Archief van
Categorie: Namibië

Onderweg naar het échte Afrika.

Onderweg naar het échte Afrika.

30 december – Onderweg naar Divindu, Namibië
In de ochtend hadden we nog net de laatste waterhole bezocht in Etosha Park, voordat wij koers hadden gezet richting Divundu. Onze eerste stop ná Etosha Park was Grootfontein. In Grootfontein hebben we nog wat boodschappen gedaan voor de rest van de dagen. Het was best een mooi shoppingcenter waar we stopte. Voor het shoppingcenter stonden zwaarbewapende militairen, waarom weet ik niet. Ik had hier nog een kipburger gescoord bij ‘Hungry Lion’. Het gekke is weer dat ik onwijs lang stond te wachten en dit alweer voor een fastfoodketen haha. In Namibië is slowfood meer van toepassing hahaha! Het was een onwijs grote kipburger en dat om 10:00 uur ‘s-ochtends. Af en toe heb je daar gewoon trek in ;-)!

De laatste foto voordat we Etosha achter ons lieten.
Om 10 uur ‘s-ochtends aan de hamburgers!
Het landschap is anders aan het worden richting Divundu.

Vanaf Etosha en ná Grootfontein tref je een totaal ander Namibië, iets wat ik zou beschrijven als het ”echte Afrika”. Ondanks dat zie je hier minder toeristen. Die slaan denk toch vaak af van Etosha naar het zuiden. Langs de weg zag je echt allemaal van die rimboe hutjes bestaande uit riet. Naarmate we dichterbij Rundu kwamen werd het landschap ook anders. We hadden Namibian Desert achter ons gelaten en het werd groener, veel groener. Hier en daar hadden we een regenbui, zo ook bij onze lunchstop. Olishi had al gezegd ”we have to be quick because there is rain coming”. Ik had niet mega trek aangezien m’n kipburger bij Hungry Lion echt mega groot was. Op het moment dat we aan het inladen waren ging het storten. Ruud en ik waren de lul bij het inladen van de tafel. Afijn, we gingen verder richting Rundu. Eenmaal het tankstation te rijden hoorde wij een keiharde knal. In eerste instantie dachten wij dat het vuurwerk was, maar het bleek onze accu te zijn geweest. Gelukkig was de tweede tour groep van Djoser, die de lodge reis maken, ook gearriveerd met hun chauffeur. Samen met onze chauffeur Richard hadden hun dat gefixt. Wij hadden even tijd om een rondje te lopen op het benzinestation. Hier was ook een groentemarkt aan de gang. De armoede straalt van mening mens af die je hier ziet. Het doet was met je, vooral als je langs zo’n kraampje loop en de vrouw zeg ”wanna buy a mango 1 dollar”. Als je nagaat dat 1 Namibische dollar omgerekend 6 euro cent is… er lagen misschien 100 mango’s op het kraampje en nog wat ander fruit wat ook maar 1 dollar en dan is de concurrentie ook nog heftig, want er waren zo 15 kraampjes… Ik zat mij dus te bedenken dat als ze die 100 mango’s allemaal zou verkopen heb ze 6 euro verdiend die dag, maar dat lukt natuurlijk nooit. Dit zijn van die momenten dat je jezelf realiseer dat je het wel heel erg goed heb thuis in Nederland.

Lokale bevolking in Rundu die op de straat koken.

Ruud had enige tijd geleden op de reis een voetbal gekocht. Dit keer hadden we ‘m gebruikt op het benzinestation. Er stonden wat lokale jongetjes van ongeveer 6 à 7 jaar oud die stonden te kijken hoe wij aan het voetballen waren. We hadden ze bij het spel betrokken en deden op hun blote voeten mee. Ze vonden het geweldig. Wat zo’n voetbal doet. Je kan niet communiceren met ze, maar een potje voetbal kent iedereen. Even later hadden we nog een praatje met de lodge rondreis groep. Die zagen er verzorgd uit en ik zie er inmiddels uit als een soort zwerver. Het waren aardige mensen, alleen merkte ik niet écht een dichte groepsverband bij hen, terwijl dat echt wel hebben.

We hadden wat vertraging opgelopen door de accupech, dus gingen rally racend richting Divundu. Onze chauffeur Richard past perfect bij de Dakar Rally. Toeterend jaagde hij alle geiten, honden en mensen weg die op de wegliepen. Het tempo was hoog, eigenlijk iets te hoog, want we hadden nog 200 kilometer te gaan om vervolgens bij de campingsite op een boot tour te gaan. Ik vond al dat gehaast niet fijn en werd eigenlijk. Het voordeel was gelukkig wel dat we een upgrade hadden, dus die tent bleef lekker in de safaritruck staan. Bij aankomst op Rainbow River Lodge campsite hadden we nog even heel kort de tijd om snel een lange broek aan te doen voor de bootcruise en gingen gelijk door. We hadden ons op 5 uur verwacht en waren er om half 6. Niet al te laat dus. De omgeving bij Rainbow River Lodge is écht adembenemend. De Kavango Rivier zit vol met krokodillen en nijlpaarden. Langs de rivieroevers waren prachtige lodges uitkijkend op de rivier. Toen wij eenmaal gingen varen had de bootgids ons verteld dat de koelbox vol met bier en ciders free of charge was. Ik vroeg het nogmaals, want ik geloofde het niet, maar het was écht zo. M’n avond was meteen weer goed na al dat gehaast haha. Als eerste zagen we een krokodil liggen en gingen we nog naar kleine watervallen. Later op de boot tour gingen we naar de plek waar veel nijlpaarden zaten. We hebben er zeker wel 40 gezien als het er niet meer waren. Prachtige beesten. Wat een mooie tour was het. Ik had de gids ná afloop 50 Namibische dollar gegeven als fooi. In de avond hadden we de spullen bij de lodge gegooid en vervolgens gegeten. Dit keer stond er springbok op het menu. Ná het eten had ik nog 2x Savannah Dry’s gehaald voor in de lodge. In het mooie bed met klamboe en een plafondventilator stond er een hele relaxte nachtrust op mij te wachten.

”Ladies and gentlemen, this will be our home for tonight…”
De bar bij Rainbow River Lodge.
Luxe lodges langs de Kavango Rivier.
Glamping langs de Kavango Rivier.

31 december – Onderweg naar Maun, Botswana
Oudjaarsdag stond voor de deur en wij hadden vandaag als reisdoel om de grens over te gaan van Namibië naar Botswana. Ik was al op het ergste voorbereid, dus had al m’n bagage dit keer een beetje goed gepakt in plaats van al die plastic zakken die ik rond heb slingeren in de bus. We hadden koers gezet richting de grens. Vlakbij het tankstation waar we gingen tanken waren een stel Namibiërs een koe aan het villen. Het was niet normaal. Gewoon ergens in de berm langs de weg tussen het vuil en dan gek vinden dat buiktyfus nog een dingetje is hier… De grensovergang was écht onwijs chill. Ik weet nou niet of het door Oudjaarsdag kwam of omdat ze altijd zo zijn. In Namibië gaven een vooraf ingevuld briefje in en kregen meteen de stempel er in. Samen met Peter en Daniela liep ik al de grens over. Het was een stukje niemandsland en het was onwijs rustig. In het grenskantoor van Botswana hadden wij een formulier ingevuld en kregen de stempels van Botswana er in. Het verliep allemaal helemaal vlot. Ook werden wij niet gecheckt. Dit is even een totaal andere koek dan Zuid-Afrika daar onze bagage één voor één werd gecheckt.

De lodge bij Rainbow River Lodge. Erg fijn om ná een lange tijd in een lodge te slapen.
Waterbuffels tussen Namibië en Botswana grenscontrole.

Onze gids vertelde dat er een grotere populatie aan ezels zijn dan mensen in Botswana. De populatie mensen staat op ongeveer 2.1 miljoen. Onderweg zie je veel vee zoals koeien, ezels en geiten. Olishi was een briefing aan het geven over onze dagen in Maun en de Okavangodelta waar wij gaan wildkamperen. ‘s-Nachts in de Okavangodelta moet je op de je hoeden zijn als je naar de wc moet gaan voor de dieren. Er is totaal geen bescherming of hek dat de dieren op afstand houdt. Daarnaast kunnen we minimaal meenemen zei hij. Maximaal 4x biertjes was mogelijk en op dat moment keek hij mij aan. We gaan namelijk in Mokoros, dit is een soort traditionele kayak. De local die ‘m vooruit duwt heten Polars. Ik vroeg aan Olishi ”How much is it to hire a polar just for a Mokoro full of beer? haha!”. Bij hem had ik mij gelijk ingeschreven voor de scenic flight boven de Okavangodelta. De vlucht kost $110 US.

Even later kwamen wij aan bij een Shell tankstation. Ruud had z’n voetbal weer uit de safaritruck gehaald en gingen voetballen. Terwijl hij met de bal liep hoorde wij de locals roepen om de bal. We hebben hier met het Shell personeel staan voetballen haha. Ze hebben hier in Afrika namelijk nog mensen die je benzine tanken, raampje wassen, etc. Dus er was aardig wat personeel die mee deden. Terug in de bus zei ik ”Ik heb mij laten neutraliseren voor FC Botswana”, Dannie zei: ”Dan bent u de blanke parel van het team, haha”. Geweldig!

Voetballen met Shell personeel in Botswana.

Eenmaal in Maun hadden wij inkopen gedaan voor de Okavangodelta. Het was onwijs druk in Maun vanwege Oudjaar had ik het idee. Er lag namelijk ook bijna niets meer in de schappen. Bij het tankstation had ik nog geprobeerd om een simkaart te kopen. Dit duurde echt mega lang, ook moest ik nog bellen om mijn simkaart te registreren. Niet normaal. Vervolgens had ik ook nog geen netwerk. Schoot niet op. Afijn, eenmaal aangekomen bij Sitatunga Campsite hadden Ruud en ik geupgrade naar een lodge. Toch fijn om die tent niet op te zetten.

De lodge bij Estitunga Campsite.

Oudejaarsavond hebben we met z’n allen gegeten in het restaurant van de camping. Het was een lopend buffet met veel keuze. De bar was ook hartstikke leuk. Een leuke locatie en zeker om Oud & Nieuw hier te vieren. Terwijl we aan het eten waren zag ik een zag ik een kat met een kitten. Ik had ze wat te eten gegeven, het was tenslotte ook oudjaar voor die katten. Mondjesmaat gingen mensen slapen, maar de harde kern bleef over en samen met hen hebben we muziek van de Top 2000 afgespeeld. De biertjes gingen ook lekker snel. We hebben het ongeveer 1 uur gemaakt, tussendoor had ik nog met Nederland gebeld :-)! Het was een hele aparte ervaring om oudjaar te vieren in het buitenland.

Avondeten in de meest gezellige bar van de reis.
On safari in Etosha!

On safari in Etosha!

27 december – Onderweg naar Etosha National Park
Vanuit Abu Huab Campsite hadden wij koers gezet naar Etosha Nationaal Park. Het park waar je de meeste kans heb om heel de Big 5 tegen te komen binnen Namibië. Olishi had gezegd dat dit één van de laatste dagen was op de ”African Free Massage”-wegen. Heel er vond ik het niet haha, want die wegen zijn niet goed voor je rug. Als eerste op de planning voor vandaag stond de ‘Endiginous Rock Engravings’, ofwel historische rotstekeningen. De rotstekeningen waren gelegen op een land van iemand, dus eerst hadden wij de sleutel gehaald bij een lodge en vervolgens was het nog een beetje off road rijden voordat we bij de rotstekeningen aankwamen. Het was niet echt een cultureel hoogstantje, echter wel leuk om het gezien te hebben. Op de terugweg hadden wij nog wat Kudo’s gezien. Dit is één van de vele antilope soorten. De Kudo’s sprongen de offroad weg op en binnen no time weer in de bosjes rondom. Terug op de weg zagen wij 2 wildzwijnen, die Pumba’s van de Lion King film, grappige dieren!

De tweede stop voor vandaag was ‘El Dorado’ waar de ‘Cheetah Project’ gevestigd was. El Dorado of Cheetah Project is een farm, waar wilde dieren worden gehouden. Het is geen bewuste keuze dat ze in gevangenschap leven. El Dorado is een boederij waar een boer z’n geld verdiend met vee, echter ligt de farm aan de rand van Etosha Nationaal Park waar onwijs veel dieren leven. Het gebeurd dus wel is dat er een jagend dier de boederij opkomt en even heel het vee afslacht. Onder de regels van de Namibische regering is het niet toegestaan om de roofdieren dood te schieten, maar om ze terug te zetten in Etosha Park …de keerzijde hier is dat de roofdieren vaak teritoriaal gebied hebben. Dus vaak komen zij terug of worden ze aangevallen door dieren waarvan dat hen teritori is. Het is een beetje een gecompliceerd verhaal ik weet het, maar bij El Dorado behouden ze dus de Cheetahs, Hyena’s en Leeuwen in een soort grote gevangenschap ter bescherming voor het vee. Het geld wat wij als bezoeker brengen financiëren zij het vlees van voor die wilde dieren. Er waren ook 2 witte neushoornen die aangekocht waren, dit begreep ik dan weer niet, want dan krijg je toch wel een dierentuin effect. Afijn… wij deden de tour op het land van El Dorado en gingen met z’n alleen in een aanhanger die aan een tractor vastzat. We reden het Cheetah verblijf in. De Cheetah kwamen meteen rondom ons heen staan en zetten hun klauwen tegen het canvasdoek waarmee de aanhanger rondom bekleed was. Niet écht noemenswaardig zo’n canvasdoek voor de kracht die een Cheetah heb. Waar ik zat had de Cheetah z’n kleine nageltjes er in gezet en je kon echt flinke gaten er in zien. Later gingen we naar de Hyena’s die een beetje eruit zagen als een wolf. Aan het einde van de tour kwamen wij dus langs de leeuwen en neushoorns, hierna hadden wij koers gezet naar de camping.

De camping zat net tegen de grens van Etosha Park aan, in het plaatsje Okakujoe (als ik het goed schrijf), dus het was zeker mogelijk dat hier dieren zaten. Dit zagen wij al bij binnenkomst van de camping toen wij onwijs veel Kudo’s aantroffen. Het was een mooie campingsite waar wij weer één nacht verbleven. Dat nomadenleven met een tent is niet altijd heel fijn, omdat je toch wel even bezig ben met het opbouwen en afbreken. Ik ben ook wel van plan om later op de reis te upgraden naar een lodge om even het energiepijl bij te tanken. Bij deze campingsite in Okakujoe had ieder z’n eigen standplaats die afgescheiden was van de andere standplaatsen met struiken en bomen. Die avond hadden we Orixvlees op, dit is één van de antilope soorten waar ik een selfie mee had gemaakt die je kan zien in de vorige verhalen. Het werd geen late avond, want we waren allemaal vrij gaar en de volgende ochtend rond 6 uur moesten wij weer paraat staan voor de gamedrive.

28 december – Gamedrive in Etosha National Park
”…wat een vroege ochtend, maar het zal zich wel belonen later op de dag”
De eerste volledige dag in Etosha Nationaal Park was aangebroken. Iedereen had de optionele gamedrive geboekt met een 4wd. Een gamedrive is een safaritour waar je opzoek gaat naar alle dieren in het nationaal park. Al snel toen wij in de 4wd zaten en reden door het nationale park zagen bij giraffen, zebra’s, impalas en springbokken. Het was écht een mega gave ervaring om met zo’n open safari 4wd door het park te rijden, zo krijg je bijna het idee dat je één ben met de dieren die daar staan. Toen wij verder reden hadden we de eerste leeuw gezien in de verte. Hij was nog niet echt duidelijk met het oog waar te nemen, maar thank god dat ik een flinke zoomlens mee had. In de middag hadden wij een korte lunchpauze in Halali een ander wild life resort dat midden in het nationale park bevind. Er staan flinke muren of elektrische hekken rondom dit resort, zodat er geen gevaarlijke dieren het terrein op wandelen. Hier hebben we even met de groep een pilsje zitten doen en een hamburgertje gegeten. Het was gezellig. Ná de lunch kwamen we nog meer dieren tegen, zoals Leeuwen, Zwijnen, Orix, Kodu, Struisvogels, Rode Hartenbeest, Gnoe’s (op z’n Afrikaans: Wilde Beesten, haha), Secretary Bird en in het bijzonder Cheetahs. Het blijkt super moeilijk te zijn om Cheetah’s tegen te komen. Vaak stopte wij bij de zogenoemde ”Waterholes” waar dieren 3x op een dag naartoe komen op te drinken. Hier hadden wij constant veel dieren gezien, zoals Zebra’s en Antilopen. Gek genoeg namen andere diersoorten vaak de wacht om op te letten voor gevaarlijke dieren. Bijvoorbeeld de Zebra’s die op wacht stonden en een Orix Antilope die even op z’n gemakkie kon drinken. Springbokken zie je in grote getallen langs de wegen. Dit dier is niet al te groot en kan mij al te goed bedenken dat die elke dag in angst leven om opgevreten te worden. Zo hadden wij een dode springbok gezien waar gieren en vossen uitgebreid aan zaten te dineren. De gamedrive duurde ongeveer 11 uur lang, dus ná al die tijd was het wel even tijd voor een biertje. Met veel geluk kwamen wij een campingsite op met vooropgezette tenten dat onze chauffeur Richard en gids Olishi hadden opgezet. Top gedaan! Met Jan en Joke had ik nog een aantal pilsjes gedronken bij de bar. Olishi kwam ons halen aangezien we even de tijd niet meer doorhadden en het eten al klaar stond. We waren even het Olishi regime zat haha. Eenmaal bij de campsite terug ging het gigantisch hard regenen. Ik was écht bang dat al m’n spullen verzopen in de tent, maar dat was niet zo. Gelukkig! Tijdens de briefing kregen wij te horen dat het mogelijk was om voor een vliegtuigtrip rondom de Okavangodelta in te schrijven. Dat heb ik gedaan, onwijs gaaf om zo’n vliegtuigtour te doen. Daarnaast had ik gevraagd of het mogelijk was om te upgraden later op de reis. Dit was mogelijk en vele andere volgde, iederen was het denk wel even zat met die ”tering tent” hoe ik ‘m om de reis wel is noem. Ná het eten was ik m’n mand ingegaan, want er stond weer een vroeg vertrek op de planning.

29 december – Gamedrive in Etosha National Park
De nachtrust was kort. Om 5 uur stond ik weer te ”popelen” om weg te gaan… dit keer gingen wij Etosha Park ontdekken met onze eigen safaritruck. We gingen namelijk van punt a naar b met de camping. Het was prachtig weer en het gaf een totaal andere dimensie als je in een veel hogere truck nog zit. Ook vandaag hadden we weer dezelfde dieren gezien als de dag ervoor. Ik kan er lang of kort over schrijven, maar hierbij horen gewoon de prachtige foto’s die de situatie vanzelf wel omschrijven. Bij elke ‘waterhole’ zag je weer een prachtig plaatje met van allerlei dieren.

In Halali hadden wij een lunchbreak. Hier stopte we in eerste instantie voor een paar uur, maar met de gehele groep stemde wij bij in dat we direct doorgingen, zodat we nog even konden genieten van de namiddag en avond op de nieuwe campingsite. Eenmaal bij de campsite hadden wij de tenten snel opgezet en met Ruud en Peter ging ik even naar het zwembad. Toevallig waren er ook 3 schöne Duitse dames die wij elke keer al tegenkomen tijdens de reis. Eerst bij Dune 45, toen Solitaire en nu weer in Etosha. Het was leuk om ze weer gesproken te hebben, echter deden zij niet exact dezelfde reis, maar waren zij alleen aan het reizen in Namibië, dus die zien we niet meer op de vervolg reis. Overigens wel heel stoer en gaaf wat zij deden. Ze gingen als 3 meiden op stap in een 4wd door Namibië. Iets waar ik toch wel een paar keer over na zou moeten denken.

De campsite was overigens prachtig mooi, qua gebouwen die erop het land stonden. Er stond namelijk een oud Duits fort die tijdens de kolonisering was gebouwd. Er was een bruiloft gaande van een Namibische familie. Iedereen was prachtig gekleed. Het had een goede sfeer. Ruud en ik gingen naar de bar toe waar de meeste van de groep ook zaten. Hier hadden we nog een leuk spelletje gedaan, Jan en Joke hadden namelijk een spel mee genomen met kaartjes waar vragen opstonden die je moest beantwoorden. Door dit spelletje kreeg je een totaal ander perspectief van hoe iemand in elkaar zat. Er waren vragen van ”Wat staat erbij jouw op de bucketlist?” of ”Wie of wat bewonder je?” door dit soort vragen onder het genot van een biertje gingen verhalen op tafel, geweldig! Dannie, onze Belgische medereiziger, had de serveerster wijs gemaakt dat Ruud en ik z’n zoon waren. Haha, echt geweldig! Ze begrepen er niets van en zaten ons aan te kijken met een blik, dit klopt niet… haha.

Ná het avondeten zijn we met het grote aantal mensen nog even voetbal gaan kijken in de bar. Het was gezellig. Alle lokale bevolking had zich verzameld om de match Liverpool vs Arsenal te kijken. Wij zaten tussen die mensen in. Een goede sfeer. We hadden het nog over de WK 2010 toen Nederland bijna kampioen had geweest, dat had pas een mooie sfeer geweest. Uiteindelijk zijn we afgetakeld naar de slaapzak, want er stond weer een vroege morgen op het spel. Dit keer met 600km+ wegen. Hard work!

Scheepswrak, Robben en Twijfelen in Twijfelfontein

Scheepswrak, Robben en Twijfelen in Twijfelfontein

26 december – Onderweg naar Twijfelfontein
Olishi ”Did no one forget anything in the accommodation?”,
Ik: ”Only my brains Olishi”
Olishi ”You’ll be right after 4 liters of beers, they will grow again, haha”.

Een vrolijk begin van de dag, daar waren wij mee gestart. Alleen maar droge opmerkingen. Vandaag zijn we onderweg naar Twijfelfontein waarbij we onderweg stoppen bij een scheepswrak een Robben Kolonie en de Himbastam. Al snel toen wij Swakopmund uit waren gereden kwamen wij aan bij het scheepswrak wat hier sinds 2007 gestrand is. Het is een Portugees schip dat stuurloos is geraakt. Er zaten 11 bemanningsleden op die allemaal zijn omgekomen. Ze hebben er nooit één van gevonden. Even later gingen wij naar de Robbenkolonie op Cape Cross. Er lagen wel honderden, misschien wel duizenden zeerobben. Het stonk verschirikkelijk. Ze waren onwijs bang, want ik toen ik over een heuvel keek lagen er nog mega veel van die beesten, maar ná het zien van mij renden ze allemaal naar de zee toe. Het was wel triest van ze hadden veel jongen die een beetje hulpeloos er tussen zaten. Ook zagen we veel dode jongen zeerobben er tussen liggen. Cape Cross was overigens de plek waar de eerste Europeaan op het land van Namibië aanmeerde. Het was zeevaarder Jãou uit Portugal. De gebieden tussen het scheepswrak en de Robbenkolonie staat bekend om de zoutwinning en de waterzuivering van zeewater naar zoetdrinkwater. We lieten de kust achterons en zetten weer koers naar het binnenland.

Wij kwamen langs een inheems Afrikaanse stam, namelijk de Himba. De Himba staat bekend om de schaarsgeklede mensen en de vrouwen die een soort klei in hun haar hebben. De Himba stam leeft van het vee wat zij hebben. De Himba vrouwen wassen zich niet, maar stokken een bepaalde kruiden op in hun huis en laten zich door het rook daarvan reinigen. In mijn oren klinkt dit onwijs ranzig, maar ieder z’n ding, toch? Het gekke is ook dat de vrouwen geen BH dragen, dus het is toch wel gek als je met ze staat de praten voor zover dat mogelijk is, want de Himba bevolking is niet geleerd. Ze krijgen van hun ouders mee om te zorgen voor het vee en daar hun leven rondom te maken. Een grote inkomstenbron voor de bevolking is toerisme. En dit was één van die redenen dat wij er waren. Een stalletje langs de weg met verschillende Himba vrouwen en mannen. Himba mannen horen overig overdag niet aanwezig te zijn rondom hun woning aangezien die overdag voor het vee zorgen. Anyway… wij waren daar dus aangekomen en ze vroegen ons allemaal dingen te kopen. Tegen een kleine vergoeding mochten wij foto’s maken van ze. Uiteindelijk hadden ze nog een armbandje in Himba kleuren aan mij weten te slijten. Draag ik toch nog een beetje bij aan de lokale bevolking.

Namibische wegen, Eindeloos lang en (bijna) allemaal off-road.
De Himba stam
Een Himba vrouw.

Kort daarna stopte wij bij een andere stam. De Herero stam. Olishi zei je moet ze begroeten met ”Moro!!”, dus ik zei ”Moro!!” en al snel hoorde ik al die Herero vrouwen ”Moro!!” roepen. Hele aardige mensen zijn de mensen van de Herero. Ook zij verdienen geld met het toerisme. Ze zijn anders dan de Himba, want de Herero dragen grote jurken met een soort hoedje dat koeienhoornen moeten representeren. Ook is de Herero meer voor educatie, ze hadden sindskort een schooltje laten bouwen tegenover de weg waar wij stonden. Joke stond met de vrouw te praten hierover en de Herero vrouw bleek erg trots te zijn dat ze dat hadden gerealiseerd. Voor Herero geldt: eerst leren en dan mag je meedoen met het vee runnen. De stammen willen overigens niet deel uitmaken tot de algehele culturele standaarden van Namibië en leven hun eigen leven. Het waren altijd nomadische stammen, maar dat zijn ze niet meer, nou ja… nagenoeg niet meer.

De Herero Stam
De lokale Herero school voor kinderen.
”Watch out Elephant on the way”

Het was nog wel ongeveer 150 kilometer rijden voordat wij de campsite hadden bereikt. De camping was écht back to basic. Geen elektriciteit en gezamenlijke douches, maar daarentegen hadden ze een met schaduwdoek overdekte kampeerplaats. Erg fijn. Het opbouwen was niet zo gigantisch heet door het schaduwdoek. Bij het opzetten van m’n tent had ik voor het eerste m’n klamboe gebruikt aangezien we langzamerhand in het malariagebied komen. Waar ik een beetje panisch over ben overigens. Ná het opzetten van de tenten zijn we met nagenoeg z’n allen naar de bar gegaan. Het was een leuke bar met grote stenen Flinstone tafels. We hadden een rondje biertjes achter de rug en de Windhoek Lager bier was op, dus gingen we maar over op de andere biertjes. De bardame kwam later naar ons toe om te vragen voor een kleine vergoeding, omdat haar oom ziek is en naar het ziekenhuis moet voor een maagbehandeling, maar dat ze dat met de familie niet kunnen betalen. Ze vertelde dat ze zelf zo haar kindje is verloren die voor een behandeling naar Zuid-Afrika moest gaan, maar dat ze geen geld hadden. Nu geef ik liever direct iets aan de lokale bevolking in plaats dat het bij een goed doel blijft liggen. Ook al weet ik natuurlijk niet of die mensen het écht menen, maar mij geeft het in ieder geval wel een beter gevoel. In de avond had Olishi zoutwatersnoek klaargemaakt. Niet iets voor mij in eerste instantie, maar ik had het genomen en het was nog vrij goed! Die avond lag ik vroeg in de slaapzak. Komende verslag lezen jullie meer over de weg naar Etosha Nationaal Park. Ik hou jullie op de hoogte!

Flamingo’s spotten in Walvisbaai en Kerst in Swakopmund

Flamingo’s spotten in Walvisbaai en Kerst in Swakopmund

24 december – Onderweg naar Swakopmund via Walvisbaai
Vanuit Agama River Campsite gingen wij richting Swakopmund. Een plaats waar iedereen zich al op zat te verheugen, want hier verblijven in éénpersoonskamers met bed, douche, toilet …iets wat standaard is, maar ná een week in een tent is het gruwelijk luxe. Het was ”a bumpy ride” vanaf het moment dat we het kampeerterrein hadden verlaten tot aan de Swakopmund district zaten we te stuiteren in de safaritruck. In de Swakopmund district kwamen we langs Dune 7. Elke duin in Namibië krijgt een nummer. Zo ook Dune 45 die ik had vermeld in m’n vorige reisverslag. We maakte een tussenstop bij een winkelcentrum in Walvisbaai waar we nog even de gelegenheid kregen om te pinnen. Ik had wel redelijk trek dus ik ging voor een kipburger. Het concept ”Fast food”-keten kennen ze niet heel goed. Je moet echt de tijd nemen om even een broodje te bestellen want snel zijn ze niet. Het broodje was wel echt super goed. We reden door naar de lagune van Walvisbaai waar we flamingo’s gingen spotten. Er waren wel honderden flamingo’s. Met de zoomlens kreeg ik ze goed op de foto! Olishi was de lunch aan het voorbereiden. Aan de boulevard zaten we te lunchen. Prachtig mooi!

Van links naar rechts: Ruud, Ronnie, Dannie, Marleen

De kustlijn van Walvisbaai naar Swakopmund is overweldigend. Aan de ene kant heb je een woonwijk, daarnaast de snelweg met de woestijn. Aan de ene kant dus de Atlantische oceaan en de andere kant de Namibische woestijn. Ook zag je mensen in de woestijn op een quad excursie gaan en op een kamelensafari. Erg leuk om te zien. Het was aanvoelbaar kouder in Swakopmund. Ik vond het wel even fijn. Bij aankomst in Swakopmund hadden we ons ingecheckt en kregen wij een korte filmpje te zien over de excursies en tours die je hier kan maken. Ik had gekozen, zoals veel anderen, om even niets te doen en bij te komen van de eerste week. Voor N$120 was het mogelijk om een zak met kleding te laten was. Omgerekend ongeveer € 7,50. Geen geld dus. Dit heb ik even gedaan en ben toen even een siesta gaan houden en heb even al m’n blogs online gezet.

10 over 7 zijn we met z’n allen naar een restaurant gegaan om te eten om kerstavond te vieren. Het was écht super gezellig. We begonnen allemaal met een wijntje, daarnaast had ik gefrituurde champignons vooraf en een Wienerschnitzel als hoofdgerecht. Om helemaal in de Duitse sferen te komen had ik ook maar een biertje erbij genomen, want Swakopmund is uiteindelijk bezet geweest door de Duitsers en dat kan je overal wel goed terug zien in de stad. M’n tafelgenoten hadden een gerecht met 4 soorten Afrikaanse dieren; zebra, struisvogel en springbok. Ik had een stukje Springbok gekregen van Joke om het te proeven. Het is heel goed vlees. We hadden onwijs hard zitten lachen. Naarmate de avond vorderde hadden we lopen gissen wat we gaan doen voor Oud en Nieuw. Aangezien we allemaal wat meer ophadden dan rechtuit waren we onwijs melig. Ruud en ik hadden het erover om illegaal vuurwerk mee te nemen in de Okavangodelta om het wild een beetje op te laten leven, hahahaha! Uiteraard gaan wij dit niet doen natuurlijk haha. Naast het restaurant zat nog een bar waar we nog hebben zitten drinken ná het eten. Het was onwijs gezellig. Het drank is hier ook spotgoedkoop. Een halve liter bier is € 1,50 en dat midden in de hoofdstraat. Danny, onze Belgische medereiziger, maakte de quote van de avond wat het goedkope drank ”We worden hier dronken voor ons plezier”, hahaha geweldig! Bij de barman had ik Bob Marley aangevraagd en later vroeg een local die het had opgezet of we nog een verzoek nummer hadden. Aangezien ”On the road again” van Willie Nelson ons safarilied is geworden heb die af laten spelen. Het was zo onwijs gezellig! M’n buikspieren deden zeer van het lachen, haha! Good times :-)!

25 december – Swakopmund
Op 1e Kerstdag was het heerlijk opstaan. Er was geen haast, want ik had mijzelf afgemeld bij Olishi voor het ontbijt. Het ontbijt was namelijk al om 08:00 uur en ik had even geen zin in dat vroege gedoe. Tot half 11 ben ik relaxed bezig geweest om m’n reisblog bij te werken en te uploaden. Om 11 uur was ik met Ruud het stadje ingegaan van Swakopmund. Aangezien we nog niet hadden ontbeten gingen wij bij de lokale KFC een kipburger scoren. Al was het dan pas half 12, mooi tijd voor een vette hap. Het concept ”Fast food”-keten was hier ook echt nog niet van de grond afgekomen. Ze zijn hier niet gek te krijgen. Lekker rustig aan alles. Vervolgens waren wij richting het strand en boulevard gelopen, waar wij onderweg allemaal muurschilderingen tegenkwamen. Heel leuk hoe zo’n saaie muur met mooie quotes beschilderd word. Aan het einde van de baai liepen we naar Tiger Reef Beachbar waar 2 pelikanen zaten. Kort daarna waren we weer teruggelopen naar de accommodatie. Ik ging nog even een siesta houden, ik dacht ”nu het kan moet ik het doen”.

In de groepsapp waar m’n medereizigers in zitten hadden we afgesproken om 18:00 uur naar de Tiger Reef Beachbar te gaan. Ik had ze nog even gebeld om te kijken of ze nog plek hadden voor 9 personen op 1e Kerstdag. Dat was er nog! Echter gingen ze om 21:00 uur dicht. Geen probleem voor ons, want we hadden al een flinke avond achter de rug zitten. De Tiger Reef Beachbar was al een barretje dat ik van te voren had opgezocht voordat de reis begon. Een hele leuke beachbar met uitzicht op zee en de woestijn en strand. Mijn Swakopmund bucketlist was een Erdinger drinken in deze bar. Zo gezegd zo gedaan. Wij kwamen aan en hadden besteld aan de kassa. De prijzen waren écht laag, dus ik dacht dan krijg je kleine porties. Ik nam nacho’s vooraf, kipburger met champignons en patat als hoofdgerecht met dan dus nog een Erdinger. De service was mega snel, net of dat ze met een verrekijker zitten te kijken of je er hongerig uitziet haha. De gerechten waren onwijs groot allemaal. Mijn voorgerecht was eigenlijk al een hoofdgerecht. En ik was omgerekend € 15,- kwijt. Geen geld. We hadden een hele leuke avond. Aangezien we vroeg op moesten hadden wij het niet laat gemaakt, want ontbijt is weer om 07:00 uur. Dan richting Twijfelfontein de start van het Malariagebied. Ik ben dus vanaf nu begonnen met de Malariatabletten. Ben benieuwd! Stay tuned!

600 KM naar Sossusvlei en Dune 45

600 KM naar Sossusvlei en Dune 45

22 december – Onderweg naar Sesriem (Sossusvlei)
De dag van vandaag stond voornamelijk uit reizen. Wij hebben ongeveer 600 kilometer afgelegd om naar het plaatsje Sesriem te gaan in de accommodatie Sossus Oasis Campsite. Net vanuit Canyon Road House te zijn vertrokken zagen wij al de eerste wilde dieren, zoals springbokken, struisvogels en zebra’s. Onderweg liet de gids 2x korte wandelingen maken, waarna de bus iets verder reed zodat wij even onze benen konnen strekken. Het was een behoorlijk lange rit op bijna allemaal onverharde wegen, zoals Olishi (onze gids) zei ”this is the African free massage road we are on”. Dichterbij Sossusvlei te zijn aangekomen stopte we nog een keer. Er is een bepaald vogelsoort dat mega grote nesten maakt in de bomen hier in Namibië. Zoals onze gids zei kunnen er geloof ik ongeveer 200 vogels in. Het was vandaag veelal één en hetzelfde. Echt een bizarre ervaring om in een safaritruck 600 kilometer op bijna allemaal onverharde wegen te rijden.

Berg zebra’s
Een vogelnest

Eenmaal aangekomen bij Sossus Oasis Campsite waren we goed verrast met het terras bij het tankstation dat tevens als bar diende. Het terras had zo’n verstuivingsysteem van water, zodat je lekker koel een biertje kan doen. Iedereen was wel een beetje gaar ná zo’n lange dag reizen en zeker in 44 graden! Echter hadden we nog een taak op het programma staan …de tent opzetten in die hitte! In high speed tempo hebben we die tent opgezet en binnen no-time zaten we in het zwembad. Ruud en ik ging nog even een pilsje drinken bij het tankstation dat ongeveer 200 meter lopen was. Later was het eten klaar en kregen we de briefing. De volgende dag moesten wij om 05:00 uur eruit om naar Dune 45 te gaan, dus we lagen allemaal niet laat! Ik ging nog even douchen in de openlucht douche. Toen ik net klaar was met douchen had ik nog een praatje met Olishi de gids, terwijl ik met ‘m stond te praten kwam er een mega grote spin keihard rondrennen in het douchegebouw. Hij schrok en ik dacht ”shit, als die schrik dan is het zeker een heftig beest”. Hij had ‘m naar buiten geschopt en zei dat die spinnen samen werken met de scorpioenen. Dit was net voordat ik ging slapen, dus ik heb even een grondig onderzoek gedaan of er nog spinnen in mijn tent zaten. Gelukkig niet!

23 december – Een avontuurlijke dag rondom de Sossusvlei en eindigend in Solitaire
***geluid van tentritsen*** …pfff het is al 5 uur. Een paar minuten later vielen er een paar regendruppels. Ik dacht echt ”shit dat hebben wij weer moeten we de tent afbreken in de stortregen!”. Vliegens vlug was ik al m’n spullen aan het pakken en ging ik de tent afbreken. Gelukkig was het niet doorgaan regenen. Die voorgaande avond had ik namelijk niet m’n regenzeil over m’n tent heen gedaan aangezien dat alleen maar warmer is. Afijn, we waren gepakt en gingen richting het Nationaal Park van Sossusvlei. De poort gaat om 6 uur open van het nationaal park en normaal staat er een flinke rij, dus vandaar dat wij vroeg op waren. Om stipt 6 uur ging de poort open. Wij reden naar Dune 45. Dit is een deel van de Namibische woestijn en een bezienswaardigheid voor reizigers. Helaas waren we niet als eerste bij de duin. We gingen de tocht op de 150 meter hoge berg trotseren in het mulle zand. Het uitzicht was écht grandioos mooi. Helaas kreeg ik op de berg een bloedneus en meteen een heftige bloedneus ook …dit heb ik altijd als ik verkouden ben. Nu had ik geen zakdoeken bij mij, maar gelukkig kwam Peter een medereiziger de berg af en had dat wel bij zich. Iedereen keek mij aan naar beneden aangezien heel m’n handen onderzaten. Eenmaal terug bij de bus waar Olishi het ontbijt aan het klaarmaken was zei ik zo ”I’ve been fighting with a hyena” haha. Olishi had Engels ontbijt gemaakt, eieren, spek en witte bonen in tomatensaus. Heerlijk!

Dune 45

Ná het ontbijt hadden wij ons reis voortgezet naar Deadvlei en Sossusvlei. Bij de ingang van dit gedeelte van het nationaal park hadden wij de safaritruck geparkeerd en gingen we verder met een safari 4WD auto. De auto bracht ons dichterbij Deadvlei, zodat het mogelijk was om dit gedeelte aan te lopen. Het woord ”Vlei” is vallei of valley. Dus netals in Amerika heb je hier dus ook Death Valley. We gingen lopen en het was wel een flinke wandeling in de 40 graden hitte. Dat te bedenken dat we net al die mega duin van 150 meter hadden beklommen. Olishi had ons aangeraden hiking shoes aan te doen, goed in te smeren met zonnebrand, water mee te nemen en een pet. Dit had iedereen gedaan. Als je dit niet had had het niet zo fijn geweest! In Deadvlei staan er bomen daarvan ze denken dat ze al 800 jaar er staan. Het is onwijs droog hier, voorheen liep hier een rivier echter hebben de grote zandduinen de rivier geblokkeerd en is alles kurkdroog geworden hier. Terug bij de 4WD gingen we nog even naar Sossusvlei naar de duin genaamd ”Big Momma”. En vervolgens gingen we terug naar onze safaritruck waarmee we nog naar een kloof gingen. Ik was het inmiddels wel zat met dat lopen in de bloedhitte. Ik werd een beetje chagerijnig ervan. Ondanks dat het prachtig mooi was, maar teveel gepland op één dag. De kloof was wel echt prachtig mooi. In de kloof was een beetje water te vinden waarin kikkers zaten. Dit stuk had ik op m’n slippers gelopen aangezien ik die warme hiking schoenen meer dat zat was, haha. Na de kloof gingen wij terug naar Sossus Oasis Campsite waar we hebben geluncht. Op dezelfde plek waar wij met onze tenten stonden, dus ik vroeg mag ik nog een duik nemen in het zwembad. We stonden er namelijk illegaal eigenlijk aangezien we al hadden uitgecheckt, dus ik vroeg het maar liever eerst! Ik nam een duik in het zwembad. Heerlijk afkoelen in die 40 graden! Dat was écht goed. En toen we bij de lunch kwamen had Olishi hamburgers gebakken, het púre leven! Hij had er wat meer gemaakt, dus ik had 2 broodjes genomen. Top!

Deadvlei

We hadden onze reis voortgezet naar Agama River Camp. Het was ongeveer een uurtje rijden, niet al te ver dus. Ook hier hadden wij onze tent met een rotgang neergezet, want er was weer een afkoelend zwembad. Agama River Camp was leuk opgebouwd. Er waren aan één kant een omheining, wel een fijn idee dat je niet opeens een hyena naast je heb liggen, toch? De bar was ook gaaf. Dit lag op een heuvel waar je prachtig uitzicht had op de omgeving. Hier hadden ze ook Wi-Fi, dus iedereen was wel in de bar te vinden, haha. Ik nam een groot pilsje, niet wetende dat zo’n fles 750 ml was. Het was wel gezellig. Al kreeg ik soms een biertje als ik niet wilden haha, maar het was gezellig, dus waarom niet. Ik eindigde met 5x flessen 750 ml biertjes en nog een Savannah Dry… ik was wel even klaar voor die avond, ondanks dat ze nog een pilsje hadden staan voor mij haha. De buitendouches hier waren echt super. Het was net een watervaldouche met een échte waterval, zoveel kwam eruit de kraan, haha. Het was een drukke dag, maar wel onwijs veel gezien en gedaan. Ik vond het mooi tijd om naar m’n slaapzak te gaan.

Agama River Campsite