Archief van
Categorie: Paramaribo

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Forten en Gevangenissen in de Tropen.

Inmiddels zijn wij weer geland in Nederland. De kou hier is nog behoorlijk wennen. In de komende week ga ik de blogs uploaden van onze laatste week in Suriname en de Guyana’s. Veel leesplezier! 

Dag 14 een bezoek aan Fort Nieuw-Amsterdam en Fort Zeelandia + souvenirs shoppen in Paramaribo – vrijdag 22 november 2019
Ná een geweldige nachtrust in het mooie Royal Torarica. Dit was bij verre uit de meest mooie kamer die wij hadden op de reis. Het ontbijt was ook uitmuntend. Er was een enorme variatie. Zo waren er ook ”Hollandse” garnaaltjes, Engels ontbijt, verschillende yoghurtjes, pannenkoeken, fruit noem het maar op. Vandaag stond er niks vanuit Djoser op de planning, dus wij hadden een dag ter vrije besteding. Met een klein groepje vanuit ons reisgezelschap (Roos, Wijnand, Petra, Leanne, Sven en ik) gingen wij naar het Commewijne district. Dit is aan de andere zijde van de Suriname Rivier waarbij je over de 52 meter hoge Bosjebrug rijdt. Het Commewijne district is voornamelijk bekend doordat hier de Javanen zich hebben gesettled in de early days. Hier tref je dan ook verschillende Indonesische Warungs (restaurantjes) die je ook in bijvoorbeeld Bali zou tegenkomen. Ons plan was om naar Fort Nieuw-Amsterdam te gaan. Een gedeelte wat zowel in de slavernij als in de Tweede Wereld Oorlog een rol had gespeeld. Ná een rondje een beetje cultuur te hebben gesnoven liepen wij naar de bar in Fort Nieuw-Amsterdam waar wij even een biertje hadden genomen ter afkoeling. Even later liepen wij naar onze taxichauffeur die wijselijk de auto onder een boom had geparkeerd in de schaduw. Het was namelijk enorm heet! Hierna zijn wij terug naar Paramaribo gegaan waar wij Fort Zeelandia hadden bezocht. Een typisch Nederlands fort, kenmerkend door de baksteen die je nagenoeg overal in Nederland tegenkom.

Het was inmiddels middag geworden en wij hadden allemaal wel redelijk trek. We zijn naar het normale Torarica gelopen waar wij de eerste 2 nachten hadden overnacht. Onze grote barman-vriend Harold liep er ook weer en we werden hartelijk begroet door hem. Voor de lunch had ik Sate Ayam gekozen. Een typisch Javaans gerecht dat wel centraal stond aan het bezoek aan de Commewijne. Het was heerlijk! Petra en Sven hadden Saoto soep. Een soort kippensoep in een opgepimpte Javaanse versie. Hier had ik nog wat van geproefd en had bijna een kom van die soep besteld. Mega lekker! Het was fijn dat we eindelijk even iets anders dan Nasi en Bami konden eten. Ná de lunch waren we nog even de stad ingedoken om wat souvenirs te kopen. Ik had een Surinaams Monopoly spel gevonden wat mij een leuk souvenir leek. Dit heb ik weten te scoren …en dan nog even over de stad Paramaribo. In de eerste 2 dagen dacht ik bij mijzelf ”wat is dit in godsnaam voor stad?”, echter ná ons bezoek aan Georgetown voelde ik mij zo thuis in het o-zo leuke Paramaribo. Op dat moment voel ik mij ook weer een échte reiziger die zich laat onderdompelen aan de cultuur. Iets wat ik altijd graag doe. Al zit je soms wel is tegen de grens van de comfort-zone aan. Afijn, het souvenir shoppen was erg leuk. In Paramaribo heb je leuke shopjes voor dit soort prullaria. De tijd vloog voorbij! In eerste instantie wilden wij een drankje gaan doen bij een barretje genaamd ”Riverside” wat er erg leuk uit zag. Al was het al aan de late kant, dus zijn teruggelopen naar het hotel en hebben nog wat cocktails bij het zwembad genuttigd. De Piña Colada smaakte erg goed! In de avond was het tijd om de bagage te re-organiseren aangezien wij onze backpack weer terug hadden gekregen. De voorgaande dagen hadden wij namelijk met een kleinere tas gereisd dit doordat er niet genoeg ruimte was in de korjaal (boot) in de jungle. Op dit moment ben je gewoon weer terug bij af en lijkt het net of je weer opnieuw moet pakken voor een reis, een klote werkje, haha! In de avond zijn we uiteindelijk niet weg gegaan. De slaap was groter dan onze trek. Tenslotte lag dat bed in Royal Torarica wel écht mega goed.

Dag 15 Bonjour St Lourraint en Hallo Galibi! – zaterdag 23 november 2019
We were ready to go! Voor de deur van het hotel stond de bagagebus die achter de normale bus reed richting Albina. Albina is het plaatsje waar je per boot naar Galibi kan reizen. De buschauffeur en de gids waren toffe gasten. Terwijl wij de Bosjebrug overreden richting het Commewijne district stopte wij nog even kort bij een supermarkt. Uiteraard was ook deze supermarkt weer van een Chinese eigenaar. Het is echt bizar hoeveel Chinezen hier de winkels beheren. Halverwege onze reis naar Galibi stopte wij bij een Maron Monument. Hier waren tijdens binnenlandse oorlog veel doden gevallen. Wij reden langs veel bossen onderweg naar Albina. Daar te zijn aangekomen gingen wij per boot naar Galibi. Albina is een plaatsje aan de grens met Frans-Guyana. Er werd verteld dat dit een smokkelroute was en dat zelfs kleine mannetjes op school al een handeltje hebben in Frans-Guyana. Erg bizar! Ook wij gingen zo naar de overkant, of wel naar Frans-Guyana. Zonder enige paspoortcontrole stonden wij ook op Europees grondgebied, want Frans-Guyana zoals de naam al zeg is een onderdeel van Frankrijk, dus daarmee ook de Europese Unie. Hier gingen wij een gevangenis bezoeken genaamd naar het plaatsje ”Saint Lourraint”. De gevangenis was bedoeld voor de criminelen die in Frankrijk iets op d’r kerfstok hadden, zoals diefstal, moord, verkrachting etc. Dit was de eerste halte voor die criminelen. Het was vrij bizar om te zien in welke bizarre omstandigheden zij leefde. Probeerde je al gevangene te ontsnappen en je werd gepakt werd je vaak in een andere strengere isoleercel geplaatst. Al was er één bekende gevangene die zich heb weten te bevrijden van zowel de gevangenis in Saint Lourraint als op de Duivels Eilanden …want de Duivels Eilanden was voor de ‘zware’ criminelen. Ook hier in Saint Lourraint speelde het galgemaal-principe. Gevangene die werden onthoofd kregen eerst nog een overheerlijke maaltijd, een fles rum en een fles wijn om op te drinken, zodat zij door de dronkenschap het erger ervaren (…blijkbaar!). Daarna werden ze onthoofd onder het toezien van alle andere gevangene. Het hoofd werd later op sterkwater gezet en naar de hoofdstad Cayenne gebracht. Tot 1970 was het nog mogelijk om dit te bewonderen. All-in-all was het een vrij bizarre ervaring.

In het dorpje hadden wij nog even de lokale markt bezocht waar wij in de supermarkt nog een paar pilsjes hadden gescoord voor op de boot. Het was aardig gezellig aan het worden. Met de JBL-speaker aan en een paar pilsjes waren wij verzekerd op een leuke bootreis. De tocht was ongeveer 1 tot 1,5 uur naar Galibi. Zonder te weten wat er ons stond te wachten stapte wij de boot in. Eenmaal verder op de rivier werd het duidelijk dat we aardig nat konden worden door het opspattende water. Wij waren ons goed aan het vermaken met een biertje en goede muziek. Heerlijk over de rivier varen met de Crockett’s Theme van Miami Vice was dit puur genieten! Toen even later het bier op was had ik m’n halve fles Captain Morgan gepakt en rond gegeven. Het was tof. Bij aankomst in Galibi was iedereen zeikesnat. Al was het wel de moeite waard, want Galibi is écht onwijs mooi. Een echt paradijsje. De lodge was erg mooi, maar lag al snel onder het zand aangezien je gewoon constant van de bar/restaurant naar je kamer door het zand loop. Het is geen eiland, maar ik kreeg hier wel een echt eilandgevoel. Het strand had een typische Caribische look met palmbomen tot aan het strand. Het enige verschil was dat hier onwijs veel grote gieren zaten te wachten totdat er een vis dood het strand aanspoelde. In de avond hadden wij weer lekker Djogo’s gedronken en hebben wij genoten van de muziek.

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

De o-zo mooie vogeltour op Bigipan (…toch Sven?)!

Dag 12 terug naar Suriname – woensdag 20 november 2019
”…wat doen die drumstokjes op bed?” …het was 3 uur in de ochtend, want vandaag stond de grensovergang weer op de planning van Guyana naar Suriname. Vanuit Georgetown vertrokken wij om 4 uur en duurde het ongeveer 3 uur met de bus om naar de grensovergang te gaan. Aangezien ik nog net maar wakker was ging ik half slapend de bus in en verder slapen. De zonsopgang was overigens prachtig nadat we ongeveer 2 uur onderweg waren. De verhalen van het Hard Rock Café waren wel hilarisch ondanks dat ik vrij weinig ervan mee had gekregen. Bij het immigratiekantoor ging het vrij voorspoedig aan de Guyaanse kant. Wij hebben er echter wel enige tijd moeten wachten totdat we op de ferry mochten. In de vertrekhal hebben wij nog even onze laatste Guyaanse dollars verpatst voor koude frisdrankjes.

Eenmaal aan boord kregen wij weer een immigratiebriefje om in te vullen voor aankomst in Suriname. Persoonlijk keek ik er wel weer naar uit om terug naar Suriname te gaan. In eerste instantie vonden wij Nieuw-Nickerie een soort ghetto, maar ná Georgetown zou dit straatbeeld wel veranderd zijn. Bij aankomst in Suriname was het wel even ons ”No Spang”-modus aanzetten, want het duurde behoorlijk lang voordat wij hier in het immigratiekantoor aan de beurt waren. Op de weg naar Nieuw-Nickerie stopte wij aan Zeedijk waar een Hindu tempel stond. Zeedijk leek typisch op Nederland. Terug in de Golden West Hotel hadden wij in een toko gegeten. Ze hadden heerlijke bami en nasi hier. Er kwam een Surinaamse familie binnen die normaal gedag tegen ons zeiden. Iets wat je in Nederland nagenoeg niet meer tegenkom. Later had ik nog een rondje gelopen in Nieuw-Nickerie, waarbij ik een security man tegenkwam. We hadden het over de temperatuur en zei dat hij het niet kon aarden in Nederland vanwege de kou. Het was een leuk praatje. Zo vriendelijk dat mensen hier gewoon een praatje maken zonder dat je ze daadwerkelijk ken. Doordat wij laat lunch hadden waren wij niet meer in de avond weggegaan. Het was een vroege hangover ochtend, dus de slaap was wel erg benodigd.

Dag 13 natuurtocht op Bigipan en terug naar Paramaribo – donderdag 21 november 2019
De dag waar wij zo naar uitkeken tijdens onze reis stond op het programma. De terugreis naar Paramaribo waar wij het luxe Royal Torarica verbleven. Vóór dat wij koers hadden gezet naar Paramaribo gingen wij naar het natuurreservaat Bigipan. Bigi = groot en pan = meer, dus groot meer is de naam eigenlijk. In de Bigipan gingen wij met twee bootjes de mooie vogels bewonderen. De meest bijzondere vogel van dit reservaat is de rode Ibis. Al waren er ook grote visarenden, buizerds en spechten te bewonderen die ook vrij bijzonder zijn. Halverwege het kanaal naar de Bigipan toe kwamen wij hele grote zwermen van rode Ibis tegen. Niet normaal rood, maar écht vuurrood. Echt adembenemend. De gids was erg gepassioneerd over z’n werk. Een échte vogellaar. Waar wij even tijd nodig hadden om de vogel te spotten had hij ze binnen no-time gezien. Op de Bigipan stonden huizen op palen boven het water. Erg uniek om te zien. We stopte bij de lodge op het water van de gids. Hier hadden wij de gelegenheid om even een bak koffie of thee te nemen. De gids had nog een leuk grapje, aangezien het een vogeltour was had hij ook een vogelgrapje. Als een man hier in Suriname 1 vrouw heb noemen ze hem een pechvogel, bij 2 vrouwen een geluksvogel, bij 3 vrouwen een paradijsvogel en zonder vrouw is die een trekvogel, haha! In de lodge verbleven verschillende Nederlandse studenten die studeerde om docent te worden. De studenten kwamen wij later op het meer tegen die een moddersessie achter de rug hadden. Gewoon elkaar met modder insmeren zeg maar en grote modderballen maken om tegen elkaar te gooien. Op het meer hadden wij nog meer rode Ibis gezien. Het bleef mooi. Al duurde het tripje wel erg lang, de gids schoot door in z’n enthousiasme om ons elke vogel te laten fotograferen. Wij zaten in onze gedachte al lang in Royal Torarica. Een beetje relaxing time was wel zwaar benodigd in de drukke reis. Bij het einde hadden wij de boot nog over een ramp getrokken dat faciliteerde als een dijkje. Het was een mooie tour, maar iets te lang.

Kort ná de Bigipan tour stopte wij voor een lunch bij een wegrestaurant waar we heerlijke kip + patat ophadden. Patat is iets wat ik een soort van mis op de reis, omdat we zoveel nasi en rijst even, haha. Het was even goed om gegeten te hebben. Onderweg waren we nog gestopt bij een supermarkt. De supermarkten in Suriname zijn overigens allemaal van Chinese eigenaren. Echt allen! Petra en ik hadden in de tussenstop nog een Banks biertje gescoord. Sven had er nog geen zin in. Die spaarde zijn lever voor een goede Champagne in het Royal Torarica. Leanne had nog een aanvraag stop gevraagd aan Jane onze gids. Namelijk in Groningen. Leanne is geboren en getogen in Groningen, vandaar dat zij in het tropische Groningen een foto wilden maken bij de plaatsnaam. Groningen hier is in de winter wel goed vertoeven qua temperatuur, haha! We waren allemaal kant en klaar toen wij aankwamen in het Royal Torarica hotel. Het was nog veel luxer dan het normale Torarica. Niet zo zeer beter, maar gewoon luxer. Een douche deed wonderen. Ik zei tegen Sven ”het lijkt wel of je als een zwerver ná 15 jaar weer een douche kan nemen, ik voel mij als herboren”. Aangezien we écht klaar waren met de dag hadden wij voorgenomen om in het Royal Torarica te gaan eten. Sven had wel zin in een Champagne en hebben onder het genot van een Champagne de avond ingeluid. Het eten was ook formidable. Even een goede stuk Tournedos in plaats van alle bami en nasi gerechten van de afgelopen dagen. Het was een mooie afsluiting van een gigantisch drukke dag.

”Een avontuurtje in de jungle”

”Een avontuurtje in de jungle”

Dag 4 met de korjaal naar Boven Suriname (de jungle!) – dinsdag 12 november 2019
Bij het uitchecken kwamen we weer Gerard Joling tegen. Hij begon zelf gewoon een praatje en vroeg waar we heen gingen wij “De Jungle!”. Hij wenste ons veel succes op het avontuur. De busreis van Paramaribo naar de opstapplaats duurde zo’n 3,5 uur. Hier stapte we op om per korjaal naar Boven Suriname te varen. Dit is het junglegebied van Suriname.

Gilbert had lunch geregeld dat we in de korjaal op hadden gegeten. Het was een lunchpakket met rijst en kip. De vaartocht was werkelijk waar prachtig. Dwars door de jungle. Op sommige stukken werd er gevraagd of we uit konden stappen aangezien er dan weer een stroomversnelling was. Bij aankomst in Minemi Lodge kregen wij een korte uitleg waar we in de avond gingen eten, waar de bar was en welke kamer wij kregen. Al snel waren wij in de bar te vinden voor een koude Parbo.

In de middag gingen wij nog naar een lokale Maron dorp. Marons zijn de mensen die in de slavernij tijd waren gevlucht voor de kolonisten het binnenland in. Ieder van hen hadden hier de natuur moeten overleven met alle gevaarlijke dieren die er leven. Tot de dag van nu leven zij hier het primitieve leven en verdienen ze geld door grondstoffen in het bos. Voor veel Marons is het Nederlands niet geheel bekend. Zij spreken hier hun eigen taal. Waar ik verbaasd van was, waren de eenvoudige huizen. Door de hoge temperaturen is een goede nachtrust denk bijna niet mogelijk, want ik denk niet dat ze geïsoleerd zijn.

Terug in Minami gingen wij met z’n allen eten. Waarna wij in het donker door een Kaaimantocht gingen maken met de korjaal. Tijdens het eten vroeg ik aan Gilbert wat de Surinaamse tekst betekende in het nummer “Tuintje in mijn hart”; Mi Blaka Rowsu = mijn zwarte roos, Mi Werti Rowsu = mijn witte roos. De overige tekst had die ook vertaald. Het kwam er in ieder geval op neer dat het een liefdesliedje is.

Gedurende de kaaimantocht hebben wij 1 kaaiman gezien. De rest lag denk in de rivier te chillen. Door middel van de zaklamp zag je de ogen schitteren. Het was een leuke tocht. Daarna was ik meteen naar m’n mand gegaan, want ik was behoorlijk moe!

Dag 5 “een avontuurtje in de jungle” – woensdag 13 november 2019
Het programma van vandaag was een kijkje bij een andere Moron stam, een bezoek aan de Saamaka museum en het bekijken van een houtbewerkingsatelier. Ná het ontbijt gingen we de korjaal in. De eerste Maron stam had Rastafari roots en dat kon je ook wel zien aan de vele mannen hier die allemaal dreadlocks hadden. We passeerde een lokale school met kleine kids die allemaal naar ons aan het zwaaien waren. Naast het schooltje zat een naaiatelier waar ongeletterde vrouwen van de stam opleiding kregen door een vrouw uit Paramaribo. Zij sprak perfect Nederlands. Het project is opgezet zodat de Maron gemeenschap zien dat als ze iets ondernemen dat ze daarmee geld kunnen verdienen. Ik vond het een goed initiatief dus had een handgemaakt tasje gekocht. Niet dat ik het ooit gebruikt, maar meer qua bevordering van de lokale gemeenschap. In de shop hingen labels met een naam erop van de vrouw die het had gemaakt, zodat iedere vrouw gelijk kansen heb om iets te verkopen.

Even later liepen wij naar de houtatelier waar flink gewerkt werd. Ze waren prachtige houtenbankjes aan het maken. Helemaal massief er kwam geen lijm, spijker of schroef aan te pas. Erg bijzonder hoe ze dat voor elkaar kregen. Zelfs eetkamerstoelen waren massief gemaakt. En enorm zwaar. Elke keer hakken ze een andere boom om. Er staan in het bos meer dan 1500 boomsoorten. Er woonde hier een Nederlandse steenbewerker sinds kort die vaardigheden wilden leren van de locals met hout.

Even later gingen wij per korjaal naar de Saamaka museum waar de gehele geschiedenis van de Maron gemeenschap werd verteld. Een Maron man mag met meerdere vrouwen een relatie hebben. Het enige wat hier wel aan vast zit. Per vrouw moet je 3 huizen bouwen. Eén om te slapen, één om te koken en één voor de berging. Dus stel je heb 3 vrouwen moet je 9 huizen bouwen. In de hedendaagse samenleving zien ze wel een verandering. Het is wat moderner aan het worden en dames en heren prefereren nu een monogame relatie. Bij het Saamaka museum hadden wij een heerlijk koude Parbo genuttigd. Ná de museum tour had ik nog een mooie houten kaaiman gekocht.

Terug in Minami had Urphil de barman de bar weer geopend. Gilbert had gezegd dat we in de namiddag voor de bar zouden verzamelen om nog even naar het grootste Maron dorp van 5000 inwoners gingen kijken naar hoe een Korjaal gemaakt wordt. Dus een mooie locatie om nog een pilsje te nuttigen. Verschillende uit de groep namen een duik in de rivier. Jan ging nog verder zwemmen. Ik zei “straks komt die nog een kaaiman tegen”, Petra zei “nee, die vallen niet aan”, ik: “straks voelt zo’n kaaiman zich in het nauw net als een kat”, Petra begon te lachen en zei “een kaaiman in het nauw maakt rare sprongen”. Vanaf dat moment zijn we in de groep alleen maar nog gezegdes met kaaiman aan het maken geweest, haha. Beter 1 kaaiman in de hand dan 10 in de lucht, 1 kaaiman maakt nog geen zomer. Haha onder het genot van een biertje begin je dan flink pijn in je kaken te krijgen van het lachen, haha.

Onze tour naar de grootste Maron gemeenschap was in de namiddag. Urphil de barman ging mee en vertelde dat de korjalen uit een stam worden gemaakt van Basralocus hout. Erg sterk hout die de stoten tegen de rotsen kan verdragen. In het dorp, het dorp waar Urphils familie woont, hebben wij een leuke tour gehad. Mensen wonen hier echt primitief. Al hebben ze wel een bar hier. De kinderen spelen met heel veel man met 1 voetbal. Erg bijzonder. In Nederland had iedereen een voetbal gehad. En hier zie je ze geen ruzie maken en delen het met elkaar. Urphil benadrukte dat het niet toegestaan is fotos te maken. Alleen van hem of Gilbert. Urphil liet ook z’n familie. Stuk voor stuk hele blije mensen met een big smile.

De tour was voorbij en de bar was geopend. Ik had m’n JBL gepakt en zaten gezellig met z’n allen aan een koude versnapering. Met heel veel Surinaams Nederlandse muziek hadden wij de avond wel doorgebracht. Uiteindelijk waren Sven, Petra, Urphil en ik nog tot laatste over. Iemand kwam met het idee om op spinnenjacht te gaan. Urphil vond het geen probleem. Het was erg bijzonder om door het bos in de nacht zo te lopen. Uiteindelijk hebben we een Tarantula gespot. Het was een mooi avontuurtje in de jungle!

No Spang in Paramaribo!

No Spang in Paramaribo!

Dag 1 Schiphol – zaterdag 9 november 2019
Een reis waar we lang naar uit keken is een feit geworden. Om 3 uur stapte wij de auto in richting Schiphol voor een overnachting in het luxe Hilton hotel. Sven had voorafgaand al een airport view kamer geregeld. Het was een prachtig uitzicht! Beneden in de bar hadden we een erg “goedkoop” pilsje genuttigd van maar liefst 9 euro. Afijn het door-drink-tempo was niet bepaald hoog voor dit bedrag. Even later waren we naar Schiphol Plaza gelopen waar we iets hadden gegeten bij de Burger King. Na afloop hadden we toch nog 1 pilsje gedaan en hadden die meegenomen naar de kamer. Hier kregen wij nog wel trek in een pizza en hadden die met de roomservice besteld. Op zo’n luxe manier kwam iemand de pizza op de kamer brengen. Alleen dan weet je al dat het een elite hotel is, haha. Het was een goed begin van een (waarschijnlijk 😉 ) prachtige reis.

Dag 2 naar Paramaribo – zondag 10 november 2019
In de ochtend waren wij al vroeg aan de ontbijttafel aangeschoven. De variatie en keuze was enorm. Dit is zeker een ontbijt die in de top 3 staat van beste hotelontbijt. Het is wel een prijzige overnachting, al was het wel ideaal dat je in door de overdekte terminal kan lopen waar je normaal op kort parkeren staat. Bij de vertrekhal hadden wij de backpacks inlaten sealen en zijn daarna naar de bagage drop off gegaan. Dit samen met de douanecontrole duurde echt mega lang. Het was dus maar goed dat we op tijd waren!

Het boarden in het vliegtuig liep vrij soepel, wel zo soepel dat bepaalde checks nog niet waren gedaan. Er was namelijk iemand tegengehouden door de Koninklijke Marechaussee die niet mee mocht op de vlucht. Tijdens het laden van de bagage hadden ze niet de nummers doorgegeven van de containers waar eventueel zijn bagage in zou kunnen zitten. Dus we stonden nog anderhalf uur aan de grond. Ik zei tegen Sven “de reisvloek heeft ons ingehaald”. In die tijd hebben we nog met de piloot, steward en stewardessen zitten praten. Wat stuk voor stuk hele aardige mensen waren. Net voor het boarden stond er een cameraman achter ons. Al snel wisten wij dat Gerard Joling aan boord was, want die kwam in de tussentijd de trap aflopen in het vliegtuig van business naar economy. Aangezien wij bij de nooduitgang stonden begon die een praatje met ons. Hij was onderweg naar Paramaribo om samen met de Brabo Neger opnames te maken over cultuurverschillen. Gek genoeg kwam ik erachter dat de Brabo Neger wel is op een jubileumfeestje was van Van Leersum. Ik wist totaal niet dat die bekend was in eerste instantie.

Het was inmiddels tijd om te vertrekken en wij namen plaats in de stoelen bij de nooduitgang. Met flinke beenruimte was dat wachten niet zo heel erg. Tijdens het opstijgen viel de prullenbak in het toilet. Eenmaal op hoogte aan te zijn gekomen was het niet mogelijk om de wc deur te openen. De stewardess had ‘m eruit gehaald, echter kon de deur niet zo makkelijk meer terug. Sven en nog een Surinamer hadden de stewardess geholpen om de deur terug te plaatsen.

Het eten en drinken was vrij goed geregeld. Eerste maaltijd was kip met rijst in zoetzure saus en de tweede maaltijd een pizzapunt met een heerlijk caramel toetje en een salade. De Heineken biertjes waren in een speciale KLM editie aangezien ze 100 jaar bestaan. Niet dat het er anders door smaakte, haha, maar het was een leuk blikje.

Net voor de aankomst kwam 1 van de stewardessen een goodie bag geven aangezien Sven de deur had gefixt. Ik had niks gedaan en kreeg er ook 1. “Voor de morele support” zei ze. Erg aardig. In eerste instantie was het de bedoeling dat de business class passagiers eerst van boord mochten. Echter zaten wij direct bij de uitgang en mochten er ook gelijk uit. Ouderwets met een trap naar beneden lopen. Dit had ik met zo’n groot toestel nog nooit meegemaakt. De steward zei nog “dit is binnenkort nostalgie. De dubbeldeks-Boeing gaat er eind volgend jaar namelijk uit. En wie weet dat de luchthaven van Paramaribo ook in de toekomst een gangway krijg.

Op de luchthaven stonden wij weer met Gerard Joling in de rij bij het visumloket. Hier kregen wij een stempel en liepen naar de bagageband toe. Hier waren verschillende simkaart verkopers. Een ideaal moment dus om een Surinaamse simkaart te kopen. Voor €24 weet je alles 7gb voor 1 maand.

Het duurde wel even voordat wij de bagage hadden, maar blijkbaar waren we alsnog vroeg. Er zat al één iemand van de groep buiten te wachten. Dit was Petra, wat na een kort praatje al duidelijk werd dat ze ook een echte reispionier is. Het duurde behoorlijk lang voordat iedereen door de douane was. In de tussentijd werden wij geamuseerd door de filmploeg van Joling die de scenes een aantal keer opnieuw aan het maken waren. Inmiddels waren we weer anderhalf uur verder. Het was donker geworden en liepen naar de bus toe. Er liepen wat lokale jongetjes mee die de bagage wel in de bus zouden gooien. Niet geheel gratis natuurlijk. Deze geldwolven waren opzoek naar wat euro’s. Het was daar, bij de bus, nog even wachten op onze reisgenoot Leanne die wat problemen had met het visum. Zij mocht het land in, echter wel als ze de volgende dag terug ging om even het visum in orde te maken. De reisleider vertelde dat het ongeveer een uur rijden was naar Paramaribo stad. In de tussentijd zouden wij nog bij een zogenoemde “cambio” (wisselkantoor) stoppen om euro’s om te wisselen naar Surinaamse dollars. Het tempo bij dit wisselkantoor was echt behoorlijk langzaam. Op dat moment wist ik dat ik de “No Spang”-modus aan moest zetten. Of te wel “Maak je geen zorgen”-modus.

De reisleider had gezegd dat we waren geüpgraded naar een mooier hotel genaamd Torarica. Hier verbleven de stewardessen hadden ze gezegd tijdens de vlucht. Maar niet alleen de stewardessen ook hier stond Gerard Joling weer met de Brabo Neger een de filmploeg. Hoe toevallig!

Het hotel zag er erg goed uit. De gangen waren wellicht iets gedateerd maar de bedden ontzettend goed met koele airconditioning kamers. Met een klein gedeelte van de groep hebben wij nog een klein liter flesje Parbo bier gedronken. Op de kaart stonden verschillende Nederlandse gerechten. Sven en ik namen nog bitterballen voor bij het biertje. Ze waren erg goed. Tot slot was het tijd voor een goede nachtrust, want we werden om 7 uur al verwacht voor de stadswandeling door Paramaribo.

Dag 3 stadswandeling in Paramaribo – maandag 11 november 2019
“….pfff ik had nog wel langer kunnen liggen!” dacht ik terwijl ik m’n dag rugzak aan het pakken was met m’n camera’s. Om ongeveer half 7 zaten wij aan de ontbijttafel. Het merendeel van de groep was al aan het ontbijten. Even later was de reisagent Jane gearriveerd die ons info gaf over de reis. Ze zei dat we de volgende dag een reistas van maximaal 9kg mochten meenemen de jungle in. We gaan namelijk 10 dagen met die tas verder! Of te wel ik had de reisbeschrijving niet heel goed gelezen. Ook werd er gevraagd of we deelname aan de optionele excursies Kaieteur Falls en Duivelseiland. Sven en ik hadden voorafgaand van de reis al gezegd dat we die excursies wilden doen. We hadden nog niks gezien maar waren binnen no time €350,- kwijt aan excursies en de fooienpot, haha.

Even later gingen we met onze gids Gilbert de stadswandeling doen. De kennis die hij had over z’n hoofdstad was enorm. Eerst liepen wij langs het gemeentehuis en vervolgens door de Palmentuin via Fort Zeelandia naar de oude stad. De prachtige houtenhuizen zijn het stadsbeeld van Paramaribo. Helaas is er veel verval, al valt het niet mee om in die hitte je verfwerk nog mooi te houden. Kenmerkend waren de Nederlandse bakstenen die in veel gebouwen gebruikt zijn. Op een bepaald moment leek het zelfs wel een stad in Nederland met een tropische temperatuur. Ook is het gek om zover van huis te zijn en gewoon Nederland te praten.

In de straat waar het parlement gevestigd is stopte een auto voor 1 van de gebouwen. Een man stapte met een koffertje eruit. Gilbert zei “dat is ons oud minister president”. Ik vond het vrij bizar dat er geen security was of iets. Hij, Gilbert, zei “dat kan gewoon hier, hier is het niet nodig om straten af te zetten”. Tot slot waren we naar de lokale markt gegaan. Hier verkochten ze voornamelijk eten, zoals groente, fruit, vlees en vis. Bij de vlees en vis gedeelte op de markt stonk het behoorlijk. Hier lagen de vissen gewoon zonder ijs om verkocht te worden. En ook de kippen zagen er vrij vies uit. Als in ze waren geplukt maar ze keken je aan.

Bij de lokale markt kwamen we nog de stewardessen tegen waar wij in het vliegtuig mee zaten. Die stonden weer op het punt terug naar Nederland te vliegen.

In de middag waren we klaar met de stadstour en hadden wij nog even met Gilbert een pilsje genuttigd bij het hotel. Ook hebben we nog gezwommen in het heerlijk warme zwembad en zijn niet meer weg geweest. De Parbo biertjes smaakte enorm goed. En we hadden een nieuwe maat gemaakt genaamd Harold. Hij was namelijk de barman die ons al snel in de gaten had. Leeg glas is een vol glas-principe. Later zijn we met Roos en Petra bij een restaurantje aan de waterkant wezen eten. Wij waren de enige die daar zaten terwijl dit ook toebehoorde aan het complex Torarica. Het was een mooie dag geweest.