.

Banjar warmwaterbron.

Oké nu was het écht tijd om naar Lovina te rijden. Bij aankomst reden we naar een restaurant toe een beetje buiten Lovina, want zoals de gids zei was het een mooier en schoner strand. En dat was ook zeker zo! In het restaurant had ik een Indonesische rijsttafel genomen. Het was heerlijk! Van alles wat. Het was al laat, maar Nyoman wilden mij nog Singaraja laten zien. Een havenstad waar de Nederlanders veel hebben betekend in de handelstoevoer. Dit is ook terug te zien aan de vele huizen die met Nederlandse bakstenen zijn neergezet. We stopte bij een plein, waar in de avond een nightmarket plaatsvind. Het was prachtig. Er waren 4x restaurants die boven het water stonden. Ondanks dat Singaraja een beetje off-the-beaten bestemming is, zou ik dit graag als tip willen geven voor de mensen die naar Lovina gaan. Met de zonsondergang genieten van wat te drinken met in de verte uitzicht op Java. Het was al laat en we hadden koers gezet terug naar Pajar House in Ubud. De wegen waren donker en Nyoman (zonder Google Maps!) wist zich overal doorheen te sluizen. Ik had de gids aangevraagd voor mijn transfer naar Sanur de volgende dag. Die dag wilden die mij langs wat houthandels rijden. Bij de receptie had ik een Thaise curry besteld die ze bij mij kwamen brengen op de kamer. Het was een mooie dag …en dat zie je wel aan de vele tekst! Ben benieuwd wie ‘m tot het einde heb gelezen (laat anders een bericht achter hieronder, haha!).

Rijsttafel in Lovina.
Restaurants boven het water in Singaraja.
Nightmarket in Singaraja.
Ubud; one of my favorite places!

Ubud; one of my favorite places!

5 april – De lokale markt in Ubud en de Monkey Forest
De ochtend was anders dan de andere dagen. Het ontbijt kwam naar mij toe in plaats van dat ik naar het ontbijt toe moest. Hier in de accommodatie Pajar House heb je geen restaurant ze brengen je eten dus ten alle tijden naar je balkon toe. Dit maakt helemaal niet uit met het prachtige uitzicht op de rijstvelden. Kort ná het ontbijt had ik een scootertransfer aangevraagd om mij naar de openbare weg te brengen waar een gratis shuttle service mij naar het centrum van Ubud zou brengen. Vlakbij het paleis van de koning van Ubud werd ik afgegooid. Hier had ik even een klein rondje gelopen, want er was maar een beperkt gedeelte geopend. Even later kwam ik op de Ubud Markets terecht. Erg populair bij reizigers. Ik vond het wel leuk opgezet. Heel veel souvenir kraampjes en daarnaast voor de locals ook nog mogelijkheden tot het kopen van groente, fruit en ander soort etenswaren. T-shirts, sarongs, houtsnijwerk en de standaard souvenirs waren hier wel te vinden. Ik ging eerst oriënterend over de markt heen. En had vervolgens wat Bintang shirts gekocht en een sarong voor wanneer dat nodig is om een tempel binnen te stappen. Je mag namelijk geen korte broek aan binnen een tempel, of wel niet te bloot gekleed. Het was allemaal spotgoedkoop. Al zat ik later te denken dat ik nog teveel had betaald, maar ik dacht bij mijzelf ”ik ga niet verder afdingen, die mensen moeten er keihard voor werken om met weinig rond te komen”. Voor degene die naar Bali gaan, ga zeker naar de Ubud Markets!

Ontbijt in Pajar House.
God van goed geluk.
Centrum van Ubud.
Paleis van Koning Ubud.
Een georganiseerde zooi hier.
De scooterparkeerplaats. Niet normaal hoeveel!
De lokale groente en fruit markt.

De taxichauffeur van de vorige dag had gezegd dat alles goed te bereiken is te voet. Dus vanaf de Ubud Markets liep ik naar de Monkey Forest toe. Het was denk ongeveer 1,5 kilometer lopen. In die tussentijd zat ik vol verbazing te kijken wat er soms op de scooter voorbij komt rijden. Balinese vrouwen met een mand met iets erin op de hoofd en twee handen aan het stuur of een normale scooter met 4 mensen erop en nog veel meer grote producten dat ze erop vervoerde. Kyara had het al tegen mij gezegd, maar Ubud is een soort Ibiza in Azië-stijl. Er hangt een hele relaxte sfeer en er zijn vele leuke en knusse koffiezaakjes, prullariawinkeltjes en kledingwinkels. Tegenover de Monkey Forest had ik even een collaatje gedronken in één van die leuke cafétjes. Het was amuserend om daar te zitten. Op een gegeven moment liepen er apen de weg over om uit de Hindu offerbakjes eten te stelen die de Hindu locals langs de weg zetten voor goed geluk. Ook waren er kleinere apen die over de elektriciteitskabels liepen die over de straat hingen. Ik kreeg een beetje het idee van Hangover 2 dat aapje van Mr Chow, haha. Je moet de film gezien hebben om te weten waar ik over praat, haha. Kort ná de ticket controle kwam ik al mega veel apen tegen. Het is één en dezelfde aap, maar dan ik allerlei maten. Net als in de Apenheul heb je het idee dat die apen zelf een dagje uit zijn om mensen te kijken. De aapjes waren ook wel benieuwd wat bepaalde bezoekers in d’r tassen hadden en klom gewoon bij verschillende mensen op de nek om even uitgebreid door de tas te kijken. Het bos op zichzelf was ook al bijzonder mooi. Je kan mijn vlogs zien voor een impressie van de Monkey Forest. Ik liep terug naar de plek waar de shuttle service mij had afgezet. Met de Nokia telefoon die ik had meegekregen om de receptie te bellen had ik ze gebeld. Tegenover de opstapplaats zat een leuke Mexicaans restaurantje waar ik perfect uitzicht had of de transfer er al was. Dus ik ging daar zitten. Had een patatje besteld en een heerlijk koude Bintang. Bij terugkomst in Pajar House was ik erg gaar van de hele dag slenteren. Bij de receptie had ik een dagtrip gegereld naar Lovina. Een plaats in het noorden van Bali. Ik had ook een zak met kleding die ik had afgegeven om te wassen, dit zijn ook écht de kosten niet. Ongeveer 6 euro voor een volledige huisafvalzak. Vervolgens had ik nog het avondeten besteld en ben even heerlijk in dat bad gaan zitten in de mega badkamer. Om 6 uur kwam het eten. Een kipburger met patat en saté met pindasaus. Ja… ik had grote trek haha! Het was weer een mooie dag!

Horen, zien en zwijgen…
Dit aapje zat in een kooi aangezien die blind is en anders in gevaar zou komen.
Balinese vrouwen die van alles meenemen op d’r hoofd.
Voedertijd voor de apen.
In het Mexicaanse Restaurant.
En het eten in Pajar House!
De prachtige rijstvelden van Ubud!

De prachtige rijstvelden van Ubud!

4 april – Canggu naar het ”oh zo mooie Ubud”
Het supergezonde ontbijt was ik wel zat ik nam alleen een roasted toast en wat scrambled eggs …en een kopje herbal tea. Het was tijd dat ik hier wegging bij de yoga retreat. Ik had een taxi geregeld om 11:00u die mij naar Ubud zou brengen. De taxirit was goed en de taxichauffeur hield ook wel van een praatje, dus al die tijd (ongeveer een uur lang) had ik een praatje met de chauffeur. Hij vertelde dat hij veel vrienden uit Nederland had en had hen aanbevolen om tijdens de ramadan naar Bali te komen. Want tijdens de ramadan zijn de moslims vanuit Java terug naar d’r eigen woonplaats toe. Hij zei dat het dan een stuk rustiger is dan normaalgesproken. De taxirit leek wel door een doolhof te gaan. Het waren allemaal kleine straatjes met onwijs veel tempels waar we doorheen reden. De taxichauffeur ‘Agus’ vertelde mij dat niemand hier hoger mag bouwen dan de tempel die 100 meter verwijderd staat van het gebouw. Zo hebben ze het bouwproject van President Trump stil gelegd aangezien hij hoger wilden bouwen dan de tempel. Klinkt helemaal niet als Trump, toch? Wat een man… pfff… Hij vertelde dat ieder dorp wel z’n eigen tempel heb en ieder huis ook wel een tempel. Dus er zijn over de 1000 tempels in Bali. Sommige tempels worden tegenwoordig met verschillende geloven gedeeld zoals Hindoe en dan het Moslimgeloof. Daarnaast vertelde hij dat er onwijs verschillende talen in Indonesië zijn. In Bali is er een aparte taal en dan is er nog een nationale taal. En naast die 2 hebben ze nog op elk eiland een eigen taal. Onwijs gecompliceerd dus! Ik wist al een beetje hoe ”Hoe gaat het?” in het Indonesisich ging en vroeg vervolgens hoe je dat zei op z’n Balinees. Totaal anders! Kwam nog geen eens in de buurt! Hij zei ”zo zijn er nog 1000 eilanden die d’r eigen taal hebben”.

De kamer in Pajar House.
Het uitzicht vanaf het balkon.

Eenmaal in Ubud kwamen we bij Pajar House mijn accommodatie voor de komende 3 avonden. Hier werden wij verder geleid door een scooterchauffeur naar de correcte accommodatie, want Pajar House bestaat uit 3 delen. Taxichauffeur Agus had mij afgegooid. En vervolgens ging ik op een scooter verder met m’n backpack! Onwijs apart! Maar dat kan hier gewoon in Bali. Door de rijstvelden werd ik naar de receptie gebracht en hier werd ik ingecheckt en ging vervolgens weer verder op de scooter naar m’n uiteindelijke accommodatie. Bij aankomst was ik écht verbaasd hoe mooi ik zat. Een prachtige kamer met een groot met klamboe, een prachtige buiten badkamer, een tv met Westerse popmuziek op en een goed gevulde minibar. En het uitzicht… onwijs onwijs prachtig op de mooie rijsvelden. De receptionist liet ook nog even het zwembad zien dat net leek op te gaan in de rijstvelden. Ik ging naar de kamer toe en voelde mij écht in een paradijs. Het was nog vroeg in de middag, maar ik ben niet meer bij m’n accommodatie weggaan. Het was hier echt puur zen worden. Daarbij met een paar Bintang biertjes was het ultiem geniet. Op een gegeven moment was ik bijna het bier heen. Bij de receptie had ik een oude Nokia mee gekregen daarmee je contact staat tot de receptie. Hiermee kan je ook je free shuttle transfer regelen naar Ubud centrum. Ze doen ook avondeten verzorgen waar ik gebruik van had gemaakt met daarbij 4 grote Bintang biertjes. Genieten. Dat is het. Later op de avond kwam ik mijn buurvrouw tegen in de accommodatie. Ik kwam met haar aan de praat. Ze zei dat ze uit Benin kwam. Ik dacht echt ”waar de hell lig dat!?”. Naast Nigeria zei ze. Zij verbleef hier 11 dagen in de accommodatie en ik kan ook wel begrijpen waarom, want het is prachtig.

Ultiem relaxen in Canggu

Ultiem relaxen in Canggu

In Canggu had ik niet heel veel gedaan. Merendeel relaxen en tot rust komen. De ondernemende reisverhalen volgen zeker nog later op de reis!

2 april – Van Kuta naar Canggu
Bij het Hard Rock hotel had ik nog even ontbijt genomen voordat ik in de taxi stapte naar Canggu. Ook was het weer tijd om mijn backpack in te pakken. Gelukkig, echt gelukkig was het niet zoveel werk als in Afrika afgelopen reis. Een backpack inpakken is nooit mijn favoriete activiteit om een reis aangezien je er veel tijd insteekt en dan pak ik ook vaak gewoon veel. Schone kleding is wel zo fijn, toch? Afijn ik ging nog even bij record ophalen van mijn nieuwe singles hit die ik had opgenomen in de Hard Rock Studio. Twee grote hits sowieso! Daarnaast had ik nog even wat t-shirts gekocht bij de Rock Shop, ook voor Mark mijn collega bij de Houthandel die het had gevraagd. Ik had daarna geïnformeerd over de transfer naar Canggu. De transfer van Kuta naar Canggu kosten mij 400k rupiah. Wellicht te duur, maar de taxichauffeur was chill en in een auto met airconditioning. Vanaf Kuta naar Canggu stond er een constante file. Echt bizar. De chauffeur was weer mega aardig en gaf ‘m 50k fooi. Hij was mega blij en maakte met z’n haden bij elkaar een buigende gebaar van ‘bedankt’.

Het inchecken bij Udara Beach Resort was wel leuk. Ik kreeg een Welcome Drink gratis, wat een gratis kokosnoot was. Dat zat nog écht mega veel in, want ik dacht voordat ik naar m’n kamer kan is het ver in de avond. Udara Beach Resort is gefocust op yogalessen die ook gratis zijn en daarnaast voor de spa en healthy food. Hier waren ook weer hele aardige mensen. De kamer was totaal in hout, ik voelde mij wel erg thuis dus haha. Ik had heerlijk gezwommen in de mooie zwembaden van Udara en vervolgens nog even in de zon gelegen. Hierna had ik een zogenoemde ‘Bali Curry’ gegeten, de curry was niet al te top, vanwege de ongefrituurde tofu. Dit was de eerste keer dat ik ongefrituurde tofu ophad. Geen aanrader kan ik je zeggen! Daarna zat ik met een paar Bintangs een beetje vorm te geven aan m’n eerste Bali blog. Even later had ik nog even een powernap gedaan en vervolgens aan de Mexican Quinoa Wrap gegaan. Eerlijk gezegd… nee. Doe mij maar een heerlijk hamburgertje met patat. Het was écht te gezond. In de avond was er nog een moslimse karaoke sessie. Ik werd gek. Die lui kunnen écht niet zingen. Nog slechter dan ik probeerde in de Hard Rock Studio! Het was echter een bidmomentje voor die lui. Maar ik werd gek. 2 uur lang dat apengemaauw. Sorry voor m’n taal, maar seriously? Oordoppen een aanrader! Vervolgens lag ik heel goed te slapen.

3 april – Relaxen in Udara Beach Resort & Spa
Het ontbijt was weer onwijs gezond. Ik nam een geroosterd boterhamsneetje met een eitje en nog wat rijst. Om eerlijk te zijn niet iets voor mij de rest van de keuze bij het ontbijt. Het was te gezond. Ná het ontbijt had ik een wandeling gemaakt over het strand richting Canggu centrum. Dit was niet mogelijk te voet te bereiken vanwege het feit dat het strand onderbroken werd door de zee. Dus ik liep terug en zag een leuke beachbar met Bob Marley muziek. De beachbar ”Black Sand” bar. Ik zag dat ze biertjes verkochten en normaal eten zoals hamburgers. Afijn ik ging terug naar de accommodatie want ik had een massage geboekt voor 2 uur. De massage was boven op één van de yoga decks. Het was prachtig mooi daar. De massage was écht super goed. 2 uur lang deed ik niks. Hoe bedoel je ontstressen? Dat deed ik op dat moment helemaal. Ná de massage was ik écht helemaal zen en had ik in m’n gedachte om even normaal te eten bij de Black Sand Bar. Ik ging zitten en zat wel erg op m’n gemak. De barkeeper vertelde z’n naam die ik na mijn eerste biertje echt was vergeten. Niet door het bier, maar gewoon door z’n moeilijke naam. Ik bestelde een Bintang en een kipburger. Het was allemaal heerlijk. Tijdens het moment dat ik op het strand was heb ik wat geschreven in m’n schrift. Dit doe ik normaal gesproken nooit meer aangezien ik alles typ op de computer. Het was een vrij bijzonder moment.

”Vanaf half 5 zit ik op het strand in Canggu. Op het strand was het nog vrij rustig …in de ochtend kwam ik al langs de ‘Black Sand Beach Bar’ en zag dat ze een menu met lekker eten hadden. Gewoon een simpel burgertje met wat patat. Na m’n 2 uur durende massage, wat trouwens de top was ging ik naar deze beach bar toe. Met een Bintang en een kipburger was ik aan het genieten van het uitzicht. De prachtige golven rolde in en ik vroeg mij af waar de surfers waren. Er lag er geen één in het water. Ik pakte mijn boek erbij om even wat te lezen. In Hong Kong had ik een boek gekocht over een Noord-Koreaanse dame, die nu ook 25 jaar is, die is ontsnapt met haar ouders van het Noord-Koreaanse regime. Afijn in het begin van dat boek heb ze het erover dat ze niet anders geboren had geworden, want ze weten wat blijdschap betekend. In Noord-Korea had ze bijvoorbeeld soms weken tot maanden geen elektriciteit en als het dan even aan was …was er één groot feest met de buren. ze kwamen daar ook allemaal om van de honger en waren al gelukkig met weinig spullen. Ná 10 bladzijdes lezen deed ik het boek dicht en keek ik rondom mij heen. Het was een stuk drukker geworden en de Balinese families hadden wat te eten gehaald bij een kraampje aan de straatkant. Ze zaten heerlijk te genieten met wat te eten, een schepje en een zeefje en een vlieger op het strand. Ondanks dat Noord-Korea het veel en veel slechter heb dacht ik bij mijzelf de mensen zijn hier ook met weinig blij. Waar gaat het bij ons dan toch mis in Nederland?”. – Ik liep terug naar Udara en had nog een pilsje in het zwembad genomen. Ondanks dat ik lekker zat, werd ik gek door de muggen die mij zaten te irriteren. Nadat ene pilsje was ik dus maar naar m’n kamer gegaan.

Start of the Good Vibes in Bali Tour!

Start of the Good Vibes in Bali Tour!

30 maart – Vanuit Schiphol naar Bali (via Hong Kong)
…het was redelijk vroeg om op te staan ná een concert van The Kooks waar ik met Gerrit heen was gegaan. Van het Jaz Hotel liepen we naar het treinstation van Amsterdam Bijlmer. Op Schiphol hadden we nog even een broodje gescoord bij de Hema en ging Gerrit weer verder naar huis. Ik ging inchecken en had stiekem nog gehoopt op een nooduitgangsplaats, maar dat zat er niet in. Die waren al vergeven. Afijn ik ging door de security check heen en had nog wat winkels bezocht. Kort daarna liep ik naar de gate toe. Dit keer had ik geen vertraging, geen standby lijst, geen annulering …ik dacht waar gaat het dan fout vandaag? Nou gelukkig niks dus. Het vliegtuig van Cathay Pacific kwam binnenrijden op de baan en zag meteen dat het een gloednieuw toestel was! Top!

Het personeel aan boord was super aardig en behulpzaam. Dat weten de Hong Kongnezen goed in elkaar te flanzen, want Cathay Pacific is gestationeerd in de stad Hong Kong. Net na het opstijgen kreeg iedereen een menukaart met het menu voor de gehele vlucht. Tussendoor tijdens de vlucht kon je, als je trek zou hebben, noodles halen. Dus ik had dat gedaan. Kreeg ik bij die noodles stokjes in plaats van een vork ofzo. Nu had ik noodles nog nooit met stokjes op, maar ik liet mij niet kennen haha. Tijdens de vlucht had ik nog aardig wat films gekeken, want ik kon niet slapen. Ik begon met ”Crazy Rich Asians” ik dacht dan kom ik alvast in de Aziatische sferen haha. Daarna had ik nog ”Johnny English Strikes Again” en ”A Star is Born” gekeken. Normaalgesproken kijk ik nooit zoveel films tijdens een vlucht, maar ik kon je vertellen dat de vluchtduur daardoor verkort lijkt te worden.

Kip met rijst…

31 maart – Aankomst op Bali
Op Hong Kong airport aangekomen had ik even een Engels ontbijt op een croissant gegeten bij de Pizza Express. Hele aparte combi hé? Er zat een ruime overstaptijd tussen om eventuele vertragingen op te vangen. Toen eenmaal de gate bekend was voor de vlucht naar Denpasar (Bali) kwam ik erachter dat ook Hong Kong een treinstation in de terminal heb liggen, want ik was genoodzaakt om een trein te pakken naar de andere terminal. Zoals ik al had beschreven had ik nagenoeg niet geslapen tijdens m’n eerste vlucht, dus ik tijdens m’n tweede vlucht mijn geheime wapen ingezet. Dit is een combi van een raamplaatstoel, oogmasker, oordoppen, zo’n vliegtuigkleedje en m’n Kruidvat reiskussen (geen nekkussen die zijn niet fijn!). En inderdaad; ik had zeker 3,5 uur van de 5 uur durende vlucht geslapen. Die andere 1,5 uur zat ik te eten haha. Dus als je slecht slaap in een vliegtuig kan je dat als tip gebruiken, haha.

Wachten in Hong Kong op de vlucht naar Bali…

Wat het allemaal vlot ging met het boarden en de vlucht ging het des te langzamer bij de immigratie op Bali. Ik had zeker 1,5 uur staan wachten in de rij om pas een stempeltje te krijgen bij de immigratie. Het voordeel was wel dat m’n backpack al 300 keer de bagageband had rondgedraaid haha, dus lag er zeker al. Het taxiritje wat 15 minuten had moeten duren, duurde ook ongeveer een uur vanwege de drukte in het verkeer rondom Kuta. Bij het Hard Rock Hotel deed een dame van het personeel de deur open en begroeten mij. Al snel stond een man met zo’n goudglanzend karretje bij mij om m’n backpack naar mijn kamer te brengen …en toen nog de knappe receptie dame die was écht super behulpzaam en aardig. Je voelt je op zo’n moment gelijk thuis in een ander land. Dat was wel fijn. De kamer was ook ontzettend mooi met een super zacht bed, een grote badkamer en een gevulde minibar. Ná een verfrissende douche was ik naar het Hard Rock Café gegaan waar ik een praatje had met de barmedewerker ‘Suka’. Ze zijn allemaal vreselijk aardig hier. Uiteraard had ik net als overal een Legendary Burger en een pilsje. Het smaakte weer enorm goed. Later ging ik naar een andere bar toe op het Hard Rock resort. Hier had ik een praatje met ‘You’ ook een barmedewerker. Het grappige was dat hij zei ”See you tomorrow!” toen ik wegging, dus ik zo ”See you tomorrow You”. Het was een leuke avond waar Hard Rock centraal stond :)! Ik kan nu al zeggen dat ik zeker vaker in een Hard Rock hotel ga verblijven, sowieso zijn er aardig wat in Zuidoost Azië.

Hard Rock Café…

Voor iedereen die voor een strandvakantie of relaxvakantie naar Bali zou willen dan is Hard Rock Hotel een aanrader. Direct aan het strand. Veel barretjes op het resort. En daarnaast is er ook zat te ondernemen rondom. Te boeken via TUI.

1 april – Een Hard Rock sessie en op ontdekking in Kuta
Het ontbijt was onwijs uitgebreid in het hotel. Er was zelfs een mogelijkheid om nasi goreng al te nemen. Bij het inchecken had ik van allerlei vouchers gekregen, waaronder een voucher voor een massage en fotosessie tegen een kleine vergoeding. Ik was eerst naar de zogenoemde Rock Spa gelopen waar ze de massages geven en hier had ik een massage geboekt om 11:00 uur en de fotosessie had ik geboekt om 12:15 uur. Ik had mijn ochtend dus al goed ingepland. De massage was op traditionele Balinese wijze. Het was een onwijs relaxte massage, want m’n onderrug had wel even een paar tikken nodig ná dat langdurig zitten op het werk tijdens de drukke periode. Net over twaalven was ik dus terug gegaan naar de fotografen die meteen met hun fotocamera achter het bureau vandaan kwamen om naar het Hard Rock logo te gaan voor het hotel. Het was grappig aangezien het logo bestond uit gitaren, waarbij ik ook nog moest poseren haha. Bij de receptie had ik vervolgens ook nog een ”Boom Box”-sessie geboekt. Dit is een karaoke recording sessie, waarbij je in een échte studio nummers kan opnemen. Ik vond het wel mega grappig en ondanks dat ik niet kan zingen deed ik het gewoon haha!

Zwembad bij Hard Rock Hotel…

Op het strand had je allemaal zitjes waar je even een biertje of iets anders kon drinken. Een Balinese surfleraar kwam naar mij toe of ik een board wilden huren voor 100k. Ik was van plan later terug te komen om te gaan surfen, want de golven waren erg mooi. Qua ethisch puntje hadden de Westerse dames duidelijk zich niet ingelezen dat je niet al te schaars gekleed in het publiek moet gaan vanwege de Indonesische religieuze cultuur. Niet dat je mij hoort klagen, haha, want ze liepen in piepkleine stringetjes rond te banjeren over het strand. Afijn ik ging terug naar het hotel waar letterlijk alleen maar een straat tussen zat naar het strand toe. Om 4 uur had ik de ”Boom Box karaoke”-sessie en voor die tijd was ik even nummers aan het zoeken op m’n laptop welke ik zou gaan proberen. Sowieso had ik mijn reisnummer ”On the road again” van Willie Nelson in m’n hoofd. Daarnaast nog een nummer van Johnny Cash en Creedence Clearwater Revival. Toen het zover was vertelde de recorder dat ik elk nummer kan kiezen, ook die hij niet in z’n systeem had. Ik had er 4 gekozen. Wat ik uiteindelijk tussendoor had veranderd. Ik begon met Proud Mary van CCR, toen Guided Light van Mumford & Sons, Folsom Prison Blues van Johnny Cash, On the Road Again van Willie Nelson en daarnaast had ik tussen nog Tuintje in mijn hart (Mi Rowsu) van Jan Smit en Damaru toegevoegd en ook I’m Yours van Jason Mraz. Het was super grappig! Maar oh oh wat zing ik slecht haha! Een kort filmpje kan je terug vinden op mijn vlog op Instagram voor als je benieuwd ben haha!

Kuta Beach
In de ”Boom Box”

Vervolgens heb ik nog een biertje op de Sunset Point bar gedaan op het resort en ben ik op ontdekking gegaan in Kuta en Legian. Het barpersoneel dat je op straat naar binnen wil trekken laten je al met rust als je zeg ”No Thank You”. Daar kunnen ze in Griekenland en Spanje nog wat van leren waar ze je achtervolgen. Op straat hoor je veel Australiërs langs lopen en je kan ook wel zien dat het heel Australisch georiënteerd is als je de souvenir shops ziet. Hier zie je allemaal nepshirt van het Australische voetbal. En dan zie je ze ook nog bij elke bar waar je voor een Snicker en een Bounty een halve liter Bintang koop. Zo vroeg op de avond vond ik het nog niet storend. Maar van de locals begrijp ik wel dat ze aardig dronken kunnen worden en vervelend kunnen zijn. Ik had nog een biertje gedaan in de straat waar ooit de bomaanslagen waren (ik geloof in 2003 of 2005). Vreemd om te weten dat daar toen zoveel mensen zijn vergaan. De straatjes in Kuta lijken net een doolhof. Een aanrader is dan ook wel om Maps.me te downloaden. Dit is een app op je telefoon waarbij je offline kaarten kan gebruiken. Het werkt over heel de wereld, want ik had de app tijdens m’n voorgaande reis in Zuidelijk Afrika ook gebruikt. Die avond had ik sateetjes + pindasaus op met rijst. Het was een leuke avond en dat was wel te merken ook, want ik lag pas middernacht in bed. De jetlag was dus zeker te weten weg!

Herdenkpunt van de aanslagen in Kuta…
Geen bierfiets maar een grote bier tuc tuc!