Archief van
Categorie: Galibi

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Sven’s verjaardag bij de Samboera stam!

Dag 16 Sven’s verjaardag + dorpstour + boottrip naar de Tijgerbank – zondag 24 november 2019
De verjaardag van Sven was aangebroken. Vandaag was hij een jaartje ouder geworden. In de voorgaande avond hadden wij al wat ballonnen opgehangen toen Sven weg was. Echter in de ochtend kwamen wij erachter dat er een paar geklapt waren. Het ontbijt was mega goed; scrambled eggs en pannenkoeken waren wel erg lekker. Net ná het ontbijt hadden wij een dorpstour in Galibi gemaakt. Al was ik in de veronderstelling dat wij op een apart stukje zaten buiten de bewoonde wereld was dit overigens niet waar. Achter onze accommodatie stond het huis van de burgemeester van Galibi. Je moet je er niet teveel bij voorstellen. Het was een soort Maron dorp, zoals wij die in de jungle hadden gezien, al was dit de Samboera bevolking die afstammen van de indianen. Over het strand liepen wij terug naar de accommodatie waar wij hebben zitten Regenwormen. Een erg leuk reisspelletje! Aangezien het midden op de dag was hadden wij de tafel in de schaduw gezet onder een boom. Hier zaten we heerlijk met ons voeten in het zand.

In de middag waren wij met de boot naar de Tijgerzandbank gegaan. Een zandbank gelegen in de Marowijne Rivier die ongeveer 1,5 uur varen was vanuit Galibi. De gids Thio vertelde dat de zandbank met zowel eb als vloed niet onderwater komt te staan. Door het instabiele bootje leek het wel of het een mega ruige zee te zijn, al viel dit wel mee. We waren daarom ook zeikensnat bij de aankomst op de Tijgerbank. Bij het aanmeren vlogen er honderden vliegvissen uit het water! Wij gingen een duikje nemen in de zee. Het was voelbaar beter dan bij de lodge in Galibi aangezien je voeten daar in het modder staan …en uiteraard hier op de zandbank had je dus zand aan je voeten, haha. Sven en ik hadden nog geprobeerd te honkballen met aangespoeld hout en flesje water. Al werd dat te riskant toen Sven bijna het flesje met een rotgang tegen mij aan sloeg, haha! Even later waren wij tot halverwege de zandbank gerend. Het is écht bijzonder dat hier nog zoveel groen is, ondanks dat het in verbinding staat met de open zee en de zoute zeelucht. Op de terugweg hadden wij even kort de tijd om ons om te kleden om vervolgens een optreden te zien van de Samboera bevolking. Wij hadden behoorlijk trek en zaten daar met een pilsje de optredens te bekijken. Heel leuk voor even, maar het duurde denk net iets te lang. Er werd ook nog verwacht dat wij mee zouden doen. Oké… ik hier even kort aan mee gedaan met de dans. Gelukkig was dat snel over, haha!

Eenmaal aan de eettafel was de lintworm geactiveerd. Ik zat te eten als een wolf en met mij nog velen anderen uit de groep. Ná het diner zou er nog een verrassing zijn voor Sven zijn verjaardag. De mannen van de Samboera bevolking kwamen met grote trommels aanlopen en gingen hier nog een optreden geven. Eerst ”lang zal die leven” op z’n Surinaams en toen nog op z’n Nederlands. Later kregen wij harde trommelbeats te horen met Surinaamse teksten. Ik vroeg aan Sven of die het tof zou vinden om ”Tuintje in m’n Hart” aan te vragen en dat vond die wel chill. Aan Thio de gids vroeg ik of dit mogelijk was. En ja dit was mogelijk. Het leek eerst een jamsessie te worden, omdat de band even out-of-the-comfort zone ging, maar toen kwamen de drumbeats en begonnen ze met zingen. De drums waren te hard voor de zang. De groep zei ”Dirk ga erbij staan en meezingen!”. Gelukkig had ik al pilsjes op, dus ik dacht ”fuck it ik doe het gewoon!”. Het was super grappig om erbij te staan en de Nederlands en Surinaamse teksten mee te zingen. Het optreden was verschrikkelijk slecht, maar we hebben verschrikkelijk hard gelachen. Sven had de Samboera band nog 7 Djogo’s gegeven. Hij wilden er 8 geven, maar de bar hadden wij drooggelegd …en dat terwijl Thio nog zei ”er is genoeg bier daar!”, nou mooi niet als wij langs zijn geweest, haha! Sven zijn 22e verjaardag was natuurlijk één om nooit meer te vergeten!

Dag 17 naar Frans-Guyana – maandag 25 november 2019
Per boot vertrokken wij weer uit Galibi. Wij waren onderweg naar het immigratiekantoor in Suriname om ons paspoort af te stempelen en verder de rivier over te steken naar Frans-Guyana. Net dat wij de boot uitstapte begon het een klein beetje te regenen. Wij liepen naar het immigratiekantoor en stonden allemaal voor een korte tijd te wachten aangezien wij de enige waren. Echter buiten was het inmiddels keihard aan het regenen. Een paar van ons liepen even de Taxfree shop in. Waar alles echt spotgoedkoop was. Een klein flesje rum was hier €0,70. Gek genoeg zijn de parfums wel redelijk prijzig. Afijn, het leek er niet op dat het ging stoppen met regenen dus het was even op de tanden bijten en doorgaan. Zeiknat kwamen wij aan in Frans-Guyana.

In de voorgaande landen, Guyana en Suriname, reden ze links op de weg. Hier keek ik dus eerst rechts en links op de weg, al rijden ze in Frans-Guyana rechts. Gelukkig kwam er geen auto want het had mijn dood kunnen zijn net 5 minuten in Frans-Guyana, haha. Je zie trouwens meteen dat je er veel nieuwe Franse auto’s rondrijden. Iets wat je in de voorgaande landen nauwelijks zie. Tussen de grensplaats naar Kourou had je alleen maar bossen en weilanden. In die tussentijd hadden wij geen één Chinese supermarkt gezien. Terwijl je die juist om de 250 meter verwijderd zie liggen in Suriname. In de bus kregen wij te horen dat ons verblijf in Cayenne geannuleerd was door de eventuele lancering van een raket van ESA. Heel vreemd! Als je voor zo’n grote groep al van te voren boek zou het hotel niet voor zo’n kut-smoesje wat kunnen verzinnen. En hoe zou het hotel tenslotte weten dat wij niet voor de raketlancering kwamen, toch ;-)? Afijn er werd dus verteld dat wij 4 nachten in Kourou verbleven. Hier was ook het hotel veranderd naar een soort Van Der Valk hotel aan de weg. Begrijp mij niet verkeerd Van Der Valk is goed, maar meestal ver afgelegen van het centrum, zo ook dit hotel. Ná een douche in het hotel hadden Sven en ik een halve liter Heineken besteld met Europese prijzen van € 6,50 en ging wij poolen in het hotel. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik mijzelf hoeveel meer negativiteit ik in deze alinea kwijt kan, haha!

Maar nee het werd leuker! Wij gingen naar een bowlingbaan die aanwezen werd toen we Kourou binnenreden. De intentie was om hier te gaan bowlen om vervolgens een heerlijke pizza op te knagen. De bowlingbaan was alleen gesloten, dus gingen wij maar gelijk over op het dineren hier. Iedereen had gigantische trek in pizza. Iets wat wij in de rest van de reis nog niet ophadden. Ik nam een pizza Calzone met ham en champignons en een overheerlijke Affligem biertje. Het was een super gezellige avond. Terug in het hotel hadden wij nog een afzakker genomen om vervolgens heerlijk te gaan tukken. De volgende dagen kregen wij wellicht te horen of de raketlancering door zou gaan.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Inmiddels zijn wij weer geland in Nederland. De kou hier is nog behoorlijk wennen. In de komende week ga ik de blogs uploaden van onze laatste week in Suriname en de Guyana’s. Veel leesplezier! 

Dag 14 een bezoek aan Fort Nieuw-Amsterdam en Fort Zeelandia + souvenirs shoppen in Paramaribo – vrijdag 22 november 2019
Ná een geweldige nachtrust in het mooie Royal Torarica. Dit was bij verre uit de meest mooie kamer die wij hadden op de reis. Het ontbijt was ook uitmuntend. Er was een enorme variatie. Zo waren er ook ”Hollandse” garnaaltjes, Engels ontbijt, verschillende yoghurtjes, pannenkoeken, fruit noem het maar op. Vandaag stond er niks vanuit Djoser op de planning, dus wij hadden een dag ter vrije besteding. Met een klein groepje vanuit ons reisgezelschap (Roos, Wijnand, Petra, Leanne, Sven en ik) gingen wij naar het Commewijne district. Dit is aan de andere zijde van de Suriname Rivier waarbij je over de 52 meter hoge Bosjebrug rijdt. Het Commewijne district is voornamelijk bekend doordat hier de Javanen zich hebben gesettled in de early days. Hier tref je dan ook verschillende Indonesische Warungs (restaurantjes) die je ook in bijvoorbeeld Bali zou tegenkomen. Ons plan was om naar Fort Nieuw-Amsterdam te gaan. Een gedeelte wat zowel in de slavernij als in de Tweede Wereld Oorlog een rol had gespeeld. Ná een rondje een beetje cultuur te hebben gesnoven liepen wij naar de bar in Fort Nieuw-Amsterdam waar wij even een biertje hadden genomen ter afkoeling. Even later liepen wij naar onze taxichauffeur die wijselijk de auto onder een boom had geparkeerd in de schaduw. Het was namelijk enorm heet! Hierna zijn wij terug naar Paramaribo gegaan waar wij Fort Zeelandia hadden bezocht. Een typisch Nederlands fort, kenmerkend door de baksteen die je nagenoeg overal in Nederland tegenkom.

Het was inmiddels middag geworden en wij hadden allemaal wel redelijk trek. We zijn naar het normale Torarica gelopen waar wij de eerste 2 nachten hadden overnacht. Onze grote barman-vriend Harold liep er ook weer en we werden hartelijk begroet door hem. Voor de lunch had ik Sate Ayam gekozen. Een typisch Javaans gerecht dat wel centraal stond aan het bezoek aan de Commewijne. Het was heerlijk! Petra en Sven hadden Saoto soep. Een soort kippensoep in een opgepimpte Javaanse versie. Hier had ik nog wat van geproefd en had bijna een kom van die soep besteld. Mega lekker! Het was fijn dat we eindelijk even iets anders dan Nasi en Bami konden eten. Ná de lunch waren we nog even de stad ingedoken om wat souvenirs te kopen. Ik had een Surinaams Monopoly spel gevonden wat mij een leuk souvenir leek. Dit heb ik weten te scoren …en dan nog even over de stad Paramaribo. In de eerste 2 dagen dacht ik bij mijzelf ”wat is dit in godsnaam voor stad?”, echter ná ons bezoek aan Georgetown voelde ik mij zo thuis in het o-zo leuke Paramaribo. Op dat moment voel ik mij ook weer een échte reiziger die zich laat onderdompelen aan de cultuur. Iets wat ik altijd graag doe. Al zit je soms wel is tegen de grens van de comfort-zone aan. Afijn, het souvenir shoppen was erg leuk. In Paramaribo heb je leuke shopjes voor dit soort prullaria. De tijd vloog voorbij! In eerste instantie wilden wij een drankje gaan doen bij een barretje genaamd ”Riverside” wat er erg leuk uit zag. Al was het al aan de late kant, dus zijn teruggelopen naar het hotel en hebben nog wat cocktails bij het zwembad genuttigd. De Piña Colada smaakte erg goed! In de avond was het tijd om de bagage te re-organiseren aangezien wij onze backpack weer terug hadden gekregen. De voorgaande dagen hadden wij namelijk met een kleinere tas gereisd dit doordat er niet genoeg ruimte was in de korjaal (boot) in de jungle. Op dit moment ben je gewoon weer terug bij af en lijkt het net of je weer opnieuw moet pakken voor een reis, een klote werkje, haha! In de avond zijn we uiteindelijk niet weg gegaan. De slaap was groter dan onze trek. Tenslotte lag dat bed in Royal Torarica wel écht mega goed.

Dag 15 Bonjour St Lourraint en Hallo Galibi! – zaterdag 23 november 2019
We were ready to go! Voor de deur van het hotel stond de bagagebus die achter de normale bus reed richting Albina. Albina is het plaatsje waar je per boot naar Galibi kan reizen. De buschauffeur en de gids waren toffe gasten. Terwijl wij de Bosjebrug overreden richting het Commewijne district stopte wij nog even kort bij een supermarkt. Uiteraard was ook deze supermarkt weer van een Chinese eigenaar. Het is echt bizar hoeveel Chinezen hier de winkels beheren. Halverwege onze reis naar Galibi stopte wij bij een Maron Monument. Hier waren tijdens binnenlandse oorlog veel doden gevallen. Wij reden langs veel bossen onderweg naar Albina. Daar te zijn aangekomen gingen wij per boot naar Galibi. Albina is een plaatsje aan de grens met Frans-Guyana. Er werd verteld dat dit een smokkelroute was en dat zelfs kleine mannetjes op school al een handeltje hebben in Frans-Guyana. Erg bizar! Ook wij gingen zo naar de overkant, of wel naar Frans-Guyana. Zonder enige paspoortcontrole stonden wij ook op Europees grondgebied, want Frans-Guyana zoals de naam al zeg is een onderdeel van Frankrijk, dus daarmee ook de Europese Unie. Hier gingen wij een gevangenis bezoeken genaamd naar het plaatsje ”Saint Lourraint”. De gevangenis was bedoeld voor de criminelen die in Frankrijk iets op d’r kerfstok hadden, zoals diefstal, moord, verkrachting etc. Dit was de eerste halte voor die criminelen. Het was vrij bizar om te zien in welke bizarre omstandigheden zij leefde. Probeerde je al gevangene te ontsnappen en je werd gepakt werd je vaak in een andere strengere isoleercel geplaatst. Al was er één bekende gevangene die zich heb weten te bevrijden van zowel de gevangenis in Saint Lourraint als op de Duivels Eilanden …want de Duivels Eilanden was voor de ‘zware’ criminelen. Ook hier in Saint Lourraint speelde het galgemaal-principe. Gevangene die werden onthoofd kregen eerst nog een overheerlijke maaltijd, een fles rum en een fles wijn om op te drinken, zodat zij door de dronkenschap het erger ervaren (…blijkbaar!). Daarna werden ze onthoofd onder het toezien van alle andere gevangene. Het hoofd werd later op sterkwater gezet en naar de hoofdstad Cayenne gebracht. Tot 1970 was het nog mogelijk om dit te bewonderen. All-in-all was het een vrij bizarre ervaring.

In het dorpje hadden wij nog even de lokale markt bezocht waar wij in de supermarkt nog een paar pilsjes hadden gescoord voor op de boot. Het was aardig gezellig aan het worden. Met de JBL-speaker aan en een paar pilsjes waren wij verzekerd op een leuke bootreis. De tocht was ongeveer 1 tot 1,5 uur naar Galibi. Zonder te weten wat er ons stond te wachten stapte wij de boot in. Eenmaal verder op de rivier werd het duidelijk dat we aardig nat konden worden door het opspattende water. Wij waren ons goed aan het vermaken met een biertje en goede muziek. Heerlijk over de rivier varen met de Crockett’s Theme van Miami Vice was dit puur genieten! Toen even later het bier op was had ik m’n halve fles Captain Morgan gepakt en rond gegeven. Het was tof. Bij aankomst in Galibi was iedereen zeikesnat. Al was het wel de moeite waard, want Galibi is écht onwijs mooi. Een echt paradijsje. De lodge was erg mooi, maar lag al snel onder het zand aangezien je gewoon constant van de bar/restaurant naar je kamer door het zand loop. Het is geen eiland, maar ik kreeg hier wel een echt eilandgevoel. Het strand had een typische Caribische look met palmbomen tot aan het strand. Het enige verschil was dat hier onwijs veel grote gieren zaten te wachten totdat er een vis dood het strand aanspoelde. In de avond hadden wij weer lekker Djogo’s gedronken en hebben wij genoten van de muziek.