Archief van
Categorie: Zuid-Afrika

Border Security Namibia

Border Security Namibia

21 december – Onderweg naar Fish River
Vandaag in Border Security Zuid-Afrika en Namibië… In Zuid-Afrika moesten wij eerst naar de immigratiedienst en vervolgens naar de politie ons paspoort afgeven. Later werden al onze tassen gecheckt. We stonden allemaal op een rijtje en één voor één werd de bagage gecheckt. Een vrij strenge grenscontrole als het aan mij ligt. Eenmaal de brug over gingen we naar de Namibische grens. Hier duurde alles heel erg lang. Eerst een mega rij van de immigratie voor een paar stempels en later stond de gids in de rij om al onze namen door te geven aan de autoriteiten. Uiteindelijk zaten we weer in de safaritruck ná een uur en werden we aangehouden bij de final check. Hier gingen de grenscontrole moeilijk doen om de bevroren kip die wij meehadden. Stelletje zeikers. De douane beambte kwam naar binnen toe in de truck en zei ”chicken is not allowed in Namibia due to the chicken flue”. De gids had dit nog nooit eerder meegemaakt. Ik zei ook nog tegen de medereizigers ”waarschijnlijk is het maar net hoe iemand uit z’n bed gestapt is hier of ze een goede bui hebben of niet”. Het plaatsje aan de grenscontrole heette ”Genadedal” …dit hebben ze met opzet gedaan! Aangezien het nog wel enige tijd ging duren werden wij door de chauffeur naar de benzinestation gebracht die net na de grenspost stond. Onze gids bleef achter om het te proberen te fixen. In die tijd heb ik een Namibische simkaart gekocht, zodat ik even met huis kan connecten. Het was écht grappig, ik kocht een simkaart en een medewerker had buiten onder een partytent een eenvoudig kantoor opgezet die daar de simkaart valideer. Enige tijd later kwam de gids weer tevoorschijn en gingen we verder met onze reis naar Canyon Road campsite.

Net in Namibië en we hadden de eerste antilopen gespot! Eenmaal aangekomen bij Canyon Road House hadden we tent opgezet in 44 graden. Het was écht gigantisch heet. Ruud en ik hadden nog even een korte duik gedaan in het zwembad. Er lagen mensen bij het zwembad en er zat een stelletje in het water die het geloof ik nogal te goed naar hun zin hadden. Die mensen die daar in de zon lagen hebben denk niet fijn kunnen slapen. Vervolgens was ik met Ruud een pilsje gaan doen in de bar. We hadden niet al teveel tijd door de grensopstoppingen, dus gingen we kort nadat biertje terug naar ons kamp. Er was op dat moment een antilope aan het grazen. Ik ging wat dichter naar ‘m toe om een foto te maken, maar dat vond die niet fijn en stond op het punt om mij aan te vallen. Ik ging snel weg! Antilopen zijn niet écht mijn vrienden dus.

Afijn, wij gingen met de safaritruck naar Fish River Canyon om een korte hike te maken van een uurtje en de zonsondergang te kijken. De Fish River Canyon is de 2e grootste canyon in de wereld, Grand Canyon in Amerika is de grootste canyon. Het was écht werkelijk waar prachtig! Inmens hoge kliffen. De canyon is 550 meter diep. Na afloop van de hike werden we verrast met wijntjes en nootjes die de gids had gekocht om de zonsondergang te kijken bij Fish River Canyon. Ik kwam hier aan de praat met een paar Zuid Afrikanen die daar op vakantie waren. Ze waren verrast wat voor reis wij nu maken ”you are gonna see all the nice places!”. Het taaltje is écht heel grappig. Het is een Australisch accent met een Nederlands accent gemixt om een idee te geven. Ze zeggen bijvoorbeeld ook geen ”yes”, maar ”ya”. Ze hadden mij aangeraden om een helikopter tour te nemen boven de Victoria watervallen. De zonsondergang was écht prachtig. Dat bucketlist dingetje kan ook weer van de lijst af!

Op de terugweg had ik nog even een biertje gedaan in Canyon Road House. Het barpersoneel en de receptionistes zijn hele aardige mensen. Het is een leuke bar met allemaal oude wrakken en kentekenborden. Echt een wegrestaurant/bar idee in Afrika. De toiletten waren wel vrij apart. Er stond een afbeeldingen van een naakte vrouw die een ”pandorabox” op d’r intiemezone had zitten. Dit ‘doosje’ kon je openen, haha het verhaal is alleen maar gekker aan het worden, dus in ieder geval ik niet benauwd doet dat openen en ging er opeens een bel rinkelen door heel de bar. Ik ben rustig teruggelopen net of ik van niets wist, haha! Uiteindelijk hadden we nog een foto met de barmedewerkers gemaakt. Het was super leuk.

Met de crew van Canyon Road House campsite

Terug bij het kamp zat de mood er goed in. Ruud had een bluetooth speaker bij zich, dus we hadden muziek aangezet en gingen de kareoke starten. Kort ná het eten, wat overigens mega goed we hadden spaghetti, kwam er een jakhals even kijken. Ronnie had z’n Brandy uit de tas gehaald en gaf mij, Ruud en zichzelf een goed glas Brandy. Dat spul is echt mega sterk, ik zei zo ”you start an airplane with this”. Het was onwijs leuk. De accommodatie was ook echt prachtig met goede douches en toiletten. Het is een zekere aanrader ondanks dat het in de middle of nowhere ligt.

Relaxen in Oranjerivier

Relaxen in Oranjerivier

20 december – Onderweg naar Oranjerivier
…met een lichte kater stapte ik m’n slaapzak uit. Ik was gelijk maar m’n bagage aan het organiseren. En ging vervolgens even douchen. Dit is denk de mooiste keer dat ik ooit heb staan douchen. Elke douche had een openraam met het prachtige uitzicht op de bergen en de wijngaarden. De avond daarvoor had ik ook wel gedoucht maar het was al donker. Bij aankomst zei de kampbeheerder ”please do not use many water as it is limited in this area”, maar met dit uitzicht bevorder je dat in iedergeval niet haha! Ik was wat later dan normaal, dus eenmaal terug waren mijn medereizigers al de tent aan het afbreken. Hij was ook weer zo afgebroken dus dat scheelt. Het ontbijt was heerlijk! De gids had dit keer eiren en spek gemaakt. Het begint al meer op een English Breakfast te lijken, morgen de witte bonen in tomatensaus? Haha, good times!

Uitzicht vanuit de douche in Klawer…

In de bus had ik mooi tijd op m’n blog even te typen. Alhoewel ik door blijft tikken en ik nog niets online kan zetten hebben jullie straks enorm veel te lezen. Tot nu toe heb ik nog weinig fun facts kunnen benoemen die ik normaal wel is benoem in m’n blogs, die komen er vast nog wel :)! Door de lange rechte wegen en het overzicht in de safaritruck mis ik bijna niets ookal ben ik m’n blog aan het typen. De natuur werd langzamerhand meer en meer dor. We gingen even lunchen langs de weg bij een parkeerplek langs de weg. Op het menu stonden groenten en aardappels met mayo dressing. Het was lekker! Op deze reis eet je vrij gezond.

In de middag kwamen wij aan in het mijnplaatsje Springbok. Hier kregen wij een uur de tijd om rond te lopen. Samen met Ronnie de Duitse man van 69 jaar liep ik naar een kerk in het dorpje. Gekgenoeg was het een Nederlands gereformeerde kerk die hier ooit gebouwd was. Het is een vrij apart dorpje. Iedereen loop zig zag over straat heen. Er is geen stoplicht of iets. De bevolking ziet er hier weer heel anders uit dan de voorgaande plaatsen die wij aan hebben gedaan. Onze gids ging hier de boodschappen doen voor de rest van de reis. Springbok heeft zijn naam te danken aan de antilopen die hier voorheen bij de rivier zaten, echter hebben de locals de springbokken weggelokt en gedood voor eten, dus de springbokken blijven nu op gepaste afstand van dit plaatsje.

Het mijnplaatsje Springbok…
Het straatbeeld in Springbok

Ná Springbok reden we langzamerhand naar het begin van de Namibwoestijn. Het begon écht mega dor en droog te worden. Het was nog ongeveer 150 kilometer rijden vanaf Springbok naar onze bestemming Fiddlers Creek Campsite in Oranjerivier. Wij naderde Oranjerivier en kwamen langs de Zuid-Afrikaanse grenscontrole die wij de volgende dag zullen zien. De omgeving van Oranjerivier was opeens heel groen. Het kampeerterrein is écht prachtig. Een leuke gezellige en zéér Afrikaanse bar. Een ponton waar mensen kunnen zwemmen in de rivier en kunnen vissen. Bij aankomst hadden we tent weer opgezet en gingen we even relaxen. Vooral ook veel foto’s en filmpjes maken. Ruud kwam nog aan de praat met een Afrikaanse dame uit Kaapstad. Zij was hier voor vakantie en ging wel even zwemmen in de rivier en kwam hier voor watersporten uit te oefenen. Ronnie ging ook nog zwemmen, maar die was er snel uit vanwege het feit dat er allemaal planten in het water zaten. In de leuke bar had ik een Savannah Dry cider besteld. Het koste mij 25 Afrikaanse rand, omgerekend €1,50. Geen geld! Kort daarna ben ik even met Anja, Jan en Joke groenten gaan snijden voor het avondeten. Het was enorm veel en daarnaast waren de messen gigantisch bot, dus dat ging écht op z’n Afrikaans ”no worries, no hurries”. Het was daarna wel tijd voor nog een cidertje met Ruud, Jan en Joke ging ik nog een reisspel doen die Ruud had meegenomen. Het spelletje heette ”regenwormen”, zoveel regenwormen verzamelen. Het was een leuk spelletje! Uiteindelijk had ik nog maar een cidertje besteld aangezien ze zo ‘steenduur’ zijn hier. De barmedewerker van Fiddlers Creek zei ”where you from?”, dus ik zei ”Netherlands”, hij: ”I thought you were Zuid Afrikaans”. Erg grappig aangezien ik dat dus vaker hoor en nu zeg een local het, haha! Later ging ik met Ruud nog even naar de ponton waar een paar Zuid Afrikaanse gasten zaten te vissen. We kwamen aan de praat. Ze waren enorm relaxed en kwamen dus uit Kaapstad ook om hier een beetje te vissen en biertjes te drinken. Ze waren nog nooit in het buitenland geweest, maar ze waren het wel eens dat hun land onwijs mooi is. Terwijl we stonden te praten ging de dobber van één van de vishengels naar beneden. Hij vingt een Cat Fish. Zo’n vis met snorharen. Bij het eten zei ik het tegen iedereen en Ronnie heel droog ”Did he say Meeoww!”. De gids vroeg wat ik voor werk deed en was geloof ik nogal over de indruk over het strandreinigen dat ik naast m’n full time baan doe. Hij was erg benieuwd hoe wij dat in Nederland allemaal doen! Het was lekker eten met rijst en uiteraard veel groenten met reepjes vlees. Kort daarna had ik even een douche genomen in de primitieve buitendouche gebouwd van bamboe. Het was een mooie dag, maar tijd om naar bed toe te gaan!

”Savannah dry is the best drink of S.A.”
Oranjerivier met aan de overkant Namibië…
”Meeeowww”
Het reisspelletje ”Regenwormen” met een koud pilsje erbij!
Wine Tasting in Klawer!

Wine Tasting in Klawer!

19 december – Onderweg naar Klawer
De hanen wekte ons al vroeg in de ochtend rond 5 uur. In de buurt van ons kamp zat ook een haan en als die geluid maakte hoorde je paar honderd meter verder ook allemaal hanen hun ochtendritueel uitkakelen. Tegen 6en ging het écht los, want toen waren alle vogels wakker om te fluiten. Ik ging alvast even douchen. Het was een goed ontbijt. De gids stond eieren te bakken en je kon doorgeven of je een fried egg wilden of een sunny side up ei wilden. Goed geregeld!

Het was vandaag tijd om Kaapstad écht te verlaten en hadden koers gezet richting Klawer in de buurt van Cederberg. Wij kwamen langs de gevangenis waar Nelson Mandela voor het gross van zijn tijd had gezeten en even later zagen wij ook in de verte Robbeneiland liggen. Dit is overigens niet waar Nelson Mandela voor z’n langste tijd zat. Ik geloof 3 jaar als ik het goed heb onthouden van de gids. Een uurtje later kwamen wij aan bij een shoppingcentrum ”Table View” waar de gids even heel veel boodschappen had gedaan voor de reis. Wij hadden even de tijd om wat biertjes te kopen en eventueel andere dingen. Ná een goede anderhalf uur gingen wij verder richting Klawer. Het was denk nog een uurtje rijden naar onze bestemming, echter gingen we nog aan de kant van de weg lunchen. Samen met Ruud had ik de tomaten en komkommers gesneden. Het was wel grappig in de middle of nowhere gewoon even langs de weg lunchen.

Tafelberg in de wolken.

Dichterbij onze accommodatie vertelde de gids dat in dat gebied er naartoe Rooibos thee was ontdekt en dat het hier vandaan nog naar vele landen geexporteerd word. Ondanks dat we al aardig wat noordelijk hadden gereden had ik wel verwacht om gelijk dieren tegen te komen, dat is echter niet zo. Het landschap bestaat uit grote vlaktes met af en toe een gumtree erop die zijn geïmporteerd vanuit Australië en nu vrijwel overal staan. Het doe mij ook vaak denken aan Australië. Zeker met die grote vlaktes, dor en hier en daar een boom. Afijn we waren aangekomen in Highlanders Camp. Een prachtige kampeeraccommodatie met een wijnproeverij …dat is écht iets voor mij haha! ”Zo rollend de tent in” zei ik nog haha. Binnen no-time stond de tent weer op. Er werd verteld dat een zwembad bij zat, dus zwembroek aan en púúr genieten! Bij het zwembad zat ook een bar. Jullie begrijpen dat die combinatie niet meer beter kan worden, haha! Het is echt een adembenemd mooie plek en de bar was ook leuk ingedeeld. Wij waren de enige groep, dus dat voelt ook al dat je kamp voor jezelf heb. Met Ruud had ik een biertje in het zwembad genuttigd. We kregen gezelschap van 2 grote bruine honden, waarvan één op z’n dooie gemakkie uit het zwembad zat te drinken. Erg goed dat chloorwater voor je! Het zwembad is hoger gelegen waardoor je een goed uitzicht heb op de bergen met de wijngaarden er tegenaan. Tegen 5 uur in de middag gingen 5 uit de groep de wijnproeverij doen. Uiteraard was ik één van die 5. Het waren lekkere wijntjes en daarnaast kregen we een kaasplankje. Nu ben ik niet echt weg van kaas, tenzij het kaassoufles zijn, maar ik nam het gewoon. De wine tasting bestond uit 6 soorten wijn (1x wit, 2x rood, 2x rosé en 1x dessert wijn). Het was even gezellig om zo te zitten. Het ligt een beetje uit de richting, maar deze kampeeraccommodatie kan ik je echt als tip meegeven voor een reis naar Zuid-Afrika.

Van links naar rechts: Jan, Ronnie, Dirk, Joke, Ruud

Ná de wine tasting gingen we terug naar het kamp waar we rondom het ”kampvuur” zaten. Kampvuur tussen aanhalingstekens aangezien er kolen op waren gegooid en een rooster om onze stukken vlees te barbequen. Wel even lekker een stukje vlees! De gids had ook nog aardappels erbij gemaakt, dus het was een stevige maaltijd. Kon ook even niet kwaad nadat ik de wijntjes en bier ophad. Tóch gingen we nog even terug naar de bar om het af te leren. Het was een prachtige dag …and hopefully many more to follow!

Cape the Good Hope!

Cape the Good Hope!

17 december 2018 – Onderweg naar Kaapstad
In de ochtend was ik vroeg opgestaan om naar het vliegveld te gaan, ondanks dat ik al in CitizenM zat 5 minuten lopen vanaf Schiphol Plaza ging ik vroeg. Helaas kwam ik er namelijk achter dat ik een stand-by ticket had, dus geen garantie dat ik mee kon. Ondanks dat ik de dag van vertrek niet gestrest was …kreeg ik toch langzamerhand stress, want ik dacht ”wat als ik nog een dag later moet, wat dan?”. Djoser belde mij op kort voor vertrek. Ik zat lang in spanning, want ondanks dat ik al door de douanecontrole was en ik mij had gemeld bij de balie direct toen er een grondstewardess was. Het was nog steeds niet zeker! De eerste grondstewardess vroeg aan mij of ik later terug kon komen aangezien haar supervisor de beslissing moest geven of ik mee kon met de vlucht. Met mij waren er nog wel 15 anderen denk ik. Nog een Nederlands meisje en een Amerikaanse dame die naast mij zaten op de bank vol spanning. Dus het belletje van Djoser was dat ik mee kon met de vlucht. Het was nog niet aan mij bevestigd maar ik dacht ”oké het zal wel goedkomen dan!”. Ik werd naar voren geroepen en gelukkig het was goed gekomen.

De vlucht was prachtig, er zat uiteindelijk niemand naast mij, dus ik bedoel waarom stond ik op ”standby”! Ik zat heerlijk! Het vliegtuig was vrij nieuw van binnen. Touch screen tv’s en daarnaast had ik geluk dat ik helemaal aan het einde zat, waardoor er niemand achter mij zat. Stoel naar achter dus en lekker tv kijken. Ik heb ”Walk the Line” gezien van Johnny Cash. Een verfilming van Johnny Cash z’n leven. Daarna nog een aflevering van ”Einde van de wereld” met Floortje Dessing m’n reisinspirator en nog een aflevering van ”Friends” en ”First Dates NL”. Hele leuke tv aanboord. Normaal gesproken spreek ik wel over de mooie stewardessen tijdens m’n blogs die aanboord zaten, maar helaas dit keer had ik alleen stewards. Het eten was grandioos. Beter dan gedacht. In eerste instantie had ik eten verwacht op de Lufthansa vlucht, maar omdat ik KLM gewend ben was ik blij dat ik het Nederlandse concept aangeboden kreeg. Eerst een maaltijd met gehakt balletjes met aardappel purée + een lekker salade met een dressingtube ernaast en een heerlijk toetje. Ook had ik nog een heerlijk Zuid Afrikaans rood wijntje erbij. De tweede maaltijd was een corneto ijsje met een stroopwafel. En uiteindelijk de derde maaltijd was een pizzastukje met een salade en een overheerlijk toetje. Enorm lekker.

Het was uiteindelijk zover. De daling was ingezet. Ik had net van een prachtige zonsondergang kunnen genieten die boven Angola stond. Bij de landing en het uitstappen ging alles heel vlot. Ik stond in de rij voor de douanecontrole; ze vroegen hoelang ik bleef en of ik nog terug zou komen. Kort daarna werden de stempels in de m’n paspoort gezet en ging ik naar de bagageband. M’n backpack lag al op de bank en ik kon gelijk verder. Ik was direct naar de taxi standplaats gegaan. Gek genoeg had ik verwacht dat het langer zou gaan duren, dus ik was eigenlijk veel eerder in het hotel. De taxichauffeur was niet heel erg spraakzaam, maar best ik was ook erg moe dus vond het wel best. Het grappige was dat de stoelriem van de taxi niet werkte. Ik bedoel; het voelde echt of je in Afrika was geland haha. Binnen 20 minuten was ik van de luchthaven bij het hotel. Het kosten ongeveer €20,-. In het hotel had ik ingecheckt. Het verliep vrij soepel allemaal. Ik had nog gevraagd of ik een fles water kon kopen om mee te nemen naar m’n kamer. Het was geen probleem. Ik kon de volgende dag afrekenen. De kamer was goed en het bed had wel 6 kussens. Met airco aan en net een frisse douche genomen kon ik wel goed slapen. Het thuisfront had ik nog even snel gebeld en ging toen echt slapen.

18 december 2018 – Kaapstad naar Cape Good Hope en overnachten in Chapmans Peak campsite.
Vroeg in de ochtend was ik al wakker om m’n bagage te organiseren en even te gaan ontbijten. De tourguide had namelijk een bericht achter gelaten dat het ontbijt om 7 uur was en dat we om 8 uur gingen vertrekken. De groep had ik ontmoet bij het ontbijt. Een erg leuke groep en ik had de gids ontmoet die ons naar Zimbabwe zou leiden. Op het moment van vertrek bestond de groep uit 2 Duitsers, 2 Belgen en 5 Nederlanders. De gids was een hele briefing aan het houden over de reis. Totdat we ná 20 minuten langs de kant van de weg stonden met motorpech. Het was echter de V-snaar die was kapot gegaan. Het duurde ongeveer een uur voordat we weg waren op een plek langs de weg. Ik had echt zoiets van ”dat gebeurd ons weer!”. In die tijd hadden we mooi even de tijd om elkaar beter te leren kennen. Mijn medereizigers zijn ook échte pioniers, waaronder mijn medereiziger Jan die voor een jaar in 1980 door Afrika heb gereisd. Dit tijdens de apartheid in Zuid-Afrika en tijdens een burgeroorlog in Mozambique. Een enorm bizarre reis!

De safaribus was weer gemaakt, dus wij konden ons reis voortzetten naar Cape Point. Onderweg kwamen we langs leuke plaatsjes, waaronder Simon’s Town. Cape Point is gelegen op het schiereiland onder Kaapstad, waarbij er een wandelroute is naar Kaap de Goede Hoop. Bij Cape Point waren we eerst de heuvel opgelopen naar de vuurtoren. Hoe hoger je liep, hoe mooier het uitzicht was. Vlak naast de hoge klifwand zat namelijk een mooi wit bountystrand. Eenmaal boven heb ik nog onwijs veel foto’s gemaakt en had ik nog wat ansichtkaarten gekocht in het winkeltje die daar zat. Om tijd te besparen nam ik een kabelbaan naar beneden en begon in de Cape Point to Cape Good Hope trail. De rode sightseeing bussen gaan hier ook naartoe. En dat heb ik geweten ook, want net voor mij was er een grote groep de wandeling begonnen. Onze gids had ons overigens wel gewaarschuwd op apen die wel is hongerig kunnen worden als ze eten zien, dus wij hadden de lunch die we kregen eerst opgegeten. De ‘baboon’-apen waren wij onderweg al tegengekomen. Ze waren zeker 80 cm hoog en zaten doodgewoon op de weg terwijl auto’s er niet door konden. Anyway… ik was aan het wandelen, echter was ik geen aap tegengekomen. Wel veel hagedissen, of hoe heten die? ‘lizzards’. Het was een prachtige wandeling wat van laag naar hoog ging. Bij de Kaap de Goede Hoop was het nog een soort steile wandeling naar beneden. Beneden stond het bekende bord van ”Cape of Good Hope” waar iedereen een foto bij maakte. De safaritruck met onze chauffeur en gids kwamen daarheen rijden om ons weer op te halen. Zij hadden net onze nieuwe medereiziger ”Ruud” van de luchthaven gehaald. Hij had het helemaal slecht getroffen met de vluchten. Eerst was hij omgeboekt voor een vlucht naar München waarna een doorvlucht naar Kaapstad. Uiteindelijk was z’n vlucht naar München vertraagd waardoor hij niet meer zijn doorvlucht kon halen. Door Lufthansa kreeg hij een hotel aangeboden in München en heb daar tot nadere informatie moeten wachten. Uiteindelijk kon hij de volgende dag mee, echter wel via Londen naar Kaapstad. Echt niet normaal! Ruud kreeg nog even de tijd om een rondje te lopen bij Kaap de Goede Hoop. De rest van de groep zat aan de waterkant zeerobben te spotten die in de verte op een rots zaten.

De volgende stop was bij de pinguïn kolonie bij Boulder Beach. Ondanks dat het mega toeristisch is gaan de pinguïns niet weg. Ze staan daar met honderden op het strand een beetje suf erbij. Echt super leuk om te zien hoe relax die beesten erbij staan! Ná een paar pinguïn selfies, sloegen wij de straatverkopers van ons af en gingen wij terug naar de safaritruck. Onderweg naar onze kampeerplaats gingen wij nog even langs de supermarkt. Net als in Australië zijn hier de supermarkt en drankzaak van elkaar gescheiden. Ik had een 6 pack Savannah Dry Cider gekocht. Bij aankomst op het kampeerterrein kregen wij een instructie hoe wij de tenten op moeten zetten. In eerste instantie dacht ik voorafgaand dat we bij elk kampeerterrein vooraf opgezette tenten hadden, maar die droom ging even niet door haha! Het spreekt wel voor zichzelf. Alleen duurt het wel even en moeten wij nagenoeg elke dag doen, dus straks ben ik een échte campingexpert haha! We hadden elkaar wel geholpen aangezien de tenten erg groot zijn. De gids waarvan ik z’n naam nog steeds niet van uit kan spreken was aan het koken. Het rook erg lekker. Kip met veel specerijen en noodles ernaast. In een halve kring zaten we te genieten van een koud pilsje of cider. Na het eten kregen wij een briefing over de reis. Er zijn een paar kleine dingetjes veranderd in de reis. Zo verblijven we niet op één en dezelfde plek in Etosha National Park en verblijven we niet in Rundu (een plaats aan de grens van Angola), maar verblijven wij in Divundu. Op sommige dagen moet wij zelfs om 4 uur onze slaapzak uit om verder te gaan op reis. Afijn. We waren klaar met eten en ik ging nog even douchen. Het was even heerlijk na zo’n intensieve dag om even te douchen. Kort daarna was ik naar de tent gegaan en had nog even aan het blog getypt.