Archief van
Categorie: Atjoni

Hangmatteren & Parboteren

Hangmatteren & Parboteren

In Suriname worden er verschillende vreemde werkwoorden gebruikt. Zoals Hangmatteren en Parboteren. In het komende verslag tref je aan dat wij het Hangmatteren en Parboteren in werkelijkheid hebben gebracht. Of wel in een hangmat liggen, terwijl je aan een Parbo biertje zit. Veel leesplezier!

Dag 6 naar Ston Eiland/Brownsberg – donderdag 14 november 2019
Vanuit Boven Suriname gingen wij vandaag per korjaal naar de opstapplaats Atjoni waar wij de jungle in gingen. Waarna wij per bus onze reis voortzetten naar Ston Eiland/Brownsberg. Onderweg kwamen wij een luiaard tegen die op de weg lag. We stopte, zodat Gilbert ‘m in de boom kon zetten. Het zag er nu net uit of dat die lachte naar ons. Het had anders snel gedaan geweest met de luiaard, want hij lag midden op de weg.

In Ston Eiland/Brownsberg aan te zijn gekomen kregen wij tijd om te relaxen. Het was een prachtig schiereiland met een strand aan het Brokopondomeer. Hier hebben we met een klein gedeelte van de groep op het strand gelegen. Pas in de namiddag gingen wij nog een boot tour op het Brokopondomeer. Het Brokopondomeer is in de jaren ’50 ontstaan. Het is een man made meer, dus niet door de natuur ontstaan. Het gebied is toen aangesloten aan de Suriname Rivier. Terwijl hier nog bomen stonden. De stammen van deze bomen staan nog steeds in het water. Sommige bomen zijn wel 50 tot 100 meter hoog. Dus het is een aardig diep meer. Net buiten de baai waar de lodge zich bevind troffen wij een goudmijn aan. Dit is een werkplek voor de lokale gemeenschap. Tussendoor lagen wij aan op een eilandje midden in het meer. Hier had je de mogelijkheid om te gaan zwemmen. Al had ik niet zoveel behoefte eraan. Het laatste eilandje in het meer waar wij een bezoekje aan hadden gebracht was bekend voor z’n apen die hier leven. We hebben ze nog gezien. Al was dat niet zo heel moeilijk op zo’n oppervlak. Kort daarna gingen wij eten en vroeg met de kaaimannen op stok.

Dag 7 Hiken in Brownsberg – vrijdag 15 november 2019
Het was tijd om de Brownsberg te beklimmen …of wel klimmen met de bus. Wij hadden er als groep voor gekozen om heen en weer met bus de Brownsberg op te gaan waarna wij hikend verschillende routes naar een waterval hadden gelopen. Gelukkig maar want het was nog een flinke rally tocht door de jungle, haha. Het waren geweldige junglepaadjes. Hier hadden wij de Leo Val waterval bezocht. Er was niet veel aan te zien. Vanwege het droge seizoen is er de afgelopen tijd weinig regen gevallen. Het uitzicht van verschillende punten was fenomenaal. Terug bij de parkeerplaats waren wij flink afgepeigerd en zijn Sven, Petra en ik pilsjes gaan drinken. Alleen al bij de lunch daar hadden we 4 djogo’s op of wel 4 liters . Op de berg kwamen we ook een Nederlands stel tegen die met een Nederlandse 4wd heel de wereld rondreizen. Ik had nog een foto gemaakt van de kaart met de routes die zij al hadden afgelegd. In de middag kwamen wij terug bij de accommodatie waar Sven een grandioos idee had. Namelijk om een hangmat te vragen en op te hangen bij de waterkant. Dit hadden wij gedaan. Het was zo ideaal dat we met nog 8 extra djogo’s daar de avond hadden door gebracht en er zijn wezen slapen. Een mega avontuur! Niet normaal. En daarnaast had ik ook nog mega goed geslapen!

Dag 8 naar Nieuw Nickerie – zaterdag 16 november 2019
Op deze dag stond er een lange reis op de planning van +/- 7 uur, namelijk van Brownsberg naar Nieuw-Nickerie een plaats aan de grens van Suriname en Guyana. Dit was meteen ook de dag dat we gedag hadden gezegd tegen onze aardige gids Gilbert. Het was een behoorlijke lange tocht voordat we Paramaribo hadden bereikt waar Gilbert gedag zei en wij gingen eten bij een Javaans restaurant waar we een mega bord nasi hadden gescoord.

Terug in de bus werd de reis naar Nieuw-Nickerie voortgezet en ging de reisagent Jane mee als nieuwe tour guide. We waren inmiddels weer aan de kustzijde en het was ongeveer nog 4 uur reizen. Sven zat ondertussen depressief voor zich uit te staren met z’n oordopjes in Netflix te kijken, haha! …en het klopt het was een killing reisdag, maar het was wel genieten van de omgeving. Vanaf het kruispunt waar je kon afslaan naar het Surinaamse plaatsje Groningen ging het landschap langzamerhand veranderen. Op bepaalde stukken leek het net Nederland! Platte omgeploegde weilanden met zo nu en dan een verdwaalde palmboom of bananenplant. Net vóór Nickerie waren wij nog even uitgestapt bij een oude rijstfabriek die sinds de onafhankelijkheid van Suriname niet meer in gebruik is. Ik geloof dat het verhaal ging dat Nederland vroeg om een symbolische betaling voor de rijstfabriek. Afijn we reden verder langs het grote Bigipanmeer en reden Nickerie binnen. Bij het inchecken hadden we eerst een douchie gescoord en later een Parbotje in de bar beneden. We verbleven in het eenvoudige Golden West hotel. Met een ezelsbruggetje wist ik de naam niet te vergeten, dus ik had het de Golden Shower hotel genoemd, haha! Om half 8 gingen we met de bus nog even de stad in om een restaurant te zoeken en geld te pinnen. In een Australisch-achtig uitziende restaurant “Okipobamboesie” gingen wij zitten. Aan de binnenkant was het totaal beschilderd als een tropische jungle. Ik ging voor de kipburger met patat en 2 kroketten …ja ik had honger haha. Op een Surinaams tempo duurde het even voordat het eten er was. We waren allemaal kapot moe en hebben na het eten het niet te laat gemaakt. Terug naar het hotel lopen hing er een vreemd sfeertje m’n gevoel was niet geheel OK hiermee dus wij gingen als groep terug. Het was wel een voldaan dagje, eenmaal in het hotel duurde het niet al te lang voordat ik in coma lag.

”Een avontuurtje in de jungle”

”Een avontuurtje in de jungle”

Dag 4 met de korjaal naar Boven Suriname (de jungle!) – dinsdag 12 november 2019
Bij het uitchecken kwamen we weer Gerard Joling tegen. Hij begon zelf gewoon een praatje en vroeg waar we heen gingen wij “De Jungle!”. Hij wenste ons veel succes op het avontuur. De busreis van Paramaribo naar de opstapplaats duurde zo’n 3,5 uur. Hier stapte we op om per korjaal naar Boven Suriname te varen. Dit is het junglegebied van Suriname.

Gilbert had lunch geregeld dat we in de korjaal op hadden gegeten. Het was een lunchpakket met rijst en kip. De vaartocht was werkelijk waar prachtig. Dwars door de jungle. Op sommige stukken werd er gevraagd of we uit konden stappen aangezien er dan weer een stroomversnelling was. Bij aankomst in Minemi Lodge kregen wij een korte uitleg waar we in de avond gingen eten, waar de bar was en welke kamer wij kregen. Al snel waren wij in de bar te vinden voor een koude Parbo.

In de middag gingen wij nog naar een lokale Maron dorp. Marons zijn de mensen die in de slavernij tijd waren gevlucht voor de kolonisten het binnenland in. Ieder van hen hadden hier de natuur moeten overleven met alle gevaarlijke dieren die er leven. Tot de dag van nu leven zij hier het primitieve leven en verdienen ze geld door grondstoffen in het bos. Voor veel Marons is het Nederlands niet geheel bekend. Zij spreken hier hun eigen taal. Waar ik verbaasd van was, waren de eenvoudige huizen. Door de hoge temperaturen is een goede nachtrust denk bijna niet mogelijk, want ik denk niet dat ze geïsoleerd zijn.

Terug in Minami gingen wij met z’n allen eten. Waarna wij in het donker door een Kaaimantocht gingen maken met de korjaal. Tijdens het eten vroeg ik aan Gilbert wat de Surinaamse tekst betekende in het nummer “Tuintje in mijn hart”; Mi Blaka Rowsu = mijn zwarte roos, Mi Werti Rowsu = mijn witte roos. De overige tekst had die ook vertaald. Het kwam er in ieder geval op neer dat het een liefdesliedje is.

Gedurende de kaaimantocht hebben wij 1 kaaiman gezien. De rest lag denk in de rivier te chillen. Door middel van de zaklamp zag je de ogen schitteren. Het was een leuke tocht. Daarna was ik meteen naar m’n mand gegaan, want ik was behoorlijk moe!

Dag 5 “een avontuurtje in de jungle” – woensdag 13 november 2019
Het programma van vandaag was een kijkje bij een andere Moron stam, een bezoek aan de Saamaka museum en het bekijken van een houtbewerkingsatelier. Ná het ontbijt gingen we de korjaal in. De eerste Maron stam had Rastafari roots en dat kon je ook wel zien aan de vele mannen hier die allemaal dreadlocks hadden. We passeerde een lokale school met kleine kids die allemaal naar ons aan het zwaaien waren. Naast het schooltje zat een naaiatelier waar ongeletterde vrouwen van de stam opleiding kregen door een vrouw uit Paramaribo. Zij sprak perfect Nederlands. Het project is opgezet zodat de Maron gemeenschap zien dat als ze iets ondernemen dat ze daarmee geld kunnen verdienen. Ik vond het een goed initiatief dus had een handgemaakt tasje gekocht. Niet dat ik het ooit gebruikt, maar meer qua bevordering van de lokale gemeenschap. In de shop hingen labels met een naam erop van de vrouw die het had gemaakt, zodat iedere vrouw gelijk kansen heb om iets te verkopen.

Even later liepen wij naar de houtatelier waar flink gewerkt werd. Ze waren prachtige houtenbankjes aan het maken. Helemaal massief er kwam geen lijm, spijker of schroef aan te pas. Erg bijzonder hoe ze dat voor elkaar kregen. Zelfs eetkamerstoelen waren massief gemaakt. En enorm zwaar. Elke keer hakken ze een andere boom om. Er staan in het bos meer dan 1500 boomsoorten. Er woonde hier een Nederlandse steenbewerker sinds kort die vaardigheden wilden leren van de locals met hout.

Even later gingen wij per korjaal naar de Saamaka museum waar de gehele geschiedenis van de Maron gemeenschap werd verteld. Een Maron man mag met meerdere vrouwen een relatie hebben. Het enige wat hier wel aan vast zit. Per vrouw moet je 3 huizen bouwen. Eén om te slapen, één om te koken en één voor de berging. Dus stel je heb 3 vrouwen moet je 9 huizen bouwen. In de hedendaagse samenleving zien ze wel een verandering. Het is wat moderner aan het worden en dames en heren prefereren nu een monogame relatie. Bij het Saamaka museum hadden wij een heerlijk koude Parbo genuttigd. Ná de museum tour had ik nog een mooie houten kaaiman gekocht.

Terug in Minami had Urphil de barman de bar weer geopend. Gilbert had gezegd dat we in de namiddag voor de bar zouden verzamelen om nog even naar het grootste Maron dorp van 5000 inwoners gingen kijken naar hoe een Korjaal gemaakt wordt. Dus een mooie locatie om nog een pilsje te nuttigen. Verschillende uit de groep namen een duik in de rivier. Jan ging nog verder zwemmen. Ik zei “straks komt die nog een kaaiman tegen”, Petra zei “nee, die vallen niet aan”, ik: “straks voelt zo’n kaaiman zich in het nauw net als een kat”, Petra begon te lachen en zei “een kaaiman in het nauw maakt rare sprongen”. Vanaf dat moment zijn we in de groep alleen maar nog gezegdes met kaaiman aan het maken geweest, haha. Beter 1 kaaiman in de hand dan 10 in de lucht, 1 kaaiman maakt nog geen zomer. Haha onder het genot van een biertje begin je dan flink pijn in je kaken te krijgen van het lachen, haha.

Onze tour naar de grootste Maron gemeenschap was in de namiddag. Urphil de barman ging mee en vertelde dat de korjalen uit een stam worden gemaakt van Basralocus hout. Erg sterk hout die de stoten tegen de rotsen kan verdragen. In het dorp, het dorp waar Urphils familie woont, hebben wij een leuke tour gehad. Mensen wonen hier echt primitief. Al hebben ze wel een bar hier. De kinderen spelen met heel veel man met 1 voetbal. Erg bijzonder. In Nederland had iedereen een voetbal gehad. En hier zie je ze geen ruzie maken en delen het met elkaar. Urphil benadrukte dat het niet toegestaan is fotos te maken. Alleen van hem of Gilbert. Urphil liet ook z’n familie. Stuk voor stuk hele blije mensen met een big smile.

De tour was voorbij en de bar was geopend. Ik had m’n JBL gepakt en zaten gezellig met z’n allen aan een koude versnapering. Met heel veel Surinaams Nederlandse muziek hadden wij de avond wel doorgebracht. Uiteindelijk waren Sven, Petra, Urphil en ik nog tot laatste over. Iemand kwam met het idee om op spinnenjacht te gaan. Urphil vond het geen probleem. Het was erg bijzonder om door het bos in de nacht zo te lopen. Uiteindelijk hebben we een Tarantula gespot. Het was een mooi avontuurtje in de jungle!