Archief van
Categorie: Zwitserland

Last days on the resort

Last days on the resort

2 december 2022 Dag 7 – dag op het resort met Riu Party in de avond
Tot aan de avond hadden we weer vrij weinig gedaan. In de late ochtend waren wij nog even op het strand het eerste pilsje aan het doen. Later waren we verhuisd naar het zwembad. De dag vandaag draaide allemaal om de White Party van RIU. Je zou zeggen ”hey lekker discriminerend die naam”, maar daar moet je bij het hotel zelf wezen, haha! De sfeer kwam er al vroeg in op de White Party. Je kon je laten schminken en later kwamen er opblaasballonnen en was de polonaise een feit. Als ik heel eerlijk mag zijn was het ”stoffige” theatergebied omgetoverd tot werkelijk festivalterrein. Er waren heel veel verschillende soorten nationaliteiten, echter kwamen we toch altijd weer Nederlanders op de dansvloer tegen, zelfs nog een stel uit Naaldwijk! Het was super gezellig en iedereen had zich wel aan de dresscode gehouden (wit). Ik had van de langwerpige opblaasballonnen een hart gemaakt. Dat viel goed in de smaak en veel mensen ging het ook doen. Er waren nog een paar RIU-medewerkers die niet bij het animatieteam hoorde maar mee gingen dansen, echt geweldig! De avond vloog voorbij en voor we het wisten was het in de theater-”zaal” afgelopen en ging de club ”Pacha” open. Dit is een club op het resort aan het theater. Het was een flink feestje daar nog. Al gingen vrijgezelle mannen als hongerige hyena’s op de vrouwen af hier. Het maakte het sfeertje een beetje apart, maar ook was het hier binnen no-time volgens ons gevoel klaar. De club ging om 2 uur dicht, of iets eerder en we lagen al snel daarna in ons mand. Een superleuke avond was het. Complimenten aan de medewerkers van RIU die er zo’n groot feest van gemaakt hebben.

3 december 2022 Dag 8 – dag op het resort met Oranje overwinning op USA
De dag die bekend stond als de grootste kater van de vakantie. We hebben zo wat heel de dag geen ene klote uitgevoerd. Ontbeten, lunchen, avondeten en tussendoor nog de voetbalwedstrijd Nederland – Verenigde Staten gekeken. Even een alcoholvrij dagje. Ik was totaal in het Oranje gekleed, zelf de Fanta die ik had was oranje. Sorry Hans als je dit lees, wij hebben geen biertje genomen bij elk doelpunt, want we hadden een gigantische kater, haha! De vraag is: ”was het een verloren dag i.v.m. de kater?”, ik vond op zich van niet, want ik moest ook even uit de zon omdat ik gigantisch verbrand was op de dagexcursie rondom Sal.

4 december 2022 Dag 9 – dag op het resort
In de ochtend rond een uurtje of 10 waren we naar het strand gegaan waar we tot 12 uur ongeveer hadden gelegen. Er waren veel activiteiten op het strand door het animatieteam geregeld, zoals ringwerpen en jeu de boules. Het strand is gewoon echt heerlijk opgezet. De palmbomen op het strand zorgen voor een natuurlijke zonnescherm waardoor je prima kan vertoeven in de Kaapverdische hitte. In de middag waren we bij Funana wezen eten. Funana is het nabij gelegen resort waar wij ook gebruik van mogen maken. Dit hadden wij nog niet eerder gedaan, maar we waren positief verrast. Lekker eten en net zoveel keuze als eten en drinken als bij RIU Cabo Verde. In middag waren we in ons oud vertrouwde poolbarretje verzeild waar we nog een altijd cervejas op hadden. Er stonden een aantal zeer luide Engelse bij de bar die waarschijnlijk net waren aangekomen en dachten ”Hey! Free alcohol!”. Je merkt dat die echt helemaal los gaan, dan heb ik nog geen eens een naam. Rond een uurtje of 17:00 uur was ik alvast naar de kamer gegaan en had even een siesta gehouden. In de avond hadden we nog het laatste galgenmaal in het restaurant, wat wederom weer onwijs goed was geregeld. Het is niet te laat geworden, want de volgende dag hadden we weer een flinke reis voor de boeg staan. Gelukkig dit keer wel een directe vlucht van Sal naar Amsterdam.

5 december 2022 Dag 10 – terugreis naar Nederland
De reisdag terug naar Nederland was een feit. Al vroeg waren we uit de veren om nog ons laatste ontbijt in RIU Cabo Verde te hebben. Daarna hadden wij de koffers ingepakt en hebben we nog even het spelletje regenwormen gedaan in de lobby. Er kwam nog een kat bij ons liggen die graag mee ging naar Nederland denk ik, haha! Toen eenmaal de transfer bus kwam waren we binnen 20 minuten op de luchthaven van Sal. Het is een primitieve luchthaven waar niet overal airco hangt in de vertrekhal. Het duurde ongeveer 1,5 uur voordat we koffers hadden afgegooid en door de douane waren, aardig lang dus. Op de luchthaven hadden we nog even de laatste inkopen gedaan van souvenirs. Ná 2 biertjes was het vliegtuig aangekomen en gingen wij de 6 uur durende vlucht aan richting Amsterdam. Ondanks dat wij stoelen op de eerste rij hadden was het nog steeds een iniminie vliegtuig. Niet echt comfortabel op een iets langere vlucht. Tijdens de vlucht kregen we nog een maaltijd. De keuze was tussen kip curry en pasta. Erg lekker! Rondom 1 uur ‘s-nachts waren we geland op Schiphol. Ik zei nog tegen Sven, ”hier hebben we bijna een jaar naar uitgekeken en het is nu al weer voorbij!”. Het was een mooie vakantie. En ik was aangenaam verrast door de gastvrijheid van de Kaapverdische mensen. Erg aardige mensen die je met een glimlach begroeten. Het All Inclusive concept heb ik denk wel even gezien voor het komende jaar, echter was het super goed geregeld. Mijn volgende reis is naar Egypte waar ik de Nijlcruise ga doen van Luxor naar Aswan. Dan ben ik weer te vinden op Dutchpioneer.nl. Tot de volgende reis en dank weer voor het lezen van mijn reisblog!

Kip curry in het vliegtuig.
Dagexcursie op Sal

Dagexcursie op Sal

1 december 2022 Dag 6 – Dagexcursie over het eiland Sal
In de ochtend om 9 uur liepen wij naar het strand waar we hadden verzameld voor de dagexcursie met Jorge. Jorge zelf ging niet mee maar wel zijn Nederlands sprekende companion. Bij het strand was het de dag ervoor heel hoog water geweest, waardoor er een grote openvlakte onder water stond. Erg apart om te zien. We liepen naar de jeep toe waar voor 3 mensen plek in de auto was en in de achterbak waren er bankjes gemaakt om op de zitten. Er zijn geloof ik geen verkeersregels, want in de achterbak zaten geen gordels. Sven en ik gingen achter zitten en nog een Nederlands stel ging binnen zitten. In het begin van de tour reden wij door het plaatsje Santa Maria. Dit is hetzelfde plaatsje als die ik in het vorige reisverhaal had genoemd. Nu overdag was het wat beter te zien allemaal. Er zijn veel huizen onafgemaakt. Of juist huizen waar de onderste verdieping super mooi eruit ziet en dan om de bovenste verdieping slechts wat betonblokken zijn gemetseld. Heel vaag. Het werd wel duidelijk dat de straathonden niet alleen in de hoofdstraat zaten, maar ze zijn overal in Santa Maria. Erg zielig allemaal.

De openvlakte bij het resort dat was onder gelopen door de ruwe zee.
Het plaatsje Santa Maria.
Onderweg naar de zoutpannen.
Wilde straathonden in Santa Maria.
Een werker op de zoutpannen, die dus voor slechts € 10,- per dag werken in de kokende zon.

Vanuit Santa Maria reden wij door naar zoutpannen waar een local aan het werk was. De gids zei tegen ons dat ze slechts € 10,- per dag verdienen. Daarvoor staan ze heel de dag te ploeteren en in de volle zon. Zwaar werk! Even later reden wij door naar Kitebeach. Zoals de naam misschien al wel verklapt staat dit strand bekend om de ideale condities van het kitesurfen. De strandtent bij Kitebeach wordt gerund door een oude Kaapverdische kitesurf kampioen die in 2008 had gewonnen. Voor de rest zijn er buitenom deze man nog 2 andere Kaapverdische kitesurfers die de wereldkampioenschappen hebben gewonnen. Het was een mooi strand waar enorm veel kitesurfers actief waren. We waren daarna naar een uitzichtpunt gegaan waar je in de verte een schiereiland zag dat de ”leeuw” genoemd word. Je moet een beetje fantasie hebben, maar dan zie je inderdaad een leeuw kijkend naar Santa Maria.

Het schiereiland ”de Leeuw”. Kunnen jullie de leeuw er in zien?

Onze tour werd voorgezet richting de hoofdstad van Sal, namelijk Espargo. De stad kent net als Santa Maria onafgemaakte gebouwen. Het ziet er overigens wel kleurrijk uit. Net als het vasteland van Afrika zie je dat de locals creatief aan het schilderen zijn geweest met mooie muurschilderingen. Helaas zijn er ook sloppenwijken in Espargo. Onze gids vertelde dat sommige mensen die op de resorts werken daar ook wonen. Er is dus een grote verdeeldheid tussen de rijke Westelijke toeristen en de locals. Best zielig dat zij dagelijks het luxe leventje van een Westelijke toerist onder ogen moeten zien. De gemeente is echter wel woningen aan het bouwen voor de bewoners in de sloppenwijken. Eén complex was al af en zag er best mooi uit. In de verte (bij de sloppenwijken) zag je de gevangenis liggen van Sal. De gids zei dat er weinig grote criminaliteit is op het eiland en dat de gevangenis nagenoeg leeg is.

De hoofdstad Espargo.
De gevangenis in de verte van Sal.
De sloppenwijken van Espargo.

We reden richting een openvlakte waar je een Fatamorgana kon zien. Vanwege de hitte leek het net in de verte of je een meer zag liggen, maar dit is gezichtsbedrog. De reis werd vervolgd richting het ”blauwe oog” een grote kloof waar je in goede weersomstandigheden een ”blauw oog” kan zien. De kloof grenst aan de zee en is ongeveer 20 meter diep dat ik mij liet vertellen. Bij de entree werd er door andere gidsen gezegd dat het blauwe oog niet was te zien, dus we reden verder richting een vissersdorpje. Ook hier verliep het niet volgens plan. Normaliter kan je vissers hier zien die de verse vangst aan het schoonmaken zijn, maar vanwege de ruwe zee waren ze vandaag niet uitgevaren. Er was nog een leuk barretje en een souvenirwinkeltje waar ik nog wat had gekocht! En bij het barretje had ik een Strela biertje gescoord.

Een Fatamorgana in de verte.
Het vissersdorpje.

Vanaf het vissersdorpje gingen we naar Espargo waar we in het restaurant van Djorge zijn vrouw gingen eten. Het was een leuk Afrikaans restaurantje. Er kwam een mega diner op tafel terwijl we maar met een klein groepje waren. Ze hadden verse visjes, varkenscurry, aardappels, salade en patat. Het was erg uitgebreid, maar veel te veel, haha! Vanuit Espargo reden wij richting Shark Bay. Het viel een beetje tegen in vergelijking met de dag ervoor. De haaien waren van plek veranderd en er zaten er niet net zoveel als de dag ervoor. Dus ik was wel blij dat we de betere ervaring de dag eerder al hadden gehad. Vanuit Shark Bay hadden wij nog 1 plek die we gingen bezoeken, namelijk Salinas de Pedra de Lume. Een zoutwatermeer met zoutpannen in een oude krater van een vulkaan. Het was heel erg indrukwekkend om het te zien. Het is niet dagelijks dat je kan zeggen dat je in een oude krater van een vulkaan heb gelopen, haha! We hadden hier de gelegenheid om te zwemmen …nou ja zwemmen …je gaat liggen en je hoeft niks te doen want je blijft drijven zonder te zwemmen. Het is een beetje vergelijkbaar met de Dode Zee. Blijkbaar had ik lichte schaafwonden op mijn knie want het zout beet het helemaal dood. Gelukkig heb je vlakbij de mogelijkheid voor een euro om te douchen en wat te drinken te kopen, want anders droog je echt helemaal uit.

In Boaventura Bar. Het restaurant van Djorge zijn vrouw.
Salinas de Pedra de Lume; het zoutmeer in een oude krater.
Daar lig ik dan, zonder intensief te zwemmen.

Op de terugweg naar het resort was het lekker vertoeven in de achterbak van de jeep. Helaas was ik wel heel erg verbrand door de hele dag in de zon te zitten. Terug op het resort hadden we alleen nog even gegeten en zijn vroeg naar ons mand gegaan. Stay tuned voor het reisverhaal van de laatste paar dagen in Kaapverdië!

Shark Bay & Santa Maria

Shark Bay & Santa Maria

30 november 2022 Dag 5 – Excursie naar Shark Bay
Het was rustig opstarten want de excursie van vandaag startte pas om 10:00 uur. Er was dus genoeg tijd om even te ontbijten. De excursie naar Shark Bay hadden wij bij TUI geboekt voor € 25,- per persoon. Met een Toyota HiAce busje gingen we naar Shark Bay toe. Er zaten ongeveer nog 8 andere mensen in de bus, de buschauffeur en de gids. De weg naar Shark Bay toe is redelijk goed. Meeste deel is gewoon op een asfaltweg. Net voor Shark Bay ga je nog even off-road. Bij aankomst was er een soort nomadendorpje met souvenirverkopers en waterschoenen-verhuur. De waterschoentjes hadden we gehuurd en het was tijd om het water in te gaan met de citroenhaaien. Net voordat wij er in stapte kwamen we aan de praat met een souvenirverkoper die ons een ”Talisman” gaf. Een kettinkje van een schildpad met ”Cabo Verde” erop. Of te wel een goed handelstruc om zo mij later bij dat kraampje terug te laten komen. Afijn… terug naar de haaien. Ze hadden een soort ondiep pad gemaakt richting de haaien. Eenmaal 25 meter verder stonden we tussen de kleine haaien die verdomd nieuwsgierig waren, want ze zwommen langs je benen, maar ze raakte je niet aan! In de verte, zeg nog een 25 meter, zag je de grotere citroenhaaien. De grote citroenhaaien hadden échte haaienvinnen die je boven het water uit zag. Fijn om te weten dat ze niet agressief tegen mensen zijn want anders stond je hier toch niet zo fijn. De gids gaf nog een korte uitleg over de citroenhaaien. Kort daarna liepen we terug en ben ik nog even bij mijn maat van souvenirkraampje gaan kijken. Hij had hier super mooie houten beelden van allerlei Afrikaanse wilde dieren. Mijn oog viel op een grote houten leeuw van 30 cm en een neushoorn. Met de verkoper viel moeilijk te onderhandelen. Het leek wel even op die kale vent van Pawnstars voor degene die dat kijken. Ik begon met € 60,- voor 2 beelden en hij op € 120,-. Uiteindelijk heb ik ze voor € 100,- gekocht. Waarschijnlijk veel te duur, maar onder het mom van de lokale bevolking ondersteunen die slechts € 200,- per maand verdienen (zeggen ze, haha!).

Entree van RIU Cabo Verde.
De vinnen van de grote Citroenhaaien.

Rond een uurtje of 14:00 waren wij weer terug op het resort. We hebben ons handdoek gepakt en zijn naar het zwembad gegaan waar we aansluitend even hadden geluncht …en vanuit de lunchzaal stapte we het zwembad in bij onze zwembadbar. Hans en Jennifer (de mensen uit Leidschendam) kwamen ook kort daarna. Het was erg gezellig aan de bar en hebben nog tot laat in het zwembad gezeten. Er waren al flink wat pilsjes doorheen gegaan, dus we gingen even omkleden en avond eten. Bij het theater kwamen we Hans en Jennifer weer tegen waarmee wij uiteindelijk naar het stadje Santa Maria zijn geweest. Er liepen onwijs veel straathonden hier. Ik vond het best zielig, de één was nog magerder als de ander. Aan een local vroeg ik waar ik eventueel hondenvoer kon kopen. Een man van een souvenirzaak liep met mij mee om hondenvoer te kopen bij een supermarkt. De man kwam uit Senegal en was ook bezorgd over de honden vertelde die. Met een grote boodschappentas liep ik terug de hoofdstraat in en heb elke hond die voorbij kwam voer gegeven. Sommige honden wisten niet echt wat ze overkwam en anderen gingen gelijk vreten. We hebben bij een barretje een biertje gedaan en zijn vervolgens weer terug gegaan naar het resort. Een taxi van RIU Cabo Verde of RIU Funana naar het stadje kost zo’n 5 euro. In het resort was er een leuk animatieteam de boel gek aan het maken op het podium. Ná een aantal Piña Coladas was ik inmiddels ook wel klaar om de dansvloer tot mij te nemen. Het was een super avond, ondanks dat ik er niet meer heel veel van weet door de Piñas.

De kleine katten bij de lunchzaal.
Relaxen aan de poolbar.
Met Hans en Jennifer een biertje doen aan de poolbar.
Het straatbeeld van Santa Maria.
…En de sterk vermagerde straathonden van Santa Maria.
RIU Cabo Verde

RIU Cabo Verde

27 november 2022 Dag 2 – een dag op het resort
Ná een mega nachtrust waren we fit om het resort te ontdekken. Allereerst gingen we naar de ontbijtzaal waar wij werden verrast door de mega variatie aan gekookte en gebakken eitjes en omeletten. Er was letterlijk voor iedereen wel wat en niet heel onbelangrijk staan eventuele allergieën op de kaartjes van het eten aangegeven. Er was een grote variatie aan zoete broodjes, pannenkoeken, fruit, beleg en noem zo maar alles op wat bij een ontbijt hoor, dus ook een compleet Engels ontbijt. Het ontbijt was mij betreft al een 10.

Vanuit de ontbijtzaal liepen wij een rondje op het resort om even te ontdekken wat er allemaal was. Zo liepen wij ook naar het strand toe. Bij het strand staan veel dagtrip verkopers om je een excursie rondom het eiland aan te smeren. Ondanks dat wij een excursie bij TUI hadden geboekt kwamen wij aan de praat met Jorge. Jorge is een man opgegroeid in het Rotterdamse Krooswijk en heeft ervoor gekozen om terug naar z’n geboorteland te gaan. Hij vertelde dat je met zijn tour over het hele eiland ga en daarnaast een Kaapverdische diner van zijn vrouw krijg. Het klonk allemaal heel goed! Uiteindelijk liepen we verder naar het strand. Het strand is heel mooi opgezet met heel veel palmbomen. Er is genoeg plaats om hier op een bedje neer te ploffen. Er zit nog een duikschool, een bar, een volleybalveld en een zeeschildpaddencentrum op het strand. Kortom je krijgt er een goed bounty eiland gevoel van.

Steakhouse restaurant op het resort. Overdag is het lopend buffet in de avond kan je er een goed stukje vlees eten.

We kozen ervoor om vervolgens bij het zwembad te gaan liggen. In het zwembad heb je een poolbar waarbij je met je benen in het water zit en daarbij een heerlijk koud pilsje zit weg te tikken. Er staan hele aardige mensen bij de bar; over het algemeen is al het personeel wel erg aardig. En dat te bedenken dat gemiddelde Kaapverdiaan ongeveer maar €200,- per maand verdiend. In het zwembad kwamen we nog aan de praat met een stel van 55+ uit Leidschendam, aardige mensen die hier een weekje verblijven. In de middag waren wij bij de ”Steakhouse” restaurant gaan eten. Hier stond ook weer een grandioos buffet klaar. Om 18:00u waren wij naar de sportsbar op het resort gegaan waar we de voetbalwedstrijd Spanje – Duitsland hadden gekeken. Er waren een heel hoop Duitsers, dus maar beter dat we geen ”Shade Deutschland” hadden gezongen, haha! En later op de dag in de avond zijn we gaan eten in het buffetrestaurant bij de lobby. Ook hier was het weer enorm uitgebreid. Je had keuze uit Italiaanse pasta’s en pizza’s, rijstgerechten met kip, sushi, patat, visgerechten, kaasplankjes …afijn ik kan zowel nog even door blijven typen, maar het was echt enorm uitgebreid. Een échte aanrader nu al!

Spanje tegen Duitsland in de sportsbar.
Het theater op het resort. Dit is waar mensen van het nabij gelegen RIU Funana ook kunnen komen.

28 november 2022 Dag 3 – een dag op het resort
De dag begon weer met een uitgebreid ontbijt, waarna wij richting het zwembad waren gegaan. Bij opening van de poolbar schoven we aan en kwam het stel uit Leidschendam weer aan. We hebben hier even drankje mee gedaan. Het weer was weer heel prima, het waait wel constant maar met die wind mag je alleen maar blij zijn! Helaas hadden wij een annulering binnen gekregen van de 4×4 tour rondom het eiland van TUI, dus we hebben eigenlijk meteen Jorge bericht voor een excursie bij hem. Dit was mogelijk! Verder op de dag hadden wij niet veel andere dingen gedaan dan de voorgaande dag, echter was om 18:00u de wedstrijd Portugal – Uruguay. Je kon merken dat er heel veel mensen voor Portugal waren en met succes hebben ze gewonnen! In het theater van het hotel was er een optreden, echt veel had ik er niet van mee gekregen want ik had 1 à 2 Piña Colada’s teveel op, haha!

Portugal tegen Uruguay in de sportsbar.

29 november 2022 Dag 4 – een dag op het resort
We hadden weer een goed dagje aan het zwembad tot half 2, want uiteraard ging het oranje tenue aan en zijn we naar de sportsbar gegaan voor de wedstrijd Nederland – Qatar. Voorafgaand aan de wedstrijd hadden we nog een paar potjes poolbiljart gedaan. Bij het begin kwam de man uit Leidschendam erbij zitten en hebben we de wedstrijd gekeken. Hij had er een spelletje van gemaakt bij elk doelpunt haalde hij een biertje om het te vieren. Aangezien ik gisteren had doorgehaald met drinken was ik blij dat ze niet teveel doelpunten hadden gemaakt, haha! Er werd zelfs nog een doelpunt afgekeurd, dus dat scheelde er weer één. Na afloop van de wedstrijd waren we naar de kamer gegaan en heb ik dit blog zitten tikken. In de avond hadden we nog naar een optreden gekeken van een Kaapverdisch bandje op het resort. Dat was wel leuk! Kort daarna zijn we gaan slapen want er staat een citroenhaai excursie op het programma morgen.

”Welcome to Paradise!”

”Welcome to Paradise!”

26 november 2022 Dag 1 – Amsterdam naar Sal (Kaapverdië) via Gambia
Ná een luxueuze nacht in het Hilton hotel op Schiphol, waar wij nog even het WK hebben mogen bijwonen, gingen wij richting de terminal om in te checken voor onze reis naar Kaapverdië. Een reis waar we lang naar uit hadden gekeken. Ondanks het prijskaartje dat je betaald bij Hilton is het wel mega relaxed dat je gedoucht en wel meteen in Schiphol Plaza staat…het was daarnaast een hele grote verrassing dat er totaal geen rijen waren bij de bagage controle. Dit jaar heb ik wel is 1,5 uur staan wachten of 45 minuten gewacht toen het een puinzooi was op Schiphol. Dus ik was sowieso wel blij. We waren er alsnog vroeg, want ook in mijn afgelopen ervaring kon ik niet helemaal blindstaren op het advies van Schiphol.nl qua drukte.

Kamer in het Hilton hotel op Schiphol.

Alles liep heel soepel. Op het moment dat wij de vertrekterminal in kwamen lopen waren de winkeltjes nog dicht. Er was 1 broodzaakje open waarbij er een mega lange rij stond. We waren even door de terminal heen gelopen en kwamen er achter dat helemaal niks behalve broodzaak open was. Om iets na 5 uur gingen de winkeltjes langzamerhand open en hadden we ons tijd nog even kunnen besteden daar. Eenmaal bij de gate verliep het redelijk snel tot boarden. Aangezien wij de eerste 2 zitplaatsen hadden werden wij als laatste opgeroepen om het vliegtuig te betreden. We hadden mooie plaatsen en een gezellig iemand naast ons zitten die wel in was voor een praatje. De man naast ons, naar schatting in de 60, ging naar Gambia om een dokterspost op te zetten samen met een groepje mensen. Op onze vlucht hadden we een doorgewinterde stewardess met nog een paar jongere dames die niet heel onooglijk waren, haha. Het was al weer een enorm lange tijd geleden dat ik met Tui had gevlogen. Het viel niet tegen, aangezien Kaapverdië op de lijst van langere afstandsvluchten staat bij Tui kregen wij gratis eten en non-alcoholische dranken gratis. Voor een pilsje of een wijntje kon je bijbetalen.

Boven Spanje.
Eerste beelden van het Marokkaanse landschap.
Het Atlasgebergte.
Boven Agadir in Marokko.
De droge landschappen van de Westelijke Sahara.

De piloot riep om dat we wind mee hadden met maar liefst 180km/h wind in de staart. De vluchtduur naar Gambia bedraagt daardoor maar 5 uur en 50 minuten, waarbij eerder stond 6,5 uur. Dus we waren lekker vlot! Eenmaal België, Frankrijk en Spanje door kwamen we boven Marokko met adembenemende uitzicht op het Atlasgebergte welke ik eerder voor corona op de grond had mogen bewonderen. Het groene landschap in het noorden van Marokko bracht plaats voor het dorre woestijnachtige landschap. We vlogen boven de Westelijke Sahara. Hier was vanuit de lucht een grote depressie te zien qua droogte. Op dit zekere moment was mijn collega bij Stena Line met een Volkswagen busje van NL naar Gambia aan het rijden. Ik dacht bij mijzelf ”ik zit hier wel wat comfortabeler met een pilsje in mijn hand”. Eenmaal boven Mauritanië had mijn telefoon de satelliet bereik opgepakt waardoor ik via Google Maps offline kon zien waar we waren. Er was een grote stad te zien. Dit was Nouakchott; de hoofdstad van Mauritanië. Het dorre landschap bleef maar doorgaan tot aan Senegal. Net nabij de grens van Mauritanië met Senegal had de piloot de daling ingezet en daalde wij van een 11 kilometer hoogte naar beneden en zag je wat meer van de omgeving. De stad Banjul, hoofdstad van Gambia, is zeer uitgespreid. Het vliegtuig gaat laag over de stad heen zodat je de grote Afrikaanse verkeerschaos vanuit de lucht kan bewonderen. Ook zagen wij een Afrikaanse markt uit de lucht die door vele mensen werd bezocht.

Een biertje boven het zwaar Islamitische land Mauritanië; waar alcohol verboden is.
Boven de hoofdstad van Mauritanië; Nouakchott.
Dit is het laatste beeld van Mauritanië voordat we plaats maken voor het Senegalese landschap. 
De Senegalese kust.
Het uitzicht voordat je het Gambiaanse luchtruim binnenvlieg.
De hoofdstad van Gambia; Banjul.

Eenmaal geland verliet meer dan de helft het vliegtuig die als eindbestemming Gambia hadden. Wij kregen te horen dat we zo’n 45 minuten aan de grond bleven om nieuwe passagiers op te pikken. Bij aankomst in Gambia hadden Sven en ik het erover dat het er ook Afrikaans uitziet. Toen iedere Gambiaanse toerist eruit was gestapt konden wij even buiten op het trappetje staan van het vliegtuig. Het was lekker warm. Er stonden wat oude Connection bussen uit de jaren 80/90 die de nieuwe passagiers in aan het laden waren. We waren allebei al aardig gaar en waren blij dat we weer verder konden gaan. Door onze snelle vlucht en het geluk dat elke passagier van de vlucht op tijd op de luchthaven was konden wij ook vanaf Gambia 45 minuten eerder vertrekken. Met een vluchtduur van 1 uur en 20 minuten van Gambia naar Sal waren wij bijna in échte vakantiemodus.

Luchthaven Banjul.
Woonwijken van Banjul.
Het laatste beeld van Gambia.

Toen we de landing in hadden gezet op Sal zag ik een dor landschap wat mij veel deed denken aan de Canarische Eilanden; in het bijzonder Fuerteventura en Lanzarote. Niet gek natuurlijk ook, aangezien de Kaapverdische Eilanden ook ontstaan zijn door Vulkaanerupties. Er hing al snel een relaxte vibe bij het verlaten van het vliegtuig. In de bus zei onze chauffeur ”Welcome to Paradise!”. Binnen een kleine 20 minuten waren wij met onze transfer gebracht bij ons hotel Riu Cabo Verde. Bij binnenkomst zagen wij al kort dat het een prachtig resort is met super aardige mensen. Een mooie lobby met een gezellige bar. We waren alleen wel helemaal naar de klote om lichtjes uit te drukken. In de kamer hadden we de airco meteen op graadje Noordpool gezet en zijn kort daarna even iets wezen eten en biertjes wezen doen. Bij enkele barretje op het resort hadden we 1 tot 2 biertjes op om even een goede indruk te krijgen wat er allemaal was. Eerste indruk was sowieso goed, echter gingen we vroeg naar ons mand, want ná 9,5 uur reizen was het energiepijl laag! Stay tuned voor het volgende bericht waarbij ik wat meer over Kaapverdië en het resort zal vertellen! Ciao!

Het eiland Sal (Kaapverdische Eilanden).
Likeurdispenser op de hotelkamer.
”Bem vindo a Lisboa!”

”Bem vindo a Lisboa!”

”Bem vindo a Lisboa” of wel Welkom in Lissabon. Het komende verslag neem ik jullie mee tijdens mijn korte stedentrip in Lissabon en de treinreis van Lisboa Oriente naar Albufeira Ferreiras. Het verslag in Albufeira zal later deze week nog volgen. Ik had te weinig tijd om de blogs ter plaatse te posten, dus ik heb enige vertraging opgelopen! Anyway… Veel leesplezier! 

Lissabon, Portugal – Dag 1 (3 oktober 2018)

In de ochtend was het zover …om half 5 was ik wakker om naar het vliegveld te gaan van Rotterdam voor m’n vlucht naar Lissabon. Het zijn normaal van die tijden dat ik wakker word voor de strandreiniging. Viel dat even mee, haha!

De airport is in de verbouwing. Waar je normaalgesproken aankwam is nu de douanecontrole. Het winkeltje bevindt zich wel nog steeds op de normale plek. Om eerlijk te zijn vind ik het minder gezellig geworden. Het is een soort grote zaal. Dat gezellige barretje boven …of het dakterras is er ook niet meer. Afijn het was mega vroeg in de ochtend, dus ik was niet van plan om gezellig aan een bar te zitten haha!


De nieuwe vertrekhal in Rotterdam.

Het was een mooie vlucht en zeker vanwege het feit dat ik geen stoel voor mij had. Ik zat niet op de eerste rij, dat niet, maar bij de nooduitgang in het midden. Het was de enige plek in het vliegtuig die geen stoel voor zich had.


Mega veel beenruimte. Er was geen stoel voor mij. 

Tijdens de reis zat wel Mr. Bean naast mij. De meneer naast mij had een cup-a-soup besteld + zo’n ‘tapasplankje’ die je bij Transavia aan boord kan kopen. Zo’n tapas pakketje zit verpakt in een plastic bakje met een plastic folie erop. Kunnen jullie al raden wat er gebeurde? Dus even de combinatie Mr. Bean + cup-a-soup + plasticfolie afhalen = ?. De meneer had de folie met grof geweld eraf gehaald en stootte zo zijn warme cup-a-soup om zo over hemzelf en zijn vrouw. Gelukkig was ik niet de dupe hiervan, haha. Nou goed ik ging verder met lezen in m’n reisboek. Boven Lissabon was er enige turbulentie maar niet heftig. Aan de grond stond ik al snel in de aankomsthal. Van te voren had ik mij al een beetje ingelezen over een goedkope mogelijkheid om naar m’n hotel te komen. Gelukkig zat m’n hotel super centraal aan de Marque de Pombal plein. Dit was tevens een halte van de Aerobus. Een bus die van het vliegveld naar het stadscentrum rijdt. Er zijn 2 lijnen, dus je moet wel even opletten welke je precies nodig heb. Ik nam lijn 2. Het ticket is 24 uur geldig en kost 4 euro.


Boven Lissabon.


In ongeveer 20 minuten was ik gearriveerd op de plaats van bestemming, namelijk m’n hotel HF Fenix Music. Aangezien ik zo vroeg was kon ik helaas nog niet m’n kamer in. Ik had mij even snel omgekleed en m’n koffer achterlaten in de left luggage kamer van het hotel en was direct de hop-on hop-off bus ingegaan. Op de straat kwam ik al een verkoper tegen van city sightseeing bussen. Bij hem had ik gelijk m’n ticket gekocht. Voor 27 euro en 3 lijnen die je kan doen is het zeker de moeite waard. Zoals ik altijd vermeld in al m’n blogs. Het is toeristisch, maar je ziet alles binnen no-time. Je hebt dus de blauwe en rode lijn en sindskort ook de groene lijn. De groene lijn is in het leven geroepen om de plekken aan te doen die niet toegankelijk zijn voor een dubbeldeksbus. Het is dus een klein busje waar ze net als de dubbeldekbussen het dak eraf hebben gehaald. Erg grappig om te zien en zeker lekker in de warme Portugese temperaturen. Ik nam als eerste de blauwe lijn, simpelweg omdat die er al stond :-). De blauwe lijn neemt je mee naar het oosten van Lissabon met onder andere de cruise terminal, Lisboa Oriente treinstation en de luchthaven. Vanuit het startpunt Marques de Pombal rij je door het centrum dan richting deze plekken toe. Het is echt een prachtig historisch centrum. Veel van deze mooie prachtige gebouwen zijn wel in de verval. Hierdoor kan je zien dat Portugal nog niet financieel goed om de poten staat …of misschien vinden ze het allemaal wel best, haha. De sightseeing bus ging langs de cruiseterminal waar ik gek genoeg een bekend schip zag liggen. Dit was namelijk de Independence of the Seas. Enkele maanden geleden ging dat cruiseschip nog langs Hoek van Holland toen ik in de regen naar huis fietste. Dit keer zat ik met 30 graden, een lichte bries, zon met helblauwe lucht in een sightseeing bus. Wat mij betreft een betere setting haha. Er liggen zo 3 cruiseschepen achter elkaar. Enorm gaaf om te zien. Ze liggen ook gewoon midden in de stad.


Marques de Pombal plein. Helemaal rechts op de foto is HF Fenix Music hotel waar ik verbleef.


Cruiseschip Independence of the Seas. 

Een klein stukje verder nabij de cruiseterminal tref je Lisboa Oriente. Het treinstation van Lissabon waar alle treinen ongeveer langskomen. Dit is ook waar ik op vrijdag de sneltrein pak richting Albufeira Ferreiras. Het was dus gelijk goed om te weten waar het station zat en hoe het eruit ziet. Het rondje duurde zeker wel 2 uur! En dan had ik pas 1 van de 3 lijnen gehad. Van Marques de Pombal liep ik naar het Hard Rock Cafe toe. Dit is een plek die ik in elke stad moet bezoeken en een Legendary Burger met een biertje + nieuw t-shirt kopen. Een soort ritueel die Andre mij heeft gegeven. De teller staat inmiddels op 10+ t-shirts denk ik, haha. Uiteraard zat het weer in een prachtig pand. Ik kreeg een tafel toegewezen op de 1e verdieping waar ik overzicht had op heel het cafe. Naast m’n hamburger nam ik een Bohemia biertje. Een speciaalbiertje van Sagres. Erg goed. Er kwamen nog een paar goede nummertjes langs van U2 en Creedence Clearwater Revival. Dan is mijn Hard Rock Cafe ervaring weer compleet! Toen ik het shirt ging kopen stond er een Belgische meneer voor mij die voor 155 euro in die badges/pins kocht, weet eerlijk gezegd niet het Nederlandse woord ervoor, haha. Ik vond het wel een beetje bizar.


Treinstation Lisboa Oriente.


Hamburger bij Hard Rock Cafe. 

Aangezien ik er vroeg uit was en niet echt zat te wachten om een stedentrip in eerste instantie doordat ik aardig veel heb gewerkt de afgelopen tijd ging ik maar even een siësta houden. Ik liep vanuit het Hard Rock Cafe naar het hotel toe en kon inchecken. Ik had een prachtige hotelkamer uitkijkend op het park van Marques de Pombal. Het was een vierkant bed met mega kussens. Echt een top hotelletje so far al. Om 18:00u was ik weer actief en ging ik maar even naar het dakterras toe. Dit was 1 van de redenen dat ik voor dit hotel had gekozen + dat het muziekgerelateerd was. M’n eerste biertje op het dakterras proefde naar meer. Even later kwam er een muziekduo. Een dame (de zangeres) en een heer (op de keyboard). Ze waren enorm goed samen. Zij had een mega goede jazz stem en hij kon goed alle tonen spelen. Van Tina Turner tot The Beatles en van Bruce Springsteen tot aan Sting. Alles kwam voorbij. De zangeres vroeg naar ieders nationaliteiten. Er zaten Duitsers, Spanjaarden, Engelse en ik. Ze zei nog ‘dankjewel’ in het Nederlands. Bij elke keer applaus zei ze ‘dankjewel’ in enorm veel talen. Het was super gezellig. En ondanks dat ik het niet laat wilden maken werd het automatisch dat wel. Op dat soort momenten moet je gewoon leven in het moment, dat deed ik dus ook. Het laatste nummer was Hey Jude van The Beatles. Daar heb ik altijd goede herinneringen aan; dat was toen ik aan het eind van m’n verblijf in Londen in een pub stond mee te zingen met al m’n toenmalige collega’s van Railbookers. En vervolgens ging heel de pub meedoen. Mooie tijden.


Live muziek van Ana ”Cherry” Garcia en Roger bij HF Fenix Music hotel.


Hotelkamer in HF Fenix Music met uitzicht op Marques de Pombal park. Aanrader!


Dakterras van HF Fenix Music.

Na afloop vroeg ik of ik ze kon terugvinden om het internet, sowieso had de dame genaamd Ana een mega goede stem. En Roger de keyboardspeler was ook goed. Ana, die speelt onder de naam Cherry Garcia, had haar Spotify kanaal op m’n telefoon in de notities gezet. Ze is volgens mij vrij bekend in Lissabon. Ik was nog even naar de Burger King gegaan om even simpel wat te eten en was toen in m’n luxe mand gegaan van het hotel. Het was een geslaagde eerste dag waarin ik veel tijd heb kunnen benutten.

 

Lissabon, Portugal – Dag 2 (4 oktober 2018)

Een nieuwe dag was aangebroken in de historische stad Lissabon. Het was tijd voor een goed ontbijt in het hotel …en dat goed, dat was het zeker! Een uitgebreid warm ontbijt, koekjes, fruit, verschillende soorten sapjes, cake en taart …en zelfs champagne! Dat laatste had ik juist niet genomen. Als je al je dag aangeschoten moet beginnen dan wil dat niet veel goeds zeggen voor de rest van de dag, haha! Een goed ontbijt was wel even nodig, want vandaag stond de Rode lijn en Groene lijn op het programma van de city sightseeing bussen. Ik begon met de grootste route, namelijk de Rode lijn. Deze lijn neemt je mee naar het westelijke gedeelte van Lissabon, waaronder de bekende Torre de Belém en de Golden Gate-achtige brug met het Jezusbeeld a-la Rio de Janeiro. Toch bijzonder dat je San Francisco en Rio de Janeiro op 1 dag kan zien he, haha. Ik had de eerste bus met de Rode lijn. Vrij ideaal aangezien het nog niet steendruk was. Een mooi plekje had ik gegarandeerd. Net als de Blauwe lijn ging deze ook dwars door het stadscentrum heen. Bij het water was het aanvoelbaar frisser. Ik stapte uit bij Torre de Belém om even een rondje daar te lopen. Ik was niet de enige. De bus heb zeker nog wel even 15 minuten moeten wachten om naar de halte te rijden. Zoveel touringbussen stonden er. Inmiddels was het wat warmer geworden en was ik uitgestapt. De selfiestick verkoper en sieraden verkopers kwamen gelijk als meeuwen op je af. Je kreeg bijna niet zo’n selfiestick in je ogen geprikt. Er stond een dame van rond mijn leeftijd ongeveer een half uur te poseren voor haar selfiestick overal waar ik liep kwam ik haar weer tegen. Als die niet een goede foto van haarzelf en Torre de Belém heb weet ik het ook niet meer. Te bizar voor woorden haha. Ik had hier prachtige foto’s kunnen maken van de ‘Golden Gate’ en het ‘Rio Jezusbeeld’ die aan de overkant van het water stond. Er hing een lichte zeemist waardoor het effect van de foto extra gaaf was.

Lissabon is echt een mega grote stad. Dit merk je al dat de hop-on hop-off bus in drie lijnen is verdeeld. Het is ook overal levendig. Aan het water bij Torre de Belém is het druk en in de oude stad vlakbij het Hard Rock Cafe + waar ik zat met het hotel. Overal zijn mensen. De kiosk cultuur is echt iets wat Lissabon typerend maakt. Op de meeste hoeken van de straat zie je er wel een paar. Het ziet er wel gezellig uit dat je de mensen relaxed op zo’n terrasje zie zitten.

Het rondje van de Rode lijn zat erop. Bij Marques de Pombal plein stapte ik weer uit en wachtte totdat de Groene lijn zou arriveren. Het was inmiddels weer 30 graden. Er stond een dame koud verse juice te verkopen. Ze spelen hier goed in op waar mensen staan te wachten en het aanbieden van koude versnaperingen. Ik nam een lemonade en je kon zelf de suikers toevoegen op de gewenste smaak. Terugkomend op de Groene lijn …dit is een kleine sightseeing bus speciaal in het leven geroepen om de kleine straatjes van Lissabon te doorkruisen. De grote dubbeldeks bussen kunnen de bepaalde draai niet maken in de kleine straatjes. Je kan ervoor kiezen om alleen een ticket voor de Groene lijn te kopen voor 15 euro. En om eerlijk te zijn kan je zeker een paar dagen volmaken als je de vele bezienswaardigheden langs de route nog wil bezoeken. Ik heb dit echter niet gedaan aangezien ik maar een paar dagen in Lissabon zat. Het oude historische stadscentrum is echt werkelijk waar prachtig! En aangezien ik niet als een berggeit ben geboren is het ook ideaal dat de bus de steile heuvels trotseert.


De Groene Lijn.

Na de Groene lijn was ik even m’n blog gaan typen. Het dakterras lag vol, maar ik was ook wel een beetje tam van 4 uur achter elkaar in bussen te zitten. Het was dus tijd voor even een siësta, waarna ik nog even op m’n telefoon zocht naar het dichtstbijzijnde restaurant vanaf het hotel waar ik zat kwam ik uit bij ‘’The Great American Disaster’’-restaurant. Een beetje een cultuurbarbaar ben ik wel geweest, om in plaats van een puur Portugese kioskje naar een typisch Amerikaans restaurant te gaan. Het was gelegen aan het plein Marquês de Pombal. Het menu zag er heerlijk uit met bijzondere hamburger combinaties. Ik had gekozen voor de ‘Grrrrr!’-burger. Een pittige hamburger met chilibonen en daarnaast met zelfgemaakte Franse friet. Een halve liter pilsje maakte deze combi compleet. Al met al was ik 9,80 euro kwijt en ik zat serieus vol. Dan te bedenken dat ik super centraal zat. Het is een aanrader!


Een Grrrr!! Burger. 


”The Great American Disaster” restaurant. 


Ontdekkingsreiziger Marques de Pombal. 

Ik was van plan om niet een al te late avond te maken, echter ging dat plan al snel van tafel toen ik op het dakterras aankwam en het muziekduo weer aan het opbouwen was. Met een Mai Tai en een Mojito cocktail verder was ik weer helemaal in de mood. Het Duitse koppel van de vorige avond was er ook weer en daarnaast nog een paar Engelse en Brazilianen. Het was gezellig en Ana en Roger vonden dat ook. Op het moment dat ze eigenlijk klaar waren hadden ze nog 2 extra nummers gezongen. Het was echt een mooie toevoeging aan m’n stedentrip in Lissabon. Iets wat ik mooi vind ik om na een lange sightseeing dag heerlijk te relaxen met een drankje en livemuziek op een dakterras met prachtig uitzicht op de stad. Voor iemand die Lissabon wil bezoeken, ga naar HF Fenix Music hotel!


Cruiseschip vertrek vanuit Lissabon koers naar een andere bestemming. 


Een Mai Tai Cocktail op het dakterras.

 

Lissabon naar Albufeira, Portugal – Dag 3 (5 oktober 2018)

Al vroeg uit de veren zat ik om 7 uur al aan de ontbijttafel in het hotel. Vandaag stond de treinreis op het programma van Lisboa Oriente station naar Albufeira Ferreiras. Aangezien het ontbijtbuffet om 7 uur open ging had ik het primeur. Niemand was er nog, dus ik kon in alle rust het luxe ontbijtbuffet langsgaan. …nou ja in alle rust, ik had weinig tijd aangezien de trein al vroeg vertrok en het in drukke omstandigheden in het verkeer wel is 30 minuten had kunnen duren. Het was alleen het tegenovergestelde. Ik had mij uitgecheckt en de dame achter de receptie vroeg of ik nog een taxi nodig had. Ideaal. De taxi was er binnen no-time en het verkeer was nog rustig. In 15 minuten tijd zat ik aan de andere kant van de stad bij het station. Het was nog een kleine 30 minuten wachten totdat de trein arriveerde. De Alfa Pendular trein was al vroeg in de ochtend vertrokken vanuit Porto Campanha, dus die had al een aardige rit erop zitten. De treinreis duurde ongeveer 2,5 uur. Ik had 1e klasse geboekt en zat in een solo seat. Kort nadat de trein vertrok vanuit Lissabon kwam de treinsteward de tickets checken en de stewardessen kwamen met koffie en thee langs. Het was supergaaf toen de trein de bocht maakte om over de Tagus rivier te gaan. De ‘Golden Gate’-brug is namelijk voor auto’s en zowel treinverkeer. In de verte zag je het Jezusbeeld staan.


Een uitgebreid ontbijt bij HF Fenix Music. 


De Alfa Pendular trein richting Faro. 

De trein raasde langs het dorre Portugese landschap. Kort na Lissabon zie je het stadsbeeld langzaam veranderen naar landschapsgebied. Zo nu en dan zie je een meertje waar een koe uit staat te drinken of een paar exotische vogels schrikken van de trein en wegvliegen. Ik denk bij mijzelf ‘’deze 2,5 uur ga ik mij best vermaken in m’n comfortabele 1e klasse stoel schrijvend aan m’n blog’’. Deze reis is de perfecte combi tussen een drukke stedentrip met een rustige strandvakantie. Ik ben ook zeker een persoon voor beide reizen. Al ben ik nu wel even toe om even te relaxen op een goudgeel zandstrand aan de Algarve. De treinstewardess kwam vragen of ik eventueel voor 6 euro nog ontbijt wilden. Er was een keuze tussen koud en warm ontbijt. Ondanks dat ik al had gegeten had ik gewoon nog een warm ontbijt gekozen. Ze ging de bestelling even doorgeven aan de keuken en kwam terug met een warm ontbijt. Heerlijk!


Ontbijt in de trein.

De treinreis was echt binnen no-time voorbij gegaan. Ik had het idee dat ik maar een uurtje in de trein zat voordat ik al arriveerde in Albufeira. In Ferreiras nam ik de taxi naar Praia da Oura. Ik had nog geen accommodatie, want m’n ouders kwamen pas die avond aan. Ik was er al om 11:30u, dus ik had nog aardig wat tijd om te overbruggen. Ik ging naar onze ‘stamcafe’, namelijk BJ’s Cafe. Al snel zag ik Henrique die mij verwelkomde en daarna zag ik de eigenaresse Brenda. Al 10 jaar lang komen wij hier, dus het voelt net als thuiskomen. Zo zei ook Brenda tegen mij ‘’Home from home’’. Het is altijd een vreemd gevoel (maar wél een goed gevoel) als ik met de taxi vanaf de hoge heuvel afdaalt om de schittering van de zon op de zee te zien en te bedenken hoeveel goede herinneringen ik hier heb. Ik begon politiek correct met een cappuccino bij Brenda. Er stond een tray met Strongbow op de tafel die ze nog in de koelkast moesten zetten. Ik zei nog ‘’wist je dat ik langskwam?’’. Ze begon te lachen, want wist dat ik een Strongbow Liefhebber ben. Kort daarna pakte ik een Strongbow uit de koelkast. Dat is het mooie aan dit cafe. Aangezien je hier al zolang komt kijken ze er niet van op dat je selfservice heb. Ik heb nog veel met Brenda en Henrique zitten praten. Ik mocht m’n bagage bij hun laten staan en ging vervolgens zonnen op het strand van Praia da Oura. Het was heerlijk weer en aardig druk op het strand.


Bij BJ’s Cafe. 

Een aantal uur verder was ik even naar Casa Velha gelopen. De accommodatie waar m’n ouders zitten. Dan wist ik meteen de weg ernaar toe. Ik had nog een paar pilsjes gekocht bij een supermarkt en ging weer op het strand zitten tot een uurtje of 5. Daarna was ik nog naar Brenda gegaan. Het was gezellig. Ik kwam nog met een aantal mensen aan de praat toen Henrique zei ‘’this is my friend from Holland’’. Het waren twee Engelse met een heel zwaar accent en die enorm snel praatte. Ze kwamen uit de buurt van Newcastle en Manchester, dus dat verklaarde een hoop. Het was tijd dat ik richting Casa Velha ging. M’n ouders waren geland en al onderweg. Toen ik eenmaal m’n koffer pakte zei Brenda: ‘’Henrique breng je wel even naar Casa Velha toe’’. Echt super aardig.

Op aanraden van de buren in Casa Velha waren we naar restaurant ‘’Carpe Diem’’ gegaan. Dit was een restaurant met Nederlandse bediening op de 2e strip. Hier hebben wij heerlijk gegeten waaronder een toast met champignons bereid in knoflook en nog een heerlijke Wiener Schnitzel. Nee, niet Portugees, maar wel lekker. De San Miguel biertjes smaakte ook wel erg goed. Uiteindelijk waren we afgetakeld naar Casa Velha, waarbij we nog even naar de supermarkt waren gegaan om ontbijt te halen voor de volgende ochtend.


Bij Restaurant Carpe Diem op de 2e strip in Albufeira.

De prachtige stad York en de terugreis!

De prachtige stad York en de terugreis!

18 mei 2018, York (Engeland)

Vroeg in de ochtend waren wij al naar het treinstation toe gelopen. Het was niet de beste nachtrust die wij op de reis hadden. Het rolgordijn liet veel licht door en aangezien het al om 5 uur wakker werd had ik daarna niet meer veel extra slaap gekregen. Al was de nachtrust dan kort, gelukkig hadden wij 1e klasse en konden wij daardoor wachten in de First Class Lounge van Virgin Trains. Eenmaal in de lounge gingen wij zitten en namen wij een cappuccino en één van de vele koekjes die zij hadden staan. Daarnaast hadden ze nog chips en een soort havermout staan qua eten. Er stonden flesjes water, appelsap, jus d’orange en een koffiemachine. De inrichting was helemaal in Schotse stijl met het typische Schotse ruitje en oude stoelen.

Dichterbij de vertrektijd liepen wij naar de trein toe. Vol verrassing liepen wij naar de trein toe. Ik wist dat dit één van de meest luxe 1e klasse treinreizen zou worden die ik ooit heb gemaakt in de UK. Maar wat precies wist ik nog niet precies. Wij liepen naar binnen en werden verrast door de mooie grote verstelbare stoelen en grote ramen. Er stonden kopjes en suiker klaar. De trein ging rijden en de conductrice kwam langs om koffie of thee in te schenken. Onder het genot van een Engelse thee + melk reed de trein langzaam uit het oude historische station van Edinburgh Waverley uit. Kort daarna kwam ze vragen wat wij wilden bestellen vanaf het menu. Echt een verrassing dat dit allemaal bij het 1e klasse ticket zat inbegrepen. Wij gingen uiteraard weer voor de Full English Breakfast. De prachtige landschappen met koeien en schapen schoten voorbij de trein. Het ontbijt kwam en het werd alleen maar nog beter. We gingen langs de prachtige Schotse en Engelse kust tot aan Newcastle. Eén van die mooie plaatsjes die wij onderweg hadden gezien was Alnmouth. Een plaatsje aan de kust met zo’n pittoreske Engelse uitstraling. Net buiten Darlington (een halte vòòr York) kwamen de conducteurs en conductrices met een trolley vol met (fris)dranken langs. Ook hier mocht je weer gratis iets pakken. Het was inmiddels middag, dus ik nam maar een Magners Cider. Echt top geregeld bij de Virgin East Coast Trains!  

Virgin East Coast

Ontbijt in trein

Schotland

Grens Schotland met Engeland
Foto: Grens tussen Schotland (links) en Engeland (rechts).

Alnmouth
Foto: Alnmouth

Bij aankomst in York werden wij verwelkomt door het prachtige weer. Er waren onwijs veel mensen op het treinstation. Ik was erachter gekomen dat de paardenraces in York gaande waren. De vrouwen waren helemaal opgetuigd met mooie kleren en mannen liepen in pak. Paardenraces zijn denk wel van een ander kaliber en voor mensen met een groter bestedingspatroon hier in Engeland. Iets anders dan in Broken Hill, Australië. We liepen voor ongeveer 15 minuutjes door leuke straatjes en over een brug naar het hotel toe. Daar te zijn aangekomen werden wij wederom weer verrast, dit keer door het schitterend mooie gebouw van het Churchill Hotel. Op de oprijlaan stonden allemaal dure auto’s. In eerste instantie dacht ik: ‘’dit is wellicht iets té luxe’’. De deur werd voor ons geopend en wij checkte onszelf in. De receptionist liep met ons mee om de kamers te wijzen. Wij zaten onder in het hotel, terwijl wij al op de begane grond stonden bij de receptie. Ik dacht minstens dat we in een soort bunker kwamen, haha! Maar het viel allemaal mee. De hotelkamers waren prachtig en wij hadden ook zelfs nog een raampje in de kamer. Het was vele malen groter dan onze ‘’vogelkooi’’ in Edinburgh. Een groot verschil. Het bed was enorm zacht en de badkamer behoorlijk groot. Erg fijn om hier onze reis mee te eindigen op het vaste land.

The Churchill Hotel

Door het vele reizen van de afgelopen dagen hadden wij het goede idee om even een siësta te houden. De dagen daarvoor gingen wij direct door vanuit de trein met sightseeing etc. Het was even heerlijk zo’n siësta, want ná de siësta gingen wij het stadscentrum van York even verkennen. Wij zaten ongeveer 7 minuten lopen vanaf de stadspoort/muur. En het was maar 10 minuten lopen naar de York Minster. De adembenemend mooie kathedraal die stad rijk is.

York Minster

De binnenstad van York is écht heel leuk. Het doet je denken aan scènes van Harry Potter. Gek genoeg zijn er dus ook scènes hier opgenomen uit de film. In het straatje de Shambles liep Harry Potter met Hagrid om een toverstaf te kopen. Ik heb het niet met opgezet gepland dat er veel elementen in de reis overeenkomen met scènes vanuit de Harry Potter films, maar het is wel bijzonder haha. Op de markt in de binnenstad hadden wij nog een patatje op met gravy (een soort dikke jus). Aan het einde van de Shambels straat zat een pub de ‘’ ‘Golden Fleece’. Een bespookte pub waar we even een drankje hadden gedaan. Grappig aan de pub was dat ze overal skeletten hadden neergezet. Eén aan de bar, één in de beergarden en nog meer. De skeletten waren vast een paar gasten die enorme dorst hadden en die niet op tijd een pilsje hadden gekregen, haha! Kort daarna gingen wij nog even de Shambels in. In één zo’n leuke zaakje zat een bierbrouwerij gevestigd. Hier had ik nog een proef bordje op met 3 verschillende biertjes. Hier zaten wij in de beergarden aan de markt. Inmiddels waren ze alles aan het opruimen op de markt. Maar het was heerlijk weer, dus wij zaten nog wel even goed buiten. De pub waar we daarna heen waren gegaan heette de ‘Golden Lion’. Ook zij hadden een beergarden, echter was deze bovenop het dak. Hier hadden wij nog even gegeten. Op het eind liepen wij naar het Churchill Hotel toe en hadden wij nog 1 pilsje genomen. En liepen wij naar de kamer toe. Ik ging vervolgens het blog typen.

The Golden Fleece

De markt in York

De markt in York

 

19 mei 2018, York (Engeland)

De beste nachtrust was in het Churchill Hotel. We hadden top geslapen en schoven aan bij de ontbijttafel. Het was een vrij luxe ontbijtmenu. Uiteraard hadden de English Breakfast erop staan, echter hadden ze daarnaast bijvoorbeeld nog zalm en een Eggs Benedict. Dit waren even de gerechten die ik had onthouden, want die hadden wij, haha. Het eten was écht goed. We kregen 10 stukken toast er nog bij en er stonden verschillende jams om erop te smeren.


Foto: Eggs Benedict


Foto: Full English Breakfast


Foto: Scrambled Eggs met zalm

De koffers hadden wij ingepakt en wij liepen richting treinstation toe om de bagage bij de left luggage neer te zetten. De gast die bij de Left Luggage werkte was écht niet goed. We liepen naar binnen met ‘’good morning!’’ en hij zat net als een serial killer te kijken, zonder iets te zeggen. Hij was ook niet bepaald amused van de Royal Wedding die dag gaande was. Echt een retard was het. Onze bagage was in ieder geval afgegooid. Wij gingen even de P&O bushalte zoeken, zodat wij niet om 4 uur ‘s-middags ons verrot zouden te lopen zoeken. Het was nog niet bepaald makkelijk te zoeken en nergens op de bevestiging stond iets van een beschrijving of een vermelding van een straatnaam. Ik had 2x maal gebeld met P&O en bij de 2e keer bellen stond ik in de straat waar het zou moeten zijn. Ik vertelde dat er totaal geen vermelding staat op de bushalte bordjes, terwijl andere charter bussen er wel op vermeld stonden. Dus voor diegene die nog is een keer met P&O reizen van Hull naar York; de bus stopt op Leeman Road tegenover het War Memorial. Het is een rustig straatje (aansluitend op de drukke weg) waar ook de sightseeing hop-on hop-off bus stopt. Dat de sightseeing bus hier stopte was voor ons wel fijn. Wij stapte namelijk direct in toen de bus kwam en gingen vervolgens twee rondes met de bus mee. De sightseeing bus in York is wel ideaal voor degene die binnen 1 uur een goed idee willen krijgen van York. De bus rijdt rondom de stad, waardoor je binnen no-time onwijs veel ziet. Wij reden langs een huis met een nep kat + lamp op de 1e verdieping van het gebouw; het blijkt dat dit een teken van geluk zou zijn en dat veel mensen dat vroeger plaatste. Iets wat ook opmerkelijk is van de stad is dat veel ramen van gebouwen in de stad dichtgemetseld zijn. Vroeger werd er belasting gevraagd voor inwoners die ramen hadden, dus vandaar hadden ze de ramen dichtgemetseld, zodat zij geen ‘’raam’’-belasting betaalde. Later op de tour kwamen wij ook langs de paardenrace velden. Hier stonden nog wat overgebleven auto’s op de grasvelden van de mensen die waarschijnlijk te diep in het glaasje hadden gekeken, haha.

The Shambles
Foto: The Shambles, zoals je kan zien met een vrijgezellenfeest.

York

York Minster

York

Het was een enorme drukte vanwege de Royal Wedding. Bij het treinstation waren wij uitgestapt en hadden we even een Cornish Pasty gegeten op het station. Even later liepen wij de pasty er even af door een wandeling te maken op de stadsmuur. Het was nog een flinke wandeling. Tijdens de bouw hadden ze niet veel nagedacht over trappen naar beneden haha. Gelukkig was er aan het einde van de muur een soort fietsers café waar wij even een colaatje hadden genomen. Hier zagen wij ook de Royal Wedding live op de televisie. Op dat moment waren ze al aangekomen in Windsor. In het straatje van het café liepen wij nog even verder, echter was er niet teveel te zoeken, dus liepen wij terug. Hier kwamen wij nog de Wind Mill pub tegen. Een drukbezochte pub bij veel Royal Wedding gangers. Het was voor de Engelse een goede reden om een pilsje te nuttigen. Ook zagen wij veel vrijgezellenfeestjes gaande en uiteraard veel nette geklede mensen en ook weer de ordinaire geklede dames met een rokjes dat meer als riem dient dan als rok, haha. De meeste gasten die rondom die ordinaire geklede dames lopen zien er nog minderjarig uit, maar ook zij zitten volgas aan de drank. Wij hielden het rustig met één drankje en liepen naar de Left Luggage service waar we onze bagage bij de gekke gast hadden opgehaald. Later liepen wij naar het opstappunt van de P&O waar we even hebben zitten wachten totdat de transfer bus arriveerde met bestemming Hull. Ik was erg opgelucht toen ik de bus zag arriveren, want door de onduidelijkheid was ik er niet gerust op. De bus was er wel 20 minuten van te voren.

De bus vertrok vanuit York. Onze rondreis zat er bijna op. Via verschillende landwegen kwamen wij vlakbij de Humber Bridge terecht. Een brug die lijkt op de Golden Gate Bridge en waar ik afgelopen jaar overheen was gereden met een studiereis voor het werk. De bus ging eerst naar de Zeebrugge terminal, waarna wij aan de beurt waren voor de Rotterdam terminal. Vanuit Hull vertrekken er namelijk meerdere ferries, naar België en Nederland. Het inchecken verliep allemaal soepel en eenmaal aan boord werden wij verrast door de vele dekken die waren ingedeeld voor vermaak. Er waren 2 dekken met winkeltjes en barretjes en het bovenste dek had je de mogelijkheid om naar het buiten dek te gaan waar ook nog verschillende barretjes waren. Erg leuke ferry!

Pride of Rotterdam

We kregen trek en dachten toch maar om iets te gaan eten. Op dek 8 zat ‘’The Kitchen’’ een buffetrestaurant. Er stond een behoorlijke rij. Wij sloten hierbij aan. Bij binnenkomst werd het ons wel duidelijk waarom er zo’n rij stond. Het was een mega uitgebreid buffet met zeker wel 6 verschillende curries, naanbrood, papadums en dan nog heel veel vlees, kip piri piri, salades, soep, fruit, ijsjes, cakejes. Teveel om op te noemen. Wij gingen langs het buffet. En aangezien we nog graag curry op de reis hadden willen eten kwam dit heel mooi uit. Het was super lekker. Zo lekker dat ik 2x een vol bord met curry had opgeschept, toen nog spareribs en kip piri-piri met patat en vervolgens moest ik gewoon nog een ijsje wegwerken. Ik weet wel dat ik mij nog nooit zo vol heb voelen zitten. Ik had écht veel te veel te gegeten!!! Maar het was supergoed!  Even later hadden wij nog één drankje in de Irish Bar genomen. Hier was een bandje aan het spelen. Echt een superleuk schip waar veel entertainment is. Erg leuk. We verbleven in de 4-persoonshut met zeezicht, dit was ook prima te doen. De hutten zien er wat gedateerd uit, maar door de vele entertainment aan boord ben je hier alleen maar om te slapen. Met een top reis achter de rug te hebben gehad hadden wij koers gezet terug naar Nederland.

20 mei 2018, Hoek van Holland

In de ochtend waren wij weer aan het ontbijtbuffet geschoven bij ‘’The Kitchen’’. Het ontbijt had ik vooraf bijgeboekt. Het is zeker aan te raden om voorafgaand bij de boeking diner en ontbijt te boeken in ‘’The Kitchen’’. Mijn ouders en ik was het heel goed bevallen. Ook het ontbijtbuffet was weer net zo goed als het avondeten. Alles werd super snel bijgevuld. Alles was warm (van het warme ontbijt of course, haha!).

Netjes op tijd kwamen wij aan in de Europoort om 09:00 uur. Bij de ontscheping mochten wij een artiestenuitgang gebruiken, hoezo weet ik niet, maar dit betekende dat we niet in de hordes met mensen moesten staan. Wij stapte de terminal uit en zagen Trudie om de hoek komen rijden die ons op kwam halen. Het was een perfecte timing. Tot slot namen wij nog de laatste boot van de reis, namelijk van Rozenburg naar Maassluis, haha. Er stonden totaal 4 auto’s op. Het was niet écht druk.


Foto: uitzicht vanaf de veerpond uit Rozenburg op Maassluis

Het was een prachtige reis. M’n ouders hadden er écht heel erg van genoten. Dit is het laatste blog van de reis door de UK. De eerstvolgende blog volgt einde van de zomer waarbij ik een reis maak naar Portugal. Hier reis ik van de hoofdstad Lissabon met de Portugese hogesnelheidstrein naar het zonovergoten Albufeira. Hopelijk hebben jullie allemaal weer goed genoten van de reisblogs. En als je tips wil laat het mij even weten :-)!

De Schotse steden Glasgow & Edinburgh

De Schotse steden Glasgow & Edinburgh

Jullie hebben even moeten wachten, maar de reisdagen waren erg lang waardoor ik even niet kon bloggen. Daardoor is er wel weer extra schrijfmateriaal opgedoken. Want de tijd dat ik niet heb kunnen bloggen werden wel besteed aan spraakmakende verhalen waar ik over kan schrijven. Het waren mooie dagen. Het is behoorlijk wat tekst. Ik heb veel foto’s toegevoegd om de pijn te verlichten, haha! Enjoy!!!

16 mei 2018, Glasgow (Schotland)

In de ochtend hadden wij totaal geen haast. Om 10:45 uur werden wij pas opgehaald door de taxichauffeur. Veronica de taxichauffeuse zou niet beschikbaar zijn, dus haar baas zou ons ophalen. Net uit bed gerold ging ik even op de foei lelijke rode bank zitten uitkijkend naar de prachtig mooie berg Ben Nevis. Het is echt dubbeldik een aanrader voor iedereen die ooit naar de Hooglanden van Schotland willen gaan om naar Loch Lochy Park te gaan. Het is geweldig en heerlijk rustig. Later kan je altijd nog de drukte opzoeken in de mooie historische steden zoals Glasgow en Edinburgh. Wij gingen ontbijten. M’n moeder stond in de keuken eitjes, bacon en pasties te koken/warmen. Het ontbijt was erg goed weer net als de vorige dag! Een ontbijt waar je ongeveer tot 3 uur ‘s-middags op door kan gaan. Kort daarna ging ik even met m’n moeder naar de rivier Loch Lochy lopen. Een adembenemende plaats waar heel veel stenen in het water liggen en je doet denken aan een Canadese of Luxemburgse rivier, eigenlijk daar een combi van. De zon scheen en het was eigenlijk te mooi om op dat moment weer weg te gaan. Even later zat ik met m’n ouders even op de vlonder van de lodge. Het was top weer! Er liepen heel wat mensen voorbij en gek genoeg waren er ook echt heel veel Nederlanders op het park.

Alle koffers hadden wij gepakt en het was inmiddels tijd om te gaan. Om 10:30 liepen wij de lodge uit. We hadden uitgecheckt en hadden de eigenaar en eigenaresse heel erg bedankt voor de mooie service en een compliment gegeven voor het prachtige park wat zij beheren. Heerlijk relaxed, niets moet, alles mag tijdens het verblijf aan Loch Lochy Park. Keurig netjes op tijd stond de taxi al om 10:40 uur voor de deur. Maar tot grote verbazing was onze aardige taxichauffeuse vriendin, Veronica, voor de deur verschenen. Ze had ons als klant overgenomen in plaats van de voorgaande. Voor diegene die na het lezen van dit blog geïnteresseerd zijn geworden in een reis naar de Hooglanden van Schotland …die moeten zeker Veronica inhuren als privéchauffeusse voor een prachtige tour rondom de mooie bezienswaardigheden daar. Een heel aardig mens met een goede sense of humor. Anyway… wij werden naar het treinstation gebracht door Veronica en zaten weer veel te lachen. Veronica had gevraagd of wij Facebook hadden en of course hadden wij dat. Dus ik had haar toegevoegd aan m’n Facebook vrienden. Het was officieel haha. Veronica zei als we terugkomen dat we zeker een paar plekken moeten bezoeken die wij nog niet gezien hadden. Erg leuk en met Loch Lochy Park als accommodatie zou dat zeker nog wel is een gaan lukken. Wij hadden Veronica gedag gezegd en liepen naar het treinstation toe.

In het treinstation gingen wij nog even bakje koffie drinken in de stationsrestauratie. Het was heerlijk relaxed. Geen gehaast en netjes een uur van te voren op het treinstation. Kort nadat wij plaats hadden genomen kwam de Caledonian Sleeper binnenrijden op het station van Fort William. Het water werd bijgevuld en het vuil werd afgevoerd en zo ging het hele proces op het eindstation. Stress dat is iets wat ze hier niet echt kennen. Het gaat er allemaal heel relaxed aan toe in Fort William …en waarom ook haasten? Zolang iedereen tevreden is hoeft er ook geen stress aan te pas te komen. Kort daarna namen wij plaats in de wachtruimte om te wachten op de trein naar Glasgow Queen Street. Dichterbij de vertrektijd kwamen wij de Nederlanders weer tegen die wij in Mallaig hadden gezien, echt super toevallig. Wij gingen even aan het einde van het perron staan om even te genieten van de zon. Bij aankomst van de trein stapte wij in en tot onze verbazing zaten wij samen met de Nederlanders in de trein en ook echt bij elkaar!!! Ze hadden vast gedacht ‘’We’ll put them silly Dutchies together ey!’’. Het was gezellig, nadat we weggingen hadden wij genoten van het mooie weer die het de uitzicht van de trein extra mooi maakte. Even later wisten wij meer van elkaar. Wendy, een van de Nederlanders, woonde al 4,5 maand in Londen en nu deze reis had ze samen met haar ouders gemaakt naar Schotland. Ze had nog 2 weken in Londen voor haar internationale uitwisseling aan de hogeschool die zij volgt. Ze studeer om in de muziekindustrie verder te gaan en zat mede daar ook door in Londen om meer kennis op te doen. Het was grappig want ik herkende haar goed met bepaalde dingen die zij deed in de tijd toen ik in Londen zat. Bijvoorbeeld dat veel van de mensen waar zij in Londen mee omging veelal gingen drinken en daar al hun geld aan uit hadden gegeven en dat zij liever een treinticket kocht om naar een andere plaats te gaan in Engeland. Zo deed ik dat ook. En dan ook nog dat ze de meest unieke bezienswaardigheden van Londen probeerde op te zoeken. En dat deed ik toen ook. Het waren nog wel meer dingen. Echt grappig om iemand te ontmoeten die dezelfde manier van reizen heb, die ontmoet ik vrij weinig!

Een groot gedeelte van onze reis van Fort William naar Glasgow hadden wij al gezien in de Caledonian Sleeper naar Fort William toe. Echter hadden wij nu geen gezeur van het feit dat het mis was gelopen met de trein en konden wij optimaal genieten van de omgeving. Elke 2 kilometer was het uitzicht zeker anders. Het was onwijs mooi en het weer deed er echt goed aan. Alleen al die treinreis kan ik aanraden. Het is rustgevend en de conducteur komt nog even langs met wat versnaperingen; chips, chocola, koffie, thee, drankjes … je kan het zo gek niet noemen. Erg gaaf. Hier is er voor NS nog iets te leren op de langere afstanden in Nederland! Vele landschappen gingen voorbij en vele meren …of sorry LOCHS zoals de Schotten het vrij expliciet vermelden, ze waren allemaal adembenemend mooi. Wij hadden nog een paar koude pilsjes meegenomen vanuit de lodge. En zelfs na 2,5 uur waren ze zonder koelelementen nog super koud. Wij hadden er dus nog een genomen.

Eenmaal in Glasgow te zijn aangekomen wenste wij de Nederlanders een fijne doorgaande reis, want die gingen nog door naar Edinburgh. Wij liepen naar de CitizenM Hotel toe in Glasgow. Het was ongeveer 10 minuutjes lopen, maar het was prachtig weer en met de rolkoffers is het geen enkel probleem. Net buiten het treinstation waren wij een steegje ingedoken waar vele mensen doorheen gingen. Dus het zal vast geen luguber steegje geweest zijn, tenzij iedereen in Glasgow een beetje van dat kaliber is, maar dat verwachtte ik eigenlijk niet hahaha! Wij waren bij het hotel aangekomen en m’n ouders vonden het allemaal maar heel futuristisch. Zelf inchecken waar je nagenoeg geen incheck personeel nodig hebt, dit was de ervaring bij CitizenM toen ik al in Schiphol 1 keer hiervoor had gezeten. Erg leuk om mee te maken. De kamers waren prachtig mooi. Een mooie waterval douche met zelf instelbare lichtkleuren plus een tv met oneindig veel films en entertainment. Erg leuk allemaal!

Een korte tijd daarna hadden koers gezet naar de Australische bar die wij tegemoet waren gekomen in de wandeling naar de CitizenM toe. Wij gingen daar even heen. En tot mijn grote verbazing hadden ze een Coopers Pale Ale. Een typisch Australisch biertje. Die naast XXXX m’n favoriet was. Ik had Helen en Phil, vrienden uit Broken Hill (Australië) een foto gestuurd dat ik aan een Coopers Pale Ale zat. Dit is Phil zijn favoriete biertje, dus ik kreeg terug als bericht ‘Phil was verbaasd dat ze pilsje daar hadden en had een Coopers op je genomen om te proosten’, geweldig!!! Het was een leuke bar, maar het was prachtig weer buiten dus we gingen nog even verder.

Buiten kwamen wij bij Poundland waar wij nog even cheap deals op de kop hadden getikt. Want wie kan die 1 pond Maltesers nu laten liggen…? Ik niet in ieder geval, haha! Even later liepen wij door naar het Hard Rock Cafe van Glasgow. Ik kon het toch niet laten om niet te gaan naar een Hard Rock Cafe waar ik mijn gezicht nog niet heb laten zien. Uiteraard had ik enorm veel foto’s genomen en een wit Hard Rock t-shirts gekocht. En niet te vergeten een Legendary Burger + bier. We waren echt helemaal volgegeten. Vanuit het Hard Rock Cafe hadden wij nog even rondje gelopen in de stad. Het is een leuke historische stad. Er zijn redelijk wat alternatievelingen en veel vrouwen in mega korte rokjes. Dit is een normaal straatbeeld van Glasgow. We liepen helemaal naar beneden in de winkelstraat totdat wij bij de rivier aankwamen. Daar liepen wij vervolgens terug om naar het hotel te gaan. Aangezien ik eerder bij CitizenM had geboekt en daardoor een account had aangemaakt krijg je bij elke boeking een gratis drankje. Dus we hadden nog even een drankje gedaan in de bar daar. Alles mocht je nemen! Echt bijzonder. We waren in ieder geval helemaal op, dus we gingen heerlijk slapen.

17 mei 2018, Edinburgh (Schotland)

We hadden een super nachtrust gehad in de prachtige bedden van de CitizenM hotel. We waren toch wel weer vroeg uit de veren om naar het ontbijtbuffet te gaan. Het was heel erg uitgebreid. De cappuccino’s werden door een barista gemaakt terwijl wij het eten op ons bord gooide. Verschillende soorten yoghurtjes, cornflakes, Scottish Breakfast met zelfs haggis, zalm, verschillende soorten broodjes. Het is zeker het geld waard om het bij te boeken bij je overnachting in CitizenM.

Wij hadden terug in de kamer onze spullen bij elkaar geraapt en gingen richting het treinstation toe. Nu wij wisten waar het treinstation was liepen wij er gemakkelijker naartoe. Eenmaal door het lugubere steegje van het voorgaande verslag door te zijn te lopen kwamen wij bij het station van Queen Street aan. Ik zag dat de eerste volgende trein om 3 minuten ging. We liepen dus snel naar deze trein om mee te gaan naar Edinburgh. Gelukkig waren wij op tijd. Wij gingen 1 uur en 15 minuten eerder dan eerst hadden berekend tijdens het boeken van de reis, dus we waren er lekker vroeg bij. En dat was zeker fijn. We liepen helemaal naar voren in de trein om nog wat plaatsen bij elkaar te hebben. Uiteindelijk in het laatste rijtuig hadden we wat plaatsen bij elkaar gevonden en gingen zitten. De trein ging rijden. We genoten van de mooie uitzichten weer vanuit de trein. Het was vlakker landschap dan wat we gewend waren. Het was maar een treinrit van ongeveer 50 minuten, dus de tijd ging erg snel. De trolley man kwam nog door het rijtuig en stopte ongeveer bij ons. Op een gegeven moment hadden wij Linlithgow gehad en kwam Edinburgh Haymarket, daarna waren wij aan de beurt met onze Waverley Station halte.

Bij aankomst op Waverley Station had ik de EasyHotel gebeld om even te vragen of we al in konden checken. Dit was niet mogelijk maar we konden wel onze bagage neerzetten voor 7,50 pond. Geen geld vergelijken met de 37,50 pond die je op het station zou betalen. Al was het natuurlijk gek dat je dat bij een hotel moet betalen. Maar EasyHotel is hetzelfde concept als EasyJet. Dus wellicht moet je voor alles betalen. Na 12 minuten kwamen wij aan bij EasyHotel op Princess Street, dit is een van de meest bekende shoppingstraten in Edinburgh. We zaten dus zeker centraal. De bagage hadden wij afgegooid en gingen even een bakje koffie drinken bij de Starbucks die er vlak naast zat. Het uitzicht was prachtig vanaf de eerste verdieping bij de Starbucks. Je keek direct op het kasteel.

Na het bakkie koffie gingen wij de dichtsbijzijnde hop-on-hop-off stop. We stapte in …het ging allemaal maar raar, normaal betaal je aan het begin, dus wij gingen zitten en niemand kwam maar naar ons toe. Dus wij dachten dat komt nog wel… we waren eenmaal al drie kwart van de tour verder en niemand was bij ons gekomen. De tour was echt prachtig. Ik had ‘m wel is eerder gedaan, maar dat was al 4 jaar geleden. Het was prachtig weer, dus er waren veel mensen op de been. Ik vertelde mijn ouders nog dat ik Arthurs Seat had beklommen 4 jaar geleden. Dit is een berg die in Edinburgh staat en is 251 meter hoog. Een helse wandeling, haha. Maar wel prachtig mooi van boven. De tour ging verder en we kwamen uiteindelijk aan bij halte 1. Niemand was nog bij ons geweest en aangezien ze wat raar bij de binnenkomst deden liepen wij de bus uit. Het was een cadeautje voor het vele reizen met City Sightseeing busses in de loop der jaren, haha.

Vanaf de halte 1 wat bij het centraal station is van Edinburgh liepen wij richting Grassmarket toe. Een gebied wat bekend staat om de vele oude pubs. Allereerst gingen wij door de Royal Mile straat naar de Edinburgh Castle waar we even een aantal foto’s hadden. Onderweg kwamen wij nog veel straatmuzikanten tegen en ook karakters die bijvoorbeeld een viking of een tovenaar na deden. Wij liepen de trap af naar Grassmarket waar de zon scheen op de terrasjes. Bij de ‘The Last Drop’ pub gingen wij even zitten. Dit is een pub met geschiedenis. Vanaf 1660 tot en met 1784 werden gevange op het plein voor de pub opgehangen. Echter voordat ze opgehangen werden mochten zij nog 1 drankje nemen. Het is een erg leuke pub in de hedendaagse tijd, haha.

Inmiddels was het bijna 3 uur in de middag en wandelde naar het hotel toe om in te checken. We konden inchecken en kregen kamer 29 en 39. Beide hadden uitzicht op het Edinburgh Castle. Het was een prachtig uitzicht, echter waren de kamers klein. Al had ik niet het beste verwacht van de kamers, de locatie was echter weer enorm goed. Door wat winkelstraatjes liepen wij naar het Hard Rock Cafe van Edinburgh. Hier hadden we nog nachos op. In datzelfde winkelstraatje waar wij heenliepen gingen wij terug nog op een terrasje zitten in de zon. Het zijn allemaal typisch oude pubs hier in Edinburgh. Erg leuk! Soms waan ik mij in een Peaky Blinders pub haha.

Tot slot waren wij opzoek naar een restaurant. We kwamen bij een Chinees restaurant uit. Een hele aparte zaak. We hadden al heel lang gezocht naar een restaurant en we vonden het op een gegeven moment wel best. We wilden even iets anders dan pubfood. Maar wellicht hadden we beter in een pub kunnen eten. Bij de Chinees keken ze hoe je zat te eten en zodra je maar net je bestek neer had gelegd kwamen ze al het bord van je tafel halen. En bij het afrekenen kwamen er ook nog achter dat het een bloody rip off was. Ze waren echt enorm duur en het eten was so-so. De zaak hete de ‘’Golden Dragon’’, maar het waren inderdaad ook een stel draken ook.

We gingen nog even de laatste zonnestralen in het park opvangen. Hier stonden allemaal strandbedjes waar je in kon zitten. Het was nog even heerlijk die zon. De parkwachter kwam na een halfuur en vroeg iedereen het park te verlaten. De park aan Princess Street is dus ‘s-nachts gesloten. Wat goed is, want zo komen er geen zwervers te liggen. Na weer een flinke dag sightseeing en reizen gingen wij slapen in het kleinste hotelkamertje ter wereld zou je bijna kunnen zeggen, haha! In de avond toen het donker werd was het kasteel prachtig blauw verlicht. Ik vond het wel een prachtige afsluiting van de dag.

Ik verwacht de volgende blogberichten thuis te kunnen typen, normaal als ik alleen reis heb ik meer tijd om blogs te schrijven, dus ik schrijf nu op elk moment die ik kan benutten, maar dat zijn er weinig! Haha.

De Hooglanden van Schotland

De Hooglanden van Schotland

14 mei 2018, Fort William (Schotland)

Het was een gebrekkige nachtrust. Ik werd om ongeveer 04:30 uur ‘s-nachts wakker en zag dat we toen in Edinburgh waren. Dit was het moment dat de trein opgesplitst werd. Een gedeelte zou naar Aberdeen en Inverness gaan en het andere gedeelte naar onze bestemming Fort William. Ik ging nog even verder slapen. Uiteindelijk werd ik om 06:00 uur in de ochtend wakker in Glasgow. Toch probeerde ik nog door te slapen maar dat ging niet meer echt. Toch wilde ik even dubbelchecken of het allemaal OK was overgekomen van het ontbijt dat fout was gelopen met de 1e klasse. Ik liep naar de treinstewardess toe en die vertelde dat het niet goed was doorgekomen. Terwijl die Franse treinmanager had verteld dat het goed zou komen. F’ing bastard! Opnieuw moest ik uitleggen dat we 1e klasse hadden geboekt, maar dat ze ons in 2e klasse hadden geplaatst. Erg vervelend. Ik liet het er niet bij zitten. Ze ging kijken wat ze kon regelen. Er was nog maar 1x 1e klasse ontbijt over, dus die kregen wij sowieso plus het 2e klasse ontbijt. Het Schotse personeel was echt veel en veel aardiger dat het Engelse personeel. Ze hielpen je echt heel erg goed. Rond 7 uur gingen wij naar het restauratierijtuig toe. Hier hadden wij het nogmaals aangegeven. En de treinsteward vertelde dat hij de treinmanager zou halen. Neil, de treinmanager, kwam later. Hij had ons goed geholpen en had nog op ons ticket geschreven dat wij een financiële compensatie zouden moeten krijgen. Erg fijn dat het Schotse personeel ons tenminste hielp.

Het was tijd om even het gezeur achter ons te laten en te genieten van de prachtige landschappen die voorbij de trein gingen. Het onwijs mooi. We hadden veel schapen gezien en daarnaast ook nog herten. Een andere benaming van de Caledonian Sleeper is de ‘’deer stalker’’. De ramen bij de deuren konden naar beneden en daar had ik nog een aantal prachtige foto’s kunnen maken. Zeker toen de trein een bocht nam. Er waren vele Lochs die wij hadden gezien langs de trein. Een van de meest bekende was toch Loch Lomond (tevens 1 van de grootste Lochs).

Bij aankomst in Fort William liepen wij naar de taxistandplaats toe om een taxi te nemen naar Loch Lochy Park. Een camping met houten lodges aan de rivier Loch Lochy. De taxichauffeuse ‘’Veronica’’ was echt super aardig. Wij vertelde dat we graag naar Loch Ness zouden willen gaan. Ik vroeg aan Veronica of ze ook dagtrips deed naar het beroemde meer. En dat was mogelijk! Wij werden afgezet bij Loch Lochy Park en hadden afgesproken om 12:00u. Bij de check-in zat een hele aardige vrouw. Dit bleek uiteindelijk de eigenaresse te zijn van het park. Haar man stond in het winkeltje die aan de receptie vastzat. Het winkeltje was meer voor camping uitrusting en had het hoog benodigde eten & drinken, maar er was niet veel. De vrouw bij de receptie zei dat wij nog niet in de lodge konden. Dit was pas mogelijk om 4 uur in de middag. Dus wij hadden Veronica gebeld of het eventueel mogelijk was om 11:00u te starten met de tour. En ook dit was mogelijk! Veronica kwam aan in een mooie zwarte volkswagen busje. Hierin gingen wij naar de high- en lowroad die parallel langs de meest beroemde meer ter wereld liepen. Onderweg hadden wij een verkeersopstopping door vrachtwagens die windmolens aan het vervoeren waren. In eerste instantie dachten wij dat er langzame toeristen in campers aan het rijden waren, maar later werd het duidelijk dat het de windmolens waren die vervoerd werden over de weg. Vlakbij Fort William was het Commando Memorial. Een gedenk standbeeld voor de commando’s die werden getraind in de 2e wereldoorlog in de Hooglanden van Schotland. Veronica vertelde dat de commando’s met al hun uitrusting vanaf het station 10 kilometer verder naar het gedenkpunt moesten lopen. In zij dit niet binnen een bepaalde tijd haalde moesten zij direct terug op de trein, want dan hadden zij niet de eigenschappen van een echte commando.

Eenmaals dichterbij Fort Augustus aangekomen werden de vrachtwagens met de windturbines langs de kant van de weggezet waardoor de enorme file van normale auto’s langs konden rijden. Het verkeer kwam langzaam weer op gang totdat er helemaal geen file meer was. Wij namen de route die alleen locals nemen, namelijk de high- en lowroad. Het was een prachtige route die van hoog naar laag ging zoals de naam van de wegen zelf al zeggen. Op een gegeven moment stonden wij op de uitkijkpunt waarbij de Loch Ness kon zien en een weg die golvend naar beneden in een rechte lijn naar Dores leiden. Het was prachtig om dit te zien. De route ging verder naar Dores, een plaatsje dichtbij Inverness. Dit was moment dat we lager reden en dat we echt het meer van Loch Ness konden aanraken en dat we monster Nessie hebben ontmoet. Vanaf Dores kon je helemaal naar Ben Nevis kijken. En dit is een aardig afstand die er tussen zit. Wij hadden erg geluk met een mooie weer voor de dagtrip.

Het monster van Loch Ness is rechts op de foto, de eend.

De taxichauffeuse had wel leuke humor. Mijn vader had namelijk veel vragen over de omgeving en uiteindelijk hadden wij een kasteel gezien; m’n vader vroeg hoe oud het kasteel was. Ze zei: ik weet het niet zeker, maar ik denk wel ouder dan 10 jaar. Haha! Het was namelijk bijna een ruïne. Dus heel oud!!! Zij als local deed dit rondje wel vaker in haar vrije tijd, dus ze wist er heel veel over.

Uiteindelijk hadden wij koers gezet naar Fort William. De prachtige dagtrip sloten wij af in een van de vele pubs in Fort William, namelijk ‘’Ben Nevis’’ pub. Een pub met veel inspiratie voor hun naam, haha! Ben Nevis is namelijk de aangrenzende berg bij Fort William. Hier, in de pub, hebben wij nog een koud pilsje op en een heerlijke verse fish met chips. In het restaurant zaten we aan een raam uitkijkend op een meer. Het was wederom weer een prachtig uitzicht!

Kort daarna hadden wij wat inkopen gedaan bij de Tesco Supermarkt in het dorpje van Fort William. Ze hadden heerlijke Schotse shortbread koekjes en een Cornish Pasty voor 1 pond te koop en daarnaast hadden we nog normaal eten met nog wat biertjes en cidertjes. Wij hadden dus goede aankopen gedaan bij de Tesco’s! Voor de supermarkt was een taxistandplaats waar wij een taxi terug naar Loch Lochy Park hadden genomen. Wij hadden nog niet ingecheckt bij de accommodatie, dus het was nog een totale verrassing waar wij zaten met het huisje. We kregen nummer 50 toegewezen een gezellige lodge met een onwijs mooi uitzicht op de Ben Nevis berg. De hoogste berg van Groot Brittannië. Hier hebben wij nog heerlijk even gerelaxed, voordat wij gingen slapen in het kleine plaatsje Fort William. Een plaatsje met een inwonersaantal van ongeveer 12.500, dus ongeveer net zo groot als Hoek van Holland. Over de rust rondom de accommodatie hoefden wij geen zorgen te maken. Het was een serene rust in het gezellige bungalowpark.

15 mei 2018, Fort William (Schotland)

We hadden een enorm goede nachtrust gehad in de houten lodge. Van het etenswaar wat wij hadden gehaald bij de Tesco’s hadden wij heerlijke pantosti’s gemaakt. Een goed begin van een mooie dag. Om 09:15 uur werden wij opgehaald door Veronica. Dit hadden wij geregeld met haar de dag daarvoor. Toen ze aankwam had ze haar raam open en roepte hard ‘’Gooooooooood morning!’’. Veronica vroeg aan ons hoe we de voorgaande dag hadden afgesloten. Ze vroeg aan ons of we Facebook hadden zodat we elkaar konden volgen. Dus vanaf dat moment was ik Facebook vrienden met de beste taxichauffeuse van Fort William. Bij aankomst op het treinstation liepen wij naar de Jacobite trein. Een hele leuke trein met halverwege een souvenirshopje waarvan de deur naar buiten op kan en ongeveer een rijtuig verder zat het restauratierijtuig met een barretje. De conducteur die op het perron stond hadden wij gevraagd waar wij plaats mochten nemen. Het stond namelijk niet duidelijk op de trein. Hij wees ons de plaatsen aan. Het was precies in een 6-persoons coupé die je in de Harry Potter film zie. Echt super gaaf! En voor diegene die de film hebben gezien wij hoopte dat de Dementoren weg bleven uiteraard, haha!

Het was een super leuke treinrit dat begon met een kopje koffie of thee. Wij hadden 2 Engelse mensen uit Kent bij ons zitten in de coupe. Zij waren zelf ook treinfanaten. Dit jaar in september gaan zij een treinreis maken naar Italië vanuit Engeland. Het is altijd leuk om met de trein te reizen, zeker met dit soort reizen ontmoet je veel personen van over heel de wereld. Het uitzicht vanuit de trein was adembenemend. Van bergen en meren aan de linkerkant tot bergen en meren aan de rechterkant. Het landschap was enorm divers. Halverwege kwamen wij bij het bekende Glenfinnan Viaduct. De brug waar Harry Potter met Ron en Hermelien vast kwamen te zitten, waarna ze werden ‘’aangevallen’’ door een Dementor. Het echt een super mooi gezicht en een prachtig bouwwerk. Kort na het viaduct was het station van Glenfinnan. Hier mochten wij er even 20 minuten uit om naar een souvenirzaakje te gaan. Het was echter zo druk op het perron dat ik maar even gewoon voor een paar fotootjes ging en een frisse neus. Terug in de trein begon het net na Glenfinnan te regenen en dat ging verder tot aan Mallaig.

In Mallaig waren we snel door de regen naar een souvenirwinkeltje gegaan waar je ook nog is koffie kon drinken. Hier kwamen wij drie Nederlanders tegen. Zij waren op Edinburgh gevlogen en vervolgens met de bus + trein naar Fort William gegaan en ook zij waren met de Jacobite meegereden. Hier hebben wij nog even kort mee zitten praten, voordat wij verder gingen om een echte Schotse pub te bezoeken in het vissersplaatsje. Wij kwamen in de pub ‘Chlachain Inn’ een leuke Schotse pub met hele aardige mensen achter de bar en leuke Schotse muziek op de achtergrond. Hier had ik een Caledonian biertje. Een typisch Schots biertje. We gingen terug naar de trein om terug te rijden naar Fort William. In de trein had ik nog een ‘’Jacobite’’ Whisky vanuit de souvenirwinkel gekocht. De man die daar werkte vroeg of wij een goede dag hadden. Uiteraard was het een prachtige dag. Hij deed dit werk al voor 5 jaar. Hij vertelde dat het elke dag en zelfs elk dagdeel anders is. Dit door het verschillende en snel veranderende weer in de Hooglanden. Ook was ik nog even naar het barrijtuig gegaan om wat te eten te halen. Het was allemaal vrij goedkoop in de trein, iets wat ik niet had verwacht.

Bij aankomst terug in Fort William waren wij naar de Morrisons supermarkt gegaan om wat eten te halen om te koken in het huisje in Loch Lochy Park. Voor de rest van de avond hadden wij niet meer veel gedaan, want de dag daarna stond een 3,5 uur durende treinreis te wachten van Fort William naar Glasgow. Dit verhaal van de treinreis naar Glasgow zien jullie in het komende blogbericht! Stay tuned!

”Sightseeing like a Dutch Londoner…”

”Sightseeing like a Dutch Londoner…”

De reis naar Schotland. Een reis die ik cadeau heb gegeven aan mijn ouders doordat zij mij financieel gesteund hebben tijdens mijn studieperiode. Per ferry vertrekken wij vanuit Hoek van Holland naar Harwich om vervolgens de trein te pakken naar Londen. In Londen hebben wij een volledige dag waarna wij de ‘’Caledonian Sleeper’’ nachttrein nemen naar de Schotse Hooglanden naar het plaatsje Fort William. Vanuit Fort William zullen wij een dagtrip maken naar wellicht het meeste bekende meer ter wereld, namelijk Loch Ness. De dag erna zullen wij in ‘’the Jacobite’’ stoomtrein stappen die bekend is van de Harry Potter film. Dan zit ons verblijf in de Hooglanden van Schotland erop en zetten wij koers richting Glasgow. Hier verblijven wij een nacht in het futuristische CitizenM hotel. De laatste nacht in Schotland verblijven wij in de historische stad Edinburgh. Met veel geluk hebben wij een hotelkamer met uitzicht op het kasteel van Edinburgh. Het volgende op ons programma is de Engelse stad York. Per eerste klasse Virgin East Coast trein rijden wij in 2,5 uur naar York. Hier verblijven wij in een prachtig historisch pand ‘’Churchill Hotel’’. Dit is tevens onze laatste nacht aan Britse bodem, want uiteindelijk vertrekken wij op de P&O boot vanuit Hull richting de Europoort om de reis af te sluiten.

Dit was even een beknopte intro van de reis naar Schotland. Geniet van de verhalen en ik probeer jullie up-to-date te houden.

12 mei 2018, Hoek van Holland

Onze reis begon in de avond toen wij aan boord van de Stena Britannica stapte. Het was een mooie dag waardoor wij op het achterdek van het schip konden zitten. Echter gingen wij eerst even naar onze Captains Class hut om even de bagage af te gooien. Het was een prachtig mooie hut met een goed gevulde minibar op het voordek van het schip net onder de brug. De hut keuze was zeker geslaagd! Na een pilsje en een prosecco waren we dus naar het achterdek gegaan. Het bovendek werd nog geladen, maar al snel stond die vol met trailers. Het was gezellig, want de bar was open en de muziek stond aan. Een perfecte avond voor een overtocht met de Stena.

Later verhuisde wij naar binnen en namen wij nog een afzakker aan de bar. Er zat een man uit Ijmuiden aan een biertje en wat bitterballen. Hij had iets ontworpen voor bedden dat hij in het buitenland ging presenteren. Naast Engeland ging hij nog naar vele andere landen in Europa per ferry boten. Die was voorlopig dus nog niet thuis! Na wat pilsjes waren wij afgetakeld naar onze prachtige Captains Class hutten.

13 mei 2018, Londen (Engeland)

***Stena wekker gaat af***

Ik: ‘’dat waren denk een paar pilsjes teveel…’’. Half brak nam ik een douche en zorgde snel dat ik ready was voor een Full English Breakfast. Ik kreeg een beetje het idee dat we van boord af werden gejaagd. Het was niet echt druk, dus het was snel de bezem door de boot en de boot klaarmaken voor de volgende passagiers. Even later zaten wij in de trein naar Londen. In Harwich was het nog vrij rustig in de trein, maar naarmate wij langs Manningtree en Colchester gingen werd het drukker. Al vroeg waren wij in Londen. Op Liverpool Street Station had ik meteen de treintickets geprint voor de komende dagen in Schotland. De tickets had ik al van te voren besteld en kan je in elk willekeurige station in de UK ophalen. Daarnaast hadden wij een dagkaart gekocht voor het gehele openbaar vervoer in Londen.

Hier vandaan zijn wij via Moorgate station naar Euston station gegaan. Dit was het station waar wij in de avond met de Caledonian Sleeper naar Schotland zouden vertrekken. Bij de Left Luggage Service hadden wij de koffers afgegooid. Ideaal voor wanneer je geen zin heb om met je bagage door Londen te lopen. Hierna zijn we naar mijn oude woonplaats gegaan, namelijk ‘Tottenham’. Op het moment is het stadion in aanbouw van de voetbalclub Tottenham Hotspur. Ooit in een voorgaande blog op waarbenjij.nu vertelde ik dat het stadion van de Spurs de scheidingslijn was van rijk en arm. De insteek van dit stadion is dat de buurt beter op de kaart komt en daarnaast ook uiteraard een grotere capaciteit voor voetbalfans. Wij namen de ondergrondse naar Seven Sisters en vervolgens een dubbeldeksbus naar Tottenham Football Ground. Het was echt enorm. ‘T eerdere en kleine stadion van White Hart Lane was omgetoverd tot een hedendaagse stadion van een topvoetbalclub. Gaaf om te zien en ook bijzonder om hier na 6 jaar terug te zijn. White Hart Lane had voor mij een speciale plek gekregen. Hier begon ik een ‘’Lost in London’’-verhaal waarbij ik met 50 kg bagage zonder enig idee van richting naar mijn hostadres ging zoeken. Gelukkig dit keer met veel minder bagage. We waren de Spurs shop nog binnen gelopen. Het was hier behoorlijk druk omdat diezelfde dag Tottenham tegen Leicester City speelde. Dit is uiteindelijk 5-4 voor de Spurs geworden.

Anyway… we namen de dubbeldeksbus naar een favoriete plaats van mijn moeder, namelijk Camden Town. Helaas is het niet onontdekt gebleven, want ongeveer 4 jaar geleden waren wij hier met de familie en was het aanzienlijk rustiger. Echter dit keer was het absurd druk. Het mooie wat ik van Camden vind is dat iedereen zichzelf kan zijn. Van alternatief naar een verdwaalde gothic tot aan vrijwillige zwervers en hedendaagse hippies (hipsters), alles is mogelijk in Camden. Het was allemaal bizar druk en wij liepen verder naar de wat ‘onbekende’ wijk Chalk Farm. Hier hebben wij bij een Fried Chicken Restaurant ‘’Bird’’ gegeten. Door het goede weer gingen wij heerlijk buiten zitten. We keken uiteraard onze ogen uit door de vele alternatievelingen die voorbij liepen. Onze ober was ook zo’n persoon. Een soort van surfdude met een bijzonder Engels accent. Ik kon het niet plaatsen. Maar het was een Pool die met zijn ouders op vroege leeftijd in Londen is komen wonen, waardoor hij een enigszins Cockney accent had. Ze hadden goed eten bij ‘’Bird’’. Ik had boneless chicken wings en een Canadian Poutine. Het laatste was zo’n gerecht wat ik in Canada op de laatste dag op had in Vancouver. Patat met gravy en cheddar cheese. Het was heerlijk!

Even later liepen wij richting het metrostation van Chalk Farm om vervolgens door wat leuke straatjes te lopen richting Primrose Hill. De huizen hier kosten ongeveer rond de 1,5 miljoen pond. En dat kan je wel zien, want het zijn prachtige huizen. Primrose Hill is een heuvel in Londen waarbij de vele bezienswaardigheden kan zien, zoals de London Eye, the Shard en de Gherkin. Op de heuvel hebben wij even in de zon gelegen. Even uitkateren en genieten van de zon, haha! Een uurtje later liepen wij naar beneden richting Green Park. Wij hadden aan het begin van het park nog even softijsje gescoord en liep verder door heel Green Park. Hier zagen wij nog eekhoorns lopen. En ze waren niet schuw. Ze liepen helemaal naar je toe om te kijken of je nog wat eten bij je had, geweldig!

Om het bezoek aan Londen af te sluiten gingen wij nog even naar een favoriete pub van m’n vader. Dit is een Nederlandse bar de ‘Hems’. Het dateert al enige tijd geleden dat de pub door Nederlanders in bezit is. Ik geloof dat de Nederlandse dame achter de bar aan ons verteld rond 1860. In 2012, toen ik in Londen woonde voor 3,5 maand, ging ik met het WK of EK naar de pub toe. Er stond toen een mega lange rij met Nederlanders in het oranje om naar binnen te gaan. Het is een leuke pub met verschillende Nederlandse en Belgische biertjes en uiteraard ook vele andere Europese pilsjes. De Hems Bar grenst aan China Town. Wij gingen buiten zitten, dus wij hadden goed zicht op China Town. Met de pekingeenden aan het spit bij het raam waan je je bijna in Hong Kong. De laatste wandeling was naar het metrostation bij Leicester Square. Hier namen wij de Northern Line naar London Euston om vervolgens even uit te rusten in de First Class Lounge van Virgin Trains. De koekjes, zoutjes en frisdranken waren gratis. Ook konden wij hier nog even douchen voordat wij de Caledonian Sleeper instapte.

Kort voor de vertrektijd liepen wij richting het perron om onze reis van 600 kilometer van Londen naar Fort William te maken. Het was behoorlijk druk en het liep niet allemaal soepel. Bij het boarden werd het duidelijk dat er iets verkeerd was. Wij hadden voor 1e klasse betaald, echter hadden wij 2e klasse couchettes gekregen. In eerste instantie geen probleem, want je hebt dezelfde couchette. Echter zou het betekenen dat wij ontbijt inbegrepen hadden zitten. Nadat ik alle trein stewards en stewardessen had gesproken kwam ik terecht bij de Train manager. Hij kwam uit Frankrijk en was totaal niet behulpzaam. Totaal klantonvriendelijk. Ik was totaal niet blij hiermee. Het bleek uiteindelijk ‘’geregeld’’ te zijn dat wij de 1e klasse ontbijt zouden krijgen. Ik ging toch nog even genieten van een biertje. Er waren wat mensen uit Bath die voor de 4e keer naar Schotland gingen. Zij waren al een keer in Fort William geweest en hadden toen ook al de Jacobite trein genomen. Ze vertelde dat het fantastisch zou worden voor ons. Dit keer gingen zij naar Aberdeen. Na nog wat te hebben gegeten gingen wij richting onze couchette toe, want het was een mooie maar vermoeiende dag. Stay tuned voor het volgende blogbericht in de Schotse Hooglanden en de aankomst met de Caledonian Sleeper trein.